Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Επανεκλογή Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς | 03.03.2017

Για το θάνατο του Γιάννη Κουνέλλη | 18.02.2017

Ανοιχτή επιστολή ECFR προς τους ηγέτες της ΕΕ για το διάταγμα Τραμπ για το μεταναστευτικό | 03.02.2017

Επιστολή της Διεθνούς Επιτροπής για τα Ναρκωτικά προς τον πρόεδρο Ομπάμα | 19.01.2019

Σχετικά με την αίτηση της Ένωσης Κεντρώων στη ΣΔ | Γραφείο Γιώργου Α. Παπανδρέου 18.01.2017

«Μία επιτυχία στην υπόθεση της Κύπρου, θα βοηθούσε την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή» | 19.04.2016

Βραβείο Ειρήνης Παπανδρέου – Τζεμ 2016 | Γραφείο Τύπου 15.04.2016

Αγορά • Οικονομία & Ανάπτυξη | Εκτύπωση

Λιτότητα και Ευρωσκεπτικισμος στην πορεία προς τις Ευρωεκλογές: Ποιοι θα καθορίσουν το μέλλον της Ευρώπης;

 

Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν και ακόμη εφαρμόζονται δείχνουν να μη λειτουργούν υπέρ της Ευρωπαϊκής ενοποίησης, αντίθετα, ενισχύονται ακραίες φωνές και δημιουργούνται επικίνδυνα στερεότυπα μεταξύ των λαών της Ευρώπης.

Ενώ η δημοσιονομική υπευθυνότητα είναι μία εθνική ανάγκη, η λογική και η επιβολή μιας ακραίας, σχεδόν δογματικής λιτότητας στην Ευρώπη – ειδικότερα στο Νότο – έχει δημιουργήσει αντιευρωπαϊκή διάθεση σε ένα σημαντικό μέρος των Ευρωπαίων πολιτών. Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν και ακόμη εφαρμόζονται δείχνουν να μη λειτουργούν υπέρ της Ευρωπαϊκής ενοποίησης, αντίθετα, ενισχύονται ακραίες φωνές και δημιουργούνται επικίνδυνα στερεότυπα μεταξύ των λαών της Ευρώπης. Είναι ορατός πλέον ο κίνδυνος, στις επερχόμενες Ευρωεκλογές, να υπάρχει στο νέο Ευρωκοινοβούλιο ένας σημαντικός αριθμός βουλευτών με αντιευρωπαϊκή διάθεση.

    1. O αυξανόμενος Ευρωσκεπτικισμός αποτελεί λογική και ωφέλιμη απάντηση στην κρίση ή αποτελεί εμπόδιο για να ξεπεραστεί η κρίση;
    2. Ποιες πολιτικές και ποιους τομείς θα μπορούσε, κατά την άποψή σας, να εφαρμόσει άμεσα η Ευρωπαϊκή Ένωση ώστε να αντιστρέψει την πορεία αυτή;
    3. Πως μπορούμε να ενισχύσουμε και πάλι στο αίσθημα πως ανήκουμε όλοι σε μία κοινή οικογένεια, την Ευρωπαϊκή;

 

*photo by Harshil Shah.
 

Συμμετοχή

Συνδεθείτε για να συμμετέχετε στη συζήτηση

ή

Δεν έχετε λογαριασμό; Εγγραφείτε

Ξεχάσατε το συνθηματικο σας ;

Δημιουργία Λογαριασμού

Ελέγξτε το password

Θέλω να λαμβάνω το newsletter (preview) του papandreou.gr

 

Απόψεις

  • Yan Car • 15 Δεκεμβρίου 2013, 15:48

    Καταρχήν πιστεύω ότι η ερώτηση σας υπ. αριθμ 1 «O αυξανόμενος Ευρωσκεπτικισμός αποτελεί λογική και ωφέλιμη απάντηση στην κρίση ή αποτελεί εμπόδιο για να ξεπεραστεί η κρίση;» ενέχει μια αντίφαση. Ο Ευρωσκεπτικισμός, στο μέτρο που ενέχει μια άρνηση σε κάτι υπαρκτό δεν μπορεί να συνιστά ενδεχόμενη λύση. Αντίθετα είναι καθαρά το προϊόν μιας εξέλιξης. Ως «εμπόδιο» τον ορίζεται ως προς το ότι δεν είναι «ωφέλιμος». Στο μέτρο που η κρίση, και για την ακρίβεια η διαχείριση της από τους υπεύθυνους, προκαλεί τον ευρωσκεπτικισμό αυτονόητα το εμπόδιο δεν είναι ο ευρωσκεπτικισμός (που ουσιαστικά είναι ένα αποτέλεσμα) αλλά η ίδια η κρίση και κατ’ επέκταση η διαχείριση της.

    Αλήθεια για ποιο λόγο δημιουργήθηκε η ΕΕ;;; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα εξηγεί και την έξαρση του ευρωσκεπτικισμού. Για να συνοψίσω η ΕΕ μπροστά στη κρίση δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Που είναι η ευημερία, που βρίσκεται η ευρωπαϊκή οικογένεια; Υπάρχει ομοιογένεια μέσα στην ΕΕ, με την ευρωζώνη στο κέντρο, όπου και επικυριαρχεί η Γερμανία, και άλλες χώρες να βρίσκονται στην πλήρη περιφέρεια;

