Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Τοποθέτηση στην Επιτροπή της Βουλής για την ιατρική κάνναβη | 01.03.2018

Για το θάνατο του Τζαλάλ Ταλαμπανί | 03.10.2017

Γκουτέρες, Σάντσεθ και Παπανδρέου στη ΣΔ, στην έδρα του ΟΗΕ | Γραφείο Τύπου 14.07.2017

Επανεκλογή Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς | 03.03.2017

Για το θάνατο του Γιάννη Κουνέλλη | 18.02.2017

Επιστολή της Διεθνούς Επιτροπής για τα Ναρκωτικά προς τον πρόεδρο Ομπάμα | 19.01.2019

Σχετικά με την αίτηση της Ένωσης Κεντρώων στη ΣΔ | Γραφείο Γιώργου Α. Παπανδρέου 18.01.2017

 

Ο «Καλλικράτης» θεμέλια λίθος της νέας Ελλάδας

Ομιλία του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου, στη συζήτηση επί του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης: «Νέα αρχιτεκτονική της αυτοδιοίκησης και αποκεντρωμένης διοίκησης – Πρόγραμμα Καλλικράτης»

«Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, από τη μια πλευρά, κάθε αλλαγή φέρνει συζητήσεις, αντιδράσεις και προβληματισμούς. Υπάρχει η πλευρά της συντηρητικής προσέγγισης της πολιτικής, από ένα μέρος της κοινωνίας – ίσως είναι αυτοί που φοβούνται και προσπαθούν να κρατήσουν τα πράγματα όπως είναι, ίσως αυτοί που χάνουν θέσεις και προνόμια και αντιστέκονται.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά. Η αλλαγή, που φέρνει ελπίδα. Την ελπίδα ότι, αφήνουμε πίσω μας μοντέλα, πρακτικές και νοοτροπίες, που αποδεδειγμένα μας οδήγησαν σε μεγάλα αδιέξοδα. Αυτή είναι η δική μας επιλογή.

Με την υποχρέωση να πάμε την Ελλάδα μπροστά, αναλάβαμε πρώτα απ’ όλα την ευθύνη να σώσουμε τη χώρα από τη χρεοκοπία, όταν η προηγούμενη κυβέρνηση εγκατέλειψε την εξουσία γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο – επειδή δεν είχε το κουράγιο να παλέψει για την Ελλάδα.

Εμείς παλέψαμε, ματώσαμε, πονέσαμε με τον Ελληνικό λαό και, στο τέλος, καταφέραμε να αποφύγουμε αυτό που όλοι θεωρούσαν μοιραίο. Κρατήσαμε τη χώρα όρθια. Ανακτούμε καθημερινά τη χαμένη αξιοπιστία και θα κάνουμε το παν με τις αποφάσεις μας, για να μην ζήσει ποτέ η ελληνική οικογένεια τι σημαίνει «χρεοκοπία».

Κάναμε και κάνουμε το πατριωτικό μας καθήκον, το χρέος μας. Όπως κάνουμε καθημερινά, άλλωστε. Αλλά σήμερα, κάνουμε και τα νέα βήματά μας. Τα επόμενα βήματα είναι να δώσουμε προοπτική και ελπίδα. Τώρα, χτίζουμε τη νέα Ελλάδα, με ιστορικές, δομικές αλλαγές. Και ο «Καλλικράτης», με όλες τις διατάξεις που έχει, είναι ο θεμέλιος λίθος της νέας Ελλάδας που χτίζουμε.

Ξέρω ότι μερικοί ίσως να το παρουσιάσουν ως μια απλή ανακατανομή της χωροθέτησης στην Αυτοδιοίκηση. Κάνουν λάθος. Είναι κορυφαία πολιτική επιλογή και συνάμα, για μας, προεκλογική μας δέσμευση. Δέσμευση, που συνδέεται με την θεραπεία μεγάλων ασθενειών, της ελληνικής Διοίκησης και του κράτους.

Δέσμευση για μια Ελλάδα της ανάπτυξης, της καινοτομίας, της ευνομίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης. Κριτήριο είναι και η χωροταξική συνοχή της χώρας για μια νέα αναπτυξιακή ταυτότητα, που επιτρέπει την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων μας.

Και πλέον, μια Ελλάδα και μια Πολιτεία που επιτέλους σέβεται τον Έλληνα και την Ελληνίδα και αυτοί, με τη σειρά τους, σέβονται τη δική τους Πολιτεία.

