Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ομιλία στη συζήτηση του νομοσχέδιου του υπουργείου Παιδείας | 10.06.2020

Απότοκα Καραντίνας – Νέα πραγματικότητα: οπισθοδρόμηση ή αλλαγή | 04.06.2020

Mε αφορμή την Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης | 30.05.2020

Το μέλλον της εργασίας – Πρωτομαγιά 2020 | 01.05.2020

Για την ορκωμοσία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στη θέση της Προέδρου της Δημοκρατίας | 13.03.2020

Ο Γ. Παπανδρέου από το Web Summit | 07.11.2019

 

Ομιλία στο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ

“Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ. Είμαστε σ’ αυτό το Συνέδριο, και είναι Συνέδριο σταθμός, αφετηρία για την νέα εποχή, για το ΠΑΣΟΚ στον 21ο αιώνα. Καλωσορίζω κάθε συντρόφισσα, κάθε σύντροφο, κάθε φίλη και φίλο.

Καλωσορίζω όλους, από την Κρήτη μέχρι τον Έβρο, από το Αιγαίο μέχρι την Ήπειρο, από τα Ιόνια μέχρι τη Μακεδονία και τη Θράκη, από την Πελοπόννησο, από τη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, το Βόλο, τη Λάρισα, τα Τρίκαλα, την Καρδίτσα, τη Λαμία, την κάθε γωνιά της Ελλάδας.

Καλωσορίζω τους συντρόφους της διασποράς, από την Αυστραλία μέχρι τον Καναδά, από τη Γερμανία μέχρι τη Νότια Αφρική, από τον Πόντο μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό το Συνέδριο είναι δικό σας Συνέδριο. Τις μέρες αυτές ο λόγος είναι σ εσάς.

Η εμπιστοσύνη των συμπολιτών σας -πάνω από 300.000 συμπολίτες που σας επέλεξαν δημοκρατικά- είναι στα χέρια σας, αλλά και τα μάτια των πολλών εκατομμυρίων του Ελληνισμού είναι στραμμένα επάνω σας, διότι αυτή είναι μια πρωτόγνωρη συμμετοχική, δημοκρατική διαδικασία που ποτέ δεν γνώρισε η χώρα μας στο παρελθόν.

Είναι η απόδειξη, ότι τηρούμε αυτό που λέμε. Είναι απόδειξη, ότι η συμμετοχική δημοκρατία δεν είναι λόγια, αλλά πράξη. Απόδειξη της συνέπειας για σήμερα, της ευθύνης μας και της δέσμευσής μας για αύριο εγγύηση για μια νέα πορεία.

Στα δικά σας χέρια κρατάτε την ελπίδα, κρατάτε τα οράματά μας. Στα χέρια σας κρατάτε μια μεγάλη δημοκρατική δύναμη. Είναι η δύναμη της δημιουργίας, είναι η δύναμη της αλλαγής, είναι η δύναμη να αλλάξουμε τη χώρα, είναι η δύναμη που μας δίνουν οι αξίες μας.

Σήμερα, δηλώνουμε ο καθένας μας ξεχωριστά και όλοι συλλογικά, μια μεγάλη και αποφασισμένη οικογένεια, ότι παλεύουμε δυναμικά να αλλάξουμε νοοτροπίες και προκαταλήψεις, να ξεπεράσουμε δογματισμούς και κατεστημένα, να εμπνεύσουμε ξανά τον Έλληνα πολίτη.

Τώρα θα μιλήσετε εσείς, χωρίς περιστροφές, χωρίς ενδοιασμούς, με απόλυτη ελευθερία, με σκληρή κριτική εκεί που χρειάζεται για το χθες, με εποικοδομητικές προτάσεις για το αύριο, με την επιλογή ανανέωσης στην ηγεσία του Κόμματος.

Πολλοί με ρωτούν: «ποια είναι η πολιτική του Κόμματός σας». Τους απαντώ: «αυτήν την ορίζουμε σήμερα με την ίδια τη συμμετοχή της βάσης μας. Με ρωτούν: «ποιες είναι οι δομές μας οι νέες». Του απαντώ: «σήμερα τις διαμορφώνουμε, μαζί με τη συμμετοχή του πολίτη».

Με ρωτούν: «ποια είναι η ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ». Τους απαντώ: «αυτή κρίνεται όχι από τις προσωπικές επιλογές ή τους μηχανισμούς, αλλά από το ίδιο το μέλος και τον φίλο, για να κρίνει και να αποφασίσει».

