Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Mε αφορμή την Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης | 30.05.2020

Επαφές για τον πρωτογενή τομέα της παραγωγής | 26.05.2020

“Η πανδημία του κορονοϊού ανέδειξε την παγκόσμια αλληλεξάρτηση και την ανάγκη συνεργασίας” | συνέντευξη Xinhua 21.05.2020

Το μέλλον της εργασίας – Πρωτομαγιά 2020 | 01.05.2020

Για την ορκωμοσία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στη θέση της Προέδρου της Δημοκρατίας | 13.03.2020

Ο Γ. Παπανδρέου από το Web Summit | 07.11.2019

 

Σήμερα καλούμαστε όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας

Ομιλία του Πρωθυπουργού, Γιώργου Α. Παπανδρέου, κατά τη συζήτηση επί της αρχής, των άρθρων και του συνόλου του σχεδίου νόμου: «Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη–μέλη της Ζώνης του Ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο»

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η χθεσινή τραγωδία μάς συγκλόνισε όλους. Αθώα παιδιά, μεταξύ αυτών – έμαθα το βράδυ – και μια νέα γυναίκα, έγκυος, χάθηκαν άδικα. Μας θέτει όλους ενώπιον των ευθυνών μας. Ούτε η βία, ούτε οι πέτρες θα μας βγάλουν από την επιτήρηση. Αντίθετα, θα μας βάλουν πιο βαθιά στην ύφεση και την ανυποληψία.

Η πορεία της χώρας κρίνεται. Κρίνεται η οικονομία, η Δημοκρατία, η κοινωνική συνοχή. Κρίνεται η εικόνα μας, αλλά και ο ίδιος ο Ελληνισμός.

Σήμερα, καλούμαστε όλοι, ανεξαιρέτως, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Η βία δεν δίνει απαντήσεις, δεν δίνει λύσεις, δημιουργεί νέες πληγές. Ας τελειώσουμε πια με τη βία, το αίμα, τα επεισόδια, την τρομοκρατία, με συνανθρώπους μας που χάνουν τη ζωή τους άδικα.

Ας απομονώσουμε όλοι μας, επιτέλους, τη βία. Και όσοι συμφωνούν, και όσοι διαφωνούν με τις πολιτικές μας επιλογές – όσοι ασκούν ειρηνικά το δικαίωμά τους στη διαμαρτυρία, δικαίωμα που προβλέπει ο νόμος, το Σύνταγμα της χώρας. Το Σύνταγμα, το οποίο υπηρετούμε δημοκρατικά, τα κόμματα του Κοινοβουλίου.

Ας πούμε όλοι τέλος σε κάθε τέτοιο φαινόμενο. Δεν αντέχουμε άλλες πληγές. Κατανοώ και κατανοούμε την οργή, τη συμμερίζομαι, συμπάσχω. Και η δική μου οργή είναι τεράστια, όταν καθημερινά και συνέχεια βλέπω να αναδύονται από τα Υπουργεία, από τη διαχείριση του πλούτου του Ελληνικού λαού, η τραγωδία της ανευθυνότητας, η αντίληψη του πλιάτσικου που επικρατούσε, η απόλυτη ασυδοσία και αναισθησία.

Κάθε μέρα και νέο παράδειγμα: ΑΓΡΟΤΕΜΑ – στείλαμε την υπόθεση στον Εισαγγελέα. Και θα στέλνουμε και πρέπει να στέλνουμε στον Εισαγγελέα. Αυτό απαιτεί ο Ελληνικός λαός.

Και αυτά, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, δεν έχουν καμία σχέση με ένα αίσθημα εκδίκησης. Είναι το περί Δικαίου αίσθημα του Ελληνικού λαού. Είναι η προάσπιση του πολιτικού δημοκρατικού συστήματος. Ο Ελληνικός λαός θέλει να πιστέψει πια, ότι ο πολιτικός κόσμος μπορεί να υπηρετεί την ευνομία, μπορεί να υπηρετεί το δίκιο, και όχι το προσωπικό ή στενά κομματικό συμφέρον.

Αυτό είναι που θέλει να δει και σε αυτή τη Βουλή, απόψε. Θέλει να δει, αν πραγματικά υπηρετούμε το έθνος, αν υπηρετούμε τον πολίτη, ή αν υπηρετούμε τις μικροκομματικές μας σκοπιμότητες, μπροστά σε αυτή τη μεγάλη περιπέτεια στην οποία βρίσκεται ο τόπος.

Άλλα παραδείγματα: Υπουργός, έδωσε για κουρτίνες 28.000 ευρώ, για το γραφείο του! Κάθε μέρα, καινούργια παραδείγματα. Θα πάνε στον Εισαγγελέα και μετά μιλήστε, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας.

Δεν ντρέπεστε; Δεν ντρέπεστε; Πληρώνει ο Ελληνικός λαός κι εσείς γελάτε; Πληρώνει ο Ελληνικός λαός! Νομίζετε ότι δεν είναι προβλήματα αυτά; Ότι είναι μικρά τα ζητήματα; Είναι προβλήματα, διότι αυτή η αντίληψη διαπερνούσε όλα τα Υπουργεία. Διότι όταν αυτά, τα κάνει ο Υπουργός, δίνει το σύνθημα της διάλυσης και της ασυδοσίας σε όλους. Ακόμα χειρότερα, δίνει το σύνθημα στον Έλληνα πολίτη, ότι όλα είναι ανεκτά. Πόσο μάλλον με τα μεγάλα σκάνδαλα: Βατοπέδι, ομόλογα, SIEMENS. Έτσι κατέρρευσε η οικονομία μας, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας.

