Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

«Η χώρα χρειάζεται σχέδιο και σεβασμό στο περιβάλλον, όχι χαριστικές πράξεις» | 07.09.2019

«Όρος επιβίωσης, η οικοδόμηση μιας νέας, σύγχρονης δημοκρατίας» | Ομιλία 21.07.2019

Για τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Πάτρας | Δήλωση 15.07.2019

«Η καθημερινή ασφάλεια και ευημερία των πολιτών περνάει και από το περιβάλλον» | Δήλωση 14.07.2019

«Ο αγώνας που δίνουμε, είναι αγώνας για την ανασυγκρότηση της χώρας» | Δήλωση 27.06.2019

Παπανδρέου από το ΕΑΠ: «η δημιουργικότητα, η εξωστρέφεια και η καινοτομία, θα πρέπει να είναι ο οδηγός μας» | Δήλωση | 26.06.2019

Ο αποχαιρετισμός του Γιώργου Α. Παπανδρέου στο Ροβέρτο Σπυρόπουλο | 25.06.2019

 

Σημασία έχει να δώσουμε τη μάχη των ιδεών

Ομιλία στη συνεδρίαση του Συμβουλίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στο Μαυροβούνιο

«Αγαπητοί φίλοι, αγαπητοί σύντροφοι, θέλω να ευχαριστήσω τους οικοδεσπότες μας για την φιλοξενία τους. Θέλω να ευχαριστήσω τον Milo Đukanović, πρωθυπουργό και ηγέτη του Δημοκρατικού Σοσιαλιστικού Κόμματος του Μαυροβουνίου, για τη φιλοξενία του. Επίσης, ευχαριστώ τον Ranko Krivokapić, Πρόεδρο του Κοινοβουλίου και ηγέτη του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Κόμματος του Μαυροβουνίου.

Η πολιτική επιτυχία σας, εσάς των σοσιαλδημοκρατών εδώ στην πατρίδα σας, μας ενεθάρρυνε πολύ. Επίσης, μας έχει εμπνεύσει η ομορφιά του Μαυροβουνίου και το περιβάλλον που επιλέξατε για να εργαστούμε. Εγώ που έρχομαι από την Ελλάδα, αισθάνομαι εδώ σαν στο σπίτι μου.

Το κοινό ευρωπαϊκό έργο μας είναι για μένα, και πιστεύω για όλους εμάς τους σοσιαλιστές, ένα προοδευτικό έργο. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι Ευρωπαίοι κατορθώσαμε να μετατρέψουμε αυτή την ήπειρο, από κράτη που τα χώριζε ο πόλεμος και οι εθνικές συγκρούσεις, οι δικτατορίες και τα αυταρχικά καθεστώτα, το μίσος, ο ρατσισμός και τα τείχη, σε μια οικογένεια με κοινές αξίες, που οδηγούν σε ειρηνικές λύσεις των διαφορών, στον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας, στους κανόνες δικαίου, αντί στο δίκαιο του ισχυροτέρου, στη Δημοκρατία και στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στην αλληλεγγύη και στην ευημερία.

Το 1914, άρχισε εδώ ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος κι από τότε, αυτή η περιοχή παρέμεινε διαιρεμένη η ή βυθισμένη στις συγκρούσεις. Επομένως, είναι ιστορική ανάγκη να γίνει αυτή η περιοχή μέρος του ευρύτερου ειρηνικού οργανισμού που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σήμερα, τα Δυτικά Βαλκάνια στα οποία ανήκετε, εξακολουθούν να μένουν έξω από αυτή την οικογένεια, η οποία δυστυχώς λέει τώρα ότι η επέκτασή της την έχει κουράσει. Γι’ αυτό, η ΕΕ πρέπει να προσφέρει την πολιτική βούληση, το χρόνο, τη σκληρή δουλειά και τη χρηματοδότηση, αλλά κι εσείς να καταβάλετε κάθε προσπάθεια, ώστε οι κοινωνίες σας να μεταμορφωθούν για να ικανοποιήσουν τα κριτήρια που απαιτούνται, προκειμένου να γίνετε μέλη αυτής της ευρύτερης οικογένειας αξιών.

