Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Γκουτέρες, Σάντσεθ και Παπανδρέου στη ΣΔ, στην έδρα του ΟΗΕ | Γραφείο Τύπου 14.07.2017

Επανεκλογή Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς | 03.03.2017

Για το θάνατο του Γιάννη Κουνέλλη | 18.02.2017

Επιστολή της Διεθνούς Επιτροπής για τα Ναρκωτικά προς τον πρόεδρο Ομπάμα | 19.01.2019

Σχετικά με την αίτηση της Ένωσης Κεντρώων στη ΣΔ | Γραφείο Γιώργου Α. Παπανδρέου 18.01.2017

«Μία επιτυχία στην υπόθεση της Κύπρου, θα βοηθούσε την ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή» | 19.04.2016

Βραβείο Ειρήνης Παπανδρέου – Τζεμ 2016 | Γραφείο Τύπου 15.04.2016

Αγορά • Δημοκρατία • Κοινωνία | Εκτύπωση

Πλαίσιο για Διάλογο: Η Κοινωνία των Πολιτών εμπεδώνει τη συμμετοχική Δημοκρατία

 

Είναι πεποίθηση ότι ο εθελοντισμός, ως αναπόσπαστο εργαλείο δράσης της Κοινωνίας των Πολιτών, αποτελεί την προωθητική δύναμη για την εδραίωση της αλληλεγγύης μεταξύ πολιτών.

Το όραμα, η ελπίδα που γίνεται πράξη, το μέλλον για το οποίο αγωνιζόμαστε δεν είναι δοβλέτι ή ιδιοκτησία κανενός, είναι κοινό κτήμα που μέσα από μια συμμετοχική προσπάθεια λειτουργεί και αξιοποιείται για να πάμε μπροστά με κοινούς στόχους, κοινά οράματα και πρωτοπόρα δύναμη τους νέους. Στη νέα εποχή της λογοδοσίας και της διαβούλευσης, της συμμετοχικής δημοκρατίας και της συνευθύνης, αυτό που έχει σημασία είναι να ξεπεράσουμε την ολιγαρχία των μηχανισμών και να οδηγηθούμε σε μια απελευθέρωση των ιδεών, στην οικοδόμηση μιας δημοκρατίας των αξιών και συναισθημάτων, στην εμπέδωση μιας προοδευτικής κουλτούρας, κοινής για όλους και σε κάθε πεδίο της καθημερινότητας. Είναι μια ευκαιρία για όλους τους νέους ανθρώπους να δημιουργήσουν το καινούργιο μέλλον. Αντιστεκόμαστε στην περιθωριοποίηση, πρεσβεύουμε το σεβασμό της διαφορετικότητας και αντιμετωπίζουμε με πλήρη ευαισθησία κάθε ιδιαιτερότητα. Σε αυτή μας τη προσπάθεια θέλουμε ως αναπόσπαστο συμμέτοχο αλλά και συμπρωταγωνιστή τη Κοινωνία των Πολιτών.

Είναι πεποίθηση ότι ο εθελοντισμός, ως αναπόσπαστο εργαλείο δράσης της Κοινωνίας των Πολιτών, αποτελεί την προωθητική δύναμη για την εδραίωση της αλληλεγγύης μεταξύ πολιτών. Την ίδια στιγμή η Κοινωνία των Πολιτών ενισχύει τη πορεία προς μια δημοκρατική μεταρρύθμιση της κοινωνίας. Μια μεταρρύθμιση που θα ενισχύει τη συμμετοχή στην πολιτική διαδικασία με τον πολίτη να ελέγχει τους μηχανισμούς λήψης των αποφάσεων και τη νομή της εξουσίας, τη σύμπραξη συμμετοχής στην ανθρώπινη δημιουργικότητα, στην ανθρώπινη ολοκλήρωση, με περισσότερες ευκαιρίες για μάθηση και γνώση. Μοχλός αυτής της μεταρρύθμισης είναι βεβαίως η δημοκρατικά ελεγχόμενη λειτουργία των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων και οι δράσεις τους που εδράζονται στον εθελοντισμό των πολιτών και εστιάζουν στην αλληλεγγύη προς όφελος όλων.

Οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις συνιστούν σημαντικό εργαλείο που προωθεί ακριβώς τη συμμετοχική δημοκρατία, δεδομένου ότι ο εθελοντισμός και η αλληλεγγύη διαμορφώνουν τα καίρια χαρακτηριστικά της Κοινωνίας των Πολιτών. Σ’ αυτό το πλαίσιο ενισχύεται η συμβολή του ενεργού πολίτη στη περαιτέρω εδραίωση της Κοινωνίας των Πολιτών σε ποικίλα όσα ουσιαστικά θέματα. Με δράσεις που χαρακτηρίζονται π.χ. από την άνθηση του φαινομένου του ψηφιακού εθελοντισμού ή και ακτιβισμού, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων, μέχρι την ενσωμάτωση της συμμετοχής πολιτών σε ζητήματα της καθημερινότητας, Περιβάλλοντος, ανθρωπίνων δικαιωμάτων κλπ.

Αυτήν την παιδεία και τον πολιτισμό υποστηρίζουμε. Της Κοινωνίας των Πολιτών, της αλληλεγγύης και του εθελοντισμού, όπως εκφράζονται οργανωμένα και μέσα από τις Μη Κυβερνητικές οργανώσεις. Oι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ), ένα σημαντικό κομμάτι της Κοινωνίας των Πολιτών, απευθύνεται σε ό,τι καλύτερο έχει μέσα του ο συνάνθρωπός μας, ο πολίτης: τις αξίες, την ανθρωπιά, την αλληλεγγύη, τη διάθεση προσφοράς, την ανάγκη επικοινωνίας, τη συλλογικότητα, το σεβασμό, την εμπιστοσύνη στον συμπολίτη μας. Τελικά στην αξιοπρέπεια του πολίτη, του συνανθρώπου, την αναγνώρισή του ως ενεργό, πολύτιμο μέλος της κοινής μας πορείας.

Πρόκειται για ένα σύστημα που θα αναπτύξει σε βάθος χρόνου τον τρίτο τομέα, τον τομέα της Κοινωνίας των Πολιτών, ώστε πολλές υπηρεσίες, πολλές δράσεις, θα είναι δράσεις υπό τον έλεγχο των ίδιων των πολιτών ή και αποτέλεσμα της πρωτοβουλίας των ίδιων των πολιτών. Και πρακτικά αυτό το σχήμα θα βοηθούσε να σπάσουν νοοτροπίες κι αντιλήψεις αυταρχικές και πελατειακές.

Σαφώς ο χώρος των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων αποτελεί πρόκληση για όλα τα κόμματα. Και χρειάζονται νέα πεδία διαλόγου, αλλά και σύνθεσης, για να μπορεί η κοινωνία στο σύνολό της να πάει μπροστά. Κάθε πολίτης ξεχωριστά να δίνει τη μάχη και να έχει την ευκαιρία να τη δίνει όπως πιστεύει. Χρειάζονται και νέοι τρόποι έκφρασης ή χρειάζεται να αξιοποιηθούν και οι νέοι δίαυλοι έκφρασης, όπως του Διαδικτύου, αλλά και άλλοι, για να εμπεδώνεται η συμβολή των πολιτών στις εξελίξεις και στις καινοτόμες ιδέες.