Και σήμερα, είναι πια απλά τα πράγματα: ή ψηφίζουμε και εφαρμόζουμε τη συμφωνία, ή καταδικάζουμε την Ελλάδα στη χρεοκοπία. Και κάποιοι το θέλουν, κάποιοι κερδοσκοπούν, κάποιοι το ελπίζουν διεθνώς, με κερδοσκοπικά συμφέροντα.

Εμείς, εγώ, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα, δεν θα το επιτρέψουμε. Δεν θα επιτρέψουμε τη χρεοκοπία και την κερδοσκοπία ενάντια στη χώρα μας.

Και δεν άκουσα και δεν έχει ακούσει κανένας εναλλακτική λύση – πολύ θα το θέλαμε. Πέστε, εξηγήστε τι θα συμβεί, αν χρεοκοπήσει η χώρα, αν κηρύξει στάση πληρωμών. Τι θα γίνει με τους μισθούς και τις συντάξεις, που όλοι κοπτόμαστε κατά τα άλλα; Τι θα γίνει, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, με ένα κράτος, που δεν μπορεί να δώσει τίποτα; Τι θα γίνει με τις καταθέσεις των κόπων του Ελληνικού λαού, σε μια οικονομία που θα καταρρεύσει;

Ένα πράγμα θέλω να πω: πραγματικός πατριωτισμός σήμερα, είναι να κάνουμε το παν για να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα, να μην κάνουμε τη χάρη στη διεθνή κερδοσκοπία.

Πατριωτισμός σήμερα, σημαίνει να βάλουμε τέλος στην Ελλάδα που μας πληγώνει, στα λάθη, ναι, δεκαετιών, αλλά ιδιαίτερα στα εγκλήματα των τελευταίων ετών. Γιατί αυτό που συνέβη τα προηγούμενα χρόνια, αυτό που αντικρίσαμε μετά από τις εκλογές, δεν έχει προηγούμενο στα χρονικά της χώρας μας, ίσως οποιασδήποτε χώρας. Ήταν έγκλημα.

Οι δαπάνες αυξήθηκαν κατά 40 δισεκατομμύρια από το 2004 ως το 2009 – από τα 80 δισεκατομμύρια, σε 120 δισεκατομμύρια. Ουσιαστικά, διπλασιάσαμε το χρέος της χώρας μέσα σε λίγα χρόνια. Τη χρονιά των Ολυμπιακών Αγώνων, ο συνολικός προϋπολογισμός του κράτους ήταν 80 δις και, το 2009, ξοδέψαμε 40 δις παραπάνω, χωρίς να έχουμε Ολυμπιακούς Αγώνες.

Από το 2004 και μέσα σε μία πενταετία, διορίστηκαν 60 χιλιάδες επιπλέον νέοι υπάλληλοι στο Δημόσιο, κι ας ήμασταν σε επιτήρηση, κι ας είχαμε ειδοποιήσει και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, κι ας νοικοκύρευε η νέα διακυβέρνηση τότε το κράτος. Σαν να μην έφτανε αυτό, ξεπέρασαν τις 100 χιλιάδες οι νέοι συμβασιούχοι έργου, και σαν να μην έφτανε ούτε αυτό, 50 χιλιάδες παιδιά προστέθηκαν με ψευδεπίγραφα, δήθεν «Stage», υποτίθεται για την εκπαίδευσή τους. Ένα δεύτερο Δημόσιο φτιάχτηκε μέσα σε πέντε χρόνια.

Έγινε καλύτερη η υγεία; Έγινε καλύτερη η παιδεία; Είχαμε περισσότερη ανάπτυξη; Να πού πήγαν τα λεφτά, κύριοι. Δεν έχουμε προηγούμενο στη χώρα μας. Αυτά κληροδότησε η προηγούμενη κυβέρνηση σε μας, αυτά καλούμαστε να αλλάξουμε.

Ξέρετε πολύ καλά – και γίνονται πια μελέτες, είμαστε στο επίκεντρο μελετών και σχολιαστών – ότι εάν δεν υπήρχε η διαφθορά και η πελατειακή λογική και αντίληψη στην κορυφή της πολιτικής ζωής, θα μπορούσαμε να εξοικονομήσουμε, σύμφωνα με διεθνείς μελέτες, το 8% του ΑΕΠ ή 20 δισεκατομμύρια ευρώ, πολλά περισσότερα από αυτά που μαζεύουμε από τα έκτακτα μέτρα. Τότε, θα μου πείτε «γιατί δεν το κάνετε;». Μα αυτό κάνουμε – απαντώ – και συνεχίζουμε να βάζουμε τάξη.

Τι θα συνέβαινε στη χώρα, αν δεν είχαμε ήδη ενεργήσει, αν δεν είχαμε τελειώσει με το απαράδεκτο καθεστώς των «Stage», των συμβασιούχων από το παράθυρο;

Ποια θα ήταν σήμερα η θέση της χώρας και της Κυβέρνησης, αν δεν είχαμε θεσπίσει το νόμο για την απόλυτη αξιοκρατία στις προσλήψεις και την καθολική υπαγωγή τους στο ΑΣΕΠ;

Αν δεν είχαμε έτοιμο προς ψήφιση το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», που εισάγει τεράστιες εξοικονομήσεις, συγχωνεύσεις, οικονομίες κλίμακας και αυστηρότατους ελέγχους;

Αν δεν είχαμε έτοιμο το νόμο για τη διαφάνεια, που προβλέπει την ανάρτηση όλων των αποφάσεων, όλων των κρατικών αξιωματούχων στο Διαδίκτυο, πώς θα τελείωνε η αδιαφάνεια και το θερμοκήπιο της διαφθοράς στο Δημόσιο;

Ξέρετε τι μου έλεγαν για τις αλλαγές όλες αυτές τις μέρες, και ιδιαίτερα στην αρχή της θητείας μας, όταν πηγαίναμε στο εξωτερικό με ένα φιλόδοξο πρόγραμμα, και εταίροι, και πιστωτές; «Τα έχουμε ξανακούσει. Δεν σας πιστεύουμε, ως Ελλάδα. Ώσπου να βάλετε τάξη στη διαφθορά, θα έχετε χρεοκοπήσει. Αν βάλετε τάξη στη διαφθορά!».