Προσωπικά, σας προτείνω να ορίσετε έναν οδικό χάρτη, ο οποίος θα καταλήξει στην προσχώρηση όλων των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2014, ακριβώς 100 χρόνια μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μπορούμε να γυρίσουμε σελίδα σε μια ιστορική περίοδο που άρχισε πριν από έναν αιώνα.

Ως γείτονας, ως σοσιαλιστής που πιστεύει σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα, θα συνεχίσω να εργάζομαι μαζί σας και με τους Ευρωπαίους εταίρους μας, για την επίτευξη αυτού του στόχου.

Βρισκόμαστε σε ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος της Ευρώπης. Και η Ευρώπη μόλις πρόσφατα είχε εκλογές, ευρωπαϊκές εκλογές, μια πολύ ιδιαίτερη πολιτική διαδικασία, που δεν υπάρχει όμοιά της πουθενά στον κόσμο, μια συνάντηση κυρίαρχων κρατών και λαών που εκλέγουν το κοινό τους Κοινοβούλιο και τους εκπροσώπους τους.

Όμως, αυτός ο μοναδικός οργανισμός, που λέγεται Ευρώπη, υποφέρει. Βρίσκεται σε κρίση, κρίση ταυτότητας, οικονομική κρίση, κοινωνική κρίση, πολιτιστική κρίση, κρίση αξιών. Και πιστεύω βαθιά πως, ή θα έχουμε μια κοινωνική, πράσινη και δημοκρατική Ευρώπη, ή θα δούμε την πορεία της να επιβραδύνεται, θα τη δούμε να κυριεύεται από φόβο, να οπισθοδρομεί στον ακραίο εθνικισμό και στον ρατσισμό, ενώ οι πολίτες μας θα γίνονται πιο απαθείς ή πιο απορριπτικοί. Θα δούμε μια Ευρώπη, που θα κυριαρχείται από τη νεοσυντηρητική ιδεολογία.

Αυτή είναι η πρόκληση που αντιμετωπίζουμε. Γνωρίζουμε ότι σήμερα οι αξίες μας, οι ιδέες μας, οι αρχές μας, είναι πιο ουσιαστικές από ποτέ στην Ευρώπη, αλλά και σ’ όλο τον κόσμο. Είτε αφορούν σε τοπικές πολιτικές είτε σε παγκόσμια ζητήματα, οι αξίες μας σήμερα μπορούν και πρέπει να γίνουν ο καταλύτης για έναν καλύτερο κόσμο.

Αυτό το γνωρίζουμε και έχουμε αναλάβει αυτή την ευθύνη ως σοσιαλιστές, ως δημοκράτες, ως Σοσιαλιστική Διεθνής.

Γνωρίζουμε ότι ο κόσμος πρέπει να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τη φτώχεια, με πραγματική αλληλεγγύη, πολεμώντας τις ανισότητες, τον αναλφαβητισμό και τις πανδημίες συνολικά, όπως τον ιό HIV/AIDS.

Γνωρίζουμε ότι ο κόσμος πρέπει να αντιμετωπίσει τη διαφθορά που υπονομεύει τους κανόνες δικαίου, και θα το κατορθώσει υποστηρίζοντας τους θεσμούς, τους δημοκρατικούς θεσμούς, με εγγύηση της διαφάνειας από τους κυβερνώντες.

Γνωρίζουμε ότι οι πολίτες μας συχνά νιώθουν ανίσχυροι, αφού βλέπουν τόσο μεγάλη συγκέντρωση ισχύος στα χέρια λίγων, ενώ υπάρχει ένας κόσμος πλούτου, τεχνολογίας και γνώσης, ο οποίος μπορεί να μετατρέψει και να αλλάξει τις κοινωνίες. Το ερώτημα είναι: Προς ποια κατεύθυνση; Για ποιους; Ποιοι θα το κάνουν;

Γνωρίζουμε ότι υπάρχει μόνο ένας δρόμος προς την ειρήνη και την πρόοδο. Οι κοινωνίες μας πρέπει να γίνουν πιο ισότιμες,, πιο δίκαιες, πιο ανθρώπινες. Οι πολίτες μας πρέπει να ισχυροποιηθούν.