Ίσως αυτή η Ελλάδα φαντάζει μακρινή, σε σχέση με αυτά που ζούμε σήμερα. Σκοπός μας είναι να φέρουμε κοντά αυτή την Ελλάδα, κάνοντας τις ιστορικές ανατροπές που καθυστέρησαν για χρόνια.

Σήμερα, συζητάμε – και τις επόμενες μέρες ψηφίζουμε – μια ακόμα πολύ μεγάλη ανατροπή, που αυτή η Κυβέρνηση φέρνει στη χώρα. Το πρόγραμμα «Καλλικράτης» δίνει στην Ελλάδα τη δυνατότητα να έρθει ακόμη πιο κοντά σε ένα μέλλον καλύτερο, πιο ασφαλές, πιο δίκαιο, πιο αισιόδοξο.

Είναι ένα συνολικό σχέδιο για μια βαθιά αλλαγή του κράτους, μια ριζική ανατροπή της αντίληψης άσκησης της εξουσίας. Μια ανατροπή, που ζήτησε ο Ελληνικός λαός, με την εντολή του στις 4 Οκτωβρίου.

Ο «Καλλικράτης» είναι ένα ακόμα μεγάλο βήμα, το οποίο θα ακολουθήσουν κι άλλα, για την αλλαγή του κράτους. Ενός κράτους, που τόσες φορές είχαμε επισημάνει τα τελευταία χρόνια ότι είναι ο μεγάλος ασθενής. Ένα κράτος, που το χαρακτηρίζουν οι λέξεις «συγκεντρωτικό», «γραφειοκρατικό», «δραχμοβόρο», «σπάταλο», «αδιαφανές», «πολυδαίδαλο», «πολύπλοκα νομικίστικο», «κουραστικά αναποτελεσματικό».

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο πυρήνας του ελληνικού προβλήματος, η κύρια αιτία και της δημοσιονομικής κατάρρευσης που αντιμετωπίσαμε, δεν είναι οικονομική, αλλά θεσμική και πολιτική. Είναι το πελατειακό κράτος, αυτό της αναξιοκρατίας, της αδιαφάνειας και, δυστυχώς, και της διαφθοράς.

Ένα κράτος που σπαταλά, που δεν αξιοποιεί ούτε τους ανθρώπινους πόρους σωστά, ούτε σέβεται τη δημόσια περιουσία και τους κόπους του Έλληνα φορολογούμενου. Ένα κράτος, που αντί να προσφέρει προστασία στον πολίτη, δηλαδή ένα κράτος πρόνοιας, έγινε βορά κερδοσκοπίας σε τομείς όπως αυτός της υγείας και της παιδείας.

Ένα κράτος, που αντί να απελευθερώνει, να δίνει φτερά στις δυνατότητες του Ελληνισμού και ιδιαίτερα στη νέα γενιά, καταπιέζει, πνίγει, στέκεται εμπόδιο σε κάθε πρωτοβουλία, φαντασία και δημιουργία. Ένα κράτος, που αντί να στηρίζει την ανάπτυξη, την καινοτομία, την ανταγωνιστικότητα, έγινε ο αιμοδότης σε παρασιτικές επιχειρηματικές δραστηριότητες, χωρίς μέλλον. Ένα κράτος, που τα αντανακλαστικά του ήταν έτοιμα μόνο για το ιδιοτελές και όχι το συλλογικό συμφέρον, που άκουγε τον ισχυρό και τον αρεστό, αλλά όχι το σωστό και το δίκαιο.

Ίσως δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει, διότι για μας είναι καθημερινότητα, έχει γίνει συνήθεια, αλλά σήμερα είμαστε ένα από τα πιο, αν όχι το πιο συγκεντρωτικό κράτος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ακόμη περισσότερο και από τα πρώην Κομμουνιστικά κράτη.

Έφτασε η ώρα να βάλουμε τέλος σε αυτό τον αναχρονισμό. Πάμε σε ένα επιτελικό κράτος, με σύγχρονες, αποκεντρωμένες δομές, το οποίο περιορίζεται στις επιτελικές, εποπτικές του ευθύνες. Σε ένα κράτος, που οι υπηρεσίες του θα είναι δίπλα στον πολίτη, υπό τον έλεγχο του πολίτη, εκεί όπου τις έχει ανάγκη, στην πόλη του, στη γειτονιά του, στο χωριό του.

