Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ομιλία στη συζήτηση του νομοσχέδιου του υπουργείου Παιδείας | 10.06.2020

Απότοκα Καραντίνας – Νέα πραγματικότητα: οπισθοδρόμηση ή αλλαγή | 04.06.2020

Mε αφορμή την Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης | 30.05.2020

Το μέλλον της εργασίας – Πρωτομαγιά 2020 | 01.05.2020

Για την ορκωμοσία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στη θέση της Προέδρου της Δημοκρατίας | 13.03.2020

Ο Γ. Παπανδρέου από το Web Summit | 07.11.2019

 

Υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα

Ομιλία του Γιώργου Α. Παπανδρέου, Πρωθυπουργού και Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κινήματος

“Αγαπητοί συνάδελφοι, φίλες και φίλοι, αγαπητέ Πρόεδρε της Βουλής, αγαπητέ Πρόεδρε Κακλαμάνη, θέλω να ξεκινήσω με μια νότα συναισθηματική. Περνάμε μαζί τη δυσκολότερη στιγμή της Ελλάδας των τελευταίων δεκαετιών.

Οι προκλήσεις που η πατρίδα μας αντιμετωπίζει είναι πρωτόγνωρες, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά και για την Ευρώπη, ακόμη και για την παγκόσμια οικονομία. Οι ευθύνες που έχουμε αναλάβει είναι ιστορικές, οι πολιτικές μας αποφάσεις καθοριστικές. Καθοριστικές για το μέλλον του Ελληνισμού, για τα παιδιά μας, για το μέλλον της Ευρώπης.

Και αυτά που λέω, δεν αποτελούν υπερβολή. Μήνες τώρα, βρισκόμαστε στις πρώτες σελίδες και στα πρώτα πλάνα των ειδήσεων παντού. Πολλά μας έχουν πληγώσει, και ο πόνος, η πίκρα είναι δυνατή όσο ποτέ άλλοτε. Ενώ η μεταχείρισή μας καθημερινά είναι ένα ντους, κρύο και ζεστό μαζί.

Έχουμε διαβάσει ή ακούσει και παρακολουθήσει τις πιο ανθρώπινες και αντικειμενικές περιγραφές της περιπέτειάς μας από σοβαρούς αναλυτές, όμως, και το αντίθετο – τις πιο άδικες, τις πιο εξωφρενικές παρουσιάσεις από ανεύθυνους, λαϊκιστές ή και εγκάθετους κερδοσκόπους, που βυσσοδομούν ενάντια στην πατρίδα μας. Άλλοτε η Ελλάδα ήταν το εξιλαστήριο θύμα, άλλοτε το παράδειγμα προς αποφυγήν.

Όμως, υπάρχουν και αναλαμπές, διότι κάποιες φορές, με τις γενναίες μας αποφάσεις, γίναμε πρότυπο για το πώς και άλλες χώρες θα πρέπει να αντιμετωπίσουν παρόμοιες κρίσεις, με την ίδια παρρησία, με την ίδια αποφασιστικότητα.

Τους μήνες αυτούς, έχουμε ζήσει εμείς, ο Ελληνικός λαός, πολλές λύπες, όπως και χαρές για επιτυχίες. Πολλές πικρίες, όπως και φωνές συμπαράστασης και κατανόησης.

Ταξιδεύοντας από πρωτεύουσα σε πρωτεύουσα, από σύσκεψη σε σύσκεψη, από συνάντηση σε συνάντηση, από διαπραγμάτευση σε διαπραγμάτευση, πολλές φορές, ένιωσα αυτό που λένε, τη μοναξιά της εξουσίας. Θέλω όμως να σας ευχαριστήσω προσωπικά, διότι αυτή η Κοινοβουλευτική Ομάδα, εσείς, έχετε σταθεί με συμπαράσταση, αλλά και έχετε σταθεί στο ύψος σας, και όχι μόνο πολιτικά. Έχετε δώσει ψυχή στον αγώνα που κάνουμε από κοινού, έχετε δείξει έμπρακτη τη συμπαράστασή σας στον κοινό μας αγώνα. Στις πιο δύσκολες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας μας, έχουμε αναλάβει τις ευθύνες μας, μαζί.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι, όλοι μας, με το κέφι που μας δίνει η ιδέα ότι το κάνουμε για την πατρίδα μας, πάμε στη μάχη με το κεφάλι ψηλά, ξέροντας ότι, πάνω από την ασημαντότητα του πολιτικού κόστους, υπάρχει η προσφορά στην Ελλάδα, στο σύνολο, στο συλλογικό συμφέρον.

Αυτή η στάση σας, όχι μόνο είναι αξιέπαινη, αλλά αποτελεί έμπνευση και παράδειγμα για μια άλλη πολιτική κουλτούρα στον τόπο μας και, στις δύσκολες στιγμές, μου δίνει κι εμένα κουράγιο. Διότι αποδεικνύουμε ότι εμείς είμαστε εκείνοι που θέλουμε μια διαφορετική Ελλάδα, ότι εμείς είμαστε οι φορείς της αλλαγής που έχει ανάγκη η χώρα μας.

Αυτή ήταν και αυτή είναι η εντολή που μας έδωσε ο Ελληνικός λαός στις 4 του Οκτώβρη: να εγγυηθούμε την Ελλάδα της περηφάνιας, την Ελλάδα χωρίς επιτηρήσεις και κηδεμονίες, χωρίς δουλείες, υποχρεώσεις ή υπερχρεώσεις σε τρίτους, την Ελλάδα της φιλοτιμίας και της παραγωγής, την Ελλάδα της Δημοκρατίας και του Δικαίου, την Ελλάδα της ανθρωπιάς και της διαφάνειας, της ανάπτυξης και της ευνομίας, της αλληλεγγύης στον αδύναμο, αλλά και της απελευθέρωσης της πιο δημιουργικής Ελλάδας, του δυναμισμού των νέων, των ικανών, των καινοτόμων και των οραματιστών.

Σε όλους σας, στον καθένα σας, θέλω να επισημάνω κάτι απλό, όσο και συγκλονιστικό: μέσα στο δήθεν τετριμμένο της καθημερινής σας πάλης, στο Κοινοβούλιο, στην Περιφέρειά σας, στα Μέσα Ενημέρωσης, μπροστά στον πολίτη, περνάμε το μήνυμα ότι η εποχή μας κάθε άλλο παρά συνηθισμένη είναι. Είναι η ώρα της αλλαγής. Είναι η στιγμή της αλήθειας. Η σελίδα γυρίζει οριστικά και η Ελλάδα δεν γυρίζει πίσω.

Και αυτό, δεν το αποδεικνύουμε μόνο με τα μεγάλα, αλλά και με την καθημερινή μας στάση, την προσπάθεια να αντιληφθούμε τις ανάγκες της εποχής και την ανασφάλεια που αισθάνεται ο κάθε πολίτης, ενώ εξερευνούμε τις λύσεις και τις αποφάσεις, με την αγωνία εκείνου που θέλει το τέλειο, το σωστό, το δίκαιο, το ανθρώπινο, μέσα σε μια εποχή σκληρή και αδυσώπητη.

Ναι, το έργο σας, το έργο μας, στο Κοινοβούλιο, στην Κυβέρνηση, στο κόμμα, στην κοινωνία, είναι τιτάνιο, πρωτοποριακό. Κολυμπάμε σε νερά που δεν έχουν εξερευνηθεί, αλλά έχουμε πάντα ως σταθερή πυξίδα, τις αξίες μας και την προσήλωσή μας στα συμφέροντα του λαού και της πατρίδας.

Για το λόγο αυτό, οι δύσκολες αποφάσεις που πήραμε και παίρνουμε, είναι για μας απλά η γέφυρα για το καλύτερο. Όχι προσταγή των συμφερόντων ή των ισχυρών.

Ο Ελληνικός λαός μάς ψήφισε για μεγάλες αλλαγές. Έβλεπε την ανομία παντού, την ασυδοσία των ισχυρών και ζητούσε ισονομία και ευνομία. Ζούσε τη βία στους δρόμους, από την εγκληματικότητα, την τρομοκρατία μέχρι και την ίδια την Αστυνομία. Ζούσε την εικόνα της απαξίωσης της Αθήνας, από τον θάνατο ενός νέου και τον πετροπόλεμο που κατέστρεψε το κέντρο της. Ζούσε τη βία της διαφθοράς, όπου πολιτικοί ανενδοίαστα ξεπουλούσαν περιουσία του Δημοσίου, του λαού, για δικό τους κέρδος και όφελος, όπως με το Βατοπέδι ή τα ομόλογα των Ασφαλιστικών Ταμείων.

Ζούσε την ύβρη των υπουργών, που φοροδιέφευγαν στους φορολογικούς παραδείσους, διόριζαν κολλητούς και ψηφοφόρους, επιδοτούσαν μόνο «ημέτερους» και εξασφάλιζαν προμήθειες για τους φίλους. Ζούσε τη διαφθορά στα Νοσοκομεία, με το φακελάκι, στον τομέα της παιδείας, την συναλλαγή για τους βαθμούς, στο Πανεπιστήμιο, μεταξύ συνδικαλιστών και καθηγητών, ακόμη και στο Λύκειο, μεταξύ μαθητών και καθηγητών. Ζούσε την απίστευτη γραφειοκρατία που τον ταλαιπωρούσε, αν δεν του ζητούσε και το «γρηγορόσημο», ή οτιδήποτε άλλο για να εξυπηρετηθεί. Ζούσε την απαράδεκτη αδικία, να γίνονται φοροαπαλλαγές για τους ισχυρούς και να την πληρώνουν οι μικροί. Ζούσε την πολιτική ως συναλλαγή και τους πολιτικούς ως ευκαιριακούς μεσάζοντες με την εξουσία, που εξυπηρετούσαν τον καλοπληρωτή.