Γνωρίζουμε ότι η ιδεολογία της ελεύθερης αγοράς, η οποία μας απογοήτευσε, μιλούσε για ελευθερία, μια ελευθερία που μετριέται με το χρήμα που είχε ο καταναλωτής, ή με τις πιστώσεις που του παρείχε το τραπεζικό σύστημα.

Όμως, όταν μιλούμε για ελευθερία, εννοούμε την πραγματική δύναμη, τη δύναμη που έχει κάποιος να αποφασίζει προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί η συνοικία του, το χωριό του, η πόλη του ή το κράτος του.

Μιλάμε για πολίτες, όχι απλά για καταναλωτές.

Όταν λέμε ότι πρέπει να ισχυροποιήσουμε τους λαούς μας, εννοούμε να ισχυροποιήσουμε κάθε άτομο, να διασφαλίσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ισότητα των φύλων, τις δίκαιες δημοκρατικές διαδικασίες. Επίσης, ισχυροποίηση για μας σημαίνει δύναμη της συλλογικής δράσης, είτε με την παραδοσιακή μορφή των συλλογικών διαπραγματεύσεων, των κομμάτων, των εμπορικών ενώσεων, είτε με συλλογική δράση μέσω Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, το Facebook, το Twitter, το YouTube, ή με διάφορες άλλες τεχνολογίες που επιτρέπουν νέες μορφές ενεργητικής συμμετοχής και ισχυροποίησης των πολιτών.

Γνωρίζουμε ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ξενοφοβία και τον ρατσισμό, με δημοκρατικό τρόπο. Πρέπει να συμβιβάσουμε τις διαφορές, τις ανόμοιες πολιτικές απόψεις, τους διαφορετικούς πολιτισμούς, τις διαφορετικές εθνότητες. Να βάλουμε στη θέση του φόβου μια δημιουργική διαδικασία που θα βοηθήσει όλους.

Χρειαζόμαστε σφαιρικές λύσεις που να αντιμετωπίζουν τις αρχικές αιτίες των προβλημάτων, που δημιουργούν μεταναστευτικά ρεύματα και πρόσφυγες. Αλλιώς, ο φόβος και η δυστυχία θα δημιουργήσουν νέα τείχη ανισοτήτων, κοινωνικών εντάσεων και περιθωριοποιήσεων στις κοινωνίες μας.

Γνωρίζουμε ότι ο πολλαπλασιασμός των πυρηνικών όπλων εγγυάται μελλοντικές καταστροφές στον πλανήτη μας και ότι χρειαζόμαστε συλλογική, παγκόσμια συνεργασία και ισχυρές διεθνείς συνθήκες.

Γνωρίζουμε ότι ο κόσμος μας δεν θα επιβιώσει, αν δεν χρησιμοποιήσουμε πράσινες τεχνολογίες στις μεθόδους παραγωγής, αν δεν μετατρέψουμε τις ενεργειακές πηγές μας, σε βιώσιμους και ανανεώσιμους πόρους.

Επίσης, ως σοσιαλιστές και δημοκράτες, γνωρίζουμε ότι αυτή η διαδικασία μετατροπής, αυτή η διαδικασία αλλαγής, πρέπει να βρίσκεται στην κατοχή των πολιτών μας, να εξασφαλίσουμε τη συμμετοχή τους, την εκπαίδευσή τους, τις δεξιότητές τους, τις δυνάμεις τους, τη δημιουργικότητά τους, την ασφάλειά τους.

Αυτό το γνωρίζουμε. Γνωρίζουμε ότι είναι ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε ως παγκόσμια κοινότητα.

Ναι, οι αρχές μας και οι αξίες μας είναι σημαντικότερες από ποτέ.

Όμως, γνωρίζουμε επίσης ότι αντιμετωπίζουμε τρομερές δυνάμεις, δυνάμεις που θέλουν να διατηρήσουν την υφιστάμενη κατάσταση, που φοβούνται ότι θα χάσουν πολλά, έστω κι αν διαθέτουν πολύ περισσότερα από όσα μπορούν να καταναλώσουν οι ίδιοι, μέχρι και τα εγγόνια των εγγονών τους. Υπάρχει τεράστια συγκέντρωση ισχύος, πλούτου, μέσων ενημέρωσης, που μπορούν να αιχμαλωτίσουν, ακόμα και να διαφθείρουν τους δημοκρατικούς θεσμούς μας.