Με μια ισχυρή Κοινωνία των Πολιτών, με μια τέτοια κοινωνία, η εξουσία δεν ελέγχεται από τον πολίτη κάθε τέσσερα χρόνια, αλλά ελέγχεται κάθε μέρα. Με την Κοινωνία των Πολιτών, με τη συμμετοχή του πολίτη, η εξουσία ελέγχεται για κάθε θέμα. Εκφράζονται απόψεις που μέχρι σήμερα θα χάνονταν. Νέες φωνές ακούγονται και πρωτίστως αδύναμες φωνές. Περιθωριοποιημένες φωνές βρίσκουν τη δική τους βάση, τη δική τους έκφραση, τη δική τους δύναμη. Μια ισχυρή δημοκρατική κοινωνία πολιτών γίνεται και χώρος ελέγχου της Πολιτείας και θα συμβάλει καθοριστικά στη λογοδοσία, την κοινωνική λογοδοσία, τη διαφάνεια, την ενημέρωση, την επιμόρφωση, τη διαπαιδαγώγηση, την ανάδειξη δυνάμεων, την αυτοπεποίθηση του πολίτη, τη δημιουργία μιας κοινωνίας αξιών.

Η συνευθύνη Κράτους και Κοινωνίας των Πολιτών, είναι πλέον μονόδρομος, γιατί αυτή η συνευθύνη θα οδηγήσει πράγματι σε μια κοινωνία αξιών, σε μια δίκαιη κοινωνία. Γιατί μια κοινωνία δεν είναι πραγματικά δίκαιη αν σε αυτήν δεν συμβάλουν δυναμικά και ουσιαστικά οι πολίτες. Αλλά και μια κοινωνία χωρίς αξίες, χωρίς αρχές και δημοκρατικό πλαίσιο, αλλά και δημοκρατικές πρακτικές, δεν εμπνέει, δεν δημιουργεί νέα κύτταρα σκέψης, δεν δημιουργεί κίνητρα για συμμετοχή, δημιουργεί κίνητρα μόνο για συνδιαλλαγή.

Σαφέστατα η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία χρειάζεται την ουσιαστική συμμετοχή της Κοινωνίας των Πολιτών για να οδηγηθεί σε μια ακόμα δυναμικότερη πορεία ανάπτυξης προς όφελος όλων. Έτσι, για να μπορέσουν οι ΜΚΟ να παίξουν με το πραγματικό ρόλο τους σαν φορείς της Κοινωνίας των Πολιτών, ώστε να μην απαξιωθούν και αυτές, θα πρέπει να δημιουργήσουν και να συντηρήσουν οι ίδιες μηχανισμούς που να εξασφαλίζουν την αξιοπιστία τους. Αλλιώς η νοσταλγία που αγκάλιασε τα παλαιά κόμματα και τις ιδεολογίες θα περιλάβει ύστερα από λίγα χρόνια και αυτές.

Οι ΜΚΟ υπάρχουν, γιατί υπάρχει η αναγκαιότητα οι πολίτες να δρουν στη δημόσια σφαίρα με τρόπο εθελοντικό και άμεσο, χωρίς διαμεσολάβηση, με σκοπό την υλοποίηση κοινωνικά ωφέλιμων δράσεων, όπου οι ίδιες αποφασίζουν για τους σκοπούς, τους στόχους και τις δράσεις τους. Με μια οργάνωση ανεξάρτητη και διαφανή στη λειτουργία της, λογοδοτούν στην κοινωνία και ελέγχονται από την κοινωνία.