    Η ΕΕ δεν υπηρέτησε τους πολίτες της. Εξού και η άνοδος παντού των ακροδεξιών σχημάτων και αυτό θα φανεί περίτρανα στις ευρωεκλογές. Το ερώτημα όμως παραμένει, έγιναν οι Ευρωπαίοι πολίτες ξενόφοβοι ή ψηφίζουν «αντιευρωπαϊκά» και πάει πακέτο το ξενοφοβικό για να εκφράσουν την οργή τους;;; Αυτό δεν ισχύει για την Ελλάδα όπου ένα μέρος της πρόθεσης ψήφου που αποδίδεται στη ΧΑ εκφράζει την οργή των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα με πολύ δευτερεύοντα χαρακτήρα το αντιευρωπαϊκό (άλλο αντιευρωπαϊκό, άλλο κατά της τρόικας);

    Η άνοδος των ακροδεξιών σχημάτων στις ευρωεκλογές οφείλεται επίσης στην λανθάνουσα αντίληψη που έχουν οι πολίτες της ΕΕ για τη σημασία των. Στο μέτρο που ο πολίτης νιώθει ασφαλής και θεωρεί τις ευρωεκλογές απόλυτα ελάσσονος επικινδυνότητας και ένα βήμα πχ στην Ελλάδα κατά των ιθυνόντων τρόικας και μη, η κάθε Χρυσή Αυγή θα βγάλει νούμερα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) στις ευρωεκλογές. Μετά θα επιχειρήσει να γίνει μετρήσιμος πολιτικός παράγων και στο εσωτερικό πεδίο και ευελπιστούμε ότι θα ξεφουσκώσει… Η ζημιά στη Δημοκρατία και στις αξίες της θα έχει όμως γίνει, εφόσον μορφώματα που αντιτίθενται σε βάθος στην όποια ΕΕ θα καταγράψουν ποσοστά επιτυχίας μέσω μιας διαδικασίας την οποία θεμελιακά απαξιώνουν.

    Αλλά ας σταθούμε σε ένα άλλο και πολύ ενδιαφέρον παράδειγμα, αυτό της Γαλλίας. Το Εθνικό Μέτωπο με μια πετυχημένη (δυστυχώς!) επικοινωνιακή στρατηγική να πείσει του Γάλλους ότι η Ακροδεξιά είναι μόνο Δεξιά, με πλήρη σεβασμό στους κοινοβουλευτικούς κανόνες, χωρίς εξάρσεις ξενοφοβίας (τη δουλειά τους την κάνει ο υπουργός Εσωτερικών Valls προσπαθώντας να εκδιώξει στη Ρουμανία 150.000 οικογένειες Ρομά που ζουν σε καταυλισμούς πέριξ μεγάλων πόλεων ενόψει δημοτικών εκλογών…) και έχοντας απαξιώσει κάθε μορφή βίας, πέτυχε να υπερσκελίσει τη παραδοσιακή Δεξιά…

    Το Εθνικό Μέτωπο στη Γαλλία σε πρώτη φάση δίνει διέξοδο στην αγανάκτηση των πολιτών, η οποία δεν έχει ξενοφοβικά γνωρίσματα, για τις συνέπειες της κρίσης και της αδυναμίας του εκλεγμένου Προέδρου να τις αντιμετωπίσει. Όμως σε ένα δεύτερο και πιο επικίνδυνο επίπεδο δίνει χώρο, με τις αντιευρωπαϊκές και υπερεθνικές της κορώνες, στην αγανάκτηση απέναντι των θεσμών της ΕΕ, οι οποίοι σαφέστατα δείχνουν ότι δεν έχουν τη πρόθεση, τη διάθεση ή ότι άλλο να αντιμετωπίσουν τις αγορές, τις τράπεζες και εν γένει όλο το σύστημα που καταρακώνει τους πολίτες.

    Το τι γίνεται στη Γαλλία είναι χαρακτηρισμό παράδειγμα πολιτικής και θεσμικής δυσχέρειας απέναντι στη κρίση. Μια διαχείριση που τελικά ανατρέπει θεμελιώδεις αξίες πάνω στις οποίες κτίστηκε και η ΕΕ. Το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο τραβάει ψήφους και από τη Δεξιά (η πρόταση κατάργησης της αυτόματης ρήτρας για τη χορήγηση ιθαγένειας του droit au sol είναι στην ατζέντα του Εθνικού Μετώπου, προβάλλεται όμως έντονα από τον υποψήφιο ηγέτη της Δεξιάς Copé που είναι και κολλητός του Sarkozy) και από τους σοσιαλιστές (εξού το απαράδεκτοι πρόγραμμα έξωσης 150.000 οικογενειών Ρομά και επιστροφής των στη Βουλγαρία και Ρουμανία που εφαρμόζεται από τον σοσιαλιστή υπουργό Εσωτερικών Valls). H αμηχανία των Γάλλων Σοσιαλιστών από τον Hollande μέχρι τη βάση του κόμματος μπροστά στην άνοδο του Εθνικού Μετώπου με τις προβλέψεις ότι θα καταγράψει μεγάλη επιτυχία και στις δημοτικές και στις ευρωεκλογές, ενώ τραβάει εκλογείς από τη Δεξιά και το Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι εμφανής. Η αμηχανία αντανακλά ένα έλλειμμα στρατηγικής και σχεδιασμού απέναντι στην Ακροδεξιά. Ειδικά δε που η Ακροδεξιά τηρεί τους κανόνες και δραστηριοποιείται αποκλειστικά εντός των κοινοβουλευτικών ορίων.

    Οπότε το ερώτημα παραμένει. Καλύτερη διαχείριση της λιτότητας, φορολογίας κλπ υπέρ των μεσαίων και αδύναμων ή μια πιο ιδεολογική πλατφόρμα και αντιπαράθεση. Το δεύτερο πιο δύσκολο όταν ο υπουργός Εσωτερικών ασκεί μια πολιτική μετανάστευσης, με πρώτα θύματα του Ρομά, πιο δεξιά και από την Δεξιά.