Γνωρίζουμε ότι οι συντηρητικοί κλέβουν τα συνθήματά μας, ακόμα και τα προγράμματά μας, αλλά δεν πιστεύουν σ’ αυτά.

Γνωρίζουμε ότι οι νεοσυντηρητικοί καλλιεργούν το φόβο και ελέγχουν τα συναισθήματα και τις ευαισθησίες των λαών, στην προσπάθειά τους να τους επιβληθούν, ενώ εμείς θέλουμε να τους ελευθερώσουμε.

Επίσης, γνωρίζουμε ότι αν αποτύχουν όλα τα άλλα μέσα τους, θα προσπαθήσουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, ότι όλα είναι μάταια, ότι δεν υπάρχει καμιά ελπίδα. Κι έτσι, θα προσπαθήσουν να δημιουργήσουν απάθεια, κυνισμό και να κάνουν τους ανθρώπους να πάψουν να αγωνίζονται για την αλλαγή. Και αν δεν δώσουμε ποτέ τη μάχη, τότε σίγουρα θα ηττηθούμε.

Γι’ αυτό εμείς, στη Σοσιαλιστική Διεθνή, δίνουμε μια πολύ σημαντική μάχη. Σημασία έχει να δώσουμε τη μάχη των ιδεών. Εργαζόμαστε για να υποστηρίξουμε αυτές τις κοινωνικές, δημοκρατικές, πράσινες ιδέες, με συγκεκριμένες προτάσεις, αναλύσεις, με κατανόηση και πρωτοβουλίες, ώστε να υποστηρίξουμε τα κόμματα-μέλη μας στους αγώνες τους, και να αναδείξουμε τις καλύτερες πρακτικές μέσα από τη συλλογική μας εμπειρία.

Για το λόγο αυτό, έχουμε δημιουργήσει και υποστηρίξει επιτροπές και υπηρεσίες της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, για τις περισσότερες καίριες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας παγκοσμίως.

Και γνωρίζουμε σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ότι ο αγώνας μας είναι σημαντικός, τόσο στο εθνικό και περιφερειακό επίπεδο, όσο και στο διεθνές, πλανητικό επίπεδο.

Τώρα, περισσότερο από ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας, η τοπική μας ατζέντα είναι και η διεθνής μας ατζέντα. Γι’ αυτό, πασχίζουμε να είμαστε παρόντες, ενεργοί, με συγκεκριμένες προτάσεις, κοινωνικές δημοκρατικές εναλλακτικές, σε όλα τα μείζονα θέματα και στις συνελεύσεις.

Το Συμβούλιό μας εδώ, στη Budva, λαμβάνει χώρα μόλις λίγες εβδομάδες πριν τη συνάντηση των G8 στην Ιταλία, όπου και πάλι θα ασχοληθούν με την οικονομική κρίση, και μόλις λίγους μήνες πριν τη συνδιάσκεψη για τις κλιματολογικές συνθήκες τον Δεκέμβριο στην Κοπεγχάγη. Αυτές τις δύο συναντήσεις κορυφής δεν θα πρέπει να τις δούμε μεμονωμένα.

Έχουμε απελπιστικά ανάγκη ένα οικονομικό σύστημα που θα μπορεί να εξυπηρετεί τις προτεραιότητες των διεθνών κοινωνιών μας και των πολιτών. Όχι ένα οικονομικό σύστημα που απλά ανησυχεί για τις τράπεζες και τους τραπεζίτες. Έχουμε ανάγκη ένα οικονομικό σύστημα, που θα επενδύσει στο μετασχηματισμό των οικονομιών μας, ειδικότερα τις αναπτυσσόμενες και αναδυόμενες οικονομίες, σε πράσινες οικονομίες.

Χρειαζόμαστε ένα οικονομικό σύστημα, που θα ενισχύσει το φτωχότερο δισεκατομμύριο των φτωχότερων ανθρώπων του κόσμου. Χρειαζόμαστε ένα οικονομικό σύστημα, που θα επενδύσει στην ανθρώπινη ικανότητα, στην εκπαίδευση.