Σε ένα κράτος, που δίνει αρμοδιότητες στις κοινωνικές και δημιουργικές δυνάμεις κάθε περιοχής, να αποφασίσουν οι ίδιες για το πώς θα αξιοποιηθούν τα χρήματα, με διαφάνεια βεβαίως, με λογοδοσία για το ποιες είναι οι προτεραιότητες και οι ανάγκες κάθε τόπου, κάθε Περιφέρειας, για το ποια είναι τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα και, άρα, για τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να αναπτυχθεί βιώσιμα η κάθε περιοχή.

Σε ένα κράτος, που παύει να αναγκάζει τον πολίτη να τρέχει σε δεκάδες κεντρικές υπηρεσίες, χάνοντας και χρόνο και χρήμα για να κάνει μια απλή δουλειά, που του επιτρέπει να την ολοκληρώνει στον τόπο διαμονής του, όπου συνεργάζονται, συντονίζονται οι διαφορετικές Υπηρεσίες μεταξύ τους, διότι είναι δίπλα στον πολίτη – και όχι σε κεντρικά και απρόσωπα φέουδα της Αθήνας.

Το ίδιο ισχύει για κάθε κοινωνική υπηρεσία, την υγεία, την παιδεία, την κατάρτιση, το κράτος πρόνοιας. Ακόμη και στη μεγάλη προσπάθεια ανάκαμψης της οικονομίας μας, το κράτος, ως έχει σήμερα, στέκεται ισχυρό εμπόδιο, χωρίς Υπουργεία που να σκέφτονται στρατηγικά, χωρίς Υπηρεσίες που να αντιδρούν άμεσα.

Ίσως να ακούγεται παράδοξο, αλλά το ελληνικό πρόβλημα δεν είναι το ίδιο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η αναπτυγμένη Βόρεια Ευρώπη – και αυτό είναι θετικό για μας. Διότι οι βόρειες χώρες έχουν μικρά περιθώρια αλλαγών για τις οικονομίες τους, για να γίνουν ανταγωνιστικές, για να έχουν μεγάλη ανάπτυξη.

Αντιθέτως, στην Ελλάδα, ο εκσυγχρονισμός του κράτους, η δημιουργία ενός αποτελεσματικού κράτους θα μας απελευθερώσει και θα δώσει τεράστια αποθέματα για την κοινωνία και ιδιαίτερα για την οικονομία μας, εξασφαλίζοντας και πάλι ανάπτυξη και άνοδο του επιπέδου ζωής.

Το σωστό κράτος είναι λοιπόν για μας εγγύηση και ανάγκη, και για να ξεπεράσουμε τη σημερινή κρίση, αλλά και για να εγγυηθούμε την ευημερία αύριο για τον κάθε Έλληνα πολίτη.

Γι’ αυτό και δεν μπορούμε να παρακάμπτουμε σήμερα τους φοβερούς παραλογισμούς της λειτουργίας του κράτους, προσπαθώντας να διορθώσουμε αυτό το πρόβλημα με μικρές παρεμβάσεις και μερεμέτια. Χρειάζονται σαρωτικές, συνολικές αλλαγές – και ο «Καλλικράτης», είναι από μόνος του μία από αυτές.

Αλλάζει τη φιλοσοφία, η οποία αποτελεί το θεμέλιο για τη λειτουργία της Πολιτείας μας. Γι’ αυτό, άλλωστε, πολλούς τους τρομάζει, γιατί συνήθισαν αλλιώς. Αλλά αυτό το «αλλιώς», πρέπει να τελειώνει. Το χρωστάμε στη χώρα, στους πολίτες, στα παιδιά μας. Χρειάζεται να κάνουμε τις μεγάλες ανατροπές.

Όποιος επιλέξει να μείνει και πάλι πίσω, εγκλωβισμένος στο παρελθόν, ας το κάνει και ας είναι έτοιμος να πληρώσει το τίμημα αυτής του της επιλογής. Το ΠΑΣΟΚ, η σημερινή Κυβέρνηση, ευθυγραμμίζεται πλήρως με την κοινή λογική, με τις απαιτήσεις των πολιτών, με τις ανάγκες της χώρας, και δεν θα κάνουμε πίσω ούτε βήμα.

Αλλάζουμε την Ελλάδα. Αλλάζουμε τον τρόπο άσκησης της εξουσίας. Αλλάζουμε οριστικά και αμετάκλητα το κράτος. Απελευθερώνουμε δυναμικό, φέρνουμε ελπίδα. Με τον «Καλλικράτη», εξορθολογούμε τη διοικητική διαίρεση της