H διαφάνεια και η καταπολέμηση της διαφθοράς οφείλουν να αποτελούν σταθερό σημείο αναφοράς για όλες τις πολιτικές δυνάμεις, στη μελλοντική πορεία της κοινωνίας μας. Είναι υποχρέωση και ευθύνη όλων μας να αντιταχθούμε στη διαπλοκή και στα παρεπόμενα διαβρωτικά φαινόμενα της. Απαιτείται κοινή δράση, πρωτοβουλίες και αποφασιστική αντιμετώπιση, έξω από μικροκομματικές σκοπιμότητες και στοχεύσεις. Το θέμα της διαφάνειας και της καταπολέμησης της διαφθοράς αποτελεί επείγουσα προτεραιότητα και απαίτηση της κοινωνίας. Στόχος είναι και παραμένει, η διασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών στο πλαίσιο μια δημοκρατικής λειτουργίας του κράτους που δεν θα διαφοροποιεί τους πολίτες σε πρώτης και δεύτερης κατηγορίας. Θα συνιστά και μία πρόκληση προς το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων, προς κάθε πολίτη, για μια ουσιαστική προσπάθεια να αποβάλουμε την αντίληψη των πελατειακών σχέσεων ως μέσο επίτευξης και ικανοποίησης αιτημάτων και προσδοκιών.

Η διαφθορά είναι ένα παιχνίδι μηδενικής βάσης, αποκλεισμών και τελικά αυτοεξόντωσης. Η αναγκαιότητα η χώρα μας να πορευτεί αναπτυξιακά, οδηγεί στη σύγκρουση δύο αντιλήψεων: τη παραγωγική με τη παρασιτική, τη δημιουργική με την καταναλωτική, την εσωστρέφεια στον μηχανισμό με τη εξωστρέφεια προς τη κοινωνία, τη ραγιάδικη με την ισότιμη.

Η συνεργασία και η δικτύωση ΜΚΟ δεν είναι ακόμα από τα δυνατά σημεία της Κοινωνίας των Πολιτών στην Ελλάδα. Υπάρχει μια δομική αδυναμία, κάθε είδους οργανώσεων, να αναπτύξουν ουσιαστικούς δεσμούς συνεργασίας και διαβούλευσης. Σχεδόν στο σύνολο τους οι ΜΚΟ στην Ελλάδα δε διαθέτουν μηχανισμούς δικτύωσης, όμως χαιρετίζουμε την υγιή αντίδραση ποικίλων όσων ΜΚΟ με τη μορφή συμπράξεων και κοινών δηλώσεων απέναντι στη γενίκευση, όπως προβλήθηκε τόσο πρόσφατα, ότι οι ΜΚΟ στο σύνολο τους είναι πηγές διαφθοράς και κατασπατάλησης δημόσιων πόρων. Αυτό το στοιχείο της εύκολης υπερβολής που πηγάζει από ορισμένα γεγονότα και της, χωρίς καμία εξακρίβωση, ταχείας υιοθέτησης της, οδήγησε τις ΜΚΟ σε μια συνένωση δυνάμεων μπροστά στη συκοφάντηση με κύριο άξονα την απαίτηση για σεβασμό. Τον σεβασμό και την αναγνώριση που τόσο έλειψαν, μέσα σε μια καίρια στιγμή, για το έργο και τις προσπάθειες συνανθρώπων μας ενεργών πολιτών που συγκροτούν τη Κοινωνία των Πολιτών.

Τα παρασιτικά φαινόμενα, όχι μόνο δεν έχουν καμία απολύτως θέση στη Κοινωνία των Πολιτών και στη κοινωνία γενικότερα, αλλά είναι απόλυτα καταδικαστέα και δεν μπορεί να αποτελούν βάση για τη γενικευμένη σπίλωση όσων δρουν εθελοντικά και συμπράττουν αλληλέγγυα προς όφελος των συμπολιτών μας. Ακόμα δε περισσότερο το αξιόλογο έργο των ΜΝΟ δεν μπορεί να μηδενίζεται υπό τη σκοπιά μικροπολιτικών ευκαιριακών σκοπιμοτήτων. Αυτού το είδους του συλλήβδην πετροβολισμού σε τίποτα δεν συμβάλει στη διαφάνεια, τουναντίον είναι η κορωνίδα του σκοταδισμού.