Το Μάρτιο, η Επιτροπή μας για τα Παγκόσμια Οικονομικά Θέματα, με επικεφαλής τον Joseph Stiglitz, συναντήθηκε στα κεντρικά γραφεία των Ηνωμένων Εθνών, στη Νέα Υόρκη. Προσκαλέσαμε κορυφαίους διεθνείς ειδικούς, για να αναπτύξουν μαζί μας συγκεκριμένες προτάσεις πολιτικής, που να συνδυάζουν έκτακτα μέτρα για να ξεπεραστεί η παρούσα κρίση, μαζί με μακροπρόθεσμες μεταρρυθμίσεις, για τη διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Για το λόγο αυτό, ζητήσαμε μεγαλύτερη οικονομική διαφάνεια, ισχυρότερο οικονομικό έλεγχο, το κλείσιμο των φορολογικών παραδείσων, τη δημιουργία ενός διεθνούς οικονομικού οργανισμού, που θα θέσει και θα ενισχύσει παγκόσμια πρότυπα, πρότυπα που θα αναπτύξουν έναν κόσμο δικαίου, έναν κόσμο πράσινης ανάπτυξης.

Οπωσδήποτε, η κρίση δεν έχει τελειώσει. Ο κόσμος βρίσκεται ακόμα σε ασταθές έδαφος κι όλοι νιώθουμε τους μετασεισμούς αυτής της οικονομικής κρίσης.

Γι’ αυτό, ήρθε η ώρα για σημαντικές αλλαγές. Πολλά από τα μέτρα που πάρθηκαν, για να σωθούν οι χρεοκοπημένες τράπεζες και να στηριχθούν βιομηχανίες που νοσούσαν, μοιάζουν να σχεδιάστηκαν απλά για να διαιωνίσουν ένα διεθνές οικονομικό σύστημα, που είναι πολιτικά αλλά και ηθικά χρεοκοπημένο.

Εστιάζοντας στο να σώσουν τις τράπεζες, οι κυβερνήσεις δεν δίνουν μεγάλη προσοχή στους ανθρώπους, που χάνουν τα σπίτια και τις δουλειές τους, τις οικονομίες και τις συντάξεις τους, ως αποτέλεσμα οικονομικών αποφάσεων που είναι τελείως έξω από τον έλεγχό τους.

Αυτό το κενό μπορούμε και πρέπει να το καλύψουμε. Και δεν μιλούμε μόνο για την ανακατανομή του πλούτου. Μιλούμε επίσης για την ανάληψη της ευθύνης για αλλαγή.

Κατά τη διάρκεια της τελευταίας σύσκεψης του Συμβουλίου μας στο Μεξικό, συζητήσαμε τον αντίκτυπο της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης στα φτωχότερα έθνη του κόσμου. Συζητήσαμε πώς οι μετανάστες επηρεάζονται επίσης σοβαρά από την οικονομική κρίση, ένας παράγοντας που επιβράδυνε τη ζωτική ροή χρηματοδότησης των αναπτυσσομένων χωρών.

Οι Στόχοι Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών για τη Χιλιετία έχουν πολύ μεγάλη απόκλιση από τους αρχικούς στόχους. Έχει υπάρξει μία ανησυχητική έλλειψη προόδου σχετικά με το HIV/AIDS, την παιδεία, την εξάλειψη της φτώχειας και των κλιματολογικών αλλαγών.

Η Πολυμερής Πρωτοβουλία για Απαλλαγή από το Χρέος, που ξεκίνησε από τη Σύνοδο των G8 το 2005, αποδείχθηκε χρήσιμη. Παρ’ όλα αυτά, πρέπει και είμαστε αναγκασμένοι να προχωρήσουμε παραπέρα. Ματαιώσεις της Πρωτοβουλίας Απαλλαγής από το Χρέος, σε χώρες που το δικαιούνται, πρέπει να αποσυνδεθούν από τις επιβλαβείς οικονομικές συνθήκες, που έχουν αυξήσει τη φτώχεια και δεν έχουν βοηθήσει την κοινωνική συνοχή σε πολλές από αυτές τις αναπτυσσόμενες χώρες.

Πρέπει να σταματήσουμε την πληρωμή χρεών των χωρών που υποφέρουν από υπερβολική φτώχεια. Η Αϊτή αποτελεί μία τέτοια περίπτωση, όπως αποδείχθηκε στην πρώτη σύσκεψη του Συμβουλίου μας για την Κοινωνική Συνοχή, τη Φτώχεια και το HIV/AIDS στη Βιέννη, μόλις πριν λίγες εβδομάδες.

