Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ομιλία στη συζήτηση του νομοσχέδιου του υπουργείου Παιδείας | 10.06.2020

Απότοκα Καραντίνας – Νέα πραγματικότητα: οπισθοδρόμηση ή αλλαγή | 04.06.2020

Mε αφορμή την Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης | 30.05.2020

Το μέλλον της εργασίας – Πρωτομαγιά 2020 | 01.05.2020

Για την ορκωμοσία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στη θέση της Προέδρου της Δημοκρατίας | 13.03.2020

Ο Γ. Παπανδρέου από το Web Summit | 07.11.2019

 

Προτείνουμε «τέσσερα λιτά άρθρα» για τα ΑΕΙ

Ομιλία στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων για το Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Παιδείας «Μεταρρύθμιση του θεσμικού πλαισίου για τη δομή και λειτουργία των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων»

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, κύριε Πρόεδρε,

Η παρουσία μου εδώ είναι μια ένδειξη για την αγωνία που με διακατέχει, όπως και όλους μας θα έλεγα, για το μέλλον των Πανεπιστημίων της χώρας και την έξοδό τους από την κρίση στην οποία τα έχει οδηγήσει η αδιέξοδη πολιτική της κυβέρνησης.

Τα Πανεπιστήμια σήμερα είναι κλειστά. Οι Καθηγητές τους έχουν διχαστεί και προβληματίζονται για το μέλλον, όπως και οι φοιτητές τους. Μαθήματα δεν γίνονται, εξετάσεις δεν γίνονται. Πολλοί φοιτητές δικαίως αγανακτούν, διότι χάνουν παραγωγικό χρόνο της ζωής τους.

Οι οικογένειες διαμαρτύρονται και δικαίως, γιατί καταβάλλουν σημαντικά ποσά για να κρατάνε τα παιδιά τους στα Πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ ανά την Ελλάδα χωρίς να σπουδάζουν. Είναι για αυτούς ένα μεγάλο βάρος που πολλαπλασιάζεται από την ακρίβεια της ζωής, προϊόν κι αυτό, της πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας.

Η κυβέρνηση παρακολουθεί τις δημοσκοπήσεις της, προσπαθώντας εναγωνίως να βρει στηρίγματα για ένα νομοσχέδιο άτολμο, αντιφατικό, συντηρητικό, πρόχειρο.

Εάν με ρωτούσαν στο δρόμο, θα απαντούσα και εγώ, ναι στις μεταρρυθμίσεις. Αλλά θα προσέθετα, όχι στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Καραμανλή. Εκυοφορείτο τρία χρόνια, αναστάτωσε το σύμπαν, εξαγγέλθηκε πολλές φορές και σήμερα δημιουργεί νέα αδιέξοδα.

Ο κ. Καραμανλής, παρά τις ενστάσεις της υπουργού Παιδείας, θέλησε να χειριστεί ο ίδιος επικοινωνιακά και επιφανειακά το θέμα της Παιδείας. Να το εντάξει στους μικροκομματικούς του σχεδιασμούς για τις ημερομηνίες των εκλογών.

Δεν είναι υπεύθυνη μια κυβέρνηση που πυροδοτεί την πόλωση. Ούτε είναι υπεύθυνη μια κυβέρνηση που θέλει την πόλωση για τις εκλογές στο θέμα της Παιδείας. Που προσπαθεί συνειδητά να διχάσει τους Έλληνες πολίτες πάνω στο κυρίαρχο θέμα της εκπαίδευσης των παιδιών τους.

Αλλά αυτό το κάνει για να καλύψει τις μεγάλες της αδυναμίες σε όλα τα μέτωπα, από την ακρίβεια και το κόστος ζωής, την ανασφάλεια του πολίτη, μέχρι την ανεργία και την διαφθορά. Το κάνει για να καλύψει και τα μεγάλα της κενά στην Παιδεία, με πρώτο και καλύτερο τους προϋπολογισμούς απαξίωσης της δημόσιας Παιδείας. Τρεις προϋπολογισμοί και κάθε φορά μειώνονταν, σε ποσοστό του ΑΕΠ, τα χρήματα για την παιδεία.