    Στο δεύτερο ερώτημα σας «Ποιες πολιτικές και ποιους τομείς θα μπορούσε, κατά την άποψή σας, να εφαρμόσει άμεσα η Ευρωπαϊκή Ένωση ώστε να αντιστρέψει την πορεία αυτή;» η απάντηση είναι απλή! Τις πολιτικές εκείνες που λειτουργούν υπέρ του πολίτη και προστατεύουν χώρες και νοικοκυριά από τις χρηματαγορές που μόνο έναυσμα λειτουργίας έχουν το άπληστο κέρδος. Και πάνω από όλα πολιτικές ενδοευρωπαϊκής στήριξης… αυτές που με τόση ατονία και έλλειψη πραγματικής θέλησης πραγματεύονται οι Βρυξέλλες ότι θέλουν να υλοποιήσουν. Με πολύ απλά λόγια οι πολιτικές αυτές συνοψίζονται στο, επιτέλους έστω καθυστερημένα, να λειτουργήσει η ΕΕ υπέρ της πλειονότητας των πολιτών της διασφαλίζοντας ένα μέλλον το οποίο σήμερα φαντάζει αβέβαιο. Είναι πια προαπαιτούμενο να εφαρμοστούν πολιτικές που ανταποκρίνονται στη βαθύτατη κρίση που αντιμετωπίζει η ΕΕ και όχι να γίνεται συζήτηση επί της διαδικασίας.

    Στο 3ο ερώτημα σας «Πως μπορούμε να ενισχύσουμε και πάλι στο αίσθημα πως ανήκουμε όλοι σε μία κοινή οικογένεια, την Ευρωπαϊκή;» μια πρώτη απάντηση φαντάζει εύκολη στην υλοποίηση αλλά μέχρι σήμερα απουσιάζει. Ανήκουμε στην ίδια οικογένεια εφόσον αυτή λειτουργεί με αυτονόητους μηχανισμούς που αγκαλιάζουν όλα τα μέλη της. Αυτονόητο θα πει προστατευτικό, ωφέλιμο, αλληλέγγυο κ.ο.κ για όλα τα μέλη. Αλλά φαίνεται ότι το αυτονόητο έχει ξεχαστεί στο χρονοντούλαπο της ευρωπαϊκής ιστορίας και σήμερα «λάμπουν» όλες οι αδυναμίες της ΕΕ. Αδυναμίες που οφείλονται στην μη δημιουργική και παραγωγική εκχώρηση δυνατοτήτων στην άσκηση πολιτικής υπέρ του συνόλου και στις γραφειοκρατικές δομές των οργάνων της οι οποίες χάνουν συστηματικά πολύτιμο χρόνο ασπαζόμενες τη λογική του consensus, αν όχι τη λογική του ισχυρότερου. Εδώ μπαίνει και ένα θέμα Δημοκρατίας γιατί το ερώτημα θα παραμένει αναπάντητο: ποιος κυβερνά την ΕΕ και για ποιόν;

    Καταλήγω σε δύο βασικά συμπεράσματα που εγείρουν σοβαρά ερωτήματα:

    1) οι νέες μορφές της Άκρας Δεξιάς στην ΕΕ δεν αιφνιδίασαν, αλλά σε ένα βάθος χρόνου εξαπλώθηκαν και εμπεδώθηκαν ως συγκεκριμένη «λογική» αντιμετώπισης κοινωνικών ζητημάτων, στηριζόμενες στην απαξίωση των δημοκρατικών αξιών και του πολιτικού συστήματος.

    2) Όσο οι δημοκρατικές δυνάμεις και οι θεσμοί επιτρέπουν την ανενόχλητη εφαρμογή και την ατιμωρησία ακροδεξιών λογικών και πράξεων, υποσκάπτουν την ίδια την ισχύ της δημοκρατίας.

    Με άλλα λόγια απαιτείται και δημοκρατική παιδεία και πολιτική βούληση για την αντιμετώπιση του φαινομένου ώστε οι ευρωεκλογές να μην «επικυρώσουν» τον Ευρωσκεπτικισμό. Γιατί ένα μεγάλο δίδαγμα έγκειται στο ότι όσοι διακατέχονται από ευρωσκεπτικισμό, ενώ μπορούν κάλλιστα να απέχουν της ψήφου, θα ψηφίσουν για να εκφράσουν κάτι περισσότερο από την αγανάκτηση των…

  • manios emmanouil • 7 Ιανουαρίου 2014, 19:27

    η πολιτικη της κοινωνικης συνοχης …
    η πολιτικη της αξιολογισης και ικανοτητας καθε λαου
    η πολιτικη της οικονομικης ενωσης με ουσιαστικες πρακτικες
    η πολιτικη της ισοτητας…..ανεξαρτητου γεωγραφικου πλατους
    η πολιτικη της ευαισθησιας συμφωνα με τις οικονομικες δυνατοτητες της καθε χωρας
    και πανω απ ολα …..οικονομικη τραπεζικη ενωση.με ενα ευρω ισο για ολους.

  • Johannes Togias • 7 Ιανουαρίου 2014, 23:21

    Should be beneficial for the European citizens if more politicians follow G.Papandreou’s way and clarify all the parameters for the actual problem that Europe experiences.The citizens need re-education and objective information. Big part of Greece’ problem has to do with the corrupted MME

  • Θόδωρος Τσίκας • 7 Ιανουαρίου 2014, 23:44

    ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

    Θόδωρος Τσίκας*

    Η Ελλάδα, όποτε στην ιστορική πορεία της βρέθηκε μόνη, χωρίς συμμαχίες, υπέστη σοβαρές και μεγάλης κλίμακας ήττες, που οδήγησαν σε οπισθοδρόμηση με μακροχρόνιες αρνητικές συνέπειες. Στην σημερινή εποχή των περιφερειακών ολοκληρώσεων και της παγκοσμιοποίησης, η απομόνωση και η αγνόηση των διεθνών δεδομένων μπορεί να κοστίσει ακριβά.

