Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ομιλία στη συζήτηση του νομοσχέδιου του υπουργείου Παιδείας | 10.06.2020

Απότοκα Καραντίνας – Νέα πραγματικότητα: οπισθοδρόμηση ή αλλαγή | 04.06.2020

Mε αφορμή την Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης | 30.05.2020

Το μέλλον της εργασίας – Πρωτομαγιά 2020 | 01.05.2020

Για την ορκωμοσία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στη θέση της Προέδρου της Δημοκρατίας | 13.03.2020

Ο Γ. Παπανδρέου από το Web Summit | 07.11.2019

 

Η Παιδεία αποτελεί εθνικό μας στόχο

Ομιλία και δευτερολογία στη Βουλή στη Συζήτηση προ Ημερησίας Διατάξεως σε επίπεδο Αρχηγών Κομμάτων με θέμα την Ανώτατη Εκπαίδευση

“Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Η συζήτηση σήμερα γίνεται σε κλίμα βαθιάς οδύνης για την απώλεια του σμηναγού της Πολεμικής μας Αεροπορίας, Κώστα Ηλιάκη. Η σκέψη μου, η σκέψη μας, η σκέψη του ελληνικού λαού, βρίσκεται με την οικογένειά του και τα παιδιά του. Του χρωστάμε όλοι πολλά. Ακόμα περισσότερο χρωστάμε σε αυτούς και σε όλους τους νέους των Ενόπλων Δυνάμεων, να εμπεδώσουμε, με ισχυρή πολιτική δράση και βούληση, το κλίμα της ειρήνης και της συνεργασίας στην ευρύτερη περιοχή μας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι

Προχθές γράφανε τα παιδιά το μάθημα της έκθεσης. Σίγουρα θα γράψανε πολύ καλύτερη έκθεση απ’ αυτήν που ακούσαμε απ’ τον κ. Καραμανλή σήμερα.

Σε όλο τον κόσμο τα πανεπιστήμια αναδεικνύονται ως οι πιο σημαντικοί θεσμοί για την οικονομία της γνώσης. Όλο και μεγαλύτερος αριθμός πολιτών συμμετέχει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Σε πολλές χώρες η εκπαίδευση μετατρέπεται σε εξαγωγική βιομηχανία. Πανεπιστήμια ανταγωνίζονται για την προσέλκυση σπουδαστών και πόρων.

Είναι για μένα προτεραιότητα να γίνει η Ελλάδα κέντρο εκπαιδευτικών υπηρεσιών υψηλότατου επιπέδου, προωθώντας όχι μόνο μία άλλη αντίληψη για την ανάπτυξη της χώρας, αλλά και προσελκύοντας επιστήμονες και φοιτητές από τη διασπορά και το εξωτερικό.

Αποτελεί εθνικό μας στόχο. Εμείς έχουμε και την ικανότητα και τη βούληση αυτό να το κάνουμε πράξη.

Το ΠΑΣΟΚ προσέφερε τα μέγιστα στην παιδεία. Το σύστημά μας όμως σήμερα βρίσκεται σε αδιέξοδο. Δεν πάει άλλο. Τα όριά του έχουν φτάσει στα άκρα. Χρειάζεται ριζική αναθεώρηση.

Ζήτησα ως υπουργός Παιδείας τη διακομματική συνεργασία παλαιότερα, την οποία δύο φορές αρνήθηκε η ΝΔ τότε.

Με τη σημερινή κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, συμφώνησα για τη διαδικασία συνεννόησης που είχατε προτείνει, κ. Καραμανλή. Φοβάμαι ότι χάσατε την ευκαιρία. Άλλα λέγατε και άλλα κάνετε.

Και σήμερα, μεγαλόστομες διακηρύξεις και λόγια κενά.

Σήμερα δεν σας εμπιστεύεται η νεολαία. Σήμερα δεν είσαστε αξιόπιστοι στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Μιλήσατε για εθνικό διάλογο, αλλά απ’ την παιδεία ξεκινήσατε την κομματική «επανίδρυση του κράτους». Αντικαταστήσατε όλα τα στελέχη της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με κριτήρια κομματικά.

Ελέγχετε ασφυκτικά το πανεπιστήμιο με την πολύμηνη καθυστέρηση προκηρύξεων θέσεων Πανεπιστημιακών, με μαζικές αναπομπές απ’ το ΥΠΕΠΘ εκλογών μελών ΔΕΠ, με τη μείωση ως και 40% των συμβασιούχων διδασκόντων. Ένας ολόκληρος στρατός ασχολείται με τον έλεγχο νομιμότητας στην εκλογή καθηγητών, η γραμματεία, ο πρόεδρος του τμήματος, η νομική υπηρεσία του πανεπιστημίου, μετά η υπηρεσία του ΥΠΕΠΘ, ο Ειδικός Γραμματέας, ο Γενικός Γραμματέας και τελικά η υπουργός.

Μόνο σε αυταρχικά καθεστώτα έχουμε τέτοιους ελέγχους, όπως καταγγέλλει και ο ίδιος ο κ. Μπαμπινιώτης, μιλώντας για αδιαφανείς διαδικασίες απέναντι στα πανεπιστήμια.

Στις εκκλήσεις μας για ουσιαστικό διάλογο, απαντήσατε κύριοι της ΝΔ με αλαζονεία, τετελεσμένα και προαποφασισμένα νομοσχέδια. Δεν θέλατε εθνικό διάλογο, θέλατε μονοκομματικό μονόλογο. Αυτό κάνετε με το νομοσχέδιο για την αξιολόγηση, με το νομοσχέδιο για την τεχνική εκπαίδευση, με το νομοσχέδιο για τη δια βίου μάθηση.

Πως να πείσετε για εθνικό διάλογο όταν αμφισβητούνται πια οι ίδιες σας οι προθέσεις; Ο πρωθυπουργός είχε προσωπικά δεσμευτεί τον Νοέμβριο του 2004 ότι θα συνδεθεί ο εθνικός διάλογος με την αρμόδια κοινοβουλευτική Επιτροπή. Τι κάνατε; Απολύτως τίποτα.

Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα η κατάσταση στα πανεπιστήμια είναι εκρηκτική. Η πλειοψηφία των τμημάτων σε όλη την Ελλάδα είναι υπό κατάληψη. Καθηγητές, φοιτητές διαμαρτύρονται, απεργούν. Ο νέος σήμερα αντιδρά. Ποια εικόνα του δίνουμε του νέου, σήμερα;

Μια χώρα που έχασε το κύρος της στην Ευρώπη, μια χώρα που είναι απούσα στα μεγάλα ζητήματα παρότι βρισκόμαστε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Ποια είναι η στάση μας διεθνώς για τη φτώχεια, το περιβάλλον, την παραβίαση δημοκρατικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την παράνομη παρακολούθηση πολιτών εν ονόματι της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας;

Η Ελλάδα των Ολυμπιακών Αγώνων που ενέπνευσε τη νέα μας γενιά, σήμερα, επί κυβέρνησης ΝΔ, μοιάζει χώρα κουρασμένη, ταλαιπωρημένη, χωρίς κατεύθυνση. Μια κυβέρνηση που είτε δεν λέει την αλήθεια, είτε διαρκώς λέει ψέματα.

Ψέματα για τους πραγματικούς της στόχους,

ψέματα για την πορεία της οικονομίας,

ψέματα για τις απαγωγές των πακιστανών,

ψέματα για τις υποκλοπές.

Ψέματα, αδιαφάνεια, συγκάλυψη, συνενοχή.