Όχι, ο Έλληνας δεν αισθανόταν πολίτης αυτής της χώρας. Ήταν απλά υπήκοος μιας φεουδαρχίας, μιας ξένης Πολιτείας. Γιατί να πιστέψει στην Πολιτεία; Γιατί να πληρώσει τους φόρους; Γιατί να σεβαστεί το νόμο;

Η αντίστασή του ήταν η απειθαρχία. Και η ανομία έγινε κανόνας. Όχι γιατί έφταιγε ο απλός πολίτης, αλλά οι κυβερνώντες που έδιναν το παράδειγμα, το κακό παράδειγμα, που υπονόμευε κάθε έννοια συλλογικής συνείδησης και συλλογικής ευθύνης.

Αυτά, φίλες και φίλοι, ήρθαμε να αλλάξουμε. Αυτά ήρθαμε να χτυπήσουμε. Αυτά ήρθαμε να ανατρέψουμε – πρακτικές, αντιλήψεις, νοοτροπίες. Και αυτά, δεν τα είπαμε μετεκλογικά, αλλά προεκλογικά.

Στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης, τον περασμένο Σεπτέμβριο, είπα απλά: στην πορεία μας, στην πορεία μιας χώρας, υπάρχουν στιγμές που καθορίζουν το μέλλον της. Στιγμές, όπου οι λαοί πρέπει να δουλέψουν συλλογικά, ενωμένα και με σχέδιο. Στιγμές, που απαιτούν ηγεσία με αίσθημα ευθύνης μπροστά στην κρίση και την παρακμή. Η Ελλάδα βρίσκεται ακριβώς σε αυτή την συγκυρία.

Είπα ότι συγκρούονται δύο τελείως διαφορετικές πολιτικές αντιλήψεις για τη χώρα και την πολιτική. Εμείς ξέρουμε ότι όταν μια κοινωνία είναι σε παρακμή, η ηγεσία έχει ρόλο και αυξημένες ευθύνες. Αυτός είναι ο λόγος που για εμάς, σε αντίθεση με εκείνους, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει αν δεν αλλάξει πρώτα από όλα ο τρόπος, η νοοτροπία και η αντίληψη άσκησης πολιτικής εξουσίας σε αυτόν εδώ τον τόπο.

Αυτά είχα πει και αυτό κάνουμε από την πρώτη μέρα που εκλεχτήκαμε, με άοκνες προσπάθειες, με δύναμη, με πάθος, ακόμα και με λάθη, όμως με το όραμα να πάμε μαζί τη χώρα μπροστά. Γιατί μας έλαχε και πάλι, να είμαστε εμείς που αναλαμβάνουμε τις πιο δύσκολες ιστορικές ευθύνες για την πορεία του Ελληνισμού, σε μια στιγμή καθοριστική για τη χώρα μας. Μια στιγμή, κατά την οποία πρέπει να ληφθούν οι πιο καθοριστικές αποφάσεις για την Ελλάδα, από την εποχή που έπεσε η δικτατορία.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ούτε φυγομαχούμε, ούτε φυγοπονούμε. Με ειλικρίνεια αποκαλύψαμε τις αλήθειες, αλλά και αναλάβαμε τις ευθύνες μας. Πρώτα από όλα, αποκαλύψαμε τα πραγματικά στοιχεία για την οικονομία μας. Διότι ξέραμε ότι ο Ελληνικός λαός θα εκτιμούσε τη διαφάνεια και την ειλικρίνεια.

Η Αντιπολίτευση, αντί να απολογηθεί, μας κατηγόρησε ότι τα φουσκώσαμε, ή ότι έπρεπε να τα κρύψουμε, για να μην έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην εικόνα της χώρας. Τώρα το θυμήθηκαν; Αφού οι ίδιοι έκαναν μια άθλια απογραφή, παραποιώντας τον τρόπο με τον οποίο καταγράφονταν οι αμυντικές προμήθειες;

Τόλμησαν να αγγίξουν μία από τις πιο ευαίσθητες πτυχές της ελληνικής ύπαρξης, την άμυνά της. Και το έκαναν για μικροκομματικούς λόγους. Έπληξαν όχι μόνο την άμυνά μας, αλλά και το κύρος και την αξιοπιστίας μας διεθνώς. Διότι γίνανε μονομιάς, από ισχυρή ευρωπαϊκή χώρα στα Βαλκάνια, η κουτοπόνηρη και πάλι βαλκανική χώρα στην Ευρώπη. Και σήμερα, τολμούν να μας μιλούν για το τι βρήκαμε.

Ήθελαν να έχουμε κρύψει τις αμαρτίες τους κάτω από το χαλί. Θα ήταν μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της αξιοπιστίας μας, που σήμερα χτίζουμε, και θα είχε ήδη εκραγεί. Γιατί γίνεται πια εξονυχιστικός έλεγχος, γιατί υπάρχει παντού διαφάνεια. Και ξέρετε, γιατί υπάρχει αυτός ο έλεγχος; Γιατί δεν μας πίστευαν.

Σήμερα, ο βασικός μας αγώνας είναι να αποκαταστήσουμε όχι μόνο τη σταθερότητα της οικονομίας μας, αλλά πρώτα από όλα την ίδια την αξιοπιστία μας. Γιατί χωρίς αξιοπιστία, δεν υπάρχει οικονομία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, δεν υπάρχει πίστη, δεν υπάρχει δάνειο, δεν υπάρχει επένδυση. Και ο μόνος μας δρόμος ήταν η αλήθεια, η διαφάνεια, η ειλικρίνεια.

Όμως, αυτή η αλήθεια σόκαρε όλους. Μια εικόνα που μας πλήγωσε. Μια εικόνα που μας διέσυρε διεθνώς. Μια εικόνα που δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές μας δυνατότητες.

Και σήμερα, είμαστε σε επιτήρηση. Για δεύτερη φορά. Λόγω του 2009, λόγω των προηγούμενων ετών. Αλλά ακόμα περισσότερο, λόγω της απίστευτης προσπάθειας της προηγούμενης κυβέρνησης να αποκρύψει τα στοιχεία. Και το πληρώνουμε, με τα spreads, με τα υψηλά επιτόκια, με την ευκαιρία που εμείς δώσαμε σε κάποιους να παίξουν μαζί μας κερδοσκοπικά. Με τη γύμνια μας μπροστά στις θύελλες της διεθνούς αγοράς.

Δεν μείναμε, ούτε μένουμε άπραγοι. Τα άμεσα μέτρα που πήραμε, όσο και αν πόνεσαν, ήταν αναγκαία για να διασώσουμε την πορεία της οικονομίας και να ανακτήσουμε την αξιοπιστία μας. Και σήμερα, φαίνεται ξεκάθαρα η σημασία των όσων κάναμε. Σκεφτείτε αν σήμερα η Κυβέρνηση της Ελλάδας ήταν αναξιόπιστη, όπως η προηγούμενη. Ποιος θα δημιουργούσε έναν μηχανισμό στήριξης; Και ποιος θα δεχόταν να ενεργοποιήσει αυτό τον μηχανισμό υπέρ της Ελλάδας;

Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν φωνές που διστάζουν, σε μερικές γωνιές της Ευρώπης. Όμως, υπάρχει πια η συλλογική πολιτική βούληση της Ευρώπης. Έχουμε επίσης και πολλούς συμμάχους, που κυριαρχούν με τις φωνές τους στην Ε.Ε. και λένε κάτι πολύ απλό: «η Ελλάδα πήρε τις αποφάσεις της. Η Ελλάδα έδειξε ότι μπορεί και θέλει. Τώρα είναι η ώρα να της εξασφαλίσουμε την ηρεμία, αλλά και την ευκαιρία να κάνει πράγματι τις μεγάλες αλλαγές, που θέλει η ίδια να κάνει, ώστε να γίνει η οικονομία της βιώσιμη».

Και λένε και κάτι ακόμα: «δεν τους χαρίζουμε τα χρήματα. Τους δανείζουμε με καλύτερους όρους». Και μάλιστα, σωστά πολλοί λένε ότι η Ελλάδα σήμερα είναι μια καλή επένδυση. Επένδυση, σε μια χώρα αποφασισμένη να πάει μπροστά, να γίνει αναπτυξιακό πρότυπο.

Φίλες και φίλοι, όσοι μας κατηγορούν για τον μηχανισμό, αυτόν που καταφέραμε να δημιουργήσουμε με σκληρές διαπραγματεύσεις, αγνοούν σκοπίμως ή αφελώς την κατάστασή μας. Ότι δεν θα είχαμε πού την κεφαλήν κλίνη. Και σήμερα, μπορούμε να βρούμε συνθήκες ηρεμίας και σταθερότητας, ακριβώς επειδή δημιουργήσαμε αυτό τον μηχανισμό. Μακριά από την ψυχολογική τρομοκρατία των διεθνών κερδοσκόπων, των τοκογλύφων θα μπορούσε να πει κανείς, που μας βρίσκουν αδύναμους και ευάλωτους.

Βεβαίως, αυτή την ηρεμία, την έχουμε ανάγκη όχι για να ξεχάσουμε το παρελθόν, αλλά για να μπορούμε να αφιερωθούμε επιτέλους στις μεγάλες αλλαγές, αυτές που χρειάζεται ο τόπος και που εμείς έχουμε υποσχεθεί και πιστέψει, ώστε να μην ασχολούμαστε καθημερινά με τις αιτιάσεις των ξένων δημοσιογράφων ή τις ορέξεις των κερδοσκόπων ή τις ειδήσεις για τα επιτόκια.

Και αυτό για εμάς είναι πατριωτικό καθήκον. Παραλάβαμε την Ελλάδα στα πρόθυρα της κατάρρευσης και θα την παραδώσουμε δυνατή, αξιόπιστη, βιώσιμη, αναπτυξιακά περήφανη και κοινωνικά δίκαιη.