Γι’ αυτό είναι το Συνέδριό μας ιστορικό. Αυτές είναι οι προτεραιότητές μας του Συνεδρίου. Αλλάζουμε το ΠΑΣΟΚ για να αλλάξουμε την Ελλάδα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, πριν από ένα χρόνο ανέλαβα τη θέση του Προέδρου, με μία συνταρακτική συμμετοχή και συγκατάθεση ενός εκατομμυρίου πολιτών και είμαι υπερήφανος. Είναι περήφανος όχι για τη θέση που κατέκτησα, αλλά για τις αξίες που εκπροσωπώ. Και πριν από ένα χρόνο όταν ανέλαβα, με ρωτούσαν «μα ποιες είναι οι αξίες μας, ποια η ταυτότητά μας, ποια η διαφορά μας με τη Δεξιά».

Φίλες και φίλοι, σύντροφοι και συντρόφισσες, ταυτότητα έχουμε, ιδέες έχουμε, αξίες έχουμε, όραμα έχουμε. Στον κόσμο που ζούμε, εμείς παλεύουμε ως προοδευτικοί και σοσιαλιστές για ένα νέο διεθνισμό. Εκπροσωπούμε ένα νέο πατριωτισμό, το νέο πνεύμα αλληλεγγύης, προσφοράς και εθελοντισμού, μία νέα πρόταση δημοκρατικής ανατροπής, διαφάνειας και συμμετοχής στη δύναμη ενός αναπτυξιακού οράματος που βασίζεται στη γνώση, στην επένδυση, στον άνθρωπο.

Φέρνουμε στις προτάσεις μας τη δύναμη της ανανέωσης, αλλά και της εμπειρίας. Φέρνουμε τη βούληση για αλλαγή, αλλά και τη σιγουριά για επιτυχία. Τη συμμετοχή του Έλληνα και της Ελληνίδας, αλλά και την επίγνωση της συμμετοχής μας στην παγκόσμια Κοινότητα.

Σήμερα δημιουργούμε ένα νέο πλαίσιο βασισμένο στις αξίες μας, στην εμπειρία μας, αλλά και στο νέο δυναμισμό μας για την κυβέρνηση του αύριο, την κυβέρνηση των οραμάτων και των λύσεων, την κυβέρνηση της διαβούλευσης και της δράσης, της συναίνεσης και των τομών, της νέας σχέσης με τον πολίτη στην κυβέρνηση του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

Πρώτη προϋπόθεση να αντιμετωπίσουμε ενεργά τις ανάγκες της χώρας μας σε ένα διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο. Τίποτε δεν μπορεί πια να κλειστεί στα στενά όρια των εθνικών μας συνόρων. Όλα μας αφορούν. Η μετανάστευση, το περιβάλλον, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα, ο ανταγωνισμός, τα κινέζικα προϊόντα, οι συγκρούσεις, η διακίνηση ναρκωτικών και λευκής σαρκός, το AIDS, ο τουρισμός, η ναυτιλία, το διαδίκτυο, τα μέσα ενημέρωσης, όλα αφορούν την καθημερινότητα του πολίτη, και όλα είναι μέρος της παγκόσμιας κοινωνίας στην καθημερινή ζωή που ζούμε.

Συναντιόμαστε με διαφορετικούς πολιτισμούς, εθνότητες, γλώσσες, συνήθειες, προϊόντα, μηνύματα και αντιλήψεις. Μόνο όταν διαμορφώνουμε κοινές αξίες και κανόνες μπορούν να εμπεδωθούν θεμέλια σταθερά για τη συμβίωση και την ειρήνη.

Και ποιες είναι αυτές οι αξίες για μας τους προοδευτικούς; Εμείς δεν συμβιβαζόμαστε με συγκρούσεις και συρράξεις, όπως αυτή στη Μέση Ανατολή. Αντιτάσσουμε σ’ αυτήν, την διαβούλευση και την εκεχειρία. Εμείς δεν συμβιβαζόμαστε με τη σύγκρουση των πολιτισμών μεταξύ του μουσουλμανικού κόσμου και της Δύσης. Σ’ αυτήν αντιτάσσουμε το διάλογο, την ευγενή άμιλλα, την τέχνη και τον αθλητισμό.

Δεν συμβιβαζόμαστε με τη ξενοφοβία και το ρατσισμό, το φόβο απέναντι στον μετανάστη. Αντιτάσσουμε την ομαλή του ένταξη στην κοινωνία μας.