Υπήρξατε αντιπολίτευση μειωμένης αξιοπιστίας. Είσαστε μια κυβέρνηση ανύπαρκτης αξιοπιστίας.

Μάλλον δεν χρειάζεται, κ. πρωθυπουργέ, το πανεπιστήμιο συνήγορο. Εσείς χρειαζόσαστε συνήγορο, κ. Καραμανλή.

Δεσμευτήκατε προεκλογικά για αύξηση δαπανών στην παιδεία στο 5% του ΑΕΠ. Αντί για ανοδική πορεία έχουμε την κατιούσα, κάθε πέρσι και καλύτερα. 3,61% του ΑΕΠ το 2004, 3,58% το 2005 και ακόμα χαμηλότερα φέτος.

Άκουσε ο νέος από εσάς κ. Καραμανλή, και άλλα πράγματα. Τι έγινε όμως με την αύξηση του αριθμού των υποτροφιών για όλους τους φοιτητές και ειδικότερα για τις ομάδες που κατάγονται από παραμεθόριες περιοχές; Τι έγινε με την ενίσχυση ενοικίου στους οικονομικά αδύναμους φοιτητές που εξαγγείλατε; Τι έγινε με τα τετραετή επιχειρησιακά προγράμματα και τον τετραετή προγραμματισμό νέων θέσεων για τα πανεπιστήμια; Τι έγινε με την αύξηση των φοιτητικών εστιών και των βιβλιοθηκών, ιδιαίτερα στα ακριτικά πανεπιστήμια;

Τι έγινε με την υπόσχεσή σας, ότι θα καταργήσετε το ένα και μοναδικό σύγγραμμα ως εκπαιδευτικό εργαλείο στο πανεπιστήμιο;

Τι έγινε με το φτηνό, «γρήγορο» διαδίκτυο, ίντερνετ, για τους φοιτητές; Το φτηνό διαδίκτυο που υποσχεθήκατε, είναι σήμερα πανάκριβο και η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση στην Ευρώπη σε ό,τι αφορά το βαθμό διάδοσης του διαδικτύου. Τουλάχιστον 300 ευρώ κοστίζει για τους σπουδαστές, κάθε χρόνο, η πρόσβαση στο διαδίκτυο.

Εξαγγείλατε δύο φορές δωρεάν κομπιούτερ στους αριστούχους και φτηνή πρόσβαση στο ίντερνετ σε όλους τους μαθητές και σπουδαστές. Τι κάνατε; Μοιράσατε μερικούς υπολογιστές ως επικοινωνιακά ψίχουλα και από εκεί και πέρα, τίποτα.

Αλλά δυστυχώς ο λαϊκισμός σας και η διγλωσσία σας, κ. Καραμανλή, δεν σταματάει εδώ. Σας άκουσα να μιλάτε για τον πολιτισμό και την παιδεία. Σας θυμίζω ότι το Γενάρη του 2005, εσείς, πανηγυρικά ανακοινώσατε, η κυβέρνησή σας, τη συγκρότηση Κυβερνητικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού.

28 Απριλίου του 2005, Μεγάλη Πέμπτη ήταν, ημέρα της σταύρωσης του Κυρίου, πραγματοποιήθηκε η πρώτη και μόνη συνεδρίαση αυτής της Επιτροπής. Έκτοτε, ακόμα περιμένουμε την ανάσταση και την επαναλειτουργία της.

Αλλά υπήρχε, κ. πρώην υπουργέ του Πολιτισμού, πρόγραμμα παιδείας και πολιτισμού και είχε ξεκινήσει επί των ημερών μου. Ίσως δεν σας άρεσε και το καταργήσατε, διότι είχε το όνομα «ΜΕΛΙΝΑ». Ήταν η Μελίνα Μερκούρη η οποία είχε δουλέψει και είχε φτιάξει αυτό το πρόγραμμα. Εσείς το καταργήσατε.

Αυτή είναι η υποκρισία σας, κ. Καραμανλή, με τα μεγάλα λόγια περί πολιτισμού, παιδείας και πολιτισμού στην πολιτική. Πού είναι ο πολιτισμός σας κ. Καραμανλή;

Έρχομαι στο νόμο για την αξιολόγηση των ΑΕΙ. Ένα χρόνο μετά, δεν έχει συγκροτηθεί το Διοικητικό Συμβούλιο της Αρχής Διασφάλισης Ποιότητας.

Ψηφίσατε ολόκληρο νόμο για να μετονομάσετε το ΔΙΚΑΤΣΑ σε ΔΟΑΤΑΠ. Το ψηφίσαμε και εμείς παρά τις επιφυλάξεις. Η σημερινή κατάσταση είναι χειρότερη. Ο νέος φορέας υπολειτουργεί. Εξετάσεις στις ιατρικές σχολές δεν διενεργούνται. Τράπεζα δεδομένων δεν έχει δημιουργηθεί. Το Υπουργείο Παιδείας κωφεύει στις εκατοντάδες καταγγελίες των υποψηφίων που μένουν μετέωροι.

Λάθος σας ενημέρωσαν κ. πρωθυπουργέ, ότι υπάρχει νομοσχέδιο για την τεχνική παιδεία. Κανένας νόμος δεν υπάρχει, μόνο διαρροές στον Τύπο. Αυτή είναι η πολιτική σας, μια πολιτική, επικοινωνιακή και όχι ουσιαστική.

Άκουσα να λέτε για την αδράνεια, για την ανάγκη τολμηρών αποφάσεων απέναντι στο χθες. Να ξεφύγουμε από την αδράνεια και την απραξία του χθες. Προφανώς ήταν μία από τις σπάνιες αναλαμπές αυτοκριτικής σας κ. Καραμανλή. Διότι, σαφώς, εσείς μιλάτε για το χθες το δικό σας, το χθες των δύο τελευταίων ετών, της δικής σας διακυβέρνησης. Παιδεία χωρίς έργο και με αδιέξοδα.

Έχουν κουραστεί τα νέα παιδιά να ακούνε μεγάλα λόγια κ. Καραμανλή. Και μιλάω με πολλούς νέους σε όλη την Ελλάδα. Υπάρχουν προβλήματα. Για να μπουν στο πανεπιστήμιο ξοδεύουν τεράστια ποσά, χάνεται χρόνος, υπάρχει ψυχική φθορά, νοθεύεται η πραγματική αξία της γενικής παιδείας του Λυκείου, για τα παιδία γίνονται μηχανές αποστήθισης για τις πανελλήνιες.

Μπαίνουν σε ένα πανεπιστήμιο που αδυνατεί να δώσει προοπτική απασχόλησης, σιγουριά οικονομικής και κοινωνικής αποκατάστασης. Ένα σύστημα που ταλανίζεται από γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και βυζαντινές ίντριγκες, που αδυνατεί να αφουγκραστεί τις δικές τους ανησυχίες, που βρίσκεται μακριά από την αγορά εργασίας.

Γνωρίζουν οι νέοι ότι η ελληνική παιδεία, η τριτοβάθμια, βρίσκεται πολύ χαμηλά ποιοτικά στην διεθνή κατάταξη, ότι οι δαπάνες είναι από τις χαμηλότερες ως ποσοστό του ΑΕΠ. Γνωρίζουν ότι δαπανούμε πολύ μικρό ποσοστό για την έρευνα και δίνουμε ελάχιστες ενισχύσεις στους φοιτητές, υποτροφίες ή φοιτητικά δάνεια. Επενδύουμε λιγότερο απ? όλους στην Ευρώπη στη δια βίου εκπαίδευση.

