Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ελλάδα – Κίνα: Δύο πολιτισμοί συνομιλούν για το χθες, το σήμερα, το αύριο | ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 08.11.2019

Ο Γ. Παπανδρέου από το Web Summit | 07.11.2019

Δήλωση Γιώργου Α. Παπανδρέου με αφορμή και την Παγκόσμια Ημέρα του Δασκάλου | 05.10.2019

Ο Γ. Παπανδρέου στη Νέα Υόρκη για το κλίμα | 23.09.2019

«Η καθημερινή ασφάλεια και ευημερία των πολιτών περνάει και από το περιβάλλον» | Δήλωση 14.07.2019

«Ο αγώνας που δίνουμε, είναι αγώνας για την ανασυγκρότηση της χώρας» | Δήλωση 27.06.2019

Παπανδρέου από το ΕΑΠ: «η δημιουργικότητα, η εξωστρέφεια και η καινοτομία, θα πρέπει να είναι ο οδηγός μας» | Δήλωση | 26.06.2019

 

Τελετή έναρξης λειτουργίας της Ακαδημίας Εργασίας της ΓΣΕΕ

«Αξιότιμε κ. Πρόεδρε της Δημοκρατίας, είναι πιστεύω ιστορική η απόφαση για τη δημιουργία της Ακαδημίας Εργασίας, διότι πρώτα απ’ όλα η γνώση αποτελεί βάθρο της δημοκρατίας, αποτελεί δύναμη, εξουσία, αποτελεί εργαλείο, αποτελεί δικαίωμα για τον κάθε πολίτη σε μια δημοκρατική κοινωνία.

Δεύτερον, δίνει τις ικανότητες και τις δεξιότητες στον ίδιο τον συνδικαλιστή να μπορεί να αξιοποιήσει πολύ πιο υπεύθυνα και ουσιαστικά το ρόλο του, ως συνδικαλιστής.

Τρίτον, όπως ανέφερε και ο Νίκος Μουζέλης, καθηγητής μου παλαιότερα στην Αγγλία, εάν τα έθνη σε παλαιότερες εποχές μέτραγαν τον πλούτο τους σε χρυσό, σε πετρέλαιο, σε λιγνίτη, όλο και περισσότερο μετράμε τον πλούτο μας στη γνώση και στην καινοτομία που έχουν οι λαοί μας, που έχουν οι πολίτες μας.

Έτσι η παιδεία, η δια βίου εκπαίδευση, γίνεται ένα σημαντικότατο κοινωνικό κεφάλαιο, όχι μόνο για την παραγωγή, αλλά γίνεται κι ένας εθνικός πλούτος. Ένας εθνικός πλούτος, που ο συνδικαλισμός και δικαιούται να τον παράξει και δικαιούται να τον αξιοποιήσει και να μπορεί να ανακατανεμηθεί με ισότιμο τρόπο προς όλες τις κοινωνικές τάξεις.

Τέλος, ο συνδικαλισμός σήμερα καλείται να παίξει ένα διαφορετικό ρόλο. Ίσως πηγαίνοντας πίσω σε ρίζες ιστορικές του συνδικαλιστικού Κινήματος, που αποτέλεσε έναν ιμάντα συνοχής των λαϊκών Κινημάτων και καθολικών αιτημάτων των κοινωνιών μας.

Χρειάζεται να διεκδικήσει όχι μόνο τις επιμέρους ρυθμίσεις για τον εργαζόμενο, αλλά απαιτείται να διεκδικήσει έναν ευρύτερο ρόλο στην παραγωγή αλλά και στην κοινωνία, αν θέλετε, να ανοίξει εναλλακτικούς δρόμους, εναλλακτικές προτάσεις, νέους δρόμους, απέναντι σε μια αντίληψη νεοφιλελεύθερης οικονομικής ανάπτυξης. Δηλαδή, χρειάζεται ν’ αναδείξει μια διαδικασία συζήτησης, επεξεργασίας θέσεων και προτάσεων, ώστε να δώσει νέο περιεχόμενο στις έννοιες της εργασίας, της ασφάλειας, της ανάπτυξης, της κοινωνικής συνοχής, της ισότητας και της δικαιοσύνης, το τι σημαίνει δημοκρατία, τι σημαίνει συμμετοχή σε μια εποχή των παγκόσμιων οικονομιών.

Πιστεύω επίσης, ότι έχει να παίξει ένα πάρα πολύ βασικό ρόλο στη δημοκρατική συμμετοχή του πολίτη, ενός πολίτη που αισθάνεται πολλές φορές ανήμπορος μπροστά στις εξελίξεις, όπου η δια βίου εκπαίδευση από τη δική μου την προσωπική εμπειρία, έχοντας δουλέψει πολλά χρόνια με τη Λαϊκή Επιμόρφωση -και βλέπω εδώ και παλιά στελέχη της Επιμόρφωσης, όπως ο Αλέξης Κόκκος, ο Λουκάς Αποστολίδης- μεταφέρει μια διαπαιδαγώγηση ενεργού συμμετοχής, σε αντιπαράθεση με ένα πιο παραδοσιακό σχολείο που ενέχει μέσα του μια παιδαγωγική πολύ αυταρχική.