    Η Ευρωπαϊκή ‘Ένωση, παρά τις πολλές αδυναμίες και τα σοβαρά προβλήματα της, αποτελεί σήμερα νησίδα ασφάλειας, ευμάρειας και δημοκρατίας στον πλανήτη. Μέσα σε αυτήν, η χώρα μας μπορεί να έχει ρόλο στις εξελίξεις. Αλλά η Ευρώπη δεν μπορεί να μείνει στάσιμη. Είναι σαν το ποδήλατο: αν δεν προχωρήσει, θα πέσει.

    Τα όρια μιας νομισματικής ενοποίησης χωρίς οικονομική διακυβέρνηση φάνηκαν. Πρέπει να προχωρήσει ταχύτατα η πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης, σε ομοσπονδιακή κατεύθυνση. Μόνο έτσι η Ε.Ε. θα αποκτήσει δύναμη στη διεθνή σκηνή. Με ενιαία εξωτερική πολιτική και άμυνα, κοινή οικονομική πολιτική, φορολογική εναρμόνιση, ισχυρό Ευρωκοινοβούλιο, δημοκρατικά νομιμοποιημένη Κομισιόν, ενισχυμένο κοινοτικό προϋπολογισμό-εγγύηση κοινωνικής και περιβαλλοντικής προστασίας.

    * Ο Θόδωρος Τσίκας είναι πολιτικός επιστήμονας-διεθνολόγος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ

  • Petros Iconomidis • 8 Ιανουαρίου 2014, 01:10

    Σαφώς ο Ευρωσκεπτικισμός είναι ένα τεράστιο εμπόδιο για να ξεπεραστεί οποιαδήποτε κρίση.Ακόμη περισσότερο μια κρίση αξιών σαν αυτήν που περνάμε τώρα (γιατί η οικονομική κρίση είναι μόνο ένα κομμάτι της). Είναι επίσης μια κρίση εμπιστοσύνης μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης και μάλιστα αμφίδρομη. Από την μια οι ισχυρές χώρες του βορρά που δεν εμπιστεύονται τις χώρες του νότου γιατί τις θεωρούν διεφθαρμένες, τους λαούς τους τεμπέληδες που επιβιώνουν σχεδόν παρασιτικά. Από την άλλη οι χώρες του νότου που απεχθάνονται την ηγεμονική συμπεριφορά των χωρών του βορρά. Και οι δυο έχουν εν μέρη δίκιο.
    Η ευρωπαική ένωση πρέπει να εφαρμόσει μια συνολική πολιτική προς την κατεύθυνση αυτή. Όπως πολύ σωστά το διατύπωσε ο Φρανσουά Ολάντ το μέλλον της γαλλίας δεν θα οικοδομηθεί γκρεμίζοντας την Ευρώπη. Στην ίδια κατεύθυνση πρέπει να κινηθούν όλοι οι ηγέτες των χωρών της Ευρωπαικής ένωσης. Που σημαίνει οτι πέρα από τις ιδιαιτερότητες κυρίως πολιτισμικές πολιτιστικές και θρησκευτικές των διαφόρων χωρών που πρέπει να διαφυλαχθούν (δεν το λέω από σωβινισμό αλλά θεωρώ οτι η διαφορετικότητα και η ποικιλία είναι ομορφιά) , η ευρωπαική ένωση να προχωρήσει να μιλάμε πλέον για κοινή ευρωπαική πολιτική. Θεωρώ οτι η λειτουργία της ευρωπαικής ένωσης σαν ομόσπονδο κράτος είναι η πιο ιδανική κατάσταση για το μέλλον. Με αυτόν τον τρόπο η Ευρώπη θα είναι ισχυρή στον παγκόσμιο γεωπολιτικό χάρτη.
    Δυστυχώς το αίσθημα οτι ανήκουμε σε μια οικογένεια την ευρωπαική δεν έγινε ποτέ ιδιαίτερα έντονο στην συνείδηση των ευρωπαίων πολιτών. Να μιλήσουμε για τους άγγλους? πάντα με το ένα πόδι απ έξω. Να μιλήσουμε για τους Γάλλους? από προσωπική εμπειρία (Παρίσι 1989-1998) παρόλο που πρόκειται για ένα έθνος πολυπολιτισμικό τους ΄Ελληνες μας θεωρούσαν κάτι σαν «φτωχούς συγγενείς».
    Σ΄οτι αφορά το τρίτο ερώτημα άισθηση μου είναι οτι ποτέ μα ποτέ η πολιτική της ΕΕ δεν λειτούργησε προς την κατεύθυνση αυτή. Τώρα που τα πράγματα έφτασαν εδώ πραγματικά πιστεύω οτι θέλει πολλή δουλειά. Αν υπάρξει πολιτική βούληση η ΕΕ να πάει ένα βήμα παραπέρα και το βήμα γίνει, με κοινή πολιτική στην υγεία, παιδεία, στην πρόνοια στην εργασία κλπ τότε μόνο θα ριζώσει στην συνείδηση του κάθε ευρωπαίου η ιδέα του κοινού μέλλοντος, της αλληλεξάρτησης, και της αλληλεγγύης και το αίσθημα οτι ανήκουμε στην ίδια οικογένεια θα ενισχυθεί.
    Τελειώνοντας θα ήθελα να κάνω μια γενικότερη παρατήρηση σ΄οτι αφορά τις ευθύνες μας ως Έλληνες και Ευρωπαίοι πολίτες: Πρίν ζητήσουμε απο την Ευρώπη να αναλάβει τις ευθύνες της πρέπει πρώτα εμείς να γυρίσουμε την πλάτη σε νοοτροπίες και πρακτικές του παρελθόντος και να οικοδομήσουμε ένα κράτος σύγχρονο, υπεύθυνο, αξιοκρατικό και οργανωμένο.