Η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η διαμόρφωση κοινωνικών δικτύων, ο σεβασμός και η αγάπη για τον συνάνθρωπο, μπορούν να αποτελέσουν διέξοδο την δύσκολη αυτή περίοδο που διανύουμε λόγω της οικονομικής κρίσης καθώς όταν υπάρχουν ενεργοί πολίτες η κοινωνία «θωρακίζεται». Η αλληλεγγύη δεν είναι φιλανθρωπία, είναι πράξη, έργα και εθελοντισμός, απαιτεί συνέπεια, υπευθυνότητα, αξίες, ιδανικά και όραμα.

Η απουσία αυτών των στοιχείων σχετίζεται με την έλευση της κρίσης, η οποία δεν είναι μόνον οικονομική. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να υποκαταστήσει την υποχρέωση του κράτους, αλλά είναι μέρος της διαδικασίας εξόδου από την κρίση. Σε αυτό πρέπει να συμβάλλουμε όλοι, κατανοώντας εξ’ υπαρχής και σεβόμενοι το έργο των ΜΚΟ, που τόσα έχουν συνεισφέρει για την ανάπτυξη και τη πρόοδο του τόπου.

Οι πρωτοβουλίες των πολιτών, δίνουν την ευχέρεια να προχωρήσουν ζητήματα  πέρα από τις στενές κομματικές δομές και αντιλήψεις. Δεν είναι το ζητούμενο να χειραγωγηθούν οι πρωτοβουλίες των πολιτών, αλλά να ενισχυθούν σε ένα πλαίσιο στήριξης με πολιτική θέση. Ας αφήσουμε τον πολίτη ελεύθερο. Να επικοινωνήσει, να δράσει, να αυτοοργανωθεί. Ο κόσμος έχει αλάθητο κριτήριο. Το έχει αποδείξει. Δεν χρειάζεται ινστρούχτορες και καθοδηγητές. Το κίνητρο είναι η συμμετοχή, η παρουσία, ο λόγος. Πολλές φορές όταν προχωρούμε μπροστά καλό είναι να κοιτάμε και πίσω μας.

Ο ρόλος της κοινωνίας των ενεργών πολιτών στη διαμόρφωση της πολιτικής, είναι σημαντικός. Σήμερα στην πολιτική δράση η Κοινωνία των Πολιτών έχει πρωτεύοντα ρόλο στις αστικές δημοκρατίες μας. Μέσα από τις ατέλειες της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας και των ελλειμμάτων της σε συμμετοχή των πολιτών, οι ενεργοί πολίτες αντέδρασαν δημιουργώντας το δικό τους πολιτικό γεγονός. Αν και ξεκίνησαν με μικρές και αποσπασματικές δράσεις συν τω χρόνω ανέπτυξαν τις δικές τους διαδικασίες διεκδίκησης και διαμόρφωσης πολιτικής δράσης. Και μάλιστα πολιτικής στην πρωτογενή μορφή παραγωγής της.

Σήμερα υπάρχουν τομείς της οικονομίας και της κοινωνίας που στηρίζονται στην αυτόνομη δράση των ομάδων ενεργών πολιτών. Το Περιβάλλον, τα Δικαιώματα του καταναλωτή, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ισότητα των δύο φύλων και τελευταία ο παγκόσμιος αγώνας κατά της φτώχειας. Έχουμε πίστη σε αυτή τη μορφή συμμετοχικής δράσης και οι επιδράσεις της μόνο θετικές μπορεί να είναι εφόσον εστιάζει καθαρά στο κοινό όφελος όλων μας.