Δεν συμβιβαζόμαστε με τη φτώχια στις αναπτυσσόμενες χώρες. Αντιτάσσουμε σ’ αυτήν την ανάπτυξη και τη γνώση.

Δεν συμβιβαζόμαστε στην εξαθλίωση στον παγκόσμιο οικονομικό ανταγωνισμό. Αντιτάσσουμε τον εξανθρωπισμό της παγκοσμιοποίησης.

Δεν συμβιβαζόμαστε παθητικά μπροστά στις μεγάλες καταστροφές, όπως πρόσφατα στην Ασία. Αντιτάσσουμε την αλληλεγγύη.

Δεν συμβιβαζόμαστε με επιδημίες όπως το AIDS. Αντιτάσσουμε την πρόληψη και τη γνώση.

Δεν συμβιβαζόμαστε στην καταπίεση. Αντιτάσσουμε τη δημοκρατία, την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Δεν συμβιβαζόμαστε με τη βία, με την τρομοκρατία. Εμείς αντιτάσσουμε την ασφάλεια, την ασφάλεια που βασίζεται στη λύση των αιτιών και όχι στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων.

Δεν συμβιβαζόμαστε με την υποβάθμιση του περιβάλλοντος. Αντιτάσσουμε τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Δεν συμβιβαζόμαστε με τον φανατισμό και την θρησκοληψία. Προτάσσουμε τη λογική.

Δεν συμβιβαζόμαστε στο νόμο του ισχυρού. Αντιτάσσουμε την ισχύ του νόμου.

Δεν συμβιβαζόμαστε με την μονομέρεια στην εξωτερική πολιτική. Αντιτάσσουμε την πολυμερή συνεργασία, όπως μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στον ΟΗΕ.

Σ’ αυτή την παγκόσμια κοινότητα ποιος αποφασίζει, με ποια κριτήρια, με ποιους κανόνες και με ποια μέσα; Ποιος διαχειρίζεται τον πλούτο του πλανήτη μας; Ποιος νέμεται τον πλούτο; Ποιος κατανέμει τον πλούτο; Ποιος προστατεύει τον ανθρώπινο, τον υλικό, αλλά και τον άυλο πλούτο της υφηλίου;

Τίθεται ένα μεγάλο δημοκρατικό ερώτημα. Και είναι ένα μεγάλο δημοκρατικό στοίχημα. Η παγκοσμιοποίηση απαιτεί, ένα σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης, αλλά αυτή δεν μπορεί, παρά να είναι μια δημοκρατική διακυβέρνηση.

Και η μοναδική υπερδύναμη δείχνει πολλές φορές αδύναμη να διαχειριστεί τη δύναμή της. Θα ήταν, και είναι εύκολο να δαιμονοποιήσουμε τις Ηνωμένες Πολιτείες. Για μας είναι πιο έξυπνο να παλέψουμε με τις δυνάμεις της προόδου, για να επηρεάσουμε τις αποφάσεις της, αποφάσεις που αφορούν το μέλλον του πλανήτη μας.

Και από εδώ, από το Συνέδριό μας, ίσως η καλύτερη ευχή είναι, να θυμηθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες μερικούς στίχους από τον Ύμνο εις την Ελευθερία του Διονύσιου Σολωμού. Μιλά στον Ύμνο εις την Ελευθερία, για την απήχηση της Ελληνικής Επανάστασης στο εξωτερικό.

Θυμίζει στους Αμερικανούς τα δικά τους δεσμά, τον δικό τους αγώνα για ανεξαρτησία και ελευθερία, την δική τους επαναστατική διάθεση για την δημοκρατία. Είναι αυτό το πνεύμα που πάλι επικαλούμαστε.

Μιλώντας για την Ελληνική Επανάσταση – γράφει ο Διονύσιος Σολωμός – «Γκαρδιακά χαροποιήθη και του Βάσιγκτον η γη, και τα σίδερα ενθυμήθη που την έδεναν και αυτή».

Η Ευρώπη και η Αμερική μπορούν και πρέπει να συνεργαστούν μόνο στην βάση αρχών. Μόνο η στάση που αποτύπωσε ο Σολωμός στον Εθνικό μας Ύμνο, δίνει νομιμοποίηση. Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνουμε πέρα από τον Ατλαντικό.