Μαζί με βήματα για τη σταθεροποίηση του οικονομικού συστήματος, προτείνουμε πολιτικές της αγοράς εργασίας που δημιουργούν θέσεις εργασίας, μειώνουν την ανεργία, βοηθούν μικρές και μεσαίες εταιρείες, και διατηρούν την κοινωνική προστασία. Η «ILO Decent Work Agenda» έχει συμπεριλάβει μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες γι’ αυτό το θέμα, τις οποίες ενσωματώσαμε κι εμείς στις προτάσεις μας

Η οικονομική κρίση αποτελεί και μία ευκαιρία, μία πρόκληση για να επανεξετάσουμε τις προτεραιότητές μας και να ανασχηματίσουμε τις οικονομίες μας. Η Επιτροπή μας για μία Βιώσιμη Παγκόσμια Κοινωνία, με επικεφαλής τον Ricardo Lagos και τον Göran Persson, θα παρουσιάσει συγκεκριμένες προτάσεις και υποδείξεις στη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τις Κλιματολογικές Αλλαγές, τον Δεκέμβριο στην Κοπεγχάγη.

Η Επιτροπή ασχολείται ήδη με υψηλού επιπέδου συνομιλίες στη Λατινική Αμερική, την Ευρώπη, τη Ρωσία και την Αφρική.

Μόλις πριν λίγες εβδομάδες, βρισκόμουν με αυτή την Επιτροπή, που συνεδρίασε στο Πεκίνο, όπου κάναμε έναν ειλικρινή και παραγωγικό διάλογο για θέματα περιβάλλοντος και για την οικονομική κρίση, με τον Πρόεδρο της Κίνας και με τους υπουργούς που είναι υπεύθυνοι για τις διαπραγματεύσεις της Συνθήκης της Κοπεγχάγης. Αυτό δείχνει ότι η Σοσιαλιστική Διεθνής παίζει σημαντικό ρόλο στη δημιουργία μίας νέας αμοιβαίας συναίνεσης παγκοσμίως.

Οι περιβαλλοντικές ανησυχίες έγιναν παιχνίδι ευθυνών. Ο αναπτυγμένος κόσμος φοβάται την εξάντληση των ζωτικών πόρων από τις αναπτυσσόμενες χώρες, οι οποίες με τη σειρά τους κατηγορούν τις αναπτυγμένες χώρες ότι καταστρέφουν το περιβάλλον στην επιδίωξη του κέρδους.

Στην Κίνα, είχα την ευκαιρία να δηλώσω σαφώς ότι εκεί είναι όπου ένα διαφορετικό οικονομικό σύστημα μπορεί να παίξει ένα νέο ρόλο, για να βοηθήσει, να υποστηρίξει, να επενδύσει. Να επενδύσει σε αναδυόμενες και αναπτυσσόμενες χώρες, ώστε να μπορέσουν να αναμορφώσουν τις τεχνολογίες τους, τις γνώσεις τους, τις ικανότητές τους και να γίνουν πράσινες οικονομίες.

Οι πολιτικές αντιμετώπισης των κλιματολογικών αλλαγών μπορούν και πρέπει να είναι τα εργαλεία που θα χρησιμοποιήσουμε, για να ξεπεράσουμε την παρούσα οικονομική κρίση και τις ανισότητες που προκαλεί. Αντί για εμπόδια, η πράσινη ανάπτυξη μπορεί να γίνει το όργανο που θα αναζωογονήσει τις οικονομίες μας.

Το Σεπτέμβριο, θα συναντηθούμε στη Νέα Υόρκη με Αμερικανούς ειδικούς στον σχεδιασμό περιβαλλοντικών πολιτικών, με τους οποίους έχουμε ήδη αρχίσει διάλογο. Και θα παρουσιάσουμε στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ένα σύνολο προτάσεων, που αντιπροσωπεύουν την κοινή θέληση των 170 κομμάτων μας παγκοσμίως. Αυτό θα μας βοηθήσει να χτίσουμε μία προοδευτική συναίνεση γύρω από τα περιβαλλοντικά ζητήματα και την κλιματολογική αλλαγή, ερχόμενοι στην Κοπεγχάγη.