 

Συμμετοχή

Συνδεθείτε για να συμμετέχετε στη συζήτηση

ή

Δεν έχετε λογαριασμό; Εγγραφείτε

Ξεχάσατε το συνθηματικο σας ;

Δημιουργία Λογαριασμού

Ελέγξτε το password

Θέλω να λαμβάνω το newsletter (preview) του papandreou.gr

 

Απόψεις

  • GIORGOS PITAS • 27 Φεβρουαρίου 2014, 23:43

    Ο εθελοντισμός είναι η βούληση του ανθρώπου να προσφέρει στους συνανθρώπους του υπηρεσίες και μέσα για τη βελτίωση της ζωής τους, είτε αφορά την τροφή είτε αφορά την υγεία, είτε αφορά την παιδεία, είτε αφορά το περιβάλλον είτε αφορά την ειρήνη, είτε αφορά τη δημοκρατία, είτε αφορά την τεχνολογική εξέλιξη και γενικά κάθε τομέα της ανθρώπινης δραστηριότητας.
    Ο εθελοντισμός όμως είναι εκούσια προσφορά υπηρεσιών και όχι επάγγελμα. Έτσι δεν νοείται εθελοντισμός η λήψη μισθού ή άλλων ανταλλαγμάτων για την προσφορά. Όποιος θέλει να προσφέρει εθελοντικά δεν στηρίζεται σε κρατική χρηματοδότηση, αλλά στις δικές του δυνάμεις είτε σωματικές είτε οικονομικές. Θεωρώ αδόκιμο τον όρο κάθε ένωση προσώπων, κάθε σωματείο, κάθε μη κερδοσκοπική εταιρεία να παίρνει τον πομπώδη τίτλο Μη Κυβερνητική Οργάνωση. Τι σημαίνει μη κυβερνητική οργάνωση. Κάθε συλλογική προσπάθεια πολιτών, κάθε δραστηριότητα που δεν διενεργείται από φορέα της κρατικής εξουσίας είναι μη κυβερνητική. Με την αντίληψη αυτή κάθε ιδιωτικός υπάλληλος θα έπρεπε να ονομάζεται μη κυβερνητικός υπάλληλος , κάθε επαγγελματίας να ονομάζεται μη κύβερνητικός επαγγελματίας κλπ. Άς σταματήσει να χρησιμοποιείται αυτή η ορολογία για κάθε ομάδα επιτήδειων που στο όνομα του εθελοντισμού σπαταλούν δημόσια χρήματα. Εάν θέλει οιοσδήποτε να είναι εθελοντής και να προσφέρει ας προσφέρει από τα δικά του χρήματα. Εάν το κράτος έχει χρήματα για κάποιες δράσεις τότε ας τα χρησιμοποιεί μέσα από τις οργανωμένες δομές του και με διαφάνεια. Εάν κάποιες δράσεις δεν μπορεί το κράτος να τις πραγματοποιήσει ας τις αναθέτει σε ιδιωτικούς φορείς να τις υλοποιούν, κάτω όμως από τον διαρκή έλεγχο του κράτους. Πιστεύω ότι εάν γίνει έλεγχος των χρηματοδοτήσεων που γίνονταν όλα αυτά τα χρόνια από το Υπουργείο Πολιτισμού, από το Υπουργείο Κοινωνικών Υπηρεσιών (έσοδα από κρατικά λαχεία κλπ), από τον ΟΠΑΠ κλπ προς διάφορα σωματεία , πολιτιστικά, αθλητικά κλπ. θα διαπιστωθεί ότι η διαφθορά και η αδιαφάνεια είναι τέτοια που δημιουργούν απέχθεια προς κάθε τέτοια