Σε πολλά και μάλιστα μεγάλα πανεπιστήμια, ο νέος βλέπει την έλλειψη συντονισμού, τον κατακερματισμό των δραστηριοτήτων και τμημάτων, την απουσία καθηγητών στις παραδόσεις, την ανυπαρξία τους ως σύμβουλοι για το νέο άνθρωπο, το απρόσωπο των σχολών και των μεγάλων αιθουσών, το ένα και μοναδικό σύγγραμμα αντί των απαραίτητων υποδομών που θα τον διευκολύνανε για τις ακαδημαϊκές του δραστηριότητες, όπως σύγχρονες, προσβάσιμες βιβλιοθήκες και χώρους φοιτητικής μέριμνας και δραστηριοτήτων. Την έλλειψη μιας ζωής πανεπιστημιακής, το μπόλιασμα ιδεών μεταξύ των φοιτητών.

Τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ δεν δίνουν ουσιαστική δυνατότητα σήμερα στο νέο να συνδυάσει το αντικείμενο του με άλλες επιστήμες, ή να αλλάξει πορεία διευρύνοντας και τις επαγγελματικές του επιλογές μετά την αποφοίτηση. Αφού δε, κλείσει ο κύκλος της αποφοίτησης, κλείνει και ο κύκλος της γνώσης.

Τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ δεν βοηθούν το νέο να βρει δουλειά, ούτε παραμένουν σύμβουλοί του σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Η φοίτηση τους αισθάνονται ότι είναι χωρίς ανταπόκριση και συνέχεια, κόστος χωρίς ανταποδοτικότητα.

Εσείς τα βελτιώνετε αυτά; Σήμερα, ο νέος φοιτητής έχει συνειδητοποιήσει ότι εσείς έχετε κρυφή ατζέντα. Πώς να σας πιστέψει όταν με τις πράξεις σας, του λέτε ότι το πτυχίο του δεν αξίζει, αλλά αξίζει η υποταγή του στα κελεύσματα των κομματικών σας μηχανισμών και παραγόντων για να βρει δουλειά;

Πώς να σας πιστέψει, όταν διαπαιδαγωγείτε με τον τρόπο που διαπαιδαγωγείτε την παράταξή σας, την ΔΑΠ, την ΔΑΠ ΑΕ; Πώς να σας πιστέψει όταν δεν επενδύετε στον άνθρωπο, αλλά στη φτηνή εργασία; Όταν δεν επενδύετε στις αξίες, αλλά στη ρουσφετολογία;

Η Νέα Δημοκρατία, προφανώς, θέλει ένα πανεπιστήμιο γραφειοκρατικό, ελεγχόμενο, πελατειακό, υποχρηματοδοτούμενο. Παρότι διαφωνώ, ξέρετε την άποψη και τη δική μου και των οργάνων του ΠΑΣΟΚ, με πολλούς νέους ακόμα και της παράταξής μας, της ΠΑΣΠ όχι όλοι βεβαίως, αλλά ένα μέρος έχει άλλη άποψη, διαφορετική θέση για το άρθρο 16 εγώ κατανοώ απολύτως τη δική τους καχυποψία.

Μπροστά σ’ αυτή την εικόνα υποχρηματοδότησης, αβεβαιότητας, υποβάθμισης, απαξίωσης, κομματικοποίησης, το να μιλάτε εσείς για ιδιωτικά πανεπιστήμια ως λύση, ακούγεται ως ύβρις στο νέο που βρίσκεται σήμερα σε δημόσιο πανεπιστήμιο. «Καλή παιδεία» για τους πλούσιους, «μέτρια και χαμηλή» για τα μεσαία και φτωχότερα στρώματα.

Εμείς λέμε, όχι στην ταξική παιδεία. Θέλουμε ισονομία και ίσες δυνατότητες.

Αυτό προϋποθέτει ένα ποιοτικά αναβαθμισμένο πανεπιστήμιο, με ανταγωνιστική παρουσία στο σύγχρονο ευρωπαϊκό και διεθνή χώρο. Ο ρόλος του δημοσίου είναι καθοριστικός, αλλά είναι διαφορετικός από το παρελθόν. Προϋπόθεση είναι να απελευθερώνει τις δυνάμεις του ελληνισμού από τις στενές γραφειοκρατικές λογικές. Ένα ελεύθερο πανεπιστήμιο για ελεύθερους φοιτητές και ελεύθερους πολίτες. Ένα αποκεντρωμένο πανεπιστήμιο που εγγυάται τις αρχές της ισότητας ευκαιριών για όλους και την ενίσχυση των αδυνάτων.

Έχουμε προτάσεις και τις καταθέτουμε.

Ένα σύγχρονο αποτελεσματικό σύστημα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, είναι το απαραίτητο υποστήριγμα για να μιλήσουμε για οποιαδήποτε τριτοβάθμια εξέλιξη.

Γι’ αυτό μιλάμε για την αποκέντρωση, τη δημοκρατική συμμετοχή, την κοινωνική λογοδοσία. Όχι, εμείς εμπιστευόμαστε την τοπική κοινωνία, εμπιστευόμαστε τον γονιό, εμπιστευόμαστε τον τοπικό δάσκαλο και καθηγητή, εμπιστευόμαστε τις τοπικές αρχές, να μπορούν να έχουν μεγάλες ελευθερίες στη διαμόρφωση του προγράμματος, και αυτό κ. Παπαρήγα δεν έχει καμία σχέση με επιχειρήσεις και οικονομικά. Έχει σχέση με την ουσία, τη φορολογία του ελληνικού λαού, το σχολείο να ελέγχεται δημοκρατικά απ? τον έλληνα πολίτη σε τοπικό επίπεδο.

Εμείς μιλάμε για την αξιολόγηση σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με την ουσιαστική συμμετοχή τοπικών κοινωνιών στη λειτουργία του σχολείου. Ένα εξεταστικό σύστημα που επιβραβεύει την κριτική σκέψη και που ανοίγει επιλογές αντί να κλείνει και να περιορίζει το μέλλον των νέων ανθρώπων.

Καταθέτουμε εφτά προτάσεις.

Πρώτον. Το δικαίωμα όλων των αποφοίτων λυκείου στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Το εκπαιδευτικό μας σύστημα που με τη μεγάλη τομή του Γεωργίου Παπανδρέου ξεκίνησε ως ένα σύστημα δωρεάν παιδείας, σήμερα είναι άκρως ταξικό. Δεν μπορούμε να μιλάμε για δικαιοσύνη, όταν δημιουργούνται τεράστιες ανισότητες τόσο απ’ τον τρόπο που χρηματοδοτεί το κράτος τα πανεπιστήμια, όσο βεβαίως και από τα φροντιστήρια, το δυσβάσταχτο βάρος στις μεσαίες και φτωχότερες οικογένειες.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για αξιοκρατία, όταν οι ευκαιρίες του πολίτη ορίζονται περισσότερο απ’ τις δυνατότητες που έχει τις αγοραστικές και όχι από τις ικανότητες του.

Εγγυόμαστε εμείς, το δικαίωμα όλων να έχουν πρόσβαση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Το «10» μπορεί να ακούγεται καλό στα αυτιά πολλών ως βάση, αλλά ποια είναι η εναλλακτική που δίνεται σε εκείνους που δεν περνάνε το «10»; Ποιες άλλες δυνατότητες τους δίνετε για να συνεχίσουν; Ποιες πόρτες τους κλείνετε; Αυτό είναι το ερώτημα. Είναι πολύ εύκολο να βάλεις διάφορους φραγμούς. Τι λες όμως σε εκείνους που βρίσκονται στο περιθώριο; Αυτή η έλλειψη ευαισθησίας είναι αυτό που σας χαρακτηρίζει κ. πρωθυπουργέ.