Φίλες και φίλοι, ναι, υπήρχαν χρόνια προβλήματα στη χώρα μας. Αυτά καλούμαστε να αλλάξουμε. Όμως, δεν είναι όλοι ίδιοι. Το 2004 δεν ήταν το 2010. Άλλη Ελλάδα τότε, με 5% του ΑΕΠ ανάπτυξη, με κύρος και βαρύτητα στα Βαλκάνια, με επενδύσεις στις γειτονικές χώρες, με ρόλο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με ρόλο στη Μέση Ανατολή, με νέες προοπτικές με την Τουρκία, με μεγάλα έργα παντού, με διαφήμιση της καλύτερης Ελλάδας, του εθελοντισμού και της προσφοράς στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, με την Κύπρο στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Με όλες τις προϋποθέσεις, για μια Ελλάδα δυνατή στο νέο αιώνα.

Η κατάντια μας σήμερα δεν είναι τυχαία, ούτε αφορά σε όλους. Ναι, το πολιτικό σύστημα φταίει. Αλλά φταίνε εκείνοι που δεν τόλμησαν να το αλλάξουν. Αυτό κάνουμε εμείς σήμερα, σε όλους τους τομείς.

Αύριο, όπως γνωρίζετε, εγκρίνει το Υπουργικό Συμβούλιο μία από τις ευρύτερες διαρθρωτικές αλλαγές που έγιναν ποτέ στη λειτουργία του κράτους, το πρόγραμμα «Καλλικράτης», που θεμελιώνει ξανά την κρατική διοίκηση και την Αυτοδιοίκηση, που ενσωματώνει όλες τις αξίες και αρχές μας. Πρώτα ο πολίτης, η εξυπηρέτησή του, η ενίσχυση των δυνατοτήτων του.

Διαφάνεια παντού, για κάθε ευρώ που ξοδεύεται. Έλεγχος και λογοδοσία. Μια διαρθρωτική αλλαγή ιστορικού χαρακτήρα, με τις συγχωνεύσεις εκατοντάδων Δήμων και τη δημιουργία της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης. Με το δραστικό περιορισμό των δομών σε όλα τα επίπεδα, με τη συγχώνευση περισσότερων από 4.000 δημοτικών επιχειρήσεων και ΝΠΔΔ.

Είναι η σημαντικότερη μεταφορά αρμοδιοτήτων στην Αυτοδιοίκηση και είναι μόνο η αρχή. Πρέπει κι άλλες αρμοδιότητες να περάσουν σταδιακά στις νέες ισχυρές αυτοδιοικητικές δομές, ώστε το κράτος να περιοριστεί επιτέλους στον ελεγκτικό, εποπτικό του ρόλο. Είναι η απόδειξη της αποφασιστικότητάς μας για εξορθολογισμό του δημόσιου τομέα, για δραστική περιστολή των μη παραγωγικών δαπανών.

Είναι όμως η απόδειξη και της ικανότητάς μας να φέρνουμε σε πέρας, σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα, τις πιο δύσκολες, τις πιο ριζοσπαστικές αλλαγές. Διότι αυτή η Κυβέρνηση, αυτή η Κοινοβουλευτική Ομάδα, αυτό το Κίνημα, καλούνται να κάνουν τις περισσότερες αλλαγές στο λιγότερο δυνατό χρόνο.

Έχουμε την πολιτική βούληση, την αποφασιστικότητα και το σχέδιο, αλλά και την εντολή του Ελληνικού λαού. Και έτσι θα συνεχίσουμε σε όλα τα μέτωπα, μη διστάζοντας ούτε στιγμή.

Φίλες και φίλοι, δεν μας τιμά ως χώρα το γεγονός ότι βρισκόμαστε και πάλι υπό επιτήρηση. Και εμείς, έχουμε χαρακτηριστεί ως το Κίνημα εκείνο που, στη μεταπολίτευση, πάλεψε για την απελευθέρωση της Ελλάδας από εξαρτήσεις, όσο κανένας άλλος.

Σήμερα, καλούμαστε σε νέο, αλλά παρόμοιο αγώνα. Έναν αγώνα για την απελευθέρωση της Ελλάδας από την κηδεμονία. Στα συνθήματα των διαδηλωτών, που λένε «έξω το ΔΝΤ», θα μπορούσε να προσθέσει κανείς, γιατί είναι μισό το σύνθημα, «έξω και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή». Μπορώ να το προσυπογράψω, γιατί στόχος όλων μας είναι να φύγουμε από την επιτήρηση, να φύγουμε από την κηδεμονία.

Η διαφορά μας όμως είναι θεμελιακή. Δεν θα φύγουν όσοι σήμερα ουσιαστικά συναποφασίζουν για μας, με πέτρες, ούτε με βία οποιασδήποτε μορφής. Μάλιστα, η βία ενισχύει την εικόνα της αναξιοπιστίας της χώρας μας. Θα φύγουν, όταν εμείς θα έχουμε βάλει τάξη στη χώρα μας. Θα φύγουν, και θα φύγουμε από κάθε κηδεμονία, όταν εμείς θα έχουμε καθηλώσει τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή, όταν θα έχουμε σοβαρά έσοδα στον κρατικό προϋπολογισμό. Έσοδα που πάνε στην ανάπτυξη, στην πρόνοια, στην παιδεία, στο περιβάλλον.

Γι’ αυτό, σας καλώ πράγματι να αντισταθούμε. Αλλά να αντισταθούμε σε παλιές πρακτικές και σε νοοτροπίες που μας καθηλώνουν. Να αντισταθούμε απέναντι στην ανομία. Η αντίστασή μας σε όσα μας οδήγησαν σήμερα εδώ, είναι να αναδείξουμε ό,τι καλύτερο έχει ο Ελληνισμός. Ό,τι καλύτερο έχει ο τόπος. Και δόξα τω Θεώ, ξέρουμε ότι η Ελλάδα έχει πολλά. Είμαστε περήφανοι γι’ αυτή τη χώρα. Σήμερα, αναδεικνύουμε ό,τι καλύτερο έχει ο Ελληνισμός σε πολιτισμό, σε ιδέες, σε καινοτομία, σε υπηρεσίες, σε περιβάλλον, σε ομορφιά, σε προϊόντα.

Να στηρίξουμε την ελληνική παραγωγή. Να στηρίξουμε τον ελληνικό πολιτισμό. Να στηρίξουμε με ανοιχτούς ορίζοντες τις νέες προτάσεις, ιδέες και καινοτομίες. Μόνον έτσι θα φύγουμε από την κηδεμονία. Αλλά χρειαζόμαστε τον χρόνο. Χρειαζόμαστε την ηρεμία. Και ο μηχανισμός για τον οποίο παλέψαμε, αυτό μας δίνει – μια σιγουριά και ένα απάνεμο λιμάνι, το χρόνο δηλαδή για να χτίσουμε μια διαφορετική Ελλάδα.

Και αν σήμερα υπάρχει προβληματισμός και στενοχώρια σε ολόκληρη τη χώρα, σκεφτείτε πού θα βρισκόμασταν αν δεν είχαμε πετύχει τη συγκρότηση του μηχανισμού στήριξης. Ξέρω, υπάρχει φόβος. Και βεβαίως πολλαπλασιάζεται, αν ακούσει κανείς τα δελτία ειδήσεων και τη «μετρολογία». Υπάρχει φόβος.

Τι σημαίνει αυτός ο μηχανισμός; Ποιες είναι οι υποχρεώσεις μας; Πρώτα απ’ όλα, υποχρέωσή μας είναι να αλλάξουμε τη χώρα και αυτό δεν χρειάζεται να μας το πει κανείς. Είναι δική μας επιλογή. Είναι εντολή του Ελληνικού λαού.

Δεύτερη προσπάθειά μας είναι να διαπραγματευτούμε. Ναι, να διαπραγματευτούμε τις λεπτομέρειες ενός προγράμματος για την επόμενη τριετία, κάτι που ούτως ή άλλως θα κάναμε, στο πλαίσιο του Συμφώνου Σταθερότητας.

Σε κάθε περίπτωση, εμείς θα αξιοποιήσουμε αυτή την κατάσταση για να βάλουμε τάξη, να αφομοιώσουμε τις καλύτερες πρακτικές που υπάρχουν διεθνώς, να ανατρέψουμε κακές συνήθειες και πολιτικές στο Δημόσιο και, παράλληλα, εμείς θα προστατέψουμε τους πιο αδύναμους στην κοινωνία μας.

Ήδη, είμαστε έτοιμοι να δημιουργήσουμε ένα ισχυρό δίχτυ προστασίας αυτών των πολιτών, που θα θιγούν από τις δύσκολες μέρες που θα περάσουν. Είναι δέσμευσή μας. Είναι υποχρέωσή μας.

Δέσμευσή μας είναι επίσης να διαμορφώσουμε και μια νέα συμμαχία υγιών δυνάμεων, παραγωγικών δυνάμεων, που δεν εξαρτώνται από τον παρασιτισμό, από τις επαφές με κολλητούς και με κρατικούς μηχανισμούς, για να επιβιώνουν λάθρα. Να στηρίξουμε δηλαδή τη δημιουργική Ελλάδα.

Ξεκινήσαμε ήδη ένα διάλογο και μια διαβούλευση με τις Περιφέρειες, ξεκινώντας προχθές από τα Δωδεκάνησα. Και θα συνεχίσουμε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας, αναδεικνύοντας αυτές τις παραγωγικές δυνάμεις, τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου.

Σε σχέση με τα κόμματα της Αντιπολίτευσης, έχω να πω τα εξής: άκουσα μια συγνώμη. Ήταν ομολογία αμαρτιών. Όμως, αφορούσε στο παρελθόν. Και εμείς θέλουμε να ξεχάσουμε το παρελθόν, για να πάμε μπροστά. Δεν αφορούσε όμως στο παρόν. Δεν αφορούσε στο τι μέλλει γενέσθαι. Και σήμερα, αυτό που έχει σημασία είναι όλοι να δούμε μπροστά.