Με πρωτοπορία το ΠΑΣΟΚ, αλλά και με όχημα, βασικό όχημα τους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, εμείς θα αγωνιστούμε για ένα νέο διεθνισμό. Στηρίζουμε το νέο Σύνταγμα της Ευρώπης που αποτελεί σημαντικό βήμα για την πολιτική ενοποίηση της ηπείρου.

Και εδώ στο Συνέδριό μας, αυτές τις μέρες, θα αποφασίσουμε για το πώς θα ψηφίσουμε στην Ελληνική Βουλή, για το θέμα του Συντάγματος της Ευρώπης.

Εμείς θα συνεγείρουμε την ελληνική κοινωνία. θα αναπτύξουμε νέες συμμαχίες σε Ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Το Κίνημά μας θα συμμετέχει ενεργά στα διεθνή Κινήματα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, και του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Θα συνεργαστούμε για την αναζωογόνηση των ιδεών μας στην Μεσόγειο, μαζί με τους συντρόφους Χοσέ Λουίς Ζαπατέρο και Ζοζέ Σόκρατες, αλλά και τους συντρόφους στη Γαλλία και Ιταλία, όπως και στην περιοχή των Βαλκανίων. Χαιρετίζω ιδιαίτερα την παρουσία εδώ τόσων φίλων, όπως ο Ισμαήλ Τζεμ, ο Κεμάλ Ντερβίς, ο Φάτος Νάνο.

Το παγκόσμιο χωριό για να επιβεβαιώσει ή θα είναι βασισμένο σε αξίες δημοκρατίας, συνοχής, προόδου, βιώσιμης ανάπτυξης και αλληλεγγύης ή θα καταρρεύσει σε συγκρούσεις, ακόμα και σε γενοκτονίες.

Σύντροφοι, η νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων ή θα είναι προοδευτική ή θα είναι επικίνδυνη για τον κόσμο, και αυτή είναι η πρώτη και μεγάλη διαφορά η δικιά μας με τη Δεξιά, με τη συντήρηση.

Αν είμαστε διεθνιστές, είμαστε και εξίσου πατριώτες. Είμαστε βέβαια όλοι πατριώτες, αλλά ερμηνεύουμε όμως πολύ διαφορετικά την υπηρεσία μας προς το έθνος και τον ελληνισμό και αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη διαφορά μας με τη Δεξιά. Εμείς πιστεύουμε στην Ελλάδα και τις δυνάμεις της. Μοιρολατρική πάντα η Δεξιά. Η Νέα Δημοκρατία παραμένει στάσιμη. Αυτή λατρεύει τη μοίρα. Εμείς τη μοίρα μας την αλλάζουμε.

Η Νέα Δημοκρατία φτωχαίνει και μικραίνει την Ελλάδα. Εμείς την εμπλουτίζουμε, και της δίνουμε δύναμη πέρα των στενών γεωγραφικών της συνόρων. Γι’ αυτό και έχουμε δώσει αγώνες για την ειρήνη και τη συνεργασία στα Βαλκάνια, με πολλούς από εδώ. Γι’ αυτό έχουμε δώσει αγώνες για τη δίκαιη λύση του Κυπριακού και θα συνεχίσουμε να δίνουμε αγώνες. Γι’ αυτό και δώσαμε αγώνες για να δημιουργήσουμε μια νέα σχέση με την Τουρκία.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, μετράμε σήμερα τρεις δεκαετίες και έξι μήνες από τη γέννηση του ΠΑΣΟΚ. Τότε γεννιόταν ένα Κίνημα αρχών. Βαθιά η πίστη στον κοιμώμενο γίγαντα, τον Ελληνισμό. Περίπου εκατόν πενήντα Έλληνες σοσιαλιστές. Άλλοι από την εξορία, άλλοι από τη διασπορά, άλλοι από την Αντίσταση, άλλοι από τις επάλξεις της νεολαίας, του Πολυτεχνείου και της Νομικής Σχολής, άλλοι από τις φυλακές, άλλοι από τις αγώνες του 1-1-4, άλλοι από την Εθνική Αντίσταση, από το ΕΑΜ.

Περίπου εκατόν πενήντα τον αριθμό αποφασίζουν να βάλουν την υπογραφή τους σ’ αυτό το νέο ξεκίνημα. Πίστεψαν σε κάτι που φαινόταν ριζοσπαστικό, ανατρεπτικό, επαναστατικό. Πίστεψαν στην Ελλάδα. Μια ρήση της τότε γενιάς έλεγε «όταν ένας λαός πιστεύει στον εαυτό του δεν υπάρχει καμία δύναμη που μπορεί να τον σταματήσει». Και ο αγώνας αυτός συνδέθηκε με ένα τρίπτυχο. Η Ελλάδα στους Έλληνες, η λαϊκή κυριαρχία και η δημοκρατική συμμετοχή, η κοινωνική απελευθέρωση και η κοινωνική δικαιοσύνη.