ενασχόληση. Ουδέποτε υπήρξε έλεγχος για τη διάθεση των ποσών των επιχορηγήσεων. Ουδέποτε η πολιτεία έχει ελέγξει εάν τα επιχορηγούμενα σωματεία είναι πραγματικά ή δημιουργούνται εικονικά από κάποιους για να στήνουν μηχανισμούς για την αφαίμαξη χρημάτων από το κράτος και από άλλους φορείς. Ουδέποτε το κράτος ερεύνησε εάν τα σωματεία αυτά έχουν μέλη πραγματικά, εάν γίνονται εκλογές για την ανάδειξη των μελών των διοικήσεών τους, ουδέποτε ακόμα διαπιστώθηκε με ποιά κριτήρια επιχορηγούνται. Θα πρέπει , εφόσον το κράτος χρηματοδοτεί οιονδήποτε για οποιαδήποτε δράση, να έχει διαρκή έλεγχο για την διάθεση των χρημάτων . Πρόταση: Κάθε νομικό πρόσωπο που λαμβάνει χρηματοδότηση από το κράτος να είναι υποχρεωμένο να κάνει όλες τις συναλλαγές του μέσω Τράπεζας, να έχει ιστοσελίδα στην οποία να δημοσιεύονται όλες οι δαπάνες και οι αποδείξεις εισπράξεων και πληρωμών και εφόσον έχει σωματειακή μορφή να είναι απαραίτητη η διεξαγωγή εκλογικών διαδικασιών με την παρουσία δικαστικού αντιπροσώπου (δικαστικού ή δικηγόρου), που θα διασφαλίζει τη νομιμότητα της λειτουργίας του και το ότι υφίσταται και δεν αποτελεί εικονική πραγματικότητα. Τέλος θα πρέπει σε βάθος τουλάχιστον 20ετίας να ελεγχθούν οικονομικά όσοι υπηρέτησαν με οποιαδήποτε σχέση σε γραφεία του δημοσίου που ενέκριναν ή υπέγραφαν χρηματοδοτήσεις προς σωματεία, αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες και γενικά σε οποιοδήποτε μή κυβερνητικό-κρατικό φορέα. Ακόμα πρέπει να υπάρχει μηχανισμός ελέγχου και των καταναλωτικών οργανώσεων και έλεγχος της σύννομης λειτουργίας τους και χρηστής διαχείρισης των οικονομικών τους. Αυτές είναι πρώτες βασικές σκέψεις μου, παρατηρώντας την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στο χώρο τον λεγόμενων μη κυβερνητικών οργανώσεων, που σπαταλούν εκατομμύρια ευρώ από το υστέρημα των πολιτών, για ταξίδια, δεξιώσεις, συνέδρια σε πολυτελή ξενοδοχεία και χωρίς κανένα αντικείμενο, υπέρογκους μισθούς, πολυτελή διαβίωση των «έξυπνων» σε βάρος των «κορόιδων». Τέλος θεωρώ ότι πρέπει να διαλυθούν όλες οι ΜΚΟ, με τη μορφή που λειτουργούν σήμερα και να ενταχθούν όσες έχουν τα προσόντα σε ένα ενιαίο σχήμα και τύπο λειτουργίας και συγκρότησης, που θα νομοθετηθεί και θα διέπει όλες τις μορφές συλλογικής δράσης, με έγκριση των καταστατικών τους από τη δικαστική εξουσία.