  • Maria Papazaxariou • 8 Ιανουαρίου 2014, 13:34

    ΟΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΙ ΘΕΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ, ΥΠΟΛΟΙΠΩΝΤΑΙ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ,ΚΑΙ ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΚΑΘΕ ΛΟΓΗΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ.Η ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ ΥΠΕΡΤΕΡΕΙ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ. ΕΥΘΥΝΗ ΕΧΟΥΝ ΚΥΡΙΩΣ ΤΑ ΚΡΑΤΙΚΟΔΙΑΙΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ,ΚΑΙ ΟΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ ΤΟΥΣ,ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΩΝΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΣΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ,ΤΟΥ »ΠΟΝΗΡΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΤΗ»,ΑΠΟΚΛΕΙΩΝΤΑΣ, ΚΑΙ ΛΟΙΔΩΡΟΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΕΚΦΡΑΣΗ ΓΝΩΜΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΨΗΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗΣ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ.,ΕΝΙΟΤΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ,ΦΕΡΕΦΩΝΟΥ ΤΟΥ ΚΑΝΑΛΑΡΧΗ ΕΡΓΟΛΑΒΟΥ.Η ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ ΧΑΝΤΑΚΩΘΗΚΕ.ΚΑΙ Η ΔΙΑΝΟΗΣΗ ΣΙΩΠΗΣΕ ΕΚΚΩΦΑΝΤΙΚΑ. ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΗ, ,ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΗΓΕΤΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΚΤΡΕΨΕΙ ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΕΛΗΣ,ΤΟΛΜΩΝΤΑΣ ΝΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΤΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΕΥΤΕΛΗ ΠΑΙΓΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ,ΚΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ,ΟΤΙ Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΕΤΗ, ΚΑΙ Ο ΔΙΧΑΣΜΟΣ ΚΑΤΑΡΑ.Υ.Γ.ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΓΕΝΑΙΑ ΑΠΟΦΑΣΗ ,ΚΑΙ ΕΥΦΥΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ.,ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ!!!!!

  • eleni megaloeconomou nakou • 12 Ιανουαρίου 2014, 14:23

    Θεωρώ ότι ο Ευρωσκεπτικισμός αποτελεί εμπόδιο για να ξεπεραστεί η κρίση μέσα στις παγκόσμιες προκλήσεις.
    Ωστόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να ενδιαφερθεί για τα κράτη μέλη της. Να μην κυβερνούν οι δυνατοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οι αδύναμοι να ακολουθούν την πολιτική της λιτότητας που κάνουν τους λαούς να στενάζουν. Να εφαρμόσουν την πολιτική της συμμετοχής των πολιτών με την ενημέρωση και τα κατά τόπους δημοψηφίσματα.
    Να ακολουθήσουν μια πολιτική που να ενισχύει την επιχειρηματικότητα, την καινοτομία στην Ευρώπη, να στηρίξουν την μικρή επιχείρηση.
    Και το πιο σημαντικό είναι να υπάρξει μια πολιτική για την ανεργία. Δεν επιτρέπεται νέοι και μεγαλύτεροι μορφωμένοι, άξιοι άνθρωποι που μπορούν να προσφέρουν τόσα να βρίσκονται εκτός της αγοράς εργασίας. Αναρωτιέμαι πως μπορεί να προχωρήσει η Ευρώπη αφήνοντας μεγάλο ανθρώπινο δυναμικό εκτός. Η πολιτική Erasmus για ανέργους που προτείνετε πιστεύω πως θα ήταν μια σωστή λύση όχι μόνον για τους πολίτες αλλά και την Ευρώπη να θριαμβεύσει στην παγκόσμια αγορά.

  • Ιωαννης Αθανασιος Καγιας • 14 Ιανουαρίου 2014, 13:04

    1) Ένας αγνός σκεπτικιστής μέσω και μιας αυτοκριτικής θα έθετε ίσως τις βάσεις για το ευρύτερο κοινό καλό (συμφέρον). Ο σκεπτικισμός είναι ωφέλιμος.
    «O αυξανόμενος Ευρωσκεπτικισμός αποτελεί λογική και ωφέλιμη απάντηση…. «; – θεωρώ ότι σε βάθος χρόνου θα υπήρχε όφελος, εάν πρωτίστως βεβαίως η λογική δεν ήταν η ευημερία μόνο των λίγων και το όφελος αυτών, από την άλλη πιστεύω πως κάποιο όφελος προκύπτει πάντα, βεβαίως εξαρτάτε από ποια σκοπιά το βλέπει κανείς και ποιες είναι οι σκοπιμότητες. Είναι ο όμως στόχος όλων άραγε η κοινή πορεία ; και ναι, θα επιτευχθεί αυτή ποτέ ; η είμαι και εγώ απλά ένας πολύ αφελής ρεαλιστής ; σκεπτόμενος με υπερβολικό ρομαντισμό για την ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ…..; η απάντηση σε αυτό είναι σχετικά εύκολη.
    Όσο εύκολος, ωφέλιμος η λογικός μπορεί να είναι ένας σκεπτικισμός σε μια ομάδα εικοσι-επτά ατόμων διαφορετικών θέσεων κοινωνικών και όχι μόνο, άλλο τόσο ωφέλιμος μπορεί να είναι και ο Ευρωσκεπτικισμός.