Τότε, οι δυνάμεις του ξένου και του ντόπιου κατεστημένου λέγανε ότι ποτέ δεν θα επέτρεπαν αυτά να γίνουν πραγματικότητα. Το ίδιο αυτό κατεστημένο μιλούσε για απειλή, για ανωμαλία, για χάος, για ανευθυνότητα, για κάποιους παράφρονες που μόνο στόχο είχαν να δημεύσουν τις περιουσίες του ελληνικού λαού. Το νέο ξεκίνημα αυτών των εκατόν πενήντα Ελλήνων σοσιαλιστών άλλοι το λοιδόρησαν, άλλοι το χλεύασαν, άλλοι το συκοφάντησαν, ενώ άλλοι το απείλησαν και το υπονόμευσαν με κάθε τρόπο.

Όμως αυτοί που υπέγραψαν και τόσοι άλλοι που συνυπέγραψαν τις επόμενες μέρες και μήνες με την αυθόρμητη αυτοοργάνωση τους, συνέχισαν να πιστεύουν και να αγωνίζονται. Και με τα χρόνια πλήθυναν οι τάξεις αυτού του Κινήματος. Το Κίνημα έγινε δύναμη αλλαγής, δύναμη αλλαγής για τον ελληνικό λαό. Και σήμερα είμαστε περήφανοι. Οι αγώνες δεν πήγαν στράφι. Σήμερα είναι μια μέρα δικαίωσης, μια μέρα χαράς, μια μέρα γιορτής, ένα νέο ξεκίνημα για το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Η τότε Ελλάδα ήταν η Ελλάδα της κυπριακής τραγωδίας, η Ελλάδα της δικτατορίας, η Ελλάδα των φακέλων και των διώξεων, η Ελλάδα του φόβου, της αμάθειας και της μιζέριας, η Ελλάδα του διχασμού και της ανασφάλειας, της φτώχειας και της έλλειψης κάθε ουσιαστικής πρόνοιας.

Ήταν η Ελλάδα των βάσεων και της εξάρτησης από την Αμερική, ήταν η Ελλάδα του αστυνομικού και συγκεντρωτικού πελατειακού κράτους της Δεξιάς. Ήταν η Ελλάδα χωρίς αυτοδιοίκηση, χωρίς συνδικαλισμό, χωρίς Συνεταιριστικό Κίνημα.

Σήμερα είμαστε περήφανοι. Μετά τις κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Σημίτη είμαστε περήφανοι για τη σημερινή Ελλάδα. Η Ελλάδα που κληρονόμησε η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το 2004, είναι η Ελλάδα του κύρους στα Βαλκάνια, στη Μεσόγειο, στην Ευρώπη. Είναι η Ελλάδα της ΟΝΕ, η Ελλάδα των νέων υποδομών, η Ελλάδα της ειρήνης και του διαλόγου.

Η Ελλάδα που καταφέρνει να ανατρέπει κατεστημένες καταστάσεις, όπως στις σχέσεις της με την Τουρκία. Η Ελλάδα της ένταξης της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Ελλάδα που είναι με το σπαθί της μέλος στο Συμβούλιο Ασφαλείας στον ΟΗΕ. Η Ελλάδα των Κέντρων Υγείας, των ΚΑΠΗ, των Κέντρων Εξυπηρέτησης Πολιτών, των σχολικών υποδομών, του μαζικού αθλητισμού. Η Ελλάδα, χώρα πρώτης κατηγορίας. Η Ελλάδα των περίφημων ονειρικών Ολυμπιακών Αγώνων.

Οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ, στη γενιά που συσπειρώθηκε, στις γενιές που συσπειρώθηκαν με τους εκατόν πενήντα που υπέγραψαν την ιστορική Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη, μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Είναι κοντά μας πολλοί που υπέγραψαν τότε τη Διακήρυξη. Τους καλώ να σηκωθούν, να τους χειροκροτήσουμε. Εδώ, αυτοί που υπέγραψαν, παρακαλώ να σηκωθείτε, μην ντρέπεστε, νάτος Πανταζόπουλος, νάτος.