Δεν παρακολούθησα και δεν πρόκειται να παρακολουθήσω την κυβέρνηση στον ολισθηρό αυτό δρόμο που ακολουθεί. Έκανα τα τελευταία είκοσι χρόνια ό,τι ήταν δυνατόν, ακόμα και με τεράστιο πολιτικό και προσωπικό κόστος, για να επιτευχθεί μια συναινετική αντιμετώπιση των σύνθετων και πολύπλοκων προβλημάτων της Παιδείας.

Αντιθέτως η Νέα Δημοκρατία, είτε ως κυβέρνηση, είτε ως αντιπολίτευση, δεν βοήθησε ποτέ στην κατεύθυνση αυτή. Και φτάσαμε στο σήμερα, μετά από 3 χρόνια διακυβέρνησης, μετά από συνεχείς αλλαγές πλεύσης και λίγο πριν τις εκλογές, η κυβέρνηση να καταθέτει ένα νέο νόμο – πλαίσιο.

Δεν έχει καμία σχέση με το προηγούμενο νομοσχέδιο, που η ίδια είχε προτείνει, προ έτους. Το καταθέτει χωρίς να συζητήσει με κανέναν και χωρίς να ενδιαφέρεται για την άποψη κανενός.

Αποφασίζει και διατάσσει, ότι σε δύο εβδομάδες όλα θα έχουν τελειώσει.

Ένα τέλος, πλέον, οδυνηρό για την Παιδεία.

Αποδεικνύει ότι, δεν θέλει και αδυνατεί να δημιουργήσει συναινέσεις γύρω από το θέμα της Παιδείας.

Οι δικές μας προτάσεις αποτελούν μια νέα ριζοσπαστική βάση αλλαγών. Μια πλατφόρμα προοδευτικών τομών που αντιπαρατίθενται στις δυνάμεις της ακινησίας.

Αντιτίθενται σε όλα τα κατεστημένα που θέλουν να μην αλλάξουν τα πράγματα.

Αντιτίθενται σε όσους ζουν μακάριοι στη σημερινή τους πραγματικότητα.

Αντιτίθενται και σε όσους δεν μπορούν να τολμήσουν αλλαγές προοδευτικές και κρύβονται πίσω από ψευτοδιλήμματα, όπως παραδείγματος χάρη, των αιωνίων φοιτητών.

Καλούμε τους νέους των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ, τις ακαδημαϊκές δυνάμεις ανοιχτών οριζόντων στην Παιδεία, να πορευτούμε μαζί προς μια μεγάλη αλλαγή στην Παιδεία.

Με μια φιλοσοφία και θέσεις που θέτουν σε νέα βάση τα θέματα παιδείας. Και αυτή αποτελεί την βάση για ευρύτερη συναίνεση προοδευτικών δυνάμεων και πολιτών. Δυνάμεων που μπορούν και θέλουν πραγματικές αλλαγές, που δεν καλλιεργούν τον φόβο, αλλά την κριτική σκέψη και την ελπίδα.

Εγώ δεν εγκαταλείπω την προσπάθεια.

Για μας το θέμα της Παιδείας είναι εθνικής σημασίας.

Θα κρίνει το μέλλον του τόπου.

Θα κάνω ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να δημιουργήσω τις συνθήκες ευρύτερης κοινωνικής συναίνεσης για να γίνουν ριζοσπαστικές αλλαγές στον τόπο μας.

Και σήμερα, επαναλαμβάνω την πρότασή μου για δημοψήφισμα για την Παιδεία.

Αλλά με βάση προτάσεις ριζοσπαστικές, ουσίας και όχι πασαλείμματα επικοινωνιακά, όχι άσκοπες πολώσεις, αλλά με ρηξικέλευθες προτάσεις που αναβαθμίζουν την εκπαίδευση στην χώρα μας.