    2)Προϋπόθεση κατά την άποψή μου για την ευημερία ενός σύνολου Λαών και όχι μόνο, θα ήταν κάποια κοινά σημεία εκκίνησης αλλά και αφετηρίας. Άρα:
    Ένα Πλαίσιο ενός Δημοσίου Συστήματος, Νόμων, Δυνατοτήτων, Παροχών αλλά και Υποχρεώσεων, εδώ υπάρχει πολύ δουλεία ακόμη μπροστά μας για να γίνει…. για να επιτευχθεί σε Ευρωπαϊκό επίπεδο.

    3)Μπορούμε να πορευτούμε στα πιστεύω και τις υποχρεώσεις μας, εντός και εκτός συνόρων, ο Χρόνος θα παρουσιάσει τους Καρπούς της Πορείας. Δούναι και Λαβείν, Αλήθεια και Διαφάνεια παραμένουν απαραίτητα εργαλεία.
    Έτσι απλά, μέσα στις ανθρώπινες δυνατότητες μας και με απλά λόγια.

    Όλα θέλουν το Χρόνο τους….., υπάρχει άραγε ;

  • Arabella Adamopoulou • 28 Ιανουαρίου 2014, 18:08

    1.Αποτελεί σίγουρα ένα εμπόδιο που θα πρέπει να προβληματίσει για το γιατί ορθώνεται. (π.χ.Επειδή το όραμα της ενωμένης Ευρώπης φοβίζει;.επειδή απειλεί την παλιά οργάνωση της γηραιάς Ευρώπης,επειδή δεν έχει εξηγηθεί επαρκώς.επειδή φοβίζει η κυριαρχία μιας ηγεμονεύουσας Γερμανίας σε αυτήν την Ευρώπη;κλπ)
    2.Πολιτικές συσπείρωσης των δυνάμεων εκείνων που θα απάλυναν από τους ενδεχόμενους φόβους και θα εξηγούσαν με σαφήνεια και προπαντός ειλικρίνεια ένα τέτοιο όραμα.
    3.Να ανήκουμε όλοι μέσα σε μια οικογένεια χωρίς να απειληθεί η εθνική μας ταυτότητα και η μακραίωνη μας ιστορία που μας προσδιορίζει,κυρίως η γλώσσα μας και πώς θα το διασφαλίσουμε αυτό!

  • Xristoforos • 28 Ιανουαρίου 2014, 22:45

    Η ένωση σ’ ένα χώρο για κοινή πορεία πολλών εθνικοτήτων όπως η Ευρώπη είναι μία πρόκληση τεράστια. Οι όποιες κρίσεις εμφανίζονται, καλώς ή κακώς, φανερώνουν το δύσκολο του εγχειρήματος. Μέσα όμως από αυτές τις κρίσεις διακρίνουμε τα προβλήματα που καλούμαστε ν’ αντιμετωπίσουμε και να λύσουμε φυσικά. Ζητήματα του παρελθόντος ή του παρόντος, που να σχετίζονται μεταξύ τους ή όχι. Για αυτά τα ζητήματα θα πρέπει να εργαστούν πολύ σκληρά αυτοί που θέλουν πραγματικά την ενοποίηση. Και φυσικά ν’ αντιμετωπίσουν τους άλλους.
    Η οικονομική ανάπτυξη επιτυγχάνεται από τους οικονομικά ισχυρούς είτε αυτοί είναι άνθρωποι, είτε κυβερνήσεις, είτε όμιλοι κ.ο.κ. Οι όποιες πολιτικές εφαρμόζονται πάντα βάσει σχεδίου, δεν γίνονται γνωστές. Σήμερα στην Ευρώπη που το μορφωτικό επίπεδο είναι ικανοποιητικό, λίγο-πολύ είναι γνωστό(;) για το τι πρόκειται να βρούμε μπροστά μας. Η οικονομική ανάπτυξη δεν γίνεται χωρίς το σεβασμό και τη διαφύλαξη του περιβάλλοντος στο οποίο ζούμε. Όπως και να το δούμε είτε συμφεροντολογικά είτε συναισθηματικά.
    Συνεπώς πρέπει να είμαστε σωστοί στις ενέργειες μας με σεβασμό και αγάπη για τον συνάνθρωπό μας και το περιβάλλον του.

  • prezas • 2 Φεβρουαρίου 2014, 17:41

    Ο Ευρωσκεπτικισμός είναι μια πολιτική άποψη, που δεν μπορεί να ποινικοποιηθεί όσο παραμένει στο πλαίσιο της πολιτικής αντιπαράθεσης με επιχειρήματα. Δεν ποινικοποιείται η διαφορετική άποψη. Ειδικά οι ευρωσκεπτικιστές πολιτικοί όμως, είναι κατά τη γνώμη μου, φορείς μιας ακραίας πολιτικής φιλοσοφίας. Εκφράζουν συνειδητά αλλά και συγκεκαλυμμένα ρατσιστικές απόψεις, την επιβολή με βία των απόψεών τους. Τελικά στοχεύουν στην κατάργηση του δυτικού τύπου δημοκρατίας μας. Οι πολιτικοί αυτοί έχουν συγκεκριμένους αντιδημοκρατικούς στόχους,
    Διαχωρίζω τους Ευρωσκεπτικιστές πολιτικούς από τους ψηφοφόρους τους. Γιατί οι πρώτοι, αν δεν έχουν οι ίδιοι δημιουργήσει κάποια από τα προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τουλάχιστον εκμεταλλεύονται υπαρκτά προβλήματα, για να προβάλλουν και να υλοποιήσουν ανομολόγητους πολιτικούς στόχους. Οι δεύτεροι, οι απλοί ψηφοφόροι, έχοντας υποστεί τις συνέπειες δυσμενών πολιτικών, ψάχνουν να βρουν διέξοδο σε εναλλακτικές πολιτικές που “χαϊδεύουν αυτιά” και σε συνταγές εύκολης και ευχάριστης λύσης των προβλημάτων τους.