Είμαστε εδώ, ενωμένοι. Και σήμερα 3 Μαρτίου 2005, μαζί και πάλι ανοίγουμε το δρόμο, για ένα νέο, σύγχρονο, ανοιχτό, δημοκρατικό, συμμετοχικό ΠΑΣΟΚ, για το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός μας.

Με την ίδια πίστη, με την ίδια ορμή, να ξαναβρούμε την ψυχή μας, κοιτώντας όλους τους πολίτες στα μάτια. Για την Ελλάδα και τους Έλληνες, που είναι ο λόγος της γέννησης της παράταξής μας. Οι ρίζες μας μάς εμπνέουν. Το μέλλον μας μάς οδηγεί.

Σύντροφοι και συντρόφισσες. Είμαστε πατριωτικό Κίνημα. Η αξία όμως του πατριωτισμού, η αξία αυτή είναι κενή όμως αν δεν τη μεταφράσουμε στα σημερινά δεδομένα.

Να προετοιμάσουμε την Ελλάδα για το αύριο. Να στήσουμε πάνω στο έργο των είκοσι ετών, να μάθουμε από τα λάθη μας. Να προετοιμαστούμε, διότι γρήγορα, και πάλι θα είμαστε κυβέρνηση αυτής της χώρας.

Με τη Νεολαία μπροστά τ’ αλλάζουμε όλα. Ήδη κάνουμε πράξη το σύνθημα αυτό. Φίλες και φίλοι, εμείς αλλάζουμε συνεχώς, συνεχώς θα φτιάχνουμε την νέα Ελλάδα.

Σύντροφοι και συντρόφισσες, φίλες και φίλοι, ήταν πάντα περήφανος ο Αντρέας για την Νεολαία, για την νέα Ελλάδα του ΠΑΣΟΚ, για την Νεολαία της Ελλάδας.

Έχουμε μια κοινή κληρονομιά, είναι ο πλούτος της χώρας μας, ο πλούτος αυτού του λαού. Είναι ο κοινός μας στόχος, η κοινή μας τύχη, η ιστορία, παράδοση, η κοινή μας γνώση. Πρέπει να αξιοποιήσουμε αυτό τον πλούτο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Είναι οι θάλασσες μας, οι παραλίες μας, τα βουνά μας, οι λίμνες, τα χωράφια, τα εργοστάσια μας, οι υπηρεσίες, οι τηλεπικοινωνίες, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις.

Η κληρονομιά και ο πλούτος μας, όμως, είναι και το κύρος μας. Η αυτοπεποίθηση μας. Η αλληλεγγύη μας. Η διάθεση προσφοράς. Είναι τα Πανεπιστήμια και τα σχολεία μας. Η εκκλησία μας. Τα νοσοκομεία μας. Η δημόσια διοίκηση. Είναι και ο πολιτισμός μας. Η παράδοση μας. Η ιστορία. Η γνώση μας. Και το πολυτιμότερο, είναι το ίδιο το ανθρώπινο δυναμικό.

Λαοί και χώρες που κατάφεραν να διαχειριστούν συλλογικά και αποτελεσματικά την κοινή τους περιουσία, τον κοινό τους πλούτο, σήμερα διασφαλίζουνε μια θέση στο μέλλον. Μια θέση στην παγκόσμια κοινότητα. Και αυτό είναι το σημερινό περιεχόμενο του πατριωτισμού. Αν αφεθούμε απλώς στις βουλήσεις μιας μεγάλης παγκόσμιας αγοράς, τα αποτελέσματα θα είναι να δούμε ένα πλιάτσικο στον πλούτο που διαθέτουμε.

Μπορεί να έχουμε μερικά φωτεινά παραδείγματα, όπως είναι τα ελληνικά κρασιά, οι ιχθυοκαλλιέργειές μας, αλλά και πάλι το λάδι μας θα πουλιέται σαν βεγγαλικό. Πολλά προϊόντα θα μένουν στο χωράφι. Η κλωστοϋφαντουργία μας θα περιθωριοποιηθεί. Οι παραλίες μας θα υποστούν υπερεκμετάλλευση και υποβάθμιση. Ο πολιτισμός μας θα περιθωριοποιηθεί, θα υποαξιοποιηθεί ή θα γίνει θύμα λογοκλοπής.

Και οι πιο δραστήριοι νέοι θα τραβηχτούν σε ξένες αγορές, ενώ οι υπόλοιποι θα φυτοζωούν μεταξύ εργασίας και ανεργίας. Γι’ αυτό χρειάζονται αλλαγές. Χρειάζονται αλλαγές δύσκολες, αλλά είναι απαραίτητες. Αλλαγές για να μπορούμε να επιβιώσουμε σε μια ανταγωνιστική παγκόσμια οικονομία.

