Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Mε αφορμή την Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης | 30.05.2020

Επαφές για τον πρωτογενή τομέα της παραγωγής | 26.05.2020

“Η πανδημία του κορονοϊού ανέδειξε την παγκόσμια αλληλεξάρτηση και την ανάγκη συνεργασίας” | συνέντευξη Xinhua 21.05.2020

Το μέλλον της εργασίας – Πρωτομαγιά 2020 | 01.05.2020

Για την ορκωμοσία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στη θέση της Προέδρου της Δημοκρατίας | 13.03.2020

Ο Γ. Παπανδρέου από το Web Summit | 07.11.2019

 

Για την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας | 17.05.2020

Μήνυμα Γιώργου Α. Παπανδρέου για την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας

 

«Σε μία ημέρα όπως η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, Αμφιφοβίας και Τρανσφοβίας, ας θυμηθούμε το αυτονόητο: ότι οι δημοκρατίες κρίνονται από το πώς συμπεριφέρονται στις μειοψηφίες.

Ας αναλογιστούμε ότι, ο καθένας μπορεί να είναι ή να καταστεί μέρος μίας μειοψηφίας, αναλόγως των συνθηκών, λόγω πολιτικής άποψης, θρησκευτικής πεποίθησης, σωματότυπου, ακόμα και για το χρώμα των μαλλιών μας, την ομάδα ή το κόμμα που στηρίζουμε.

Σε κοινωνίες χωρίς βαθιές δημοκρατικές παραδόσεις, η κάθε διαφορά μπορεί να αναχθεί σε αντικείμενο στοχοποίησης ή ακόμα και δίωξης, την ώρα που όλοι μας ανήκουμε δυνάμει σε μια μειονότητα.

Πώς θα προχωρήσει μία χώρα, αν οι πολίτες της δεν νιώθουν ασφάλεια να συμμετέχουν ισότιμα, δημιουργικά και ελεύθερα, για να αναπτύξουν τις δεξιότητές τους και να προσφέρουν στην κοινωνία στην οποία ανήκουν;

Ποιος μένει για να οδηγήσει τη χώρα μπροστά, αν αποκλειστούν πολίτες στη βάση του φύλου, του γενετήσιου προσανατολισμού, της θρησκείας, της επιδερμίδας, της καταγωγής ή ό,τι άλλο μπορεί να σκεφτεί όποιος αισθάνεται «ισχυρός»;

Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι κριτήριο μόνο του νομικού πολιτισμού μιας χώρας, αλλά σχετίζεται και με την οικονομική ανάπτυξη. Όσοι ισχυρίζονται το αντίθετο τη σημερινή εποχή, έχουν ως σημείο αναφοράς το «μεγαλείο» ενός πατριαρχικού μοντέλου που δεν υφίσταται.

Οι αντιλήψεις αυτές στην ακραία εκδοχή τους, οδηγούν στη βία, ακόμα στο έγκλημα, αφού πρώτα έχουν στερήσει με τη ρητορική τους την ανθρώπινη υπόσταση από το θύμα τους, όπως είδαμε και σε πρόσφατη υπόθεση στα ελληνικά δικαστήρια. Μία υπόθεση που δεν είναι καθόλου ξένη, δυστυχώς, στην κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ και ειδικά των τρανς ατόμων.»

Διαβάστε επίσης