«Συγνώμη», σημαίνει είμαι έτοιμος να αλλάξω – και αυτό ούτε το άκουσα, ούτε το είδα. «Συγνώμη», σημαίνει να ψηφίσουν την αξιοκρατία στο Δημόσιο, πράγμα που δεν έκαναν. «Συγνώμη», σημαίνει να ψηφίσουν για τη ριζική αλλαγή στη Διοίκηση, τον «Καλλικράτη», ενώ εκείνοι το πολεμούν. «Συγνώμη» σημαίνει να ξεκαθαρίσουν με τα σκάνδαλα, ενώ αυτοί υπεκφεύγουν. «Συγνώμη», σημαίνει να στηρίξουν ένα πιο δίκαιο φορολογικό σύστημα υπέρ των ασθενέστερων, όχι να συνεχίζουν να προστατεύουν μεγάλα συμφέροντα και συντεχνίες κάθε είδους. «Συγνώμη», σημαίνει να εξηγήσουν στον Ελληνικό λαό τους λόγους για τους οποίους, με ευθύνη τους, η Ελλάδα βρίσκεται και πάλι υπό κηδεμονία και να συνταχτούν μαζί μας στον αγώνα να απελευθερώσουμε τις δυνάμεις του τόπου. «Συγνώμη», σημαίνει να μην αποχωρούν από το διάλογο σε μεγάλα θέματα, όπως το ασφαλιστικό.

Φίλες και φίλοι, απευθύνομαι σε όλους τους πολίτες, στους ψηφοφόρους όλων των κομμάτων, ναι, και της Νέας Δημοκρατίας, που γνωρίζω ότι δεν ταυτίζονται με τις πολιτικές τής κυβέρνησης της προηγούμενης εξαετίας, και τους καλώ λέγοντας ότι, δεν θα υπερβούμε τη σημερινή κρίση, αν δεν κοιτάξουμε κατάματα την αλήθεια, τα σοβαρά λάθη που μας οδήγησαν στο σημερινό πρόβλημα. Αν δεν δώσουμε ένα συλλογικό όρκο, να κάνουμε οριστική τη ρήξη με νοοτροπίες και αντιλήψεις, με τον τρόπο με τον οποίο ασκήθηκε η πολιτική εξουσία και λειτούργησε η Δημόσια Διοίκηση στη χώρα, με την ανομία και την ατιμωρησία, τη διαφθορά, την κουλτούρα της ήσσονος προσπάθειας, που εδραιώθηκαν στη χώρα μας τα τελευταία 35 χρόνια, την υπανάπτυξη, την αντιπαραγωγική οικονομία, την ατιμωρησία, την αυθαιρεσία, το κράτος της συναλλαγής, το ρουσφέτι, το φακελάκι, τη φοροδιαφυγή, το νεοπλουτισμό και τον πλουτισμό σε βάρος του κοινωνικού συνόλου και του Δημοσίου.

Για πολλά χρόνια, τα κέρδη των επιχειρήσεων και των ελεύθερων επαγγελματιών, σε ένα μεγάλο αριθμό, δεν προέρχονταν από την προστιθέμενη αξία της δουλειάς τους, από την εξωστρέφεια, αλλά από τις συναλλαγές τους με το Δημόσιο και από την φοροδιαφυγή ή την εισφοροδιαφυγή που πετύχαιναν, συνήθως, με τις ευλογίες του κράτους και των ισχυρών, των πολιτικών δυνάμεων της χώρας.

Όταν κάποιος ξένος επενδυτής ερχόταν στη χώρα μας, κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να τον διώξουμε. Από την άλλη πλευρά, ποτέ δεν φροντίσαμε, σχεδόν σε κανένα κλάδο της οικονομίας μας, να προωθήσουμε πρωτοποριακά προϊόντα μας στο εξωτερικό, να αποκτήσουμε ανταγωνιστικά πλεονεκτήματα, να επεκταθούμε σε ξένες αγορές.

Οι επιδοτήσεις του κράτους, ακόμη και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντί να γίνουν επενδύσεις στην καινοτομία, στην αλλαγή παραγωγής, αντί να χρησιμοποιηθούν ως κεφάλαιο για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας, πολλές φορές, γίνονταν ιδιωτική περιουσία, σπίτια, αυτοκίνητα και καλοπέραση, αγνοώντας τη σημασία που έχει η αύξηση του εισοδήματός μας, του εθνικού μας εισοδήματος, για τη βιωσιμότητα της οικονομίας μας, αλλά και για να έχουν οι άνθρωποι μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Μάθαμε να ζούμε με δανεικά, να ξοδεύουμε όλο και περισσότερα, χωρίς να παράγουμε το απαραίτητο – το ελληνικό προϊόν. Αγνοήσαμε την αξία της δημιουργικότητας, και αυτήν, την αντικαταστήσαμε με την κουτοπονηριά. Δαιμονοποιήσαμε για χρόνια την επιχειρηματικότητα και αποθεώσαμε το βόλεμα σε μια θέση στο Δημόσιο. Όπως έχω ξαναπεί, αλλοιώσαμε ακόμη και το νόημα σημαντικών αξιών και εννοιών. Φτάσαμε πολλές φορές να ονομάζουμε «δικαιοσύνη» τη σκανδαλώδη εύνοια. «Κεκτημένα δικαιώματα» τα προνόμια λίγων και ισχυρών, εις βάρος των υπολοίπων. «Πολιτισμό» το νεοπλουτισμό. «Επιχειρηματικότητα» το κυνήγι του εύκολου πλουτισμού.

Και βέβαια, τα έσοδα ήταν ελάχιστα, αφού η σπατάλη ήταν τεράστια και η διαφθορά απορροφούσε ένα σημαντικό κομμάτι του εθνικού μας εισοδήματος. Όπως ξέρετε, τελευταία μελέτη του «Brookings Institution», μας λέει ότι η διαφθορά τρώει 8% του ΑΕΠ κάθε χρόνο, δηλαδή 20 δις ευρώ και ότι, αν ήμασταν, όχι Σουηδία, αλλά Ισπανία, σε ό,τι αφορά τη διαφάνεια, τουλάχιστον, θα κερδίζαμε 4% από το 8% του ΑΕΠ ως έσοδα του κράτους, έσοδα για την οικονομία μας. Καταλαβαίνετε τη σημασία που έχει να αλλάξουμε αυτές τις δομές, καθώς και γιατί εμείς δίνουμε βάρος στα θέματα της διαφάνειας και της αντιμετώπισης της διαφθοράς.

Ως αποτέλεσμα, τα δημόσια Ταμεία έμπαιναν μέσα όλο και περισσότερο, αλλά κανείς, σχεδόν κανείς δεν αντιδρούσε, γιατί πολλοί, και ιδιαίτερα εκείνοι που απέκτησαν τελικά δύναμη και επιρροή σε ολόκληρη την κοινωνία, είχαν μάθει να βολεύονται με αυτό το σύστημα. Πίστευαν ότι θα μπορούσε να συνεχιστεί για πάντα.

Αυτό το σύστημα κατέρρευσε και κατέρρευσε κάτω από το βάρος της λαϊκής κατακραυγής. Γι’ αυτό υπάρχει και λαϊκή εντολή να αλλάξουμε τα πάντα.

Αρκετά λοιπόν κοροϊδέψαμε αλλήλους. Οι πολιτικές των τελευταίων ετών, μας έφεραν κοντά στη χρεοκοπία, οικονομική, πολιτική και ηθική. Σήμερα, χρειαζόμαστε την ηρεμία, τον χρόνο να κάνουμε βαθιές αλλαγές, μαζί με τον πολίτη. Και όπως είδα προ ημερών, στη Νομαρχιακή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή στη Ρόδο, υπάρχει δίψα, υπάρχει απήχηση, υπάρχει στήριξη, υπάρχει ελπίδα. Αρκεί να μη λυγίσουμε κάτω από το βάρος, αρκεί να αφιερωθούμε στις μεγάλες αλλαγές – και αυτό ζητήσαμε να κάνουμε, όταν είπαμε ότι χρειάζεται ένας μηχανισμός στήριξης, ώστε να μπορούμε με ηρεμία να προχωρήσουμε στις αλλαγές.

Κι αυτό, γιατί έξι μήνες τώρα, ασχολούμαστε με τα spreads. Και λέμε πλέον, αρκετά, να ασχοληθούμε επιτέλους με τις ανατροπές, με τις μεγάλες αλλαγές. Και ο μηχανισμός, αυτό μας προσφέρει, αυτή την απαραίτητη ηρεμία, όσο και πειθαρχία, για να κάνουμε αυτές τις αλλαγές.

Έχω πει πολλές φορές ότι η κρίση αποτελεί και ευκαιρία. Μην την αφήσουμε να πάει χαμένη. Από πλευράς δυνατοτήτων, δεν έχουμε τίποτα να ζηλέψουμε από άλλες χώρες, άλλες χώρες που χαίρουν μεγαλύτερης ασφάλειας και ευημερίας. Και εμείς μπορούμε εξίσου καλά ή και καλύτερα. Αρκεί να μην σπαταλάμε, λεηλατούμε και απαξιώνουμε τις δυνατότητες αυτές, όπως κάναμε τα προηγούμενα χρόνια.

Γι’ αυτό είμαι αισιόδοξος, γιατί η Ελλάδα έχει πια μια Κυβέρνηση, με βούληση να μην κάνει ούτε ένα βήμα πίσω. Γιατί τα περιθώρια που έχουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας, είναι μεγάλα. Γιατί ως χώρα διαθέτουμε τεράστιο πλούτο, αλλά και δυνατότητες που τόσα χρόνια αφήναμε ανεκμετάλλευτες.

Βασική προϋπόθεση για να πετύχουμε, είναι να αλλάξουμε τα πάντα στη χώρα μας – οικονομία, κράτος, συνήθειες, νοοτροπίες, συμπεριφορές – ώστε να πάμε σε μια οικονομία βιώσιμη, που δεν θα βασίζει την επιτυχία της ανάπτυξης στο κράτος, αλλά το κράτος θα παίζει το ρόλο του για να δημιουργεί το πλαίσιο μιας σωστής και βιώσιμης ανάπτυξης, πράσινης ανάπτυξης, καινοτομίας, ποιότητας και υψηλής ανταγωνιστικότητας.