Αλλά εμείς έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στο περιθώριο και στη συμμετοχή. Ο πρώτος δρόμος είναι της παθητικότητας. Να περιμένουμε να δούμε που θα πάει αυτός ο κόσμος. Να περιμένουμε τις συνέπειες. Να βρεθούμε, ως μικρή χώρα, χωρίς κύρος, χωρίς φωνή.

Αυτή είναι η πορεία που διάλεξε η Νέα Δημοκρατία. Παρακολουθεί τα γεγονότα. Τα αφήνει να περνάνε. Τα αφήνει χωρίς να παρεμβαίνει. Είναι απλώς τουρίστας στις εξελίξεις. Στις εξελίξεις τις μεγάλες της περιοχής.

Ο άλλος είναι ο ενεργητικός δρόμος. Να δράσουμε τολμηρά, δραστήρια, ρεαλιστικά. Γνωρίζουμε το μέγεθος και τις ικανότητες μας. Τι δυνατότητες της χώρας μας. Διευρύνοντας, όμως, την κοινωνική δικαιοσύνη και την δημοκρατία στο εσωτερικό της χώρας μας.

Διότι αν σχεδιάσουμε εμείς, αν δράσουμε, αν πάρουμε πρωτοβουλία, τότε διασφαλίζουμε για τον έλληνα και την Ελληνίδα, ότι όποιες αλλαγές θα γίνουνε θα γίνουνε δημοκρατικά, ορθολογικά, με την συμμετοχή της κοινωνίας. Με διαβούλευση με τους εργαζόμενους. Με τον έλεγχο του πολίτη. Με αλληλεγγύη προς τον αδύναμο, αλλά και την αξιοποίηση του πιο δυναμικού πολίτη.

Φίλες και φίλοι, χρειάζεται να κάνουμε σημαντικές αλλαγές για το αύριο. Εμείς δεσμευόμαστε σήμερα, και δίνουμε υπόσχεση γι’ αυτές τις αλλαγές. Να διαμορφώσουμε μια νέα κοινωνική συμφωνία. Μια νέα κοινωνική συμφωνία μεταξύ του ΠΑΣΟΚ και του ελληνικού λαού. Μεταξύ της αυριανής Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και του ελληνικού λαού.

Μια συμφωνία που θα επιτρέψει να κινητοποιήσουμε τον ελληνισμό, να αξιοποιήσουμε ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, ό,τι πιο παραγωγικό. Να οργανώσουμε τις παραγωγικές δυνάμεις, να διασφαλίσουμε την ανταγωνιστικότητα, τη νέα οικονομία, αλλά να εξασφαλίσουμε και τη δίκαιη κατανομή του πλούτου στον Έλληνα και την Ελληνίδα.

Πρώτη προϋπόθεση μιας τέτοιας συμφωνίας είναι μια μεγάλη δημοκρατική ανατροπή. Είναι να ανακτήσουμε εμείς την αυτοπεποίθηση για τη χώρα μας, και να ανακτήσουμε την αξιοπιστία των συλλογικών μας θεσμών.

Αυτό που ζητούσε ο Μακρυγιάννης μετά την Επανάσταση του ΄21, είναι, ακριβώς, την αξιοπιστία των συλλογικών θεσμών στη χώρα μας. Και έλεγε ο Μακρυγιάννης: «τούτη την πατρίδα την έχουμε όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς, και πλούσιοι και φτωχοί, και πολιτικοί και στρατιωτικοί, και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμε, αναλόγως ο καθείς, έχουμε να ζήσουμε εδώ. Το λοιπόν, δουλέψαμε όλοι μαζί. Να τη φυλάμε και όλοι μαζί, και να λέει ούτε ο δυνατός εγώ, ούτε ο αδύνατος. Όταν αγωνίζονται πολλοί και φτιάχνουν, τότε να λες εμείς. Είμαστε εις το εμείς και όχι στο εγώ.

Και η αποκατάσταση της αξιοπιστίας των συλλογικών μας φορέων και θεσμών είναι να πιστέψει κανείς στην αξία τους, να πιστεύει ο πολίτης ότι το σχολείο θα μου δώσει σωστή εκπαίδευση, ότι το νοσοκομείο θα με περιθάλψει σωστά, ότι η δημόσια υπηρεσία θα με σεβαστεί όταν έχω ανάγκη, ότι ο φόρος μου θα πιάσει τόπο, ότι η αξία, οι σπουδές, οι ικανότητες οι δικές μου θα αναγνωριστούν.