Χθες το βράδυ, συναντήθηκα με Πρυτάνεις των Πανεπιστημίων και Προέδρους των ΤΕΙ.

Μου μετέφεραν την αγωνία τους για την υφιστάμενη κατάσταση. Τους υποσχέθηκα ότι, θα κάνω ό,τι περνά από τις δυνάμεις μου για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο. Αυτό κάνω σήμερα.

Δεν ήρθα εδώ για να σας ζητήσω να αποσύρετε το νομοσχέδιο σας.

Ήρθα για να δώσω λύση. Υπάρχει λύση. Και η λύση δεν βρίσκεται στις διατάξεις του νομοσχεδίου που καταθέσατε.

Ενός νομοσχεδίου που παρά τις διακηρύξεις σας εξακολουθεί να χειραγωγεί τα πανεπιστήμια. Αυτό άκουσα στην δική σας εισήγηση κα Γιαννάκου, παρά τις αναφορές σε πολλά προβλήματα που έχουν τα Πανεπιστήμια. Κανένας δεν διαφωνεί στην διαπίστωση των προβλημάτων, αλλά εγώ θα σας έλεγα ότι τα προβλήματα, δεν λύνονται με μια αντίληψη χειραγώγησης από τα πάνω. Πρέπει να πάμε σε μια άλλη φιλοσοφία.

Είμαι βέβαιος, με την πείρα που διαθέτω ότι κι αυτό θα μείνει ένα νομοσχέδιο στα χαρτιά. Περιπλέκει τα προβλήματα αντί να τα λύνει. Και η Ακαδημαϊκή Κοινότητα έχει μάθει πολύ καλά να περιγράφει τις γραφειοκρατικές εγκυκλίους ή τους νόμους τους οποίους εμείς με λεπτομέρεια νομίζουμε ότι μπορούμε να χειριστούμε για να διοικήσουμε το Πανεπιστήμιο και βεβαίως δεν τις εφαρμόζει, θυσιάζοντας όμως κόπο και χρόνο άσκοπο αντί να ασχολείται με τα ουσιαστικά.

Δεν ξέρω, κα Γιαννάκου, ποιες ήταν οι πραγματικές σας προθέσεις για τις αλλαγές στην Παιδεία. Βλέπω όμως, ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός δεν θέλησε να προχωρήσει σε ουσιαστικές τομές. Μέσα σε μια απολύτως συντηρητική λογική, άφησε τα θέματα Παιδείας να τα χειρίζεται ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, μ’ αυτήν την περίεργη σχέση που πια έχει αναπτυχθεί μεταξύ αστυνομίας – «κουκουλοφόρων». Που προσπαθεί να απαξιώσει ολόκληρη την νέα γενιά της χώρας, μια νέα γενιά που δεν ζητάει τίποτε άλλο, παρά να ακουστεί η φωνή της. Ζητάει αξιοπρέπεια, ζητάει σεβασμό. Ούτε τεμπέληδες είναι, ούτε «κουκουλοφόροι» είναι, ούτε είναι αδιάφοροι. Είναι απλώς νέα παιδιά που έχουν ανησυχίες για το μέλλον τους. Πρέπει να τους δώσουμε προοπτική, κάτι που δεν μπορείτε να κάνετε.

Ο ένας λοιπόν είναι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης. Ο άλλος είναι ο υπουργός Οικονομίας, ο οποίος ξέρει μόνο να κόβει τις κοινωνικές δαπάνες. Αλλά ρόλο απαράδεκτο έχει παίξει και ο υπουργός Προεδρίας. Υποβάθμισε πτυχία και σπουδές με την κατάφορη παραβίαση της αξιοκρατίας.

Σήμερα μάλιστα βλέπουμε στο φως της δημοσιότητας, την πραγματική σημασία της «επανίδρυσης του κράτους», με την ασύστολη χρήση μορίων για την ένταξη «γαλάζιων» – σε εισαγωγικά διότι δεν υπάρχουν για μας «γαλάζια, πράσινα ή κόκκινα» – παιδιών από το παράθυρο, στο δημόσιο.