Ένα κράτος, αρωγός και προστάτης του πολίτη, που θα δημιουργεί νέες ευκαιρίες, θα ανοίγει δρόμους για δημιουργικότητα, θα τιμωρεί όμως σκληρά όσους λειτουργούν εις βάρος του συνόλου, του δημόσιου συμφέροντος. Να πάμε όμως και σε μια κοινωνία πολιτών, με έντονη συλλογική συνείδηση. Και βλέπω, σε αυτές τις δύσκολες ώρες, ξανά – και πρέπει εμείς αυτό να το καλλιεργήσουμε – την ανάγκη, αλλά και την ελπίδα μιας πιο συλλογικής λειτουργίας και ζωής.

Να ξεφύγουμε από έναν εύκολο ατομικισμό, που μας κρατούσε τον έναν μακριά από τον άλλο, στη γειτονιά, στην κοινότητα, στο σχολείο, στην Περιφέρεια, στην πόλη, και να ξαναδημιουργήσουμε αυτή τη συλλογική συνείδηση, που εγγυάται μια δύναμη, αλλά και την καινοτομία και την αλληλεγγύη.

Να συμμετέχουμε σε συλλογικές διαδικασίες, που καθορίζονται από την παράδοσή μας, από αρχές και αξίες που παίρνουμε και από την Αρχαία Ελλάδα, από μια κοινή μας πορεία, μια κοινή μας μοίρα. Αυτήν του πολίτη με συνείδηση, με συμμετοχή, με συλλογική διάθεση.

Και σε αυτή την πορεία, δεν περισσεύει κανένας. Κανένα μέλος της Κυβέρνησης, κανένας βουλευτής μας, κανένα στέλεχος του κόμματος, δεν έχει δικαίωμα να απέχει από αυτή τη μάχη.

Και εσείς, ξέρω, δίνετε τη μάχη. Εσείς, οι βουλευτές, έχετε πια αυξημένο ρόλο, το έχετε αποδείξει, το έχουμε αποδείξει.

Ήδη, τους μήνες που βρισκόμαστε στη διακυβέρνηση της χώρας, η λειτουργία της Βουλής έχει αλλάξει. Γιατί δώσαμε βάρος στη Βουλή και θα δίνουμε όλο και περισσότερο. Η συζήτηση για τα νομοσχέδια είναι πια ουσιαστική, οι προτάσεις ακούγονται, συνδιαμορφώνετε νομοσχέδια, γίνεται διαβούλευση. Ο ρόλος σας είναι καταλυτικός.

Σήμερα, σας ζητώ και πάλι να στηρίξετε με όλες σας τις δυνάμεις την τιτάνια, κοινή μας προσπάθεια, αυτήν που κάνουμε εντός και εκτός Κοινοβουλίου, με συνεχή επαφή με τους πολίτες στην Περιφέρειά σας και με ενημέρωση για κάθε εξέλιξη. Να ζητάμε τη γνώμη των πολιτών, να μεταφέρουμε στην Κυβέρνηση κάθε λάθος, κάθε παράλειψη, κάθε πρόβλημα, αλλά και συλλογικά να επεξεργαζόμαστε τις λύσεις.

Πολλοί κάνουν λόγο για τις αποφάσεις μας. ότι θα έχουμε – και έχουμε – πολιτικό κόστος. Πρώτα απ’ όλα, αυτό δεν μας φοβίζει. Όμως, πολιτικό κόστος έχει κανείς, όταν δεν αναμετράται με τις προκλήσεις και τα προβλήματα, όπως έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση.

Και θέλω να κλείσω, με μια φράση που είχα πει, και πάλι στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης:

«Ποτέ δεν είπαμε ότι ο δρόμος είναι εύκολος, είπαμε ότι είναι ο σωστός, οραματικός, ρεαλιστικός, αυτονόητος. Και θα τον περπατήσουμε μαζί. Πολλοί νομίζουν ότι την ιστορία γράφουν μόνοι τους οι ηγέτες. Δεν είναι έτσι. Μια κοινωνία αλλάζει, μόνο όταν όλοι μαζί προσπαθούμε. Ιστορία μπορεί να γράψει ο αγρότης στο χωράφι του, ο νέος επιστήμονας στην έρευνά του, ο μικρομεσαίος επιχειρηματίας στο μαγαζί του, η γυναίκα στη δουλειά της, ο υπάλληλος στο Δημόσιο, ο μετανάστης στην οικοδομή, ο καθηγητής στο Πανεπιστήμιο, ο δάσκαλος στη γειτονιά του, τα άτομα με αναπηρία με την προσπάθειά τους, η νοσοκόμα στο Κέντρο Υγείας, αρκεί να δουλέψουμε μαζί, όλοι μαζί. Στη μεγάλη εθνική προσπάθεια για τη νέα πορεία, θα είμαστε μαζί».

Αυτά είχα πει. Και σήμερα, ξαναλέω ότι είμαι προσωπικά αποφασισμένος να κάνω ό,τι χρειάζεται, στο χρόνο που χρειάζεται και επιβάλλουν οι συνθήκες, για να αναγεννηθεί η χώρα μας και να νιώσουν ξανά οι Έλληνες και οι Ελληνίδες ασφαλείς, όσο και περήφανοι για την πατρίδα τους, για την πατρίδα μας.

Πολλούς μήνες πριν γίνουμε Κυβέρνηση, λέγαμε ότι η χώρα, οι πολίτες και η οικονομία χρειάζονται αποφάσεις. Ότι υπάρχει ελπίδα για την Ελλάδα, ότι η κρίση, που τότε δεν είχε δείξει ακόμη ολόκληρο το πρόσωπό της, είναι για τη χώρα μας μια μεγάλη ευκαιρία. Ευκαιρία, να δούμε κατάματα τα προβλήματα του τόπου και να τα διορθώσουμε, να κάνουμε τις αλλαγές.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, σήμερα είναι η ώρα αυτή. Πάμε να αναγεννήσουμε την πατρίδα. Ή τώρα ή ποτέ. Θα τα καταφέρουμε.

Σας ευχαριστώ.”

Δευτερολογία του Γιώργου Α. Παπανδρέου, Πρωθυπουργού και Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κινήματος

“Φίλες και φίλοι, κατ’ αρχήν, να ευχαριστήσω όλους σας για τη δυναμική σας παρουσία, για τη στήριξη, και σήμερα βεβαίως, αλλά και όλες αυτές τις εβδομάδες, αυτούς τους μήνες μιας δύσκολης, πολύ δύσκολης εποχής για την Ελλάδα.

Να ευχαριστήσω για τις προτάσεις σας, για την περιγραφή της κατάστασης, αλλά και για τις σκέψεις που καταθέσατε, όπως και τις επισημάνσεις και αξιολογήσεις σας για τις προτεραιότητες, ή ακόμη και τις αδυναμίες που υπάρχουν στη λειτουργία μας. Αυτός είναι και ο ρόλος σας, να επισημαίνετε αδυναμίες, ή και πιθανές αδικίες, που μπορεί να αναδεικνύονται, είτε προϋπάρχουσες, είτε από νομοθετήματα τα οποία προωθούμε, που χρειάζονται τροποποιήσεις και αλλαγές, για να μην αδικηθεί κάποιος, μέσα από κάποια αβλεψία ή έλλειψη μελέτης.

Διότι τρέχουμε, τρέχουμε πολύ γρήγορα, όπως όλοι σας είπατε. Και βεβαίως, ο δικός σας ρόλος είναι ακόμη πιο σημαντικός στη διαβούλευση και στην επισήμανση των αναγκαίων αλλαγών, καθώς και στις προτάσεις που καταθέτουμε.

Καταλαβαίνω επίσης και την αδημονία σας. Και εγώ έχω την αγωνία για το μέγεθος των προβλημάτων που πρέπει να αντιμετωπίσουμε, στο μικρό χρονικό διάστημα που έχουμε μπροστά μας.

Έχουμε μπει σε μια νέα φάση. Είναι η φάση της ενεργοποίησης του μηχανισμού, αλλά ουσιαστικά, δεν είναι πολύ διαφορετική από την προηγούμενη μέρα, διότι ούτως ή άλλως βρισκόμασταν υπό επιτήρηση. Όμως, ακόμη πιο σημαντικό είναι πιστεύω – και αυτό πρέπει να τονίσουμε – ότι εμείς είμαστε που θέλουμε τις αλλαγές.

Μπορεί να τις θέλαμε στο χρόνο μας, με τον δικό μας τρόπο, αλλά είμαστε εμείς που θέλουμε να αλλάξουμε τη χώρα. Υπάρχει φόβος, ο οποίος διαχέεται, για το τι πέρασαν χώρες που μπήκαν σε αυτή τη διαδικασία, αλλά νομίζω ότι θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι, το πρόβλημα δεν είναι εάν είμαστε υπό την εποπτεία ενός μηχανισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αλλά τι θα κάνουμε εμείς, πώς εμείς θα κινηθούμε, πώς εμείς θα κάνουμε τις τομές, ώστε να φύγουμε από το φαύλο κύκλο στον οποίο σήμερα βρισκόμαστε.

Διότι αν εμείς δεν το κάνουμε, κανένα Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και καμία Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα μας βγάλουν από αυτό το φαύλο κύκλο. Ας το αξιοποιήσουμε λοιπόν εμείς, ως μια ευκαιρία, για να βάλουμε τάξη στα πράγματα της χώρας μας. Να κάνουμε αυτό που χρειάζεται, για να είναι η οικονομία μας βιώσιμη.

Βεβαίως, ήταν ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου που μίλησε στο παρελθόν για το χρέος και για το κατά πόσον αυτό το χρέος, αν δεν το αντιμετωπίσουμε σοβαρά, κάποια στιγμή, θα μας βυθίσει – και φτάσαμε πολύ κοντά, δυστυχώς.

Γι’ αυτό, η μόνη εγγύηση είναι να κάνουμε εμείς τις απαραίτητες αλλαγές, για να φτιάξουμε μια ανταγωνιστική Ελλάδα. Και ίσως μας διδάξει αυτή η κρίση ότι είναι απαραίτητο, εάν θέλουμε να ανατάξουμε την πορεία αυτού του έθνους, εάν θέλουμε την πραγματική αυτονομία των αποφάσεών μας, την ανεξαρτησία μας, την εγγύηση της λαϊκής βούλησης, εάν θέλουμε να βασιζόμαστε όλο και περισσότερο στις δικές μας δυνάμεις, να αναπτύσσουμε όλο και περισσότερο τις δικές μας δυνατότητες ως κοινωνία και ως οικονομία.