  • Panagiotis Doukas • 2 Μαρτίου 2014, 23:16

    Ένα βασικό θεώρημα του καπιταλισμού είναι ο «ατομικισμός», σύμφωνα λοιπόν με αυτό, το κάθε άτομο θα πρέπει να φροντίζει για τον εαυτό του αδιαφορώντας για τους άλλους, έτσι η οποιαδήποτε έννοια κοινωνικής αλληλεγγύης και προσφοράς προς τον συνάνθρωπο καταργείτε. Οι κλασσικές φιλελεύθερες σχολές σκέψης θεωρούν πως τα άτομα τα οποία βρίσκονται σε μια δεινή θέση, εάν επικρατήσει το σύστημά τους, θα αξίζουν αυτή τη θέση. Μόνο κάποιοι σοσιαλιστές και άτομα της προοδευτικής διανόησης θα μπορέσουν να καταλάβουν το άρθρο. Ακόμη και οι κλασσικές μορφές της δεξιάς (της αυταρχικότητας και του συντηρητισμού) δεν μπορούν να αποδεχθούν την διαφορετικότητα και απορρίπτουν τις παραπάνω μορφές εθελοντισμού και προσφοράς. Έτσι, μόνο οι σοσιαλιστές θα μπορέσουμε να καταλάβουμε τι εστί εθελοντισμός και προσφορά προς τον συνάνθρωπο. Όπως πολύ σωστά επισημαίνεται η υποχρέωση του κράτους για την κοινωνική πρόνοια και την επιδίωξη της κοινωνικής αλληλεγγύης δεν αίρεται με τον εθελοντισμό. Όλοι μαζί θα πρέπει να σεβαστούμε τις ΜΚΟ οι οποίες επιτελούν ένα σημαντικό ανθρωπιστικό έργο. Οι κρατικοί πόροι θα πρέπει να διανέμονται προσεκτικά σε ΜΚΟ οι οποίες επιτελούν πραγματικό έργο ενώ η Διεθνής Κοινότητα θα πρέπει να λάβει περισσότερες πρωτοβουλίες σχετικά με τον εθελοντισμό. Η προσφορά προς τον συνάνθρωπο, πέρα από την εμβάθυνση της δημοκρατίας θα μπορέσει να προσφέρει και την ηθική ολοκλήρωση. Όλοι μας θα πρέπει να μάθουμε να προσφέρουμε, μέσα στα πλαίσια μιας κοινωνίας η οποία ασκεί πραγματικό έλεγχο στην εξουσία και καταφέρνει να ξεπεράσει το πρόβλημα της κοινωνικής λογοδοσίας της εξουσίας μέσω της συμμετοχικής δημοκρατίας η οποία θα πρέπει να κυριαρχήσει άμεσα μέσα στην διεθνή κοινότητα.

  • Johannes Togias • 18 Μαρτίου 2014, 03:53

    Αριστη η ιδεα για τις ΜΚΟ και την αναγκη ενεργοποιησης των πολιτων. Θαθελα ομως να σταθουμε στον κυριο και ουσιαστικο παραγοντα διαχειρισης και επιρροης της κοινης γνωμης. Που δεν ειναι αλλος απο τον Τυπο και τα διαφορα Media. Τον διαπλεκομενο,ανθελληνικο και κραυγαλεα κιτρινο Ελληνικο τυπο και τις παραφυαδες του. Ο ιδιος τυπος που ανετρεψε τον Ανδρεα και προσπαθησε να τον δικασει ,ο ιδιος τυπος που ξεσηκωσε τον κοσμο το 2010-11 εναντια στον Γ.Παπανδρεου ,εναντια στο ιδια του τα συμφεροντα. (Referendum ωστε να πιεσουμε για καλυτερες συνθηκες αποπληρωμης των δανειων μας). Ειναι ο ιδιος Τυπος που καθιστα ανυπαρκτα αριστεριστικα ,φασιστικα η διαφορα ποταμια καθοριστικους παραγοντες της πολιτικης ζωης. ΕΙναι ο ιδιος Τυπος που αιωνες τωρα εξυπηρετει τα συμφεροντα των δεκα οικογενειων ,των κοτζαμπασηδων και πασαδων που κυβερνουν αυτη την χωρα. Ειναι ο Τυπος που καθημερινα αλλοιωνει την ψυχοσυνθεση του Ελληνα. Που δεν τον αφηνει να ξεφυγει απο το συνδρομο του ραγια γιατι ετσι μονο το «τερας»οπως πολυ σωστα το απεκαλεσε ο Γ.ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ μπορει να επιβιωση στην χωρα. Πως θα μπορεσουμε να παρακαμψουμε αυτο τον Τυπο ,αυτο το Τερας και να ξαναβρουμε την επικοινωνια με το Χρυσομαλλο δερας ,τον προδευτικο ,τον δημοκρατη Ελληνα? Υπαρχει ακομη αυτο το ειδος ατομου η εχει χαθει οριστικα ?Αυτο ειναι το ερωτημα.

Σχετικές συζητήσεις