Τα έκτακτα μέτρα είναι οι όροι και για να κερδίσουμε αξιοπιστία, και για να κερδίσουμε χρόνο – το χαμένο χρόνο, για τις μεγάλες αλλαγές που άργησαν δεκαετίες. Δεν θα βρισκόμασταν σήμερα εδώ, να παίρνουμε αυτές τις αποφάσεις και να ζητάμε από τους πολίτες αυτές τις θυσίες, αυτή την προσπάθεια, αν δεν είχε συμβεί αυτό το πλιάτσικο τα προηγούμενα χρόνια.

«Μα και πριν δεν έλειπαν τα προβλήματα», θα μου πείτε. Αλλά ποιο πρόβλημα λύθηκε τα προηγούμενα χρόνια; Ποιο πρόβλημα χειρίστηκε η προηγούμενη κυβέρνηση, χωρίς να το κάνει χειρότερο; Τη διαφθορά; Τη σπατάλη; Τη φοροδιαφυγή;

Ζήσαμε το πιο σπάταλο και διεφθαρμένο πρόσωπο της εξουσίας, τον διασυρμό της χώρας μας, όχι μόνο από τα δάνεια, όχι μόνο από τα χρέη, αλλά από τα συνεχή ψέματα. Ψεύτικα στοιχεία, για να μην παραδεχθεί η Νέα Δημοκρατία την αλήθεια, ακόμα και σήμερα. Μόλις δύο μέρες πριν τις εκλογές, η Νέα Δημοκρατία δήλωσε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έλλειμμα 6% του ΑΕΠ για το 2009.

Γιατί είμαστε σε επιτήρηση; Για το 2009, το ξέρετε. Μάλιστα κύριοι, αυτό βεβαίωσαν την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου του 2009, εγγράφως – και το καταθέτω. Η δική σας κυβέρνηση. Οι υπαίτιοι της γιγάντιας μαύρης τρύπας, όχι μόνο δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να ζητήσουν συγνώμη, αλλά μας κατηγόρησαν ότι «τα φουσκώσαμε» κιόλας.

Δυστυχώς, και εσείς κ. Σαμαρά, παρά τις συγνώμες σας, αισθανθήκατε πλήρως αλληλέγγυος σε όσα συνέβησαν τα προηγούμενα χρόνια. Και ήρθε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να διαψεύσει και εσάς, και πάλι εκτιμώντας ότι η πραγματικότητα ήταν ακόμα χειρότερη από ό,τι εμείς την είχαμε υπολογίσει. Και πάλι δεν ακούσαμε μία έστω αποδοχή, από την πλευρά σας.

Βεβαίως, την ημέρα που εκδόθηκε η ανακοίνωση της Επιτροπής για τα στοιχεία του 2009, έκλεισε στην ουσία και η δυνατότητα της χώρας μας να δανειστεί από τις αγορές και γι’ αυτό, την επομένη, ζητήσαμε την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης.

Οφείλουμε μια ειλικρινή και πλήρη απάντηση στους Έλληνες πολίτες, για το «γιατί φτάσαμε εδώ». Μιλήσαμε για τις ευθύνες της προηγούμενης κυβέρνησης, αλλά η πλήρης αλήθεια – κι αυτό δεν θέλω να το κρύψω – είναι ότι ζήσαμε, τα προηγούμενα χρόνια, στο έπακρο και στη χειρότερη μορφή τους, φαινόμενα που προϋπήρχαν και από τα οποία πρέπει να απαλλαγούμε, για να μετατρέψουμε την κρίση σε ευκαιρία.

Ναι, φταίξαμε όλοι, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, όλοι όσοι κυβέρνησαν την Ελλάδα, που ήταν άτολμοι, που δεν έκαναν έγκαιρα τις αλλαγές που έπρεπε, για να μην φτάσει η χώρα εδώ όπου έφτασε, που ανέχθηκαν παρανομίες, ή εξέθρεψαν μια Πολιτεία, που δεν λειτούργησε με όραμα και σχέδιο, αλλά με τη λογική των δώρων, των κάθε είδους δώρων.

Μάθαμε στην αντίληψη, του παίρνουμε χωρίς να δίνουμε. Και κάθε φορά, δίναμε κι από ένα δώρο σε συνδικαλιστές, σε επαγγελματική ομάδα, σε κάποια κατηγορία εργαζομένων, σε αλλότρια συμφέροντα, σε Μέσα Ενημέρωσης, για να τα έχουμε καλά μαζί τους, σε επιχειρηματίες.

Δίναμε συνέχεια μικρά και μεγάλα δώρα, χωρίς μάλιστα να έχουμε και τα λεφτά για να το κάνουμε. Άλλοτε νόμιμα, άλλοτε παράνομα. Με το Βατοπέδι, με τα ομόλογα, με τις μίζες κάθε είδους.