Το ΠΑΣΟΚ δεσμεύεται να αξιοποιήσει το 40% των πόρων του Δ’ ΚΠΣ για την εκπαίδευση και την κατάρτιση.

Μιλήσαμε για το μέρισμα ειρήνης από τη μείωση των αμυντικών δαπανών. Στα λόγια και εσείς αυτό λέτε. Στην πράξη αυτό απαιτεί μια άλλη εξωτερική πολιτική. Απαιτούσε να μην εγκαταλείψετε το Ελσίνκι. Απαιτούσε μια στρατηγική που θα απέδιδε καρπούς.

Όσα τραγικά συνέβησαν αυτές τις μέρες, με την απώλεια του πιλότου μας που έπεσε στο καθήκον, έπρεπε να λειτουργήσουν ως κινητήρια δύναμη και αφύπνισή σας.

Με το μέρισμα ειρήνης μπορούμε να φτάσουμε στο 5% του ΑΕΠ για την παιδεία, που θα οδηγήσει σε διπλασιασμό των δαπανών γι’ αυτό το χώρο. Στοχεύουμε στην επέκταση του συστήματος κρατικών υποτροφιών που θα καλύπτει πολλούς μεταπτυχιακούς φοιτητές στο εσωτερικό και το εξωτερικό, καθώς και τη μέριμνα τη φοιτητική. Δεν μπορεί το οικονομικό πρόβλημα να είναι εμπόδιο για κανένα φοιτητή, για κανένα νέο σήμερα στη χώρα μας.

Δεύτερον. Η αυτοτέλεια και η διαφάνεια στο Πανεπιστήμιο.

Η επανίδρυση της ΝΔ ενισχύει την άρρωστη αυτή καχυποψία και εξάρτηση του πολίτη από τη γραφειοκρατία και την κομματικοκρατία. Για μας, η αλλαγή στο κράτος είναι να απεξαρτηθεί και να απελευθερωθεί ο έλληνας πολίτης. Θέλουμε τον πολίτη χειραφετημένο, το δήμο χειραφετημένο, το πανεπιστημιακό ίδρυμα χειραφετημένο.

Πρέπει να εμπιστευτούμε τα πανεπιστήμια, όπως πρέπει να εμπιστευτούμε και τον έλληνα πολίτη. Να απαλλάξουμε τα ανώτατα ιδρύματα από τα νοσηρά φαινόμενα κομματισμού και συναλλαγής μεταξύ φοιτητών και καθηγητών.

Το κάθε ίδρυμα μπορεί με εσωτερικές διαδικασίες, κατά τη δική μας πρόταση, να δημιουργεί νέα προγράμματα σπουδών ή νέα τμήματα ή νέα πτυχία. Δικό τους θέμα.

Να μεταβάλει υφιστάμενα προγράμματα. Να καθορίζει τις περιοχές που θα διαμορφώνει μεταπτυχιακά προγράμματα. Να αλλάζει ή να εξελίσσει τα πτυχία τα οποία δίνει. Να δημιουργεί παραρτήματα και να διαμορφώνει προγράμματα δια βίου εκπαίδευσης. Δική τους ευθύνη και πρωτοβουλία.

Τα ίδια τα ΑΕΙ θα πρέπει να έχουν αποφασιστικό λόγο στα αντικειμενικά κριτήρια επιλογής των φοιτητών τους. Θα επιτρέπεται, μετά την εισαγωγή των φοιτητών, η ελευθερία επιλογής και μετακίνησή τους μεταξύ διαφορετικών τμημάτων αλλά και μεταξύ διαφορετικών ιδρυμάτων, πάντα με ακαδημαϊκά κριτήρια.

Προτάσσουμε την ευελιξία στη διαχείριση των κονδυλίων από τα ΑΕΙ σε συνδυασμό με την απλοποίηση του εσωτερικού συστήματος διαχείρισης. Την πρόσληψη εξειδικευμένων τεχνοκρατών στις κρίσιμες διοικητικές υπηρεσίες. Κάθε ίδρυμα θα πρέπει να διαμορφώνει τη δική του φυσιογνωμία, τους δικούς του στόχους, τη δική του στρατηγική, δομή και λειτουργία, με βάση τον εσωτερικό του κανονισμό.

Να τελειώσει αυτή η εξάρτηση από την κρατική γραφειοκρατία. Να πάψει να καθορίζει το ΥΠΕΠΘ την κάθε λεπτομέρεια για τη λειτουργία του ιδρύματος. Η εξάρτηση αυτή τελικά, κάνει τους καθηγητές να βρίσκουν τρόπους να περιγράφουν τον νόμο, να λειτουργούν με αδιαφάνεια να λειτουργούν με έλλειψη ουσιαστικής προσφοράς, που θα μπορούσε να υπάρχει, αν δεν είχαν να ασχοληθούν με αυτή την πάρα πολύ βαριά γραφειοκρατία.

Τρίτον. Στοχευμένη αξιολόγηση και κοινωνική λογοδοσία.

Εάν δώσουμε, όπως θέλουμε να δώσουμε ευθύνες και ελευθερίες στο Πανεπιστήμιο, έρχονται και νέες υποχρεώσεις.

Βασικό ρόλο παίζει η αξιολόγηση, η διαφάνεια στις αποφάσεις και βέβαια η διαφάνεια στη διαχείριση κονδυλίων. Κάθε πανεπιστήμιο θα αξιολογείται με βάση τους στόχους που το ίδιο έχει δημοσιοποιήσει και έχει συμφωνήσει με την πολιτεία.

Η Αρχή Αξιολόγησης σε εθνικό επίπεδο και τα όργανα αυτής της Αρχής θα ορίζονται από την πολιτεία με βάση προτάσεις των πανεπιστημίων, και θα εγγυώνται ένα ευρωπαϊκό επίπεδο σπουδών.

Εμείς θέλουμε τα πανεπιστήμια να αποτελούν υποδείγματα διαφάνειας, για παράδειγμα να δημοσιοποιούν όλα τα ερευνητικά τους προγράμματα και το παρεχθέν ερευνητικό έργο.

Η αύξηση των δημοσίων πόρων θα πρέπει να συνοδευτεί από μέτρα για την αποτελεσματική αξιοποίησή τους. Από την άρση εμποδίων για τη διεύρυνσή τους από πρόσθετες πηγές όπως περιουσία των ΑΕΙ, ιδιωτικός τομέας, κοινωνικοί φορείς, Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αυτή η συνεργασία θα συμβάλλει στη διαφάνεια και την κοινωνική λογοδοσία.

Τέταρτο. Προσέλκυση επιστημόνων απ’ το εξωτερικό και διεθνοποίηση του ελληνικού Πανεπιστημίου.

Έχω γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο. Το δυναμικό του ελληνισμού είναι εντυπωσιακό. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε την εσωστρέφεια. Είναι κρίμα επιστήμονες που αγαπούν την πατρίδα τους και τιμούν την πατρίδα τους στο εξωτερικό, να μην μπορούν να προσφέρουν εδώ στην Ελλάδα, στους νέους μας.