Τι απαντάτε σε όλα τα παιδιά που σπουδάζουν σήμερα και αύριο θα ζητήσουν να μπουν στο δημόσιο με τα προσόντα τους και όχι με το μέσον τους;

Η πολιτική σας απαξιώνει την Παιδεία. Και το νομοσχέδιό σας είναι μια κωμικοτραγική προσπάθεια να αναστηλώσει την εικόνα της κυβέρνησης χωρίς να αναστηλώνει καν την Παιδεία. Το νομοσχέδιό σας δεν το ψηφίζουμε.

Καλώ, για τελευταία φορά, τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση να επανεξετάσει τη θέση του.

Προτείνω συγκεκριμένα, να αντικατασταθούν τα άρθρα του πρόχειρου και χωρίς όραμα νομοσχεδίου που καταθέσατε, με τέσσερα απλά και σαφή άρθρα που προτείνουμε, που θέτουν τις βάσεις για ένα νέο Πανεπιστήμιο στη χώρα μας.

Τέσσερα λιτά άρθρα, που δεν υποδηλώνουν έλλειψη εμπιστοσύνης στην ικανότητα -ή και καχυποψία στη βούληση- των Πανεπιστημίων να χαράξουν από μόνα τους τον δρόμο τους, με γνώμονα την ποιοτική τους ανέλιξη.

Τέσσερα λιτά άρθρα που δεν θα έχουν την απόχρωση ενός καταλόγου διατάξεων για την τιμωρία των, «μη συμμορφούμενων προς τις υποδείξεις» Ιδρυμάτων, αλλά αφήνουν τα Πανεπιστήμια ελεύθερα και επιβραβεύουν τις καλές πρακτικές και επιδόσεις. Διότι, η αστυνομική αντίληψη στην διοίκηση των Πανεπιστημίων και μάλιστα από το Υπουργείο δεν οδηγεί πουθενά και το λέω εγώ, που έχω περάσει δυο φορές από το Υπουργείο Παιδείας.

Η σύγχρονη και δημοκρατική πρόταση είναι η νέα αντίληψη διοίκησης που δημιουργεί θετικά κίνητρα, αντί να πνίγει τα Ιδρύματα σε νέες κρατικές γραφειοκρατίες και εγκυκλίους γραφειοκρατών.

Τέσσερα λιτά άρθρα προτείνουμε, που θέτουν τις βάσεις για ένα Πανεπιστήμιο που θα αντιμετωπίζει με ίσους όρους τους ανταγωνιστές του στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και σιγά σιγά και στην Ινδία και στην Κίνα και θα επιτρέπει σε όλες τις δημιουργικές του δυνάμεις να προσφέρουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους.

Κόβουμε τον «ομφάλιο λώρο» της Μητροπόλεως.

Σπάμε την κρατικιστική εξάρτηση της Ακαδημαϊκής Κοινότητας. Εγκαταλείπουμε τον ασφυκτικό και θανατηφόρο έλεγχο της γραφειοκρατίας του Υπουργείου. Διαμορφώνουμε συνθήκες νέες, προτείνουμε νέο πλαίσιο, ώστε οι δημιουργικές δυνάμεις της νέας γενιάς και της Ακαδημαϊκής Κοινότητας να αναπνεύσουν ελεύθερα και να αφοσιωθούν στο πραγματικό εκπαιδευτικό και ερευνητικό τους έργο.

Θέλουμε την Ελλάδα διεθνή μητρόπολη της Παιδείας στην ευρύτερη περιοχή και όχι την παιδεία φέουδο της Μητροπόλεως.