Αλλά δεν φταίει ο εργαζόμενος. Δεν φταίει κάποια επαγγελματική ομάδα. Θα έλεγα ακόμα, ούτε τα ισχυρά συμφέροντα των Μέσων Ενημέρωσης. Αυτό που φταίει, κυρίες και κύριοι, είναι ότι αφήσαμε να καταληφθεί το δημοκρατικό μας σύστημα, να αιχμαλωτιστεί το δημοκρατικό μας σύστημα, οι θεσμοί της Δημοκρατίας μας, από αυτά τα συμφέροντα και τις αντιλήψεις.

Γι’ αυτό είναι θέμα Δημοκρατίας η αλλαγή. Να ανατρέψουμε δημοκρατικά αυτές τις αντιλήψεις. Να δώσουμε πάλι οξυγόνο στους θεσμούς της Δημοκρατίας. Να είναι ανεξάρτητη και η Βουλή, και η Δικαιοσύνη, και τα Μέσα Ενημέρωσης. Να μπορεί να ελέγχουν και να ελέγχονται. Να αφήσουμε πίσω αυτή την κακή πλευρά της Ελλάδας της μεταπολίτευσης, που ζήσαμε στη χειρότερη μορφή της, τα τελευταία χρόνια. Ένα αλισβερίσι συνενοχής.

Πληρώνουμε το τίμημα σήμερα. Και το πληρώνουμε ακριβά, και πονάει. Αλλά όποιος σήμερα συμβάλει, έστω και κατ’ ελάχιστον, στη διατήρηση αυτής της Ελλάδας τού χθες, διαπράττει έγκλημα. Και αυτό το «όποιος», μας περιλαμβάνει εν δυνάμει, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όλους ανεξαιρέτως. Γιατί για να γίνει η χώρα μας έτσι, φταίξαμε όλοι μας. Ναι, ακόμα και εκείνοι που δεν κυβέρνησαν, αλλά είχαν πολιτικό λόγο και εξουσία, που με την επίκληση «εχθρών» του έθνους, ή του λαού, εμπόδιζαν οποιαδήποτε αναγκαία αλλαγή. Που σε κάθε προσπάθεια αλλαγής, έπρεπε να μπει ένα εμπόδιο. Να μην αλλάξει τίποτα. Να πουν «όχι» σε όλα.

Λυπάμαι που σε όλες τις ευθύνες, αντί να αποδεικνύουμε ότι είμαστε ένα έθνος ενωμένο, ταγμένο σε μια κοινή προσπάθεια, η χώρα δείχνει στους εταίρους μας λιγότερο αποφασισμένη απ’ όσο πραγματικά είναι και, βεβαίως, λιγότερο αποφασισμένη να καταβάλει όλες τις δυνάμεις της, για να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις της, προκειμένου να βγει από την κρίση.

Σήμερα, καλώ και πάλι την Αξιωματική Αντιπολίτευση: τολμήστε να αναλάβετε για μια φορά την ευθύνη για τις πράξεις σας. Τολμήστε την υπέρβαση, τουλάχιστον ως ανάληψη ευθύνης για τα πεπραγμένα. Τολμήστε να στηρίξετε μια προσπάθεια, για τη σωτηρία της χώρας. Τολμήστε για δύο λόγους: τα Κοινοβούλια των άλλων χωρών αποφασίζουν, οι λαοί των άλλων κρατών-μελών αποφασίζουν να στηρίξουν την Ελλάδα. Αποφασίζουν να δώσουν δάνεια στην Ελλάδα. Αποφασίζουν ενωμένα να δώσουν μια μάχη για τη σωτηρία της χώρας μας.

Εμείς, απέναντι σε αυτούς, τι λέμε; Δεν δείχνουμε ότι υπάρχει ενότητα των πολιτικών δυνάμεων, τουλάχιστον απ’ αυτούς που είχαν και ιδιαίτερη ευθύνη, κ. Σαμαρά. Και αυτός είναι ένας δεύτερος λόγος. Διότι αν δεν αναλάβετε τις ευθύνες σας, το συμπέρασμα θα είναι απλό: ανεύθυνοι ως κυβέρνηση, ανεύθυνοι και ως αντιπολίτευση. Λιποτακτήσατε ως κυβέρνηση, λιποτακτείτε και ως αντιπολίτευση.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, δυστυχώς, φτάσαμε σε σημείο να μας δίνεται η ευκαιρία να αλλάξουμε την Ελλάδα, μόνο όμως υπό τον όρο της διάσωσής της. Δεν προνοήσαμε να το κάνουμε υπό συνθήκες ομαλότητας. Ας κάνουμε αυτή την κρίση ευκαιρία, για να αλλάξουμε εποχή, να αλλάξουμε ζωή, γιατί σήμερα πληρώνουμε το λογαριασμό τού χθες, της Ελλάδας τού χθες.

Και ο λογαριασμός, όπως είπα, είναι οδυνηρός, ακόμα και άδικος για πολλούς. Αλλά τον πόνο αυτό, τουλάχιστον να τον κάνουμε ελπίδα, και όχι μιζέρια, όχι αγανάκτηση, όχι απλώς οργή. Διότι θα ήταν ακόμα πιο άδικο, αν δεν αξιοποιήσουμε αυτή την ιστορική ευκαιρία για να πάει η Ελλάδα μπροστά και μπούμε ακόμα πιο βαθιά στην κρίση.

Διότι η αδικία ήταν, ναι, οι χαμένοι φόροι, η αναξιοκρατία, η έλλειψη κανόνων, η διαφθορά, το ρουσφέτι, το ανεπαρκές κοινωνικό κράτος, η συναλλαγή με την εξουσία.

Μαζί με τον πόνο της θυσίας, καλώ τον Ελληνικό λαό: ας απαλλαγούμε μαζί από αυτά τα φαινόμενα που μας πλήγωσαν και που, στην πραγματικότητα, μας οδήγησαν σε αυτές τις θυσίες. Κρατώντας όμως αυτά για τα οποία είμαστε περήφανοι. Και είμαστε περήφανοι.