Η σημερινή κατάσταση είναι απογοητευτική. Χρειάζονται έξι διαφορετικές διαδικασίες πριν έρθει ο ξένος και τέσσερις επιπλέον μόλις φύγει από την Ελλάδα. Για μία διάλεξη αυτό. Με όλη αυτή τη γραφειοκρατική αγκύλωση, δεν είναι να απορεί κανείς για τη διεθνή απομόνωση των πανεπιστημίων μας.

Η απελευθέρωση των πανεπιστημίων από τους γραφειοκρατικούς περιορισμούς, είναι όρος για να προσελκύσουμε ξένους ή έλληνες της διασποράς.

Παρότι το ’96 είχα περάσει νόμο για το διεθνές πανεπιστήμιο στην Ολυμπία, σήμερα είμαι της άποψης ότι πρέπει να επιδιώξουμε, όχι τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου γκέτο με διεθνείς φοιτητές και καθηγητές, αλλά να κάνουμε όλα τα πανεπιστήμια μας διεθνή πανεπιστήμιά, όπως είναι και στην υπόλοιπη Ευρώπη και μπορούμε να το κάνουμε αυτό με τις απαραίτητες αλλαγές.

Πέμπτον. Μη κρατικά πανεπιστήμια.

Εγώ συμμερίζομαι την καχυποψία που έχει το Κομουνιστικό Κόμμα και προφανώς και ο Συνασπισμός για τις προθέσεις της κυβέρνησης. Μπροστά στην εγκατάλειψη του δημοσίου πανεπιστημίου δίνεται ως εναλλακτική το ιδιωτικό.

Για μας, πρωταρχικός στόχος του κράτους πρέπει να είναι η βελτίωση των δημόσιων πανεπιστημίων.

Το δημόσιο πανεπιστήμιο θα αποτελεί για μας, πάντα, τη βασική κοιτίδα εκπαίδευσης της μεγάλης πλειοψηφίας των ελλήνων.

Όμως, τριτοβάθμια ιδιωτικά ιδρύματα λειτουργούν, δίνουν πτυχία, συνεργάζονται με ιδρύματα στο εξωτερικό και όλα αυτά τα κάνουν χωρίς την παραμικρή ακαδημαϊκή εποπτεία από το ελληνικό κράτος.

Αν το 1975, το άρθρο 16 αυτό είχε ως στόχο, δηλαδή τον περιορισμό της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, σήμερα το άρθρο αυτό δεν περιορίζει τον ιδιώτη, περιορίζει το κράτος.

Η απαγόρευση στην πράξη, αγαπητοί συνάδελφοι, περιορίζει το δικαίωμα της πολιτείας, το δικαίωμα της κυβέρνησης, το δικαίωμα του κοινοβουλίου, να νομοθετεί για τη λειτουργία και την εποπτεία αυτών των φορέων.

Και ερωτώ το Κομμουνιστικό Κόμμα. Είναι αριστερό, είναι προοδευτικό, να μη μπορεί το κράτος να ρυθμίζει λειτουργίες αυτών των φορέων; Να αξιολογεί, να πιστοποιεί, να ελέγχει; Θεωρείται αριστερό το ότι την πιστοποίηση για τα ιδρύματα αυτά την δίνει κάποιο ίδρυμα στην υπόλοιπη Ευρώπη, αύριο στη Ρουμανία ή στη Βουλγαρία που θα είναι μέλη της Ε.Ε., ή ένα ίδρυμα στις Ηνωμένες Πολιτείες; Και το ελληνικό κράτος να είναι απόν;

Αυτή είναι μια άποψη άκρως συντηρητική. Είναι μια άποψη που βολεύει τους χειρότερους κερδοσκόπους από την ιδιωτική πλευρά και τους χειρότερους γραφειοκράτες από την άλλη.

Εγώ ως αριστερός, θέλω να μπορεί το κράτος να ρυθμίζει και να μην ευνουχίζεται από δογματικές αγκυλώσεις.

Πληρώσαμε ακριβά την επικράτηση του κανόνα της ζούγκλας στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, όταν για δογματικούς λόγους απαγόρευσης δεν ρυθμίσαμε έγκαιρα την ελεύθερη ραδιοφωνία και τηλεόραση. Είχατε κι εσείς, και τον έχετε βεβαίως, έναν σταθμό τον «902», ήταν δεξιά απόκλιση;

Πληρώσαμε ακριβά, όταν δεν ρυθμίσαμε έγκαιρα ως χώρα την χωροταξία στις πόλεις μας. Καταπατήσεις, έλλειψη σχεδιασμού και χρήσης γης.

Αντί να οργανώσουμε τη σωστή και νόμιμη μετανάστευση είχαμε, λόγω απαγόρευσης, τη λαθρομετανάστευση που δεν ελέγχαμε.

Θα πληρώσουμε ακριβά το ζήτημα της μη ρύθμισης των μη κρατικών πανεπιστημίων, διότι απλά θα επιβληθεί ο νόμος του ισχυρού. Εκτός αν κινηθούμε γρήγορα.

Δεύτερος λόγος είναι ότι υπάρχουν ήδη εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που έχουν περάσει από τα ιδρύματα αυτά. Είναι αυτά τα παιδιά ενός κατώτερου θεού; Δεν πρέπει να αξιολογήσουμε τις δικές τους σπουδές; Μήπως τα παιδιά αυτά είναι όλοι γόνοι καπιταλιστών; Φοβάμαι ότι τα περισσότερα παιδιά είναι από μεσαίες οικογένειες και φτωχότερα στρώματα.

Και τρίτο, στη συζήτηση του Συντάγματος το ’75, η Νέα Δημοκρατία ήταν που έλεγε ότι το πανεπιστήμιο πρέπει να είναι μόνο κρατικό. Ναι, εσείς το λέγατε αυτό. Γιατί; Διότι νόμιζε ότι θα ήταν εσαεί εξουσία και φοβόταν ένα ισχυρό προοδευτικό φοιτητικό κίνημα της εποχής εκείνης.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ζητούσε τότε να υπάρχει δυνατότητα και άλλων πανεπιστημίων, μη κρατικών. Της ΓΣΕΕ, των αγροτών, της Αυτοδιοίκησης. Αυτό έλεγε τότε το Κίνημα μας. Ως Αριστερή και όχι ως δεξιά άποψη.

Και αναρωτιέμαι, σήμερα που προσπαθώ να οργανώσω ένα θερινό πανεπιστήμιο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στην Ελλάδα. Πώς θα χώραγε στη δογματική αντίληψη ότι αριστερό είναι μόνο ό,τι ελέγχεται από την κρατική γραφειοκρατία; Και ό,τι προέρχεται από την κοινωνία των πολιτών είναι ανάθεμα;

Ως σοσιαλιστές, θέλουμε την ελευθερία του πολίτη και θέλουμε το δημόσιο να θέτει τους κανόνες. Εμείς εγγυόμαστε να τεθούν κανόνες για το δημόσιο συμφέρον, για τη σωστή λειτουργία όσων ιδρυμάτων δεν είναι κρατικά.

Έκτον. Νέες τεχνολογίες και ψηφιακό χάσμα.

Να καταργήσουμε το άθλιο σύστημα του ενός και μοναδικού συγγράμματος. Μια από τις αντιρρήσεις που είχε διατυπωθεί παλιότερα ήταν το ενδεχόμενο να χρειαστεί να πληρώνουν οι φοιτητές, έστω και μέρος του κόστους των συγγραμμάτων.

Απαντάμε. Λειτουργία βιβλιοθηκών και το κράτος να αγοράσει τα πνευματικά δικαιώματα των συγγραμμάτων από τους καθηγητές και να τα τοποθετήσει στο διαδίκτυο, για όλους, χωρίς κόστος.