Ο πολιτισμός μας, η παιδεία μας, οι γνώσεις μας, η καινοτομία μας, η πρωτοβουλία μας, όλο και περισσότερο πρέπει να έχουν το κέντρο τους εδώ, στην Ελλάδα, στον Ελληνισμό, και όχι σε δανεικά από τρίτους, όχι μόνο σε δανεικά από τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος μας, αλλά στη συστηματική δική μας παραγωγή, από τον πρωτογενή τομέα, μέχρι και την πνευματική παραγωγή.

Σε ό,τι αφορά το θέμα της ανάπτυξης, που όλοι ανέφεραν, αν ρωτήσετε και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, θα πουν και αυτοί ότι, η μόνη λύση είναι η ανάπτυξη. Γι’ αυτό και έχουμε ρίξει το βάρος, και έχω ζητήσει από όλους τους Υπουργούς, σε κάθε τομέα, να δώσουν προτεραιότητα στο θέμα της ανάπτυξης.

Όμως, η ανάπτυξη σημαίνει επένδυση. Η επένδυση δεν προέρχεται μόνο από κρατικά κονδύλια ή από το ΕΣΠΑ. Επένδυση σημαίνει και ότι ένας ιδιώτης, είτε είναι Έλληνας, είτε είναι ξένος, θα έρθει να επενδύσει στη χώρα μας. Για να επενδύσει στη χώρα μας, θέλει να ξέρει ότι η επένδυσή του θα είναι παραγωγική. Δεν λέμε να έρθει για μια γρήγορη, κερδοσκοπική επένδυση, διότι δυστυχώς, με τη γραφειοκρατία μας και τη διαφθορά που υπάρχει, πολλές φορές, δεν βοηθούμε στο να έρθει ο σοβαρός επενδυτής, αλλά αυτός ο οποίος θέλει γρήγορα να κερδοσκοπήσει – και αυτό είναι ακόμα χειρότερο.

Να βάλουμε εμείς τους όρους, ώστε να μπορεί να υπάρχει η παραγωγική επένδυση, αλλά αυτό σημαίνει να κάνουμε και πραγματικές αλλαγές, για να προσελκύσουμε αυτές τις επενδύσεις. Να κάνουμε αλλαγές, ώστε να είναι ανταγωνιστική η οικονομία μας, ώστε να είναι ανταγωνιστική η επιχείρηση που λειτουργεί στη χώρα μας. Να μην περιμένει την κρατική επιδότηση ή την κρατική προμήθεια, για να μπορεί να επιβιώσει.

Εμείς θέλουμε να είμαστε ανταγωνιστικοί, όχι λόγω της φτηνής εργασίας, αλλά λόγω της ποιοτικής εργασίας και του ποιοτικού προϊόντος. Εκεί θέλουμε να επενδύσουμε και, τελικά, να αποδείξουμε και στους εαυτούς μας, αλλά και στους εταίρους μας, ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Δεν είπα πολλά, είπα μάλλον ελάχιστα, στην αρχική ομιλία μου, γύρω από τις διεθνείς αλλαγές και το ιδεολογικό στίγμα μέσα στο οποίο εμείς κινούμαστε. Σίγουρα, είναι το τέλος της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, που δεν τελείωσε με την κατάρρευση του Τείχους του Βερολίνου, αλλά νομίζω με την κατάρρευση του τείχους που λέγεται «Wall Street».

Ήταν τα δύο δόγματα – το ένα θεοποιούσε το κράτος, το άλλο θεοποιούσε την αγορά. Εμείς, έχουμε βάλει τον πολίτη στο επίκεντρο, αυτή είναι η διαφορά μας.

Και πίσω από τη θεοποίηση του κράτους, πίσω από τη θεοποίηση και της αγοράς, βρίσκονταν τεράστια κατεστημένα. Κατεστημένα, που χρησιμοποιούσαν αυτά τα δόγματα, ουσιαστικά για να εξυπηρετήσουν τις δικές τους ανάγκες. Και αυτό το είδαμε και με την πρόσφατη κρίση στην Αμερική, όπου αν διαβάσετε αυτές τις μέρες τον ξένο Τύπο, θα δείτε ότι χρησιμοποιούν τις λέξεις «έλλειψη διαφάνειας», «διαφθορά», «απάτη από το χρηματοπιστωτικό σύστημα».

Δεν είναι λέξεις άγνωστες για μας. Και εμείς αξιολογούμε τις δικές μας δομές και τα δικά μας προβλήματα με έναν παρόμοιο τρόπο. Αλλά βεβαίως, με διαφορετικές συνθήκες, με μια διαφορετική δομή. Διότι στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, αυτό που επικράτησε επί Νέας Δημοκρατίας ήταν ένας πελατειακός καπιταλισμός, όπου κράτος και ειδικά συμφέροντα, από κοινού, λυμαίνονταν τους πόρους της χώρας μας.

Ούτε οι αγορές λειτουργούσαν σωστά, αλλά ούτε και το κράτος λειτουργούσε σωστά. Και οι αγορές και το κράτος λειτουργούσαν υπέρ των λίγων, ενώ εμείς θέλουμε και το κράτος και οι αγορές να λειτουργήσουν υπέρ της κοινωνίας, του πολίτη και της ανάπτυξης. Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά μας. Εμείς βλέπουμε το κράτος και την αγορά ως εργαλείο για την εξυπηρέτηση του πολίτη, και όχι το αντίθετο.

Πίσω απ’ αυτά τα δόγματα, λοιπόν, είδαμε στην Αμερική, αλλά και αλλού, να αιχμαλωτίζεται ακόμα και η πολιτική ζωή. Τα λόμπι, τι είναι στην Αμερική; Αιχμαλωτίζεται τελικά η πολιτική ζωή από πολύ συγκεκριμένα συμφέροντα. Και σήμερα, είναι στην ίδια την Αμερική όπου εξελίσσεται μια σύγκρουση, μια σκληρή σύγκρουση, γύρω από το πού πάμε, πού πάει αυτή η διεθνής οικονομία, πού πάνε οι αγορές, πώς λειτουργεί το χρηματοπιστωτικό σύστημα, ποιες ρυθμίσεις πρέπει να κάνουμε.

Και είμαστε εμείς, ναι, η Ελλάδα που, σήμερα, μέσα στην κρίση, δεν μιλήσαμε μόνο για το δικό μας πρόβλημα, αλλά το τοποθετήσαμε ιδεολογικά και στην Ευρώπη, και στο διεθνές οικονομικό σύστημα, λέγοντας ότι χρειάζονται κι άλλα, πέρα των όσων εμείς πρέπει να κάνουμε για να νοικοκυρέψουμε το σπίτι μας.

Δεν μεταφέρουμε ευθύνες, δεν ψάχνουμε αποδιοπομπαίους τράγους. Ξέρουμε όμως, απ’ την άλλη μεριά, ότι υπάρχει κερδοσκοπία, υπάρχει έλλειψη ρυθμίσεων, κανόνων και αξιών και στις διεθνείς αγορές, που να εξανθρωπίζουν αυτή την παγκοσμιοποίηση. Που δημιουργούν τεράστιες αδικίες. Που δίνουν τεράστια εξουσία σε λίγους, οι οποίοι μπορούν μέσα από ένα κομπιούτερ να αφαιρούν πόρους από μία χώρα και να τους πηγαίνουν κάπου αλλού.

Αυτά χρειάζονται ρύθμιση. Και ήμασταν εμείς που πήγαμε στην Ευρώπη, όπου θέσαμε αυτά τα θέματα, και πήγαμε και στην Ουάσιγκτον, όπου μίλησα με τον Πρόεδρο Ομπάμα γι’ αυτά τα θέματα και συμφώνησε. Και στο G-20, μεθαύριο, θα υπάρχουν συζητήσεις. Ελπίζω να υπάρξουν και αποφάσεις.

Είμαστε εμείς που πήραμε πρωτοβουλία για να αλλάξουμε ουσιαστικά το Μάαστριχτ. Αυτό κάναμε. Διότι το Μάαστριχτ δεν προέβλεπε, μάλλον ουσιαστικά εθελοτυφλούσε, ότι θα μπορούσε να υπάρξει κρίση. Και δεν υπήρχε πρόβλεψη για το τι θα μπορούσε να γίνει. Δεν υπήρχε πρόβλεψη, ουσιαστικά, ενός πολιτικού οικονομικού συντονισμού.

Και αυτό έγινε, ήταν ο σπόρος που εμείς βάλαμε, και δεν είναι απλώς σπόρος, είναι ένας σημαντικός μηχανισμός. Προφανώς, αυτό θα μετεξελιχθεί. Προφανώς, όπως ξέρετε όσοι έχετε διατελέσει σε ευρωπαϊκούς θεσμούς, και η Ευρώπη, όταν ξεκινάει κάτι, εξελίσσεται.

Αυτό το καταφέραμε, όμως, σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα για τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ίσως οι αγορές να είναι πολύ πιο γρήγορες, δυστυχώς, έχουν πολύ πιο γρήγορα αντανακλαστικά. Μία φράση δική μου, την έβλεπα σε λίγα δευτερόλεπτα στο διεθνές διαδίκτυο και, βεβαίως, οι αγορές αντιδρούσαν. Και μπορεί να δει κανείς τις αντιδράσεις της αγοράς και από δηλώσεις του ενός ή του άλλου. Είναι και αυτό, βεβαίως, ένα φαινόμενο απαράδεκτο, να μπορεί η οικονομία να σύρεται από τη δήλωση του ενός ή του άλλου, ή από τις ψυχολογίες. Δείχνει μια αδυναμία θα έλεγα, τελικά, σοβαρής ρύθμισης της αγοράς.