    Πιστεύω λοιπόν πως ο ευρωσκεπτικισμός όπως διαμορφώνεται σήμερα στην ευρωπαϊκή ένωση, είναι η αναβίωση των φασιστικών θεωριών του σχετικά πρόσφατου ιστορικού παρελθόντος της γηραιάς ηπείρου.

    Το ερώτημα που μπαίνει είναι: Ο Ευρωσκεπτικισμός είναι η αιτία “του κακού” ή το αποτέλεσμα;
    Αν είναι η αιτία, αρκεί η δια νόμου απαγόρευση έκφρασης τέτοιων απόψεων και λύθηκε το πρόβλημα.
    Αν όμως ο Ευρωσκεπτικισμός είναι το αποτέλεσμα, τότε η παραπάνω ανιστόρητη και απλοποιημένη έως και απλοϊκή λύση, όχι μόνο δεν αποτελεί λύση αλλά θα υποστήριζα πως αποτελεί ασφαλή οδό για άνοδο του ευρωσκεπτικισμού. Υποστηρίζω πως η βία αντιμετωπίζεται καλύτερα με πρόληψη και με ευνομία.

    Η Ευρώπη σήμερα έχει κρίση πολιτικής, οικονομικής – αναπτυξιακής, θεσμικής και τελικά πολιτιστικής ταυτότητας. Δεν υπάρχει ξεκάθαρη άποψη για το τι Ευρώπη θέλουμε. Δεν μπορούν οι Ευρωπαίοι πολιτικοί, τα ευρωπαϊκά παραδοσιακά πολιτικά κόμματα να απαντήσουν αξιόπιστα στα σύγχρονα πιεστικά προβλήματα της εποχής μας. Τα θέματα της οικολογίας, της ανεργίας, της διακίνησης ιδεών και ανθρώπων, της δίκαιης φορολόγησης, του περιορισμού της δύναμης των διαχειριστών κεφαλαίων, της γνώσης και της τεχνολογίας για όλους και όχι για λίγους. Αυτό αποτελεί τελικά το μεγάλο πρόβλημα της δημοκρατίας μας σήμερα.
    Για να συνειδητοποιήσουμε πόσο κρίσιμη είναι σήμερα η κατάσταση, θα πρέπει να δούμε την Ευρώπη μας μέσα από τα μάτια του ανέργου, του άστεγου, του μετανάστη, του νέου, του ατόμου της τρίτης ηλικίας…. Γενικά με τα μάτια των ατόμων με προβλήματα. Η μητέρα μου μου έλεγε: “Είναι μακριά το σκοτάδι; κλείσε τα μάτια κι έφτασε!”. Τι εννοούσε με αυτό; Νομίζουμε πως είμαστε στο απυρόβλητο. Είναι μακριά από εμάς τα προβλήματα. Αλλά όπως το “σκοτάδι” , έτσι και τα προβλήματα είναι πολύ πιο κοντά μας απ’ ότι μπορούμε να φανταστούμε.

    Τα παραπάνω αναδεικνύουν τα ακόλουθα ερωτήματα:

    1.Ποιες τελικά είναι οι σωστές πολιτικές σε έντονα ανταγωνιστικές κοινωνίες ;

    2.Πως μπορούμε να ενισχύσουμε και πάλι στο αίσθημα πως ανήκουμε όλοι σε μία κοινή οικογένεια, την Ευρωπαϊκή;

    Το πρώτο ερώτημα έχει πολλές απαντήσεις. Τόσο για τα μεγάλα θέματα, όσο και για τα “μικρά” και καθημερινά προβλήματα του πολίτη. Θα πρέπει να ασχοληθούμε με το ποιες πολιτικές είναι σωστές ή λάθος ; Νομίζω πως όχι. Θα πρέπει να σταθούμε στις πολιτικές που “συνειδητά” στοχεύουν στο καλό των (πολλών) πολιτών και στις πολιτικές που “συνειδητά” στοχεύουν στο όφελος των λίγων. Οι πρώτες, μπορεί να πετύχουν ή και από λάθος να αποτύχουν. Αλλά και να αποτύχουν από λάθος, όταν αυτό γίνει αντιληπτό, θα γίνουν διορθωτικές ενέργειες για να διορθωθούν τα πράγματα. Έτσι τελικά θα πετύχουν!
    Οι δεύτερες δεν μπορούν να διορθωθούν, γιατί από την αρχή μέχρι το τέλος η στόχευση είναι να ευτυχίσουν οι λίγοι σε βάρος των πολλών. Όταν αυτές πετύχουν, δυστυχούν οι λαοί.

    Βάζω λοιπόν έντονα το θέμα της ηθικής στην πολιτική. (Θα περιμέναμε όλοι μας πως η ύπαρξη ηθικής είναι αυτονόητο προσόν των πολιτικών και ψάχνουμε για ικανούς πολιτικούς. Τελικά ψάχνουμε πρώτα για τίμιους και μετά για ηθικούς πολιτικούς).

    Σωστές πολιτικές λοιπόν πιστεύω πως είναι οι ανθρωποκεντρικές πολιτικές. Οι πολιτικές που δεν υποβιβάζουν το άτομο στο επίπεδο ενός αναλώσιμου “γραναζιού” στο κοινωνικό οικοδόμημα. Αλλά αναδεικνύουν τον κάθε πολίτη ξεχωριστά σε σημαντική μοναδική και αναντικατάστατη προσωπικότητα.