Είμαστε περήφανοι που είμαστε Έλληνες. Και το βροντοφωνάζουμε, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και παντού. Για την ιστορία μας, το περιβάλλον μας, την ανθρωπιά μας, την αλληλεγγύη μας, την αλληλεγγύη στην οικογένεια και τους φίλους, τη φιλοξενία μας, τη λεβεντιά μας, το φιλότιμο, τη μαχητικότητά μας, το θάρρος μας, την ευστροφία μας, την εφευρετικότητα του Έλληνα, που φαίνεται και ακμάζει σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Αλλά αυτή την ιστορία, πρέπει να τη γράψουμε και εδώ, στη χώρα μας, όχι μόνο στη Διασπορά. Το ξέρουμε ότι μπορούμε. Σε στιγμές σαν αυτές που ζει η πατρίδα μας, πρέπει να είμαστε πράγματι ενωμένοι και ειλικρινείς, με το χέρι στην καρδιά.

Ως Πρωθυπουργός, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου και παίρνω τις αποφάσεις που πιστεύω ότι είναι αναγκαίες, απαραίτητες για την πατρίδα μου και τους πολίτες. Επαναλαμβάνω αυτό που είπα και την προηγούμενη Κυριακή: δεν με ενδιαφέρει, αν αυτή θα είναι η μοναδική μου θητεία ως Πρωθυπουργός της χώρας.

Αν το δίλημμα ήταν η πολιτική μου καριέρα, ή η σωτηρία της χώρας, δεν θα είχα ποτέ μου αυτό το δίλημμα. Γιατί για μένα, η πολιτική δεν είναι καριέρα. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το μέλλον της Ελλάδας. Γι’ αυτό δουλεύω, για να σταθεί στα πόδια της η χώρα. Και θα σταθεί στα πόδια της η Ελλάδα. Θα το καταφέρουμε. Να αλλάξει η Ελλάδα. Δυστυχώς, με μεγάλες θυσίες.

Αλλά και η δική μας γενιά πρέπει να κάνει μεγάλες θυσίες, για να δημιουργήσει καλύτερες προϋποθέσεις για τις επόμενες γενιές. Οι θυσίες είναι μεγάλες, βαδίζουμε όμως ήδη σε νέο δρόμο. Δεν ζητάμε να συνεισφέρουν μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι. Δεν είναι δυνατόν, μόνο αυτοί να πληρώσουν για όλους.

Αυτό που μπορώ να βεβαιώσω είναι ότι, το μεγαλύτερο μέρος της τιτάνιας μείωσης των ελλειμμάτων, δεν θα προέλθει από τη μείωση μισθών και συντάξεων. Θα έρθει από τη δίκαια αναδιανομή του πλούτου και των βαρών, θα έρθει από τη μείωση της σπατάλης και των δημοσίων δαπανών που δεν χρειάζονται. Θα έρθει από τα έσοδα, την ανάπτυξη και τη σωστή επένδυση.

Εμείς, από την πλευρά μας, από την πλευρά της Κυβέρνησης, ξέρουμε το καθήκον μας. Ξέρουμε από τι θα κριθούμε. Ξέρουμε τις ευθύνες μας.

Δεν είναι σήμερα ημέρα για λόγια και εξαγγελίες. Από αυτά έχει χορτάσει ο Ελληνικός λαός. Η Κυβέρνηση και ο κάθε Υπουργός κρίνεται από την πράξη, σήμερα. Το ξέρω, όπως ξέρω ότι θα κριθούμε από την εμπέδωση του περί Δικαίου αισθήματος στην Ελλάδα, από την ευνομία, από την καταπολέμηση της ασυδοσίας και της διαφθοράς. Από αυτό που λέει σήμερα ο Έλληνας, και δικαίως: «γιατί να μην τιμωρηθεί κάποιος;». Ναι, θα κριθούμε και από αυτό.

Όπως ξέρω ότι θα κριθούμε από το αν θα σπάσουμε τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά, που απωθούν ακόμα και τους σωστούς επιχειρηματίες, που απωθούν ξένους επενδυτές και μαζεύουν μόνον όσους θεωρούν τη χώρα μας ως ευκαιρία για αρπαχτή.

Όπως ξέρω ότι θα κριθούμε από την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, της Δημόσιας Διοίκησης, από τη διαφάνεια, τη νέα, ξεκάθαρη και όχι διαπλεκόμενη σχέση μεταξύ εκτελεστικής, δικαστικής, μιντιακής ή ακόμα και εκκλησιαστικής εξουσίας.

Όπως ξέρω ότι θα κριθούμε, αν άρουμε αδικίες και κοινωνικές ανισότητες. Τα βάρη να μοιράζονται, να μην μπορούν οι ισχυροί και οι πλουσιότεροι να ζουν σε βάρος του φτωχότερου, που σηκώνει στις πλάτες του αβάσταχτες υποχρεώσεις.

Όπως ξέρω ότι θα κριθούμε από την προστασία των αδυνάμων, ιδιαίτερα, εκείνων που καμία σχέση δεν είχαν με την κρίση, μέσα από ένα σοβαρό δίχτυ ασφαλείας. Θα κριθούμε για το πώς θα προστατεύσουμε τον άνεργο, πώς αλλάζουμε τα νοσοκομεία μας, πώς παρέχουμε πρόνοια σε όσους έχουν πράγματι ανάγκη.