Αλλά εμείς καταφέραμε, σε ένα μικρό χρονικό διάστημα, να διαμορφώσουμε ένα μηχανισμό. Δεν θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε το μηχανισμό, αλλά δεν ξέραμε τι θα μας προέκυπτε. Και οι αγορές δεν πείστηκαν. Γι’ αυτό, χρειάστηκε να τον ενεργοποιήσουμε.

Είναι βεβαίως η πρώτη εφαρμογή αυτού του μηχανισμού. Είναι η εφαρμογή του μηχανισμού σε μία Ευρωπαϊκή Ένωση των 27, σε μία Ευρωζώνη των 16, σε ένα ενιαίο νόμισμα, που για πρώτη φορά δοκιμάζεται. Και βεβαίως, και με έναν φορέα, το ΔΝΤ, που ήταν απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συμμετέχει σε μια άλλη ζώνη νομίσματος, σε μια ενιαία ζώνη νομίσματος, για μία χώρα.

Όλες αυτές είναι δυσκολίες και όλα αυτά έχουν προκαλέσει αμφιβολίες. Αλλά η πολιτική βούληση υπάρχει και οι αποφάσεις θα παρθούν στην ώρα τους. Και αυτό είναι μέρος της δυσκολίας, αλλά και της προσπάθειας την οποία κάναμε, καθώς και της επιτυχίας που τελικά θα έχουμε.

Σίγουρα, αλλάζει το διεθνές περιβάλλον, αλλά παρά την κεϋνσιανή – θα έλεγα – πολιτική των τελευταίων μηνών διεθνώς, η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο της κρίσης, δυστυχώς, λόγω δικών μας αμαρτιών. Δεν προλάβαμε να ζήσουμε την κρίση σε ένα διεθνές περιβάλλον, που θα ήταν ενδεχομένως διαφορετικό.

Πράγματι, είμαστε ακόμα σε ένα νεοφιλελεύθερο περιβάλλον, σε ό,τι αφορά τη λειτουργία της οικονομίας, παρά τις αλλαγές που γίνονται, παρά τις συζητήσεις, παρά τις επικρίσεις στο σύστημα, το οποίο τόσα χρόνια λειτουργούσε με τη θεοποίηση της αγοράς.

Όμως, είναι και ευκαιρία να βγούμε πιο ισχυροί και, τελικά, να προστατευτούμε εμείς, έχοντας αυτή την οδυνηρή εμπειρία, από μελλοντικές κρίσεις που μπορεί να έρθουν στο διεθνές οικονομικό σύστημα. Να είμαστε πολύ πιο ισχυροί μεθαύριο, εάν υπάρξουν νέες κρίσεις.

Ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές. Πρώτα απ’ όλα, η σωτηρία της Ελλάδας. Είναι πατριωτικό μας καθήκον να σώσουμε τη χώρα και μπροστά σε αυτό δεν κάνουμε πίσω.

Δεύτερον, πράγματι, μπροστά στη βαρβαρότητα, εμείς λέμε ανθρωπιά. Η ανθρωπιά δεν κοστίζει πάντα. Δεν είναι πάντα ευρώ. Μπορεί να είναι και ένας δημόσιος υπάλληλος, που κάνει σωστά τη δουλειά του όταν βλέπει έναν συνταξιούχο και δεν τον περιφρονεί, όταν τον σέβεται και τον βοηθά. Αυτή την αντίληψη, μπορούμε να την περάσουμε;

Ανάπτυξη βιώσιμη, και όχι ένας φαύλος κύκλος κρίσης. Χρησιμοποιώ τα λόγια σας, «κουλτούρα αξιών, συλλογικής ευθύνης», «όχι σε συνθήκες Κολοσσαίου, ατομικισμού και αλληλοφαγίας, ανθρωποφαγίας». Όχι στον παρασιτισμό, αλλά στην παραγωγή, στην παραγωγική δραστηριότητα. Να γίνουμε εμείς η αλλαγή.

Για τους αδύναμους, δίχτυ ασφαλείας. Ναι, μέσα στις δύσκολες αυτές οικονομικές συνθήκες, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε. Όχι θαύματα, αλλά ό,τι μπορούμε για να προστατέψουμε τον αδύναμο. Διότι αυτή είναι η ιδεολογία μας.

Και θα είμαστε ειλικρινείς για το πόσο μπορούμε να βοηθήσουμε, αλλά θα πρέπει να αναδείξουμε πού υπάρχουν αδικίες, πού υπάρχουν αδυναμίες, πού υπάρχει φτώχεια. Και να είμαστε εμείς πρώτοι, να βοηθήσουμε, να συμβάλουμε.

Άλλη κόκκινη γραμμή. Δεν μπορεί να πληρώνει ο μικρός και να μην πληρώνει ο ισχυρός. Να αξιοποιήσουμε την εμπειρία της Διεθνούς Κοινότητας. Ναι, είναι μια ευκαιρία, με αυτούς τους φορείς, να πάρουμε τις καλύτερες πρακτικές από όλο τον κόσμο.

Πολλές φορές, προσπαθούμε να ανακαλύπτουμε εμείς τον τροχό, ενώ υπάρχουν λύσεις που έχουν χρησιμοποιηθεί πολύ σωστά σε άλλες χώρες. Ας αξιοποιήσουμε αυτή την εμπειρία, ας δούμε και αυτή, τη θετική πλευρά αυτού του αρνητικού γεγονότος.

Παράλληλα, όμως, πρέπει να αξιοποιήσουμε και τις δικές μας δυνατότητες – και έχουμε τεράστιες. Γιατί ο κρατισμός ήταν μια αντίληψη, «να δω, μόνο εγώ με το κράτος, πώς θα βγάλω», «να έχω μια σχέση», και ποτέ δεν ήταν, πώς θα συνεργαστώ με το διπλανό μου συλλογικά, στην κοινότητα, στην επιχείρηση, στο σχολείο, στο Πανεπιστήμιο, για να βγούμε όλοι, συλλογικά μπροστά.

Προχθές, ήμουν στη Ρόδο, ήταν εκεί και οι βουλευτές της Ρόδου. Συζητήσαμε στη Νομαρχιακή Οικονομική και Κοινωνική Επιτροπή. Πολλά τα θέματα. Αλλά εδώ, παίρνω ένα παράδειγμα για την έλλειψη της συνεργασίας. Αγροτικός τομέας: τι θα κάνει το κράτος, για να στηρίξει τον αγροτικό τομέα στη Ρόδο, που έχει καταρρεύσει λόγω της μεταφοράς της δραστηριότητας στον τουρισμό.

Τουριστικός τομέας: πώς θα αναβαθμίσουμε την ποιότητα, για να φέρουμε ποιοτικό τουρισμό και περισσότερα έσοδα. Αλλά είχαν ποτέ διάλογο μεταξύ τους; Μου φάνηκε εκεί, στο τραπέζι, ότι ήταν η πρώτη φορά που έκαναν μια σοβαρή συζήτηση, για το πώς ο αγροτικός τομέας θα μπορούσε να προμηθεύσει με μεσογειακά, ελληνικά, ροδίτικα προϊόντα τον τουριστικό τομέα, για να μπορέσει να προσφέρει ποιότητα, όχι αυτό το μαζικό, φθηνό, «all inclusive» τουρισμό.

Ναι, υπάρχουν δυνατότητες, ας τις δούμε, ας μην περιμένουμε τον Θεό, που λέγεται «κράτος», να έρθει να μας δείξει και να μας πάρει από το χεράκι, ή να μας δώσει ελεημοσύνη. Έχουμε τεράστιες δυνατότητες ως χώρα. Θα υπάρχει το κράτος, αλλά θα είναι επιτελικό, για να απελευθερώσει δυνάμεις, να στηρίξει προσπάθειες και πρωτοβουλίες.

Κόκκινη γραμμή, να παλέψουμε ενάντια στην κηδεμονία. Ναι, αυτό κάνουμε σήμερα. Αυτό δεν το κάνουν όσοι υποκινούν αυτές τις πράξεις που έγιναν χθες στον Πειραιά. Σκεφτείτε την εικόνα της χώρας μας διεθνώς, αυτή την εποχή που θέλουμε τουρισμό, αυτή την εποχή που ζητάμε σε αυτό το δυναμικό κλάδο να έρθουν ξένοι, για να στηρίξουν την οικονομία μας.

Μιλάμε για ανάπτυξη. Τι εικόνα δώσαμε; Νομίζουν αυτοί, οι σε εισαγωγικά «επαναστάτες», ότι με τις πράξεις τους θα φύγουμε από την κηδεμονία, θα φύγουμε από την επιτήρηση; Μα θα βοηθήσουν ακόμα περισσότερο στο να είναι πιο σκληρή η επιτήρηση, αν δεν έχουμε ανάπτυξη. Να το κατανοήσουν επιτέλους, πρέπει να βοηθήσουν την ανάπτυξη της χώρας.

Κι εμείς, θα είμαστε κοντά στον εργαζόμενο. Ναι, και στο ναυτικό, και στον εργαζόμενο στο πλοίο, για να βρούμε λύσεις από κοινού. Όχι όμως να μείνουμε σε μια λογική στενών συντεχνιακών συμφερόντων, που τελικά υπονομεύουν το συλλογικό συμφέρον και την ανάπτυξη της χώρας.

Τιμωρία, «κάποιος στη φυλακή». Όταν περπατάω στους δρόμους, μου φωνάζουν από τα αμάξια, ή όταν με βρίσκουν από κοντά: «βάλτε και κανέναν στη φυλακή». Πρώτα απ’ όλα, ήδη προχωράμε, με κινήσεις που δείχνουν μια μεγαλύτερη ευνομία στη χώρα μας. Η ευνομία για μας είναι καθοριστική. Ξανά αξιοπιστία στο κράτος.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Αστυνομία σιγά – σιγά αλλάζει, ότι κατάφερε να χτυπήσει έναν πολύ βασικό πυρήνα τρομοκρατίας στη χώρα μας. Και προχωράμε, και πρέπει να αποδοθούν ευθύνες, και πρέπει και οι Εξεταστικές Επιτροπές να αποδώσουν ευθύνες, παρότι ο Ελληνικός λαός δεν κατανοεί ότι, μπορεί να υπάρχουν Εξεταστικές Επιτροπές και, από την άλλη μεριά, να έχουν παραγραφεί αδικήματα.