Είναι μια διαδικασία απελευθερωτική που χειραφετεί τον πολίτη. Με αυτό τον τρόπο νομίζω ότι, δίνεται η δυνατότητα να παίξει ρόλο και το συνδικαλιστικό Κίνημα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε διεθνές επίπεδο, για να διαμορφωθούν προϋποθέσεις μιας ουσιαστικής συμμετοχής του συνδικαλιστικού Κινήματος σ’ ένα παγκόσμιο Κίνημα που διαμορφώνεται πια σε όλο τον κόσμο. Κίνημα, που αντιμετωπίζει θέματα, όπως τη φτώχεια, την ανισότητα, το ψηφιακό χάσμα, το φαινόμενο του θερμοκηπίου, μεγάλα ζητήματα για την ανθρωπότητα, όπου πια διαμορφώνεται ένας νέος διεθνισμός στον οποίο ο συνδικαλισμός έχει να παίξει καθοριστικό ρόλο. Είναι το στοίχημα του εξανθρωπισμού της παγκοσμιοποίησης.

Είναι χαρά μου που βρίσκομαι εδώ σε αυτό το ξεκίνημα, και θέλω να τονίσω τα δικά μου ακούσματα όταν ξεκίνησα κι εγώ με τη Λαϊκή Επιμόρφωση πριν από πάρα πολλά χρόνια, πόσο συνδεδεμένη ήταν η παιδεία με την ανάπτυξη του συνδικαλιστικού Κινήματος σε ιστορική βάση.

Καταλαβαίνω ότι εσείς ακολουθείτε ένα μοντέλο ευρωπαϊκό, ιδιαίτερα στα χνάρια της Αγγλίας και της Σουηδίας. Στην Αγγλία όταν ξεκίνησε το συνδικαλιστικό Κίνημα είχε ένα μεγάλο πρόβλημα. Δεν μπορούσαν να διαβάσουν οι περισσότεροι εργαζόμενοι, ήταν αναλφάβητοι. Ανέλαβε το συνδικαλιστικό Κίνημα να εκπαιδεύσει τους εργαζόμενους, μ’ ένα βασικό στόχο κατ’ αρχήν να μπορούν οι εργαζόμενοι να διαβάζουν μια εφημερίδα, για να μπορούν να συντονίζουν τις δράσεις τους τις συνδικαλιστικές, αλλά αυτό μετά έγινε απαίτηση, και βεβαίως, έγινε και πραγματικότητα για τη γενική παιδεία.

Στη Σουηδία, σχεδόν σε παράνομες συνθήκες, ξεκίνησε το εργατικό Κίνημα με καθηγητές που με ποδήλατα γυρνούσαν από σπίτι σε σπίτι για να μαζεύουν εργαζόμενους να τους μαθαίνουν γράμματα και συνδικαλιστικές μεθόδους. Σήμερα, στη Σουηδία, το Κίνημα της Λαϊκής Επιμόρφωσης μετρά 2 εκ. άτομα το χρόνο σε μια μικρή κοινωνία των 8 εκ. ατόμων.

Χαιρετίζω αυτή τη μεγάλη πρωτοβουλία της ΓΣΕΕ και τη χαιρετίζω και για ένα ακόμη λόγο. Επιτέλους μιλάμε για μια πρωτοβουλία που δεν έχει τη σφραγίδα του κρατισμού στην εκπαίδευση. Αλλά γνήσια εκφράζει ένα σημαντικό κοινωνικό φορέα. Πρωτοβουλία, αυτού του φορέα, της ΓΣΕΕ.

Η παραγωγή γνώσης γίνεται δική σας υπόθεση. Όχι μια υπόθεση και μια επιλογή άνωθεν από μια γραφειοκρατία κάποιων Υπουργείων. Και αυτό αποτελεί και τομή και χειραφέτηση πιστεύω του ίδιου του λαϊκού Κινήματος. Μια ελπίδα, ότι η παιδεία μπορεί να γίνει μια νέα συνεκτική διαδικασία για την αναμόρφωση του λαϊκού Κινήματος εδώ στην Ελλάδα.

Το λέω αυτό με ιδιαίτερη συγκίνηση, διότι θυμάμαι όταν το 1975 η τότε κυβερνητική παράταξη μιλούσε για το Σύνταγμα και επέμενε στο κρατικό μονοπώλιο για την παιδεία, και ήταν τότε αρχηγός του ΠΑΣΟΚ ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος είπε «μα, γιατί δεν δίνετε τη δυνατότητα να μπορούν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση να οργανώνουν την εκπαίδευση κοινωνικοί φορείς, όπως η ΓΕΣΑΣΕ, όπως η ΠΑΣΕΓΕΣ και όπως η ΓΣΕΕ».

Χαίρομαι, λοιπόν, ότι μετά από 30 χρόνια αυτή του η επιθυμία γίνεται πράξη.

Καλορίζικη και καλή συνέχεια.»

Διαβάστε επίσης