Όπως ξέρω ότι θα κριθούμε από τις μεγάλες αλλαγές στην παιδεία, ώστε να γίνουμε καινοτόμοι, ικανοί, δυναμικοί στους τομείς όπου έχουμε συγκριτικά πλεονεκτήματα.

Όπως ξέρω ότι θα κριθούμε από την αλλαγή του προτύπου ανάπτυξης. Να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί, να μπούμε στην πράσινη και ποιοτική ανάπτυξη. Να φέρουμε επενδύσεις στη χώρα μας.

Δεν είναι η ώρα να καταθέσω το τι κάναμε, τι κάνουμε και τι θα κάνουμε. Όλα αυτά αποτελούν προτεραιότητές μας και είναι αυτά που ανοίγουν την πόρτα προοπτικής και ελπίδας, δημιουργώντας μία βιώσιμη και περήφανη Ελλάδα.

Όμως, θα κριθούμε και από τις αντιδράσεις των κομμάτων, της κοινωνίας, των πολιτών. Το τιτάνιο έργο βαθιών και ριζοσπαστικών αλλαγών, χρειάζεται όλους μας. Γι’ αυτό, την οργή και τη διαμαρτυρία, πρέπει να την κάνουμε δύναμη και δυναμική αλλαγής και δημιουργίας, παντού. Να αναδείξουμε παντού τις ατέλειες, τις αδικίες, τις γραφειοκρατίες, τη διαφθορά, τη σπατάλη, αλλά και τις ευκαιρίες, τις δυνατότητες, τις ικανότητες, τη φαντασία, την καινοτομία του Ελληνικού λαού.

Και όλοι θα κριθούμε από την ιστορία, αν πετύχαμε την αλλαγή ή αν αποτύχαμε. Εμείς, πάντως, βάζουμε πλώρη, το Κίνημά μας, η Κυβέρνησή μας, με στόχο να πετύχουμε, για να πετύχει η Ελλάδα.

Κυρίες και κύριοι, η χώρα έχει περάσει από μεγαλύτερες περιπέτειες και τα έχει καταφέρει. Έχει αντέξει ο Ελληνισμός μεγαλύτερες δοκιμασίες. Μετά από αυτή την περιπέτεια, θα βγούμε καλύτεροι, θα βγούμε νικητές, όχι μόνο απέναντι στα ελλείμματα και τα χρέη, αλλά κυρίως απέναντι στον αγώνα για ένα κράτος που σέβεται και προστατεύει τους πολίτες.

Μια πατρίδα που μας κάνει περήφανους. Που δίνει δυνατότητες και δεν πνίγει τη δημιουργικότητα στη διαφθορά και τη γραφειοκρατία. Αν χρειαστεί να σηκώσουμε μόνοι μας το βάρος της ευθύνης για τη διάσωση της χώρας, για να της δώσουμε την ευκαιρία να κοιτάξει μπροστά, να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον, δεν πρόκειται ούτε να φοβηθούμε, ούτε να σταματήσουμε πουθενά.

Ιδρυθήκαμε ως Κίνημα για να αλλάξουμε την Ελλάδα, και δεν φοβόμαστε. Δεν φοβόμαστε να αλλάξουμε οι ίδιοι, δεν φοβόμαστε να αναγνωρίσουμε ακόμα και λάθη και να τα διορθώσουμε. Αν χρειάζεται να πάρουμε δύσκολες αποφάσεις, θα τις πάρουμε, όπως και τις παίρνουμε, αρκεί να γνωρίζουμε ότι είναι απαραίτητες, αναγκαίες για την πατρίδα.

Και σήμερα, αυτό κάνουμε. Τέθηκε θέμα συνταγματικής πλειοψηφίας, αυξημένης ή μη. Το μείζον θέμα, κυρίες και κύριοι, είναι το ζήτημα της δημοκρατικής και εθνικής ευθύνης. Τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται σε αυτή τη θέση, τη στιγμή που τα ξένα Κοινοβούλια ψηφίζουν – χωρίς κομματικές διακρίσεις, σε πολλές περιπτώσεις – τη δανειοδότηση της χώρα μας, το εθνικό συμφέρον επιτάσσει την ευρεία συναίνεση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

Δεν τίθεται ζήτημα αυξημένης κατά το Σύνταγμα πλειοψηφίας. Τίθεται ζήτημα πολιτικής ευθύνης για τον καθένα μας, για όλους μας. Το νομοσχέδιο θα ψηφιστεί, ούτως ή άλλως, με την κοινοβουλευτική πλειοψηφία του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Αυτό, για να είμαστε συνεπείς απέναντι στη συνείδησή μας, στην πατρίδα και, βεβαίως, στις διεθνείς υποχρεώσεις μας.

Αύριο, θα παρθεί η απόφαση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στις Βρυξέλλες, ακριβώς για τη βοήθεια προς τη χώρα μας, έτσι ώστε να διασφαλίσουμε τη δημοσιονομική, οικονομική και πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα. Αυτό επιτάσσει το εθνικό συμφέρον. Αυτή θα έπρεπε να είναι και πρέπει να είναι η στάση της αντιπολίτευσης, ιδίως της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, στην ψηφοφορία που θα ακολουθήσει.

Η ψήφιση του νομοσχεδίου, όμως, είναι μόνο η αρχή. Η εφαρμογή του ολοκληρωμένου εθνικού σχεδίου, που χρειάζεται ο τόπος, μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την υπεύθυνη στάση των πολιτικών δυνάμεων. Μόνο με τη στήριξη και της κοινωνίας, και των παραγωγικών φορέων. Ο καθένας, συνεπώς, καλείται να αναλάβει τις ευθύνες του, όχι μόνο ή κυρίως σήμερα, αλλά διαρκώς, στην επόμενη δύσκολη περίοδο.