Αποτελεί ζωτικό συμφέρον για τις αναπτυσσόμενες αλλά και για τις αναπτυγμένες χώρες, να κινηθούν προς τα εμπρός. Οι αναπτυσσόμενες χώρες δεν πρέπει να κάνουν τα λάθη που έκαναν οι αναπτυγμένες χώρες στο παρελθόν και οι αναπτυγμένες χώρες πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη να βοηθήσουν τις αναπτυσσόμενες χώρες, στην προσπάθεια που καταβάλλουν για την ανάπτυξη τεχνολογίας χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και βιώσιμης ενέργειας. Γι’ αυτό, λοιπόν, το έργο της Επιτροπής μας είναι απολύτως αναγκαίο και ζωτικό, όχι μόνο για το κίνημά μας, αλλά και για όλο τον κόσμο.

Το θέμα της ενέργειας είναι συνδεδεμένο μ’ αυτό το νέο αναπτυξιακό μοντέλο, το οποίο με τη σειρά του συνδέεται με τα ζητήματα της ειρήνης και της ασφάλειας. Τούτο συμβαίνει, γιατί η ολοένα αυξανόμενη ανεπάρκεια πόρων μπορεί να οδηγήσει σε ακόμα πιο σοβαρές συγκρούσεις στο μέλλον.

Η παγκόσμια ειρήνη εξαρτάται από τη συλλογική δράση για την ανάπτυξη εναλλακτικών πηγών ενέργειας, καθώς και από τις διπλωματικές προσπάθειες για την επίτευξη παγκόσμιου αφοπλισμού. Η πρόσφατη υπόσχεση του Προέδρου Obama να υποστηρίξει την μη εξάπλωση των εξοπλισμών, μάς κάνει να αισιοδοξούμε.

Αντίθετα, η πυρηνική δοκιμή της Βόρειας Κορέας αποτελεί σοβαρή απειλή για τη δέσμευσή μας για έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά όπλα. Κι αυτό είναι ένα ζήτημα που θα συζητήσουμε. Για να ενεργοποιήσουμε ξανά το σχέδιο του παγκόσμιου αφοπλισμού, δημιουργήσαμε στο τελευταίο συνέδριό μας μια Επιτροπή Αφοπλισμού. Αυτή η Επιτροπή είχε την πρώτη, πολύ επιτυχημένη, συνεδρίασή της στο Βερολίνο, τον Απρίλιο, με μέλη από την Ινδία, το Πακιστάν, την Κίνα, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ, μεταξύ άλλων.

Ο αγώνας για τον παγκόσμιο αφοπλισμό δεν πρέπει να μας απομακρύνει από την προσπάθεια μείωσης των στρατιωτικών δαπανών στις χώρες μας, ιδιαίτερα σε εποχή οικονομικής κρίσης. Αυτό υποστηρίζω και για περιοχή μας, ειδικά για την Ελλάδα και την Τουρκία, με την πρόταση που έχω κάνει προκειμένου να μειωθούν οι δαπάνες για στρατιωτικές προμήθειες.

Τεράστια χρηματικά ποσά θα μπορούσαν να διοχετευθούν στους τομείς της υγείας, της παιδείας και της κοινωνικής πρόνοιας, αν οι χώρες με τις μεγάλες αμυντικές δαπάνες μπορούσαν να οργανώσουν ορθολογικά τους προϋπολογισμούς τους. Εξάλλου, αυτό θα ήταν ένα πανίσχυρο κίνητρο για την επίλυση των συγκρούσεων.

Η συνεισφορά στην επίλυση των συγκρούσεων μέσα από πολύπλευρο διάλογο είναι ένας τομέας όπου η Σοσιαλιστική Διεθνής μπορεί πραγματικά να κάνει τη διαφορά. Και όπως είπε κάποιο μέλος της Επιτροπής Αφοπλισμού, έχουμε ιστορική παράδοση ως σοσιαλδημοκράτες, παράδοση στην επίλυση συγκρούσεων και πρωτοβουλιών για την ειρήνη. Έτσι, τους επόμενους μήνες, θα εργαστούμε για αυτά τα ζητήματα, μέσα από την Επιτροπή μας για την Ειρήνη, σε ακόμα μεγαλύτερο βάθος.