    Καλόπιστα πολλοί θα έλεγαν πως τα παραπάνω είναι θεωρίες που δύσκολα μπορεί να έχουν πρακτική έκφραση. Γιατί είναι δύσκολο να επιλέξουμε ποιο είναι σωστό και ποιο είναι λάθος κάθε φορά. Θα διαφωνήσω όμως έντονα σε αυτό. Ο άνθρωπος έχει μέσα του την αίσθηση του καλού και του κακού, του σωστού και του λάθους. Αυτό υπάρχει από την νηπιακή ηλικία του ανθρώπου. Οι πολιτικοί λοιπόν θα πρέπει με τα προγράμματά τους να απευθυνθούν στη λογική του πολίτη. Με εμπιστοσύνη πως μπορούν να αλλάξουν οι πολίτες, με τις επιλογές τους, την κοινωνία μας και τη ζωή μας προς το καλύτερο. (Παράλληλα βέβαια πιστεύω πως πρέπει να στοχεύουν πάντα στην παροχή ποιοτικής παιδείας και πολλαπλών πολιτιστικών ερεθισμάτων που ανεβάζουν το επίπεδο σκέψης του πολίτη).

    Το δεύτερο ερώτημα : να αντιμετωπίσουμε τις αιτίες και να μην παραμείνουμε στο σχολιασμό των αποτελεσμάτων. Με εντελώς νέους τρόπους προσέγγισης, αντισυμβατική σκέψη και με ανθρωπιστική οπτική γωνία.
    Όταν ήμουν (πιο) νέος, σε βιβλία επιστημονικής φαντασίας, έγραφαν για την κρίση που θα υπάρξει στο απώτερο μέλλον, όταν ο άνθρωπος θα έρθει σε αντιπαράθεση με τις μηχανές, τα ρομπότ. Τοποθετούσαν δε αυτή τη σύγκρουση μετά το 2100 σίγουρα. Μόνο που περιέγραφαν αυτή τη σύγκρουση με τα “μέτρα και σταθμά” της δεκαετίας του 1980. Λίγες δεκαετίες μετά, αυτή η “σύγκρουση” ανθρώπου και μηχανής είναι σήμερα υπαρκτή. Αλλά δυστυχώς πιο σφοδρή και με περισσότερες “απώλειες” για τον άνθρωπο από ότι περιέγραφαν τα βιβλία επιστημονικής φαντασίας. Και τολμώ να πω χωρίς την προοπτική νίκης του ανθρώπου εναντίον των μηχανών, με όρους απενεργοποίησης και καταστροφής των μηχανών.
    Συνεπώς είναι μονόδρομος ο σημερινός “πόλεμος” μηχανής- ανθρώπου , να μετατραπεί από πόλεμο, σε προσπάθεια συνύπαρξης. Σε εύρεση ισορροπίας συνύπαρξης. Βασικά η αντιπαλότητα δεν υπάρχει μεταξύ μηχανών και ανθρώπων, αλλά μεταξύ αυτών των λίγων που κατέχουν τις μηχανές από τη μια και τους υπόλοιπους ανθρώπους από την άλλη.
    Με ειλικρίνεια οι πολιτικοί μας θα πρέπει να απαντήσουν στο θεμελιώδες ερώτημα. Τα οφέλη από την έκρηξη της “γνώσης” και της επεξεργασίας της πληροφορίας, ποιος θα τα καρπωθεί. Ο λαός ή η οικονομική ολιγαρχία; Θα κατανεμηθούν δίκαια αυτά τα οφέλη; ισομερώς ή έστω αναλογικά; Ή θα συνεχίσει να γίνεται αυτό που ισχύει σήμερα; Να απολαμβάνει τα κέρδη το 1% του πληθυσμού της γης σε βάρος του υπόλοιπου 99% των ανθρώπων! Αν συμφωνηθεί αυτό, τα υπόλοιπα είναι εύκολο να διευθετηθούν. Η φορολογία, οι ώρες εργασίας και η ανεργία, η υποχώρηση της κυριαρχίας των τραπεζών,… Ακόμα και οι εμπόλεμες συρράξεις θα διευθετηθούν άμεσα, μιας και πίσω από κάθε σύγκρουση υπάρχουν οικονομικά συμφέροντα κυρίως.
    Βέβαια μου έρχεται αβίαστα ο μύθος των ποντικιών με τη γάτα. Όπου όλοι οι ποντικοί συμφώνησαν πως η λύση είναι να κρεμαστεί στο λαιμό της γάτας ένα κουδούνι. Το μόνο (άλυτο) πρόβλημα ήταν ποιος θα κρεμάσει το κουδούνι στο λαιμό της γάτας.
    Όμως πιστεύω πως το πρώτο στάδιο για τη λύση ενός προβλήματος είναι η κατανόηση του προβλήματος και όλων των δεδομένων που σχετίζονται με αυτό. Κατόπιν με τη διαδικασία σωστού – λάθους βρίσκεται λύση.
    Το άρθρο «Η ανισότητα απειλεί τη Δημοκρατία», του Γ.Παπανδρέου στο αμερικανικό CNBC, σίγουρα συνεισφέρει τα μέγιστα σ’ αυτή τη συλλογική – πανανθρώπινη συνειδητοποίηση του προβλήματος της άνισης κατανομής δύναμης που βιώνουμε σήμερα οι Έλληνες, οι Ευρωπαίοι αλλά και όλη η ανθρωπότητα.
    Είναι ο Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου ένας από τους πολλούς προβεβλημένους πολιτικούς σήμερα! Που αγγίζουν τέτοια θέματα ανισοτήτων και με θάρρος (θα έλεγα και αυταπάρνηση), δημοσιοποιούν τις απόψεις τους σε μεγάλα πανευρωπαϊκά και παγκόσμια προβλήματα και προτείνουν λύσεις.

Σχετικές συζητήσεις