Όμως, τουλάχιστον, να αποδοθούν οι ευθύνες εκεί όπου ανήκουν – οι πολιτικές. Και βεβαίως, εμείς δεσμευόμαστε να δούμε, και μέσα στο υπάρχον Σύνταγμα, αλλά και μεθαύριο, όταν θα χρειαστεί να αλλάξει το Σύνταγμα, και το θέμα της ασυλίας, και το θέμα της απόδοσης δικαιοσύνης, ώστε να μην παραγράφονται τόσο απλά αυτές οι ποινικές ευθύνες.

Υπάρχουν όμως, φίλες και φίλοι, και πράξεις που δεν είναι ποινικές, που δεν είναι ποινικά κολάσιμες. Διότι είχαμε, όπως θυμάστε, το ρητό στην προηγούμενη κυβέρνηση, «το νόμιμο είναι και ηθικό».

Νόμιμο ήταν βεβαίως το «ρουσφετολόι» που έκαναν με τους νέους, αλλά η εξαγορά συνειδήσεων των νέων ήταν ηθικό; Ήταν τεράστια η σπατάλη. Αλλά ήταν και μια κακή επένδυση και για το νέο και, βεβαίως, και για το κράτος.

Φοροαπαλλαγές για τους ισχυρούς και φόροι για τον καταναλωτή. Νόμιμο ήταν, δεν πάει κανείς φυλακή γι’ αυτό, αλλά ήταν μια πολιτική απόφαση.

Και βεβαίως, υπάρχουν τεράστιες σπατάλες – σας είπα τι μας κοστίζει η διαφθορά σύμφωνα με σχετική μελέτη, και περιμένουμε να δούμε τις λεπτομέρειες αυτής της μελέτης. Αλλά δεν είναι η μόνη. Και ο ΟΟΣΑ έκανε μελέτη για τα νοσοκομεία μας, που μας λένε ότι θα μπορούσατε να έχετε 8% παραπάνω κέρδος του ΑΕΠ. Θα είχαμε λύσει ουσιαστικά το πρόβλημα του χρέους μας, αλλά και της ανάπτυξης στη χώρα μας.

Δεν θα φτάσουμε ίσως στο να εξαλείψουμε πλήρως αυτό το φαινόμενο, αλλά σε μεγάλο βαθμό μπορούμε. Όπως είπα, αν γίνουμε σαν την Σουηδία, θα έχουμε – υπολογίζουν – 8% κέρδος του ΑΕΠ, δηλαδή 20 δις επιπλέον. Αν γίνουμε σαν την Ισπανία, θα έχουμε 10 δις επιπλέον.

Έχουμε τεράστια περιθώρια και αυτό είναι και ένα θετικό, μέσα στο αρνητικό. Διότι έχουμε ένα περιθώριο, αν κάνουμε θεσμικές αλλαγές, να βρούμε αυτά τα χρήματα που χάνονται.

Πόθεν έσχες. Πιστεύω ότι και ο Μιλτιάδης Παπαϊωάννου, που είναι και Πρόεδρος της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, έχει αναλάβει, από τη συζήτηση που κάναμε και στη Βουλή, αυτή η Επιτροπή να φέρει εντός μερικών μηνών και περαιτέρω προτάσεις, γιατί ήδη έχουμε καταθέσει προτάσεις για τη διαφάνεια και την αντιμετώπιση της διαφθοράς.

Έχουμε ήδη προωθήσει σημαντικά νομοσχέδια για τη διαφάνεια παντού, ενώ επίσης πολύ σωστά είπε και ο Βασίλης Κεγκέρογλου, ότι οι θεσμοί πρέπει να αλλάξουν, αλλά πρέπει να αλλάξουν και οι συμπεριφορές.

Παραδείγματος χάρη, μιλάμε για το κόστος εργασίας. Είναι αυτό το θέμα που συζητιέται αυτές τις μέρες, αν θα μας κάνει πιο ανταγωνιστικούς, το να μειώσουμε το κόστος εργασίας. Εάν πλήρωναν όλοι τις εισφορές τους στο ασφαλιστικό, θα μπορούσε το κράτος να μειώσει τις εισφορές και να έχουν και εύρος τα Ασφαλιστικά Ταμεία, και να είναι και πιο ανταγωνιστικά – αν αυτό είναι το πρόβλημα, το κόστος εργασίας.

Κατανοώ, φίλες και φίλοι, τις ανάγκες για γρήγορες αλλαγές. Θέλω να τονίσω ότι εμείς αναλάβαμε να κάνουμε δυο πράγματα ταυτόχρονα. Και να κινήσουμε έναν παλιό μηχανισμό – όλοι μας λέμε για τον άρρωστο, που λέγεται «Δημόσια Διοίκηση» – αλλά και να αλλάξουμε τη Δημόσια Διοίκηση. Γι’ αυτό και ο «Καλλικράτης» είναι πολύ σημαντικός, αλλά γι’ αυτό και δεν μπορούμε από μόνοι μας. Χρειάζεται και το Κοινοβούλιο, χρειάζεται και ο πολίτης, πρέπει όλη η κοινωνία να μπορέσει να συμβάλει σε αυτές τις αλλαγές.

Το μοντέλο διακυβέρνησης. Και ο Μίμης Ανδρουλάκης και ο Νίκος Σαλαγιάννης και άλλοι, το τόνισαν Θέλω να σας πω απλά ότι, το μοντέλο σήμερα, λένε ότι είναι πρωθυπουργοκεντρικό. Πολιτικά ναι, έχει εξουσίες, αλλά δεν έχει εργαλεία. Ουσιαστικά, έχουμε έναν Πρωθυπουργό και μετά, τα Υπουργεία είναι φέουδα ανεξάρτητα.

Ξέρετε τι μου είπε ο Πρωθυπουργός της Αυστραλίας, που έστειλε εδώ τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργικού του Συμβουλίου και έκατσε μία εβδομάδα ο άνθρωπος για να μας βοηθήσει, για να δούμε πώς θα ανασυντάξουμε το μοντέλο διακυβέρνησης; Μου είπε, «εγώ στην Ελλάδα δεν θα μπορούσα να κυβερνήσω. Δεν θα μπορούσα με αυτή τη δομή να κυβερνήσω, να έχω αποτέλεσμα».

Αυτός έχει ένα Υπουργείο, κάτω από τον ίδιο, που έχει 1.500 υπαλλήλους, οι οποίοι παρακολουθούν όλα τα Υπουργεία, παίρνουν πρωτοβουλίες, ελέγχουν και αξιολογούν. Στην Ελλάδα, είναι πέντε οι σύμβουλοι του Πρωθυπουργού, χωρίς καμία ουσιαστική υποδομή. Άρα, έχουμε και εδώ μεγάλες αλλαγές να κάνουμε.

Φίλες και φίλοι, υπάρχει ο φόβος, υπάρχει η ανασφάλεια. Εμείς πρέπει να δώσουμε την αίσθηση της σιγουριάς και της ψυχραιμίας. Ναι, δεν είναι εύκολο, αλλά ξέρουμε το δρόμο. Έχουμε σχέδιο, είναι τριετές το σχέδιο, θα το εξειδικεύσουμε, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να είναι το καλύτερο, το δικαιότερο. Και όχι μόνο για να σώσουμε την Ελλάδα, αλλά και για να αλλάξουμε την Ελλάδα. Όχι μόνο να υπομείνει ο κόσμος, αλλά να συμμετάσχει ο κόσμος, να μην είναι παθητικός.

Γι’ αυτό, ο ρόλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας είναι πάρα πολύ σημαντικός, όχι μόνο για το διάλογο. Να πάρετε πρωτοβουλίες. Εγώ θεωρώ ότι θα μπορέσουμε να συζητήσουμε και με το Προεδρείο σας, και με τον Χρήστο Παπουτσή, τον Πέτρο Ευθυμίου, τους Προέδρους των Επιτροπών, τους Γραμματείς των ΚΤΕ, για να δούμε πώς η Κοινοβουλευτική Ομάδα θα παίξει έναν πιο ενεργό ρόλο, αναδεικνύοντας προβλήματα και, μέσα από τη διαβούλευση, φέρνοντας προτάσεις.

Και όχι απλώς με την τυπική διαδικασία της κατάθεσης ενός νόμου, αλλά να είναι ενεργό ουσιαστικό το Κοινοβούλιο, το κόμμα μας, η Κοινοβουλευτική μας Ομάδα, στο να λύνει προβλήματα, που πολλές φορές και ένας Υπουργός, μέσα στα πολλά, στην καθημερινότητα, μπορεί να μην έχει το χρόνο να ασχοληθεί με όλες τις πτυχές των προβλημάτων. Γιατί χρειάζεται να πολλαπλασιάσουμε την απόδοσή μας. Να αξιοποιήσουμε όλες τις δυνάμεις μας και να απελευθερώσουμε δυνάμεις του Κινήματός μας, των τοπικών φορέων, των περιφερειακών φορέων, αλλά και των πολιτών.

Γι’ αυτό και έχουμε ξεκινήσει, και θα κάνουμε σε κάθε Περιφέρεια τους επόμενους μήνες, μια συστηματική εκστρατεία, ώστε με το πρόγραμμα το οποίο έχουμε, αν θέλετε να το ονομάσουμε «διάσωση της Ελλάδας», αλλά και αλλαγής της Ελλάδας, ανασυγκρότησης της Ελλάδας, με αυτό το πρόγραμμα, να κινητοποιήσουμε και να αξιοποιήσουμε κάθε τι, το καλύτερο που έχει ο τόπος, σε κάθε Περιφέρεια, σε κάθε γειτονιά της χώρας μας.

Καλή μας συνέχεια, καλό αγώνα, καλή μας επιτυχία.

Διαβάστε επίσης