Τέλος, σήμερα και αύριο, θα συζητήσουμε στο Συμβούλιό μας ένα βασικό θέμα του κινήματός μας: τη Δημοκρατία. Σήμερα, η Δημοκρατία απειλείται, είτε από τον νέο αυταρχισμό που επεσήμαναν οι Αφρικανοί σύντροφοί μας στο Dakar, αλλά και στην Ονδούρα, είτε από τη συγκέντρωση των Μέσων Ενημέρωσης στα χέρια πολύ λίγων, ακόμα και σε μια σταθερή Δημοκρατία όπως η Ιταλία, που αντιμετωπίζει μια υπερσυγκέντρωση δύναμης των Μέσων Ενημέρωσης, υπό τον Berlusconi.

Είτε είναι η υπονόμευση της διαφάνειας μέσα από τη διαφθορά, το ξέπλυμα του χρήματος, τις ομάδες πολιτικής πίεσης που συχνά κρατούν αιχμάλωτους τους δημοκρατικούς θεσμούς μας, είτε από την Wall Street των ΗΠΑ, είτε ακόμα και στη χώρα μου, όπου οι πολυεθνικές προσπαθούν να εξαγοράσουν πολιτικές χάρες, ο αγώνας για τη Δημοκρατία, ο αγώνας για την ισχυροποίηση των πολιτών μας, είναι ζωτικός. Ζωτικός για την ασφάλειά μας, την ευημερία μας, τη σταθερότητά μας, την κοινωνική συνοχή μας.

Επομένως, η Σοσιαλιστική Διεθνής χρειάζεται να καταγράψει λεπτομερώς αυτές τις νέες προκλήσεις για τους δημοκρατικούς μας θεσμούς, μας, αλλά και να συμπεριλάβει νέες ευκαιρίες ισχυροποίησης των πολιτών μας, όπως είδαμε για παράδειγμα στην εκστρατεία του Προέδρου Obama στις ΗΠΑ, αλλά και πρόσφατα, με τη χρήση της νέας τεχνολογίας στο Ιράν.

Αν αποτύχουμε να εκδημοκρατίσουμε την παγκοσμιοποίηση, οι λαοί θα χάσουν την ελπίδα τους στη δύναμη της Δημοκρατίας και θα βρουν ελπίδα, ψεύτικη ελπίδα στον εξτρεμισμό, στον φονταμενταλισμό και στη βία. Και γνωρίζουμε ότι αυτός δεν είναι ο δρόμος για έναν βιώσιμο κόσμο.

Αγαπητοί φίλοι, αγαπητοί σύντροφοι, η πρόκληση για τη δημιουργία μιας παγκόσμιας δημοκρατικής διακυβέρνησης είναι τεράστια, αλλά εγώ παραμένω αισιόδοξος.

Γνωρίζουμε ότι οι κίνδυνοι αν δεν κάνουμε τίποτα για να αποκαταστήσουμε τη νομιμότητα των θεσμών μας, αν σώσουμε τις τράπεζες, χωρίς να χρηματοδοτήσουμε την ανάπτυξη των ατόμων που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση, αν αποτύχουμε να επενδύσουμε σε τεχνολογία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και σε καθαρές βιομηχανίες, αυτό θα σημάνει ότι ο πλανήτης μας, ο πολιτισμός μας θα χαθεί.

Η σοσιαλδημοκρατία είναι η λύση. Είναι η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα. Το γνωρίζουμε σήμερα, περισσότερο από ποτέ.

Ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, θέλω να σας ευχαριστήσω όλους, όλα τα κόμματα και όλα τα μέλη σας, όλους εκείνους που συμμετέχουν δραστήρια στη Σοσιαλιστική Διεθνή, στις επιτροπές και στα συμβούλια, για το έργο που επιτελείτε, ώστε να επικρατήσουν οι σοσιαλδημοκρατικές, σοσιαλιστικές και προοδευτικές ιδέες σ’ όλο τον κόσμο.

Θα επικρατήσουμε. Πρέπει να επικρατήσουμε. Θα φέρουμε την αλλαγή στον πλανήτη μας.

Σας ευχαριστώ.

Διαβάστε επίσης