Για τον λόγο αυτό προτείνουμε:

Απέναντι στη λογική σας, του συγκεντρωτικού ελέγχου, προτείνουμε πλήρη αυτοτέλεια των Ιδρυμάτων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Απέναντι στην λογική των υπουργικών εγκυκλίων, εμείς προτείνουμε τον έλεγχο μέσα από τη συνεχή και διάφανη αξιολόγηση την πιστοποίηση, την επιβράβευση των καλών πρακτικών, αυτοτελών και με πρωτοβουλία Ιδρυμάτων.

Απέναντι στον λαβύρινθο των αδιεξόδων γραφειοκρατικών διαδικασιών που προτείνετε για τη διοίκηση των Ιδρυμάτων και τον πρόχειρο πειραματισμό σας, προτείνουμε ριζική αλλαγή του τρόπου διοίκησης. Αλλαγή με βάση τα διεθνώς κρατούντα και τις καλύτερες πρακτικές. Επιτέλους, να κάνουμε μια νέα αρχή στη διοίκηση των Πανεπιστημίων και των ΤΕΙ, σύμφωνα με τις καλύτερες πρακτικές που υπάρχουν διεθνώς και να μην προσπαθούμε να πειραματιζόμαστε με την άλφα ή τη βήτα διάταξη.

Αυτές οι αλλαγές πρέπει να προκύψουν, βεβαίως, από την συνεργασία με τα Πανεπιστήμια και την πολιτεία. Οι προτάσεις μας είναι για την αναβάθμιση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, την αυτοδιοίκηση, αξιολόγηση και χρηματοδότηση.

Σε ό,τι αφορά τους εσωτερικούς κανονισμούς λειτουργίας των ΑΕΙ, εντός έξι μηνών από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, κάθε Πανεπιστήμιο υποβάλλει σε Ανεξάρτητη Αρχή Αξιολόγησης και Πιστοποίησης πρότασης για την δομή, την λειτουργία, και τους στόχους του. Εδώ θέλω να πω, ότι μια Ανεξάρτητη Αρχή Αξιολόγησης και Πιστοποίησης πρέπει να ιδρυθεί και να αξιολογεί και να πιστοποιεί και τα κρατικά και μεθαύριο τα μη κρατικά Πανεπιστήμια.

Η αξιολόγηση και η πιστοποίηση είναι δυο διαφορετικές έννοιες. Η αξιολόγηση αξιολογεί το υπάρχον, η πιστοποίηση πιστοποιεί το καινούριο, ένα νέο Τμήμα, ένα πτυχίο που μπορεί να δημιουργηθεί σε ένα ανεξάρτητο, αυτόνομο, αυτοτελές, αυτοδιοικούμενο Πανεπιστήμιο, το οποίο πια δεν είναι θέμα υπουργικής απόφασης, αλλά είναι θέμα των ίδιων των Πανεπιστημίων.

Υποβάλλει λοιπόν, στην Ανεξάρτητη Αρχή Αξιολόγησης και Πιστοποίησης πρόταση για τη δομή, τη λειτουργία και τους στόχους του. Το σχέδιο αυτό, θα πρέπει να στηρίζεται και να αξιοποιεί την εμπειρία στους οργανισμούς και στους εσωτερικούς κανονισμούς αντίστοιχων Πανεπιστημίων της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Το σχέδιο αυτό, θα αναφέρεται μεταξύ άλλων και στον τρόπο διοίκησης, στον τρόπο εκλογής των οργάνων της διοίκησης και στα της συμμετοχής των φοιτητών, με τις εξής αρχές: διαφάνεια, εσωτερική αξιολόγηση. Εσωτερική αξιολόγηση ανεξάρτητη από τους φοιτητές, διάκριση των εξουσιών μεταξύ ελέγχοντος και ελεγχομένου, γιατί έχουμε σήμερα μια σύγχυση αυτών των εξουσιών. Λογοδοσία και εσωτερική, αλλά και προς την ευρύτερη κοινωνία.