Σας πρότεινα προ καιρού κ. Καραμανλή, να γίνει η Ελλάδα μέλος της πρωτοβουλίας του μεγάλου έλληνα επιστήμονα του Μ.Ι.Τ., Νεγρεπόντε, για έναν υπολογιστή για κάθε παιδί. Αυτό θα έπρεπε να συνδυαστεί με τη διάδοση της ευρυζωνικότητας στη χώρα μας.

Το απορρίψατε με τον ισχυρισμό ότι έχετε άλλη πολιτική. Που είναι η άλλη πολιτική κ. Καραμανλή; Αέρας κοπανιστός. Ποια είναι επιτέλους η πολιτική σας; Η Ελλάδα είναι η τελευταία στις ψηφιακές τεχνολογίες στην Ε.Ε.

Πρέπει να αποκτήσουν όλα τα σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, διασύνδεση, την ασύρματη σύνδεση με το διαδίκτυο.

Όσο κα Παπαρήγα για την αντίρρηση του Κομμουνιστικού Κόμματος για τα e-mail, δηλαδή το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, είναι σαν να λέτε στον Λένιν ότι δεν θα έπρεπε να προχωρήσει στον εξηλεκτρισμό της Σοβιετικής Ένωσης. Δεν έχετε τη μοναδικότητα της προοδευτικότητας. Τιμούμε τους αγώνες σας, αλλά δεν είσαστε οι μόνοι προοδευτικοί σε αυτή τη χώρα.

Έβδομον. Δικαίωμα σε πολλαπλές επιλογές και σύνδεση του Πανεπιστημίου και ΤΕΙ με τη ζωή του φοιτητή και την απασχόληση.

Κανείς νέος να μην μείνει στο περιθώριο. Ο φοιτητής να έχει πολλές επιλογές, να μπαίνει σε σχολή ή σε πανεπιστήμιο και όχι σε τμήμα όταν μπαίνει στα πανεπιστήμια. Να μπορεί να συνθέτει τις δικές του πιστοποιημένες σπουδές, να συνδέεται με την αγορά εργασίας και το πανεπιστήμιο να γίνει σύμβουλός του για όλη του τη ζωή. Δεν τελειώνει με το πτυχίο. Συνδέεται με την αγορά εργασίας, συνδέεται με την επιχείρηση, συνδέεται με την περιφερειακή ανάπτυξη. Γίνεται συνεχώς μετεκπαίδευση, από το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο μέχρι τη δια βίου εκπαίδευση στα πανεπιστήμια.

Αγαπητοί συνάδελφοι,

Δεσμευόμαστε οι επτά προτάσεις που σας παρουσίασα, να υλοποιηθούν με τη συμμετοχή του πολίτη στις αλλαγές αυτές.

Θέλω να εγγυηθώ στους νέους και τις νέες της χώρας μας, στους μαθητές, στους φοιτητές, στους γονείς, ότι στόχος μας είναι, ποιότητα στην εκπαίδευση και εκπαίδευση για όλους.

Προτεραιότητα το δημόσιο πανεπιστήμιο.

Να αισθανόμαστε περηφάνια για τον έλληνα επιστήμονα, όπως αισθανόμαστε περηφάνια γι? αυτούς που έχουν διαπρέψει στο εξωτερικό, τον Καραθεοδωρή, τον Καστοριάδη, τον Παπανικολάου, τον Φωκά στο Cambridge , τον Παπαδημητρίου στο Berkley, τον Ηλιόπουλο και τον Βαρόπουλο στο Παρίσι.

Πρωτοπορία, δεν είναι η ακινησία της Νέας Δημοκρατίας που λέει, αφήστε να απαξιωθεί το δημόσιο πανεπιστήμιο και αφήστε την αγορά να αποφασίσει για όλα. Πρωτοπορία δεν είναι ούτε η ακινησία του Κομμουνιστικού Κόμματος που λέει, αφήστε τα όλα να μείνουν έτσι, είναι μια χαρά.

Σήμερα μας είπατε ότι αποδέχεστε κ. Καραμανλή τις προτάσεις της Επιτροπής εμπειρογνωμόνων. Στην ουσία, στον τρίτο χρόνο της διακυβέρνησής σας, κάνετε για άλλη μια φορά εξαγγελίες και μάλιστα άτολμες. Εδώ και καιρό, 200 επιστήμονες του εξωτερικού έκαναν προτάσεις. Τι τις κάνατε; Τις αξιολογήσατε; Τις δεχτήκατε; Ή μήπως τις ρίξατε στο σκουπιδοτενεκέ διότι δεν ήταν της αρεσκείας σας κομματικά;

Με την ευκαιρία της σημερινής μας συζήτηση θα ήθελα να προσφέρω μία ακόμη ευκαιρία. Να συγκροτήσουμε ως κοινωνία ένα Εθνικό Σχέδιο για την Παιδεία. Την πρώτη ευκαιρία, σας τη δώσαμε και την απεμπολήσατε με τον τρόπο που διαχειριστήκατε το ΕΣΥΠ.

Εγώ έρχομαι σήμερα, ως αντιπολίτευση, και καταθέτω το δικό μας πλαίσιο. Επτά προτάσεις. Αν πράγματι πιστεύετε στο δημόσιο πανεπιστήμιο σας καλώ να βρείτε το θάρρος να συζητήσουμε τις προτάσεις μας. Ελπίζω να μην χάσετε κι αυτή την ευκαιρία με την αλαζονεία της δικής σας πολιτικής.

Να μην χάσει η νέα γενιά τη δική της ευκαιρία για ζωή.

Ευχαριστώ πολύ.

Η δευτερολογία

Φίλες και φίλοι, Πολύ μικρή θα ήταν η φιλοδοξία μου κ. Καραμανλή, αν ήταν να σας αντιγράψω. Σε ό,τι δε αφορά το κολύμπι, το ξέρουμε και στα βαθιά νερά, ενώ εσείς καθημερινά πνίγεστε σε μια σταγόνα νερού.

Αγωνιάτε και θέλετε σήμερα να ταυτίζετε τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ με τις δικές σας, όταν, επί τόσα χρόνια «για όλα έφταιγε το ΠΑΣΟΚ». Τώρα το ΠΑΣΟΚ έρχεται για σας, με τις θέσεις του, σαν ένα σωσίβιο για να σκεπάσετε τα δικά σας λάθη. Αλλά μη νομίζετε ότι η τακτική αυτή είναι ένα ουσιαστικό σωσίβιο για σας κ. Καραμανλή.

Προσπαθείτε και σε άλλους τομείς να ταυτιστείτε με τις πολιτικές μας όπως και στην εξωτερική πολιτική. Αλλά στην ουσία, στην πράξη, έχετε τελείως διαφορετική λογική, διαφορετική αντίληψη, διαφορετικές αρχές και αξίες από εμάς, το προοδευτικό πατριωτικό Κίνημα που λέγεται ΠΑΣΟΚ.

Φίλες και φίλοι, σε ό,τι αφορά την κα Παπαρήγα θέλω να πω ότι μας ενώνουν κοινές ανησυχίες, αν θέλετε, και αγωνίες για τον εργαζόμενο, για το μισθωτό, για το νέο. Μας ενώνουν και πολλές παραδόσεις και αγώνες του παρελθόντος. Σήμερα θα έπρεπε να μας ενώνει η άρνησή μας σε μια δεξιά πολιτική της Νέας Δημοκρατίας.