Ότι το σπίτι μου θα το φτιάξει ο κατασκευαστής σωστά, ότι το προϊόν που αγοράζω θα αντικατοπτρίζει την ποιότητα που ζητώ. Ότι τα μέσα ενημέρωσης που βλέπω, θα με ενημερώνουν αντικειμενικά και ελεύθερα. Ότι το Κόμμα στο οποίο ανήκω θα με ακούει και θα με υπηρετεί. Ότι στη γειτονιά που ζω θα λειτουργεί η Αστυνομία σωστά, και θα αισθάνομαι ασφάλεια. Ότι αν είμαι δημιουργικός, εκπαιδευμένος και παραγωγικός θα διασφαλίσω το εισιτήριο για την απασχόληση. Ότι αν έχω δουλέψει στη ζωή μου, θα έχω την ασφάλεια μιας ανθρώπινης σύνταξης.

Ίσως, φίλες και φίλοι, αυτά να ακούγονται απλά, αλλά ως κοινωνία, πολλά από αυτά τα απλά ακόμα δεν τα έχουμε κατακτήσει. Και όσο αισθάνεται ο πολίτης ότι υπάρχουν κατεστημένα που νέμονται τις αξίες, που νέμονται την περιουσία της χώρας, που ιδιοποιούνται θεσμούς και θέσεις, που καλλιεργούν την απαισιοδοξία, την ανισότητα, τόσο μια κοινωνική συμφωνία για μεγάλες αλλαγές για το αύριο θα είναι δύσκολη. Δύσκολη διότι δεν θα υπάρχει συναίνεση. Διότι θα ρωτάει ο απλός Έλληνας «εγώ γιατί να αλλάξω όταν ο άλλος δεν με σέβεται; Εγώ γιατί να σεβαστώ το σύστημα όταν ο διπλανός μου δεν το σέβεται;».

Γι’ αυτό εμείς μιλούμε, ότι θα κάνουμε μια μεγάλη δημοκρατική ανατροπή, μια μεγάλη πολιτική αλλαγή. Δεν μπορεί κανείς να σφετερίζεται την έννοια του κράτους, της δημοσιογραφίας, του επιχειρηματία, του Πανεπιστημιακού, της Δικαιοσύνης, της Εκκλησίας ή του Κόμματος.

Κανείς δεν μπορεί να θεωρεί «οικόπεδό» του το Δημόσιο, το Πανεπιστήμιο, το Νοσοκομείο, την Εκκλησία, την Τηλεόραση, τα ερτζιανά, τη δημόσια παραλία, το πράσινο, τη Δικαιοσύνη ή το Κόμμα.

Πρέπει να τελειώνουμε, επιτέλους, με την πελατειακή λογική στη χώρα μας. Πρέπει να ξεφύγουμε από έναν ιδιότυπο κρατισμό που σύρει και διασύρει, και που κρατά τον Έλληνα καθηλωμένο.

Να ελέγξουμε δημοκρατικά τις εξουσίες, που κατεστημένα σφετερίζονται σε βάρος του ελληνικού λαού. Να χτυπήσουμε κάθε κατεστημένο που νέμεται τη θέση του, την κοινή περιουσία και πλούτο του ελληνικού λαού.

Να χτυπήσουμε τη διαφθορά, όχι με ηθικολογίες, αλλά με δημοκρατικό έλεγχο και κοινωνική λογοδοσία. Να αναδιοργανώσουμε το κράτος σε βάση δίκαιη και δημοκρατική. Να σπάσουμε τα κλειστά συστήματα. Να εκσυγχρονίσουμε Δικαιοσύνη, Εκκλησία, γιατί όχι και τις υπηρεσίες πληροφοριών που βλέπουμε τελευταία στις τηλεοράσεις μας να παρακολουθούν τους πάντες, τα Πανεπιστήμια και τα Νοσοκομεία μας.

Φίλες και φίλοι, απέναντι στο κρατισμό των προνομίων να μιλήσουμε εμείς για τον πολίτη που έχει ίσα δικαιώματα απέναντι στο κράτος. Απέναντι στον κρατισμό των πελατειακών σχέσεων, να μιλήσουμε για το κράτος της αξιοκρατίας. Απέναντι στο %

Διαβάστε επίσης