Σε ό,τι αφορά το άρθρο 5, πιστεύω ότι για τον ακαδημαϊκό αναπτυξιακό προγραμματισμό, θα πρέπει αντιθέτως να μιλήσουμε για την εξής πρόταση μετά την ολοκλήρωση των νέων οργανισμών και εσωτερικών κανονισμών των Πανεπιστημίων και την ολοκλήρωση των διαδικασιών εκλογής των νέων οργάνων διοίκησης. Σύμφωνα με την πρόταση αυτή, κάθε ΑΕΙ προτείνει στο Υπουργείο έναν τετραετή προγραμματισμό δραστηριοτήτων, με βάση τον οποίο θα γίνει και η συμφωνία με το κράτος, για την χρηματοδότηση του Πανεπιστημίου. Η δημόσια χρηματοδότηση των Πανεπιστημίων, θα πρέπει να υπερκαλύπτει τις ανάγκες που θα δημιουργούν οι συμφωνημένοι στόχοι.

Η πρόταση του Πανεπιστημίου θα περιλαμβάνει μεταξύ των άλλων, μετρήσιμους στόχους, και με βάση την επίτευξη τους θα αξιολογούνται συνεχώς. Σε ό,τι αφορά το κεφάλαιο 4, δεν χρειάζεται για τις προπτυχιακές σπουδές. Είναι θέματα που αποτελούν μέρος των εσωτερικών κανονισμών του Πανεπιστημίου.

Σε ό,τι αφορά το άρθρο για τα συγγράμματα, προτείνουμε όλα τα συγγράμματα, οι σημειώσεις των Καθηγητών και η προτεινόμενη βιβλιογραφία για τα μαθήματα που διδάσκουν, να αναρτώνται στην ιστοσελίδα του κάθε Τμήματος ώστε να έχει δωρεάν πρόσβαση ο κάθε φοιτητής. Με Κοινή Υπουργική Απόφαση των Υπουργών Παιδείας και Οικονομικών, να καθορίζεται η αποζημίωση των συγγραφέων.

Το άρθρο για την ρύθμιση των θεμάτων των Πανεπιστημίων δεν χρειάζεται, διότι πρέπει να είναι θέμα εσωτερικού κανονισμού. Όπως βλέπετε έχουμε μια τελείως διαφορετική φιλοσοφία πάνω στην οποία εμείς προτείνουμε. Θεωρούμε δε, ότι και στη φιλοσοφία του παλαιού νόμου – πλαισίου τα θέματα τα οποία προσπαθείτε να λύσετε, ούτε αυτά θα λύσετε.

Τους αιώνιους φοιτητές, τους παραπέμπετε έτσι κι αλλιώς στην αιωνιότητα. Δεν ασχολείστε με τους εργαζόμενους φοιτητές, που είναι ένα σημαντικό πρόβλημα. Στο θέμα της συμμετοχής των φοιτητών, όπως το βάζετε, φοβάμαι θα κομματικοποιήσει ακόμα περισσότερο τα Πανεπιστήμια. Η αυτοδιοίκηση είναι ανύπαρκτη ουσιαστικά.

Όσον αφορά στο άσυλο, είναι ένα θέμα που έχει πολύ βαθύτερες ρίζες για την ελευθερία της σκέψης και την ακαδημαϊκή, που οπωσδήποτε πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από τα πανεπιστήμια και δεν θα αντιμετωπιστεί με το νόμο τον οποίο φέρατε.

Σας καλούμε, λοιπόν, να υιοθετήσετε αυτήν την δική μας πρόταση. Θεωρώ ότι, συμβάλλει στην ουσιαστική αναβάθμιση της Παιδείας, αλλά και στην εκτόνωση της κρίσης. Εμείς θέλουμε ανοιχτά πανεπιστήμια. Οι προτάσεις μας ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο ουσιαστικής αλλαγής στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Όμως, δεν κλείνει το κεφάλαιο των αλλαγών, οι προτάσεις μας δεν εξαντλούνται στα παραπάνω. Οι προτάσεις μας αφορούν και το Νηπιαγωγείο και φθάνουν μέχρι και την δια βίου εκπαίδευση.