Μίλησα για την εξωτερική πολιτική. Δεν έχουμε ασκήσει μέχρι σήμερα ειδική κριτική για τα όσα έγιναν στο τραγικό επεισόδιο της περασμένης Τρίτης.

Ασκήσαμε και ασκούμε δριμύτατη κριτική για την εξωτερική σας πολιτική, τα τελευταία δύο χρόνια, κ. Καραμανλή. Όπως σας είχαμε προειδοποιήσει, θα σας οδηγεί να λειτουργείτε ως εκκρεμές, από την υποχωρητικότητα στην ένταση.

Σε ό,τι αφορά το επεισόδιο, είχαμε μια πρώτη ενημέρωση από τον υπουργό Άμυνας, τον οποίο εγώ αναζήτησα βεβαίως, και αργότερα από την υπουργό Εξωτερικών, με δική της πρωτοβουλία.

Είναι πρωτοφανές όμως, με τα όσα ακούγονται και μεταδίδονται τις τελευταίες μέρες, ότι η ενημέρωση αυτή δεν είναι πλήρης. Θα ζητήσουμε γι? αυτό το λόγο από τον υπουργό Εθνικής Άμυνας και το επιτελείο του να παράσχει πλήρη ενημέρωση σε μια δική μας, ειδική επιτροπή για το θέμα αυτό.

Ο κ. πρωθυπουργός συνέστησε νηφαλιότητα και υπευθυνότητα. Γιατί προφανώς θεωρεί ότι η νηφαλιότητα και η υπευθυνότητα είναι τα κατ’ εξοχήν χαρακτηριστικά της κυβέρνησής του.

Υπευθυνότητα και νηφαλιότητα η οποία οδήγησε στην επιλογή να μην εμφανιστεί κανένας υπουργός και ο πρωθυπουργός να εμφανίζεται 24 ώρες μετά, για να ενημερώσει τον ελληνικό λαό και τη διεθνή κοινή γνώμη. Αποτέλεσμα, ήταν να κυριαρχήσει σε όλα τα διεθνή Μέσα Ενημέρωσης η τουρκική θέση για το τι είχε συμβεί.

Εμείς κ. πρωθυπουργέ δεν θα σας πούμε ότι «εγκαταλείφθηκαν πάγιες εθνικές θέσεις την κρίσιμη ώρα», όπως μας λέγατε εσείς για τις αποφάσεις του Ελσίνκι.

Εμείς δεν θα σας πούμε ότι «τα πήραν όλα οι τούρκοι, τους τα δώσατε όλα χωρίς χειροπιαστό, ουσιαστικά, το αναμενόμενο αντάλλαγμα», όπως λέγατε στις 15 Δεκεμβρίου του ’99.

Εμείς δεν θα σας πούμε ότι «μόνιμα και σταθερά η κυβέρνηση συνεχίζει τη βήμα προς βήμα διολίσθηση στις τουρκικές θέσεις», όπως μας λέγατε το Δεκέμβριο του 2000.

Δεν θα σας πούμε ότι «οι επιλογές σας είναι επικίνδυνες επιλογές, ανιστόρητης παρέας», όπως λέγατε εσείς.

Εμείς δεν θα σας πούμε ότι «σχεδιάζετε με οσφυοκαμψία», όπως λέγατε εσείς το Γενάρη του 2001.

Και όλα αυτά τα λέγατε για ποιο πράγμα; Για το Ελσίνκι. Αυτή ήταν η αντιπολίτευσή σας. Αυτή ήταν, κυρίες και κύριοι, η νηφαλιότητά σας. Αυτή ήταν η υπευθυνότητά σας για τα μεγάλα εξωτερικά ζητήματα.

Τόσο κατανοούσατε μια πολιτική και μια στρατηγική που έφερε πολύ συγκεκριμένα αποτελέσματα. Την ευρωπαϊκή ένταξη της Κύπρου. Την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας με συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Τις ελληνοτουρκικές σχέσεις να έχουν καταστεί σχέσεις Ευρωπαϊκής Ένωσης – Τουρκίας.

Αυτό που απλά θέλω να σας πω είναι ότι η πολιτική σας είναι τραγικά λανθασμένη. Χωρίς στρατηγική, χωρίς πυξίδα, χωρίς όραμα.

Χάσατε δύο ιστορικές ευκαιρίες. Το Δεκέμβριο του 2004 και τον Οκτώβριο του 2005 όπου υπήρχαν οι μεγάλες αποφάσεις για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ποιο το αναμενόμενο αντάλλαγμα, κ. Καραμανλή, που πήρε η Ελλάδα από αυτές τις δύο μεγάλες αποφάσεις;

Εγκαταλείψατε τις αποφάσεις του Ελσίνκι. Εγκαταλείψατε τη στρατηγική που μας έφερε στο Ελσίνκι και όταν επιχειρήσατε να το επαναφέρετε ήταν αργά. Εγκαταλείψατε το μηχανισμό επίλυσης των προβλημάτων μας με την Τουρκία στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου και της διεθνούς νομιμότητας.

Δεν απαντήσατε ποτέ, σε ποιο ιδεατό πλαίσιο θα μετέφερε η Ελλάδα με τη νέα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τη διαδικασία επίλυσης, «ελληνοτουρκικών εκκρεμοτήτων», αφού το πλαίσιο της διεθνούς νομιμότητας, ο ΟΗΕ, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, «εμπεριείχε κινδύνους», όπως εσείς κ. Καραμανλή είπατε.

Ακόμα και σήμερα δεν αποδέχεστε ότι όταν θεωρούμε ως δύναμή μας το Διεθνές Δίκαιο, δεν μπορεί παρά να προσπαθούμε να λύσουμε τα προβλήματα μέσα από το Διεθνές Δικαστήριο.

Και ενώ είχαμε δημιουργήσει την υποχρέωση στην Τουρκία, να προσφύγει η ίδια στο Διεθνές Δικαστήριο, εσείς το εγκαταλείψατε.

Η άλλη μέθοδος ποια είναι; Είναι η διμερής διαπραγμάτευση που πάντα θα γίνεται σε ένα πλαίσιο ισχύος και όχι σε ένα πλαίσιο δικαίου.

Έτσι πιστεύετε ότι θα προχωρήσετε; Με όλους να λένε, βρείτε τα μεταξύ σας, και να είναι έτοιμοι να λειτουργήσουν ως επιδιαιτητές; Ποια τελικά στρατηγική επιλογή; Ποιο εθνικό συμφέρον; Ποια περίφημη «πάγια θέση»; Ποιος τακτικός χειρισμός, επέβαλλαν εδώ και δύο χρόνια να κλειστούμε στον εαυτό μας, να σπαταλήσουμε εθνικό κεφάλαιο για την αγορά πολιτικού χρόνου στις σχέσεις μας με την Τουρκία; Να κάνουμε εθνικό στόχο την «απογραφή» και το «βασικό μέτοχο»; Να επιστρέψουμε στη βολική άμυνα.

Αυτά τα ερωτήματα δεν τα ζητώ από τον κ. Καραμανλή να τα απαντήσει στον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Θα πρέπει να απαντήσει ο κ. Καραμανλής στην κοινωνία, στους πολίτες, στον ελληνικό λαό, για την πολιτική του.

Η στρατηγική μας απέναντι στην Τουρκία ήταν μια στρατηγική που έβγαζε και την Ελλάδα και την Τουρκία κερδισμένες. Μια στρατηγική που δημιουργούσε μέρισμα ειρήνης. Για να επενδυθεί στην παιδεία για την οποία μιλάμε σήμερα, στη γνώση, στον άνθρωπο.