Ψηφίζουμε το σχέδιο, που θα δώσει στην Ελλάδα την ευκαιρία να αλλάξει. Να σταθεί στα πόδια της. Να δημιουργήσει πλούτο, που θα μοιράσει δίκαια. Να αφήσει πίσω της ένα συγκεκριμένο μοντέλο ύπαρξης, αλλά και ένα ολόκληρο κοινωνικό ήθος, που οδήγησε στη χρεοκοπία, στη σημερινή κατάντια την οποία ζούμε.

Είναι η ώρα των αλλαγών, και δεν υπάρχει ούτε μια μέρα, ούτε μια ώρα για καθυστέρηση. Όμως, εμείς, μπορούμε να πούμε, υπερψηφίζοντας το νομοσχέδιο, ότι η Ελλάδα, που είναι σήμερα «το ελληνικό πρόβλημα», αύριο, εμείς θα δουλέψουμε σκληρά, ώστε να είναι το ελληνικό θαύμα.

Σας ευχαριστώ.»

Ακολούθησε η ομιλία του Προέδρου της ΝΔ, Αντώνη Σαμαρά. Αμέσως μετά, ο Πρωθυπουργός, Γιώργος Α. Παπανδρέου, έκανε την ακόλουθη παρέμβαση:

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Πάλι να σας διορθώσω κ. Σαμαρά, σε αυτές τις ιστορικές στιγμές που συζητούμε. Πράγματι, στην εισηγητική έκθεση, το μνημόνιο που επισυνάπτεται, μιλάει, εξ απαλών ονύχων βεβαίως, για τις ευθύνες της προηγούμενης κυβέρνησης. Δεν με ακούσατε, δεν με ακούσατε. Απλώς, η διαφορά είναι άλλη. Άλλη είναι η διαφορά.

Ομιλητής:   Τι σημαίνει εξ απαλών ονύχων;

Φίλιππος Πετσάλνικος:   Κάνω έκκληση και στον κ. Σαμαρά. Σε σχέση με την Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Κύριε Πρόεδρε, σας άκουσε η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ πράγματι, χωρίς πρόβλημα, αλλά αυτό το φαινόμενο…

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Αναφέρεται με πολύ ήπιους τόνους. Και βρήκατε αυτό εσείς, κ. Σαμαρά, ως δικαιολογία για να μην ψηφίσετε. Ξέρετε όμως ότι δεν το έχει γράψει το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα αυτό. Το έχει γράψει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το έχει γράψει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και μαζί, και η Τρόικα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Όχι εμείς.

Δεύτερον, μιλήσατε για τις υποβαθμίσεις. Περιμένετε κ. Σαμαρά, σας άκουσα.

Φίλιππος Πετσάλνικος:   Κύριε Πρόεδρε, μισό λεπτό σας παρακαλώ, κύριε Πρωθυπουργέ. Κύριε Πρωθυπουργέ, μισό λεπτό.

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Διαφωνείτε ότι καταθέσατε ότι ήμασταν στο 6% του ελλείμματος, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, στις 2 Οκτωβρίου, ναι ή όχι; Αυτή είναι η πραγματικότητα ή όχι; Η αξιοπιστία της χώρας μας; Υπάρχει η αξιοπιστία της χώρας μας, όταν μια κυβέρνηση, στις 2 Οκτωβρίου, καταθέτει ότι είναι 6% το έλλειμμα και φτάνει στο 14%; Ποιον κοροϊδεύετε; Αυτή η φράση σάς στενοχώρησε;

Μιλήσατε για υποβαθμίσεις και, πράγματι, ήρθαν οι υποβαθμίσεις. Αλλά ήρθαν οι υποβαθμίσεις της χώρας μας, λόγω των 6 μηνών του ΠΑΣΟΚ; Ήρθαν οι υποβαθμίσεις της χώρας μας, επειδή το χρέος διπλασιάστηκε στους 6 μήνες του ΠΑΣΟΚ; Ήρθαν οι υποβαθμίσεις της χώρας μας, επειδή το έλλειμμα ήταν 6% και το φτάσατε 12,5%, επί των δικών σας ημερών. Και φταίει το ΠΑΣΟΚ για την υποβάθμιση, λόγω των δικών σας ελλειμμάτων;

Ήρθε η υποβάθμιση, λόγω της έλλειψης αξιοπιστίας του ΠΑΣΟΚ, όταν εμείς καταφέραμε, με μαραθώνιο τρόπο, με συναντήσεις, με διαπραγματεύσεις, να δημιουργήσουμε έστω αυτό τον μηχανισμό στήριξης; Τον δημιουργήσαμε για τη σωτηρία της Ελλάδας, λόγω της αξιοπιστίας μας, όταν δεν υπήρχε αξιοπιστία.

Η υποβάθμιση ήταν, δυστυχώς, τα πολλά χρόνια τα δικά σας. Και θα έπρεπε – δεν ξέρω, δεν τον βλέπω καν, τον κρύβετε τον κ. Καραμανλή – κάποια στιγμή, να μας μιλήσει. Κάποια στιγμή, να μας μιλήσει, να απολογηθεί.

Λεφτά υπήρχαν. Κυρίες και κύριοι, λεφτά υπήρχαν.

(Διαλογικές συζητήσεις)

Φίλιππος Πετσάλνικος:   Κύριε Αντώναρε, είναι συμπεριφορά αυτή; Συμπεριφορά είναι αυτή κ. Αντώναρε;

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Λεφτά υπήρχαν, κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, λεφτά υπήρχαν.

Φίλιππος Πετσάλνικος:   Κι εσείς κ. Βλάχο.