Αφορούν στην χρηματοδότηση. Μιλάμε για το 5% του ΑΕΠ, 1 δισεκατομμύριο ευρώ στον πρώτο χρόνο της κυβέρνησής μας μετά τις εκλογές, στον νέο προϋπολογισμό και 40% του Δ’ ΚΠΣ για την εκπαίδευση και την κατάρτιση.

Αφορούν στην αξιολόγηση και πιστοποίηση των κρατικών και μη Ιδρυμάτων.

Αφορούν στις εισαγωγικές και στην εξάλειψη της γάγγραινας του φροντιστηρίου.

Αφορούν στην ανατροπή της αντίληψης της αποστήθισης και την εμπέδωση της κριτικής σκέψης.

Αφορούν στο δικαίωμα ελεύθερης επιλογής και διαμόρφωσης ενός πιο ανοιχτού πλαισίου σπουδών για τον κάθε φοιτητή ξεχωριστά. Να ξεφύγουμε από τα Τμήματα, να πάμε σε Σχολές ή σε Πανεπιστήμια με ευρύτερες επιλογές.

Αφορούν στην κάλυψη των οικονομικών αναγκών των φοιτητών, μέσω ενός σύγχρονου συστήματος μέριμνας.

Σήμερα -και γυρίζω όλη την Ελλάδα- πάρα πολλά παιδιά επεκτείνουν αναγκαστικά τον χρόνο των σπουδών τους. Γιατί; Γιατί παράλληλα δουλεύουν για να τα βγάλουν πέρα.

Δεν μπορούμε να στηρίξουμε ένα νομοσχέδιο που δεν δεσμεύεται σε ουσιαστική αύξηση των δαπανών για την Παιδεία.

Οι προτάσεις μας αφορούν και στη διεθνοποίηση όλων των ιδρυμάτων και όχι στην ίδρυση ενός διεθνούς πανεπιστημίου. Όλα τα ιδρύματα και τα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ, μπορούν να έχουν διεθνή διάσταση.

Οι προτάσεις μας αφορούν την εξασφάλιση της σύνδεσης με την παραγωγή και την περιφερειακή ανάπτυξη. Και άρα, την αποκέντρωση και την σιγουριά απασχόλησης των αποφοιτούντων.

Αυτά βέβαια, δεν χωρούν στο νομοσχέδιό σας. Χωρούν όμως στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, το οποίο ελπίζω να διαβάσετε. Για να βεβαιωθείτε ότι κάτι ξέρουμε κι εμείς μετά από πολλά χρόνια εμπειρίας, αλλά και ότι τολμούμε να πάμε μακριά.

Εσείς, παραμένετε δέσμιοι του παρελθόντος και των δυνάμεων της συντήρησης.

Εμείς, προτείνουμε μια ριζοσπαστική, συγκεκριμένη αλλαγή, ως βάση ευρύτερης συναίνεσης για ένα Πανεπιστήμιο σ´ αυτή την παγκόσμια εποχή.

Σε ότι αφορά πάντως το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, σας καλώ και αυτή την ύστατη στιγμή της κυβέρνησής σας, να δεχτείτε την εποικοδομητική, αλλά και ριζοσπαστική μας πρόταση, που θα αναλυθεί βεβαίως και περαιτέρω από τους εισηγητές μας.

Γιατί σήμερα δεν διακυβεύεται μόνο το μέλλον των επόμενων εκλογών, το μόνο που φαίνεται ότι ενδιαφέρει την κυβέρνηση και τον κ. Καραμανλή.

Διακυβεύεται το μέλλον του Ελληνικού Πανεπιστημίου και η συνοχή της κοινωνίας.

Και τις εκλογές, βέβαια, έχετε δικαίωμα να τις χάσετε. Δεν έχετε όμως το δικαίωμα να θυσιάσετε το μέλλον της χώρας, δεν έχετε το δικαίωμα να θυσιάσετε γενιές στον βωμό της ατολμίας και της συντήρησης.

Ευχαριστώ πολύ.»

Διαβάστε επίσης