Με συνέπεια λόγων και πράξεων αλλάξαμε τη στάση της Τουρκίας απέναντι στη χώρα μας. Και βέβαια παραμένουν προβλήματα. Υποστηρίχθηκε όμως η πολιτική μας από την ενεργό συμμετοχή της Κοινωνίας των Πολιτών.

Αλλάξαμε αντιλήψεις και στον τουρκικό λαό και στον ελληνικό λαό. Ένα σοβαρό υπόβαθρο ειρήνης για το μέλλον για τις νέες γενιές.

Δημιουργήσαμε αίσθημα ασφάλειας, σιγουριάς για συνεργασία των δύο χωρών. Για δυνατότητα εξοικονόμησης χρημάτων ώστε να επενδυθούν στην παιδεία, στο κοινωνικό κράτος.

Σιγουριά για τη μείωση των εντάσεων και αντιπαραθέσεων των δύο χωρών. Σιγουριά στον κάτοικο της παραμεθόριας περιοχής. Στον επιχειρηματία για επενδύσεις στη γείτονα χώρα. Σιγουριά σε μια νέα γενιά που θα μπορούσε να ζήσει με ένα νέο όραμα, βαλκανικό.

Αυτό σήμερα ανατρέπεται. Η στρατηγική εγκαταλείπεται και το όραμα ξηλώνεται.

Αντί να μιλούμε σήμερα για το μέρισμα ειρήνης, τα τεράστια ποσά τα οποία μπορούσαμε να εξοικονομήσουμε και να τα διαθέσουμε στην παιδεία, στην υγεία, μπαίνουμε ξανά σε ένα φαύλο κύκλο κλιμάκωσης και ανασφάλειας.

Την αερομαχία κ. Καραμανλή μπορεί να την κερδίσουμε ή να τη χάσουμε σε δευτερόλεπτα. Τη μάχη για την ειρήνη θέλει χρόνια για να την κερδίσουμε. Κι εμείς είχαμε διαμορφώσει μια στρατηγική.

Είχα την ελπίδα ότι η μεγάλη αγορά της Finansbank ήταν ενταγμένη κι αυτή σε κάποια στρατηγική, που δεν ήταν βεβαίως ομολογημένη. Τα πρόσφατα όμως γεγονότα απέδειξαν τη γύμνια σας, την έλλειψη στρατηγικής, το ότι η αγορά της Finansbank δεν είναι ενταγμένη σε κάποια πολιτική στρατηγική διμερών σχέσεων.

Είναι κ. Καραμανλή ενταγμένη σε επιχειρηματικό πλαίσιο; Τότε είναι μεγάλα τα ερωτήματα.

Πρώτα απ’ όλα, το μέγεθος της αγοράς σε σχέση με το μέγεθος της Εθνικής Τράπεζας.

Ερωτήματα για τη διαδικασία αύξησης του μετοχικού κεφαλαίου, για τη χρηματοδότηση και τον κίνδυνο μιας κοστοβόρας εξαγοράς. Ερωτήματα σχετικά με την εκτίμηση των τεράστιων πολιτικών και οικονομικών κινδύνων της τουρκικής αγοράς.

Ερωτήματα σχετικά με το τίμημα, σχετικά με τη μείωση των ποσοστών των Ασφαλιστικών Ταμείων και τη μελλοντική σύνθεση των μετοχών.

Από την αρχική ανακοίνωση, σταδιακά, έρχονται καινούρια στοιχεία στη δημοσιότητα και επιτείνουν τα ερωτήματα.

Τα αρχικά ερωτηματικά έχουν πολλαπλασιαστεί και για τη συμπεριφορά της Εθνικής Τράπεζας και για τη δική σας συμπεριφορά κ. Καραμανλή.

Υπάρχει πλήρης αδιαφάνεια.

Έγινε φανερό πως η κυβέρνηση από την αρχή δεν είχε καμία πρόθεση να συμμετάσχουν τα Ασφαλιστικά Ταμεία στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου. Στόχος της είναι να περάσει ο πλήρης έλεγχος της ΕΤΕ σε ξένα συμφέροντα και μάλιστα σε πολύ χαμηλή τιμή.

Αν η κυβέρνηση είναι πεισμένη για τη συμφωνία, γιατί αρνείται να μετάσχουν τα Ασφαλιστικά Ταμεία στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου;

Πώς διασφαλίζει τα Ταμεία και τις διοικήσεις τους ότι δεν θα διαπράξουν το αδίκημα της απιστίας, αποδεχόμενα την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου, αλλά μη συμμετέχοντας σε αυτήν;

Η απόφαση είναι ως να έχει ληφθεί όχι με βάση οικονομικούς όρους, αλλά με κάποιους πολιτικούς όρους. Ως να εξυπηρετεί κάποιον άλλο σκοπό. Σαφώς όχι εθνικό. Ποιος είναι ο σκοπός κύριοι της κυβέρνησης;

Η Εθνική Τράπεζα είναι στενά συνδεδεμένη με την ελληνική οικονομία και η εξέλιξή της ενδιαφέρει όλους, ειδικά όταν μιλάμε σήμερα για χρηματοδότηση της παιδείας, τη στιγμή που τα τεράστια ποσά πήγαν σ’ αυτήν την αγορά.

Γι’ αυτό ζητάμε πλήρη διαφάνεια, πλήρη ενημέρωση, καθαρούς στόχους. Διασφάλιση της αξιοπιστίας της ΕΤΕ και των συμφερόντων των μετόχων, των Ασφαλιστικών Ταμείων και της ελληνικής οικονομίας.

Γι’ αυτό ζητάμε μια ουσιαστικά διαφοροποιημένη πρόταση για την επέκταση της ΕΤΕ στην Τουρκία, επωφελή για τους μετόχους και την ελληνική οικονομία με πλήρη διαφάνεια.

Και κ. Καραμανλή, όπως και σε άλλες μεγάλες υποθέσεις, όπως των υποκλοπών, υπάρχουν ευθύνες και θα διερευνηθούν οι ευθύνες αυτές.

Κυρίες και κύριοι,

Η κυβέρνηση ανήμπορη να δώσει όραμα, προσπαθεί να χειραγωγήσει και να διατηρήσει την εξουσία. Από το θέμα της «απογραφής» μέχρι το θέμα των πακιστανών, από τη στάση της προς τους συνταξιούχους, προς τη νεολαία και τα πανεπιστήμια, μέχρι τον τρόπο που χειρίζεται την Αυτοδιοίκηση, τη στάση της στο Κυπριακό, την Ευρώπη και τα Βαλκάνια, τη στάση της στα εθνικά θέματα, εξανέμισε το μέρισμα ειρήνης πριν ακόμα το κεφαλαιοποιήσουμε. Ένα μέρισμα ειρήνης που θα πήγαινε στην παιδεία, στις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται αυτή η χώρα.

Κομματικοποιήσατε το κράτος για να κρατικοποιήσετε τα οράματα των ελλήνων πολιτών, για να χειραγωγήσετε τον έλληνα και να παραμείνετε στην εξουσία. Όμως κάνετε λογαριασμό χωρίς τον ξενοδόχο.

Ο έλληνας πολίτης δεν φοβάται, δεν είναι διαπραγματεύσιμος, δεν χειραγωγείται και αυτό θα το δείτε και στις επόμενες εθνικές εκλογές κ. Καραμανλή.

Ευχαριστώ πολύ.”

Διαβάστε επίσης