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Μας έκανε μάθημα ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, για το τι πρέπει να γίνει στο Σύνταγμα και τι πρέπει να γίνει με την ακίνητη περιουσία.

(Διαλογικές συζητήσεις)

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Κύριοι συνάδελφοι, αν θέλετε να μου αξιολογήσετε τη γλωσσική μου ικανότητα, κάντε το. Αλλά δεν ακούτε όμως την ουσία.

Είμαι όμως Έλληνας της Διασποράς, ναι, είμαι. Και είμαι περήφανος που είμαι Έλληνας της Διασποράς. Είμαι, ναι. Ναι, κύριοι. Επιτέλους! Επιτέλους, αυτό το αστείο, επιτέλους! Σεβασμό, σεβασμό!

Και είμαι Έλληνας της Διασποράς, όχι επειδή το επέλεξα, αλλά επειδή 2 φορές ο πατέρας μου βρέθηκε στην εξορία. Και ο παππούς μου 6 φορές βρέθηκε στη φυλακή και στην εξορία, από περιστάσεις έκνομες στη χώρα μας.

Μιλήσατε και μας καταθέσατε, κατά τα άλλα, χρήσιμες σκέψεις κ. Σαμαρά, για το Σύνταγμα, για την αξιοποίηση της περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου. Αυτά θα ήταν αξιόπιστα, πρώτα απ’ όλα, αν 6 χρόνια είχατε κάνει κάτι. Θα ήταν αξιόπιστα, αν εσείς είχατε διαχειριστεί την ακίνητη περιουσία του Ελληνικού λαού με διαφάνεια, και όχι όπως το κάνατε, με το Βατοπέδι.

Και αν ο τόνος μου, κ. Σαμαρά, σήμερα είναι οξύς, η ουσία είναι η ίδια. Αλλά είναι οξύς, γιατί και εγώ έχω οργή. Έχω οργή, γιατί τολμάτε εσείς να λέτε ότι δεν έχετε ευθύνη. Και τολμάτε να έρχεστε εδώ και να λέτε ότι δεν θα ψηφίσετε αυτό, το οποίο είναι η σωτηρία της Ελλάδας, παρά τις ευθύνες τις οποίες έχετε.

Περιμέναμε τη συγνώμη στην πράξη. Και η συγνώμη στην πράξη, κ. Σαμαρά, θα ήταν σήμερα να υπερψηφίσετε, ναι, αυτό το δύσκολο νομοσχέδιο, αλλά εσείς να το υπερψηφίσετε. Τότε θα είχε νόημα η συγνώμη σας.

Και βεβαίως, δεν ζητάμε κανένα συνένοχο. Ιδιαίτερα γι’ αυτούς που έχουν ενοχή για τα πράγματα της προηγούμενης περιόδου. Ζητάμε όμως να κάνουμε μια νέα αρχή, την οποία εσείς δεν θέλετε. Εσείς δεν θέλετε.

Μια νέα αρχή, για να αποδείξουμε και στους εταίρους μας, και σε όλο τον κόσμο ότι, ναι, σε αυτή τη χώρα, μπορούμε να ξεπεράσουμε τις αντιθέσεις μας. Να κάνουμε την αυτοκριτική μας και την κριτική μας, αλλά τελικά, να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων για την πατρίδα. Αυτή θα ήταν μια υπεύθυνη στάση.

Εσείς επιλέξατε ανεύθυνη στάση και, δυστυχώς, το λέω και σε εσάς προσωπικά, γιατί αναφερθήκατε σε ένα θέμα, δίνοντας το σήμα στην αγορά. Την εταιρεία «Lazard», την πήραμε βεβαίως ως συμβουλευτική εταιρεία. Και χρειαζόμαστε πράγματι συμβούλους και από το διεθνές σύστημα, που γνωρίζουν πράγματα τα οποία, για την Ελλάδα, είναι πρωτόγνωρα. Όχι για την αναδιάταξη του χρέους.

Εσείς όμως το υιοθετήσατε αυτό. Ως ένδειξη. Ξέρετε τι είπατε δηλαδή στη διεθνή αγορά; Ότι εμείς κάτι κρύβουμε, επειδή πήραμε τη «Lazard». Αυτά έγραφαν διάφορες εφημερίδες, ενώ ξέρω ότι εσείς πιστεύετε ότι δεν πρέπει να γίνει αυτό.

Αυτή είναι υπεύθυνη στάση; Να υιοθετείτε τέτοιου είδους θέματα, που μπορούν να σύρουν την Ελλάδα, ακόμα περισσότερο, σε μια δύσκολη κατάσταση;

Ομιλητής:   Πόσο αδύναμη είναι η Ελλάδα;

Γιώργος Α. Παπανδρέου:   Πράγματι, την αφήσατε πάρα πολύ αδύναμη την Ελλάδα. Και εμείς, παλεύουμε να την κάνουμε ξανά δυνατή. Και πολλούς θα χρειαστούμε, και τους καλύτερους. Για την πατρίδα, τους καλύτερους παγκοσμίως θα βρούμε. Τους καλύτερους!

Αλλά το τελικό, κ. Σαμαρά, ήταν ότι εσείς, με την απόφασή σας «δεν ψηφίζω, αλλά στηρίζω», από τη μια, κλείνετε το μάτι στους πιστωτές ότι «εδώ είμαστε, μην έχετε άγχος», από την άλλη, κλείνετε το άλλο μάτι στους ψηφοφόρους, μικροκομματικά. Να ξέρετε ότι όταν είναι και τα δύο μάτια κλειστά, πηγαίνετε στα τυφλά. Δυστυχώς.

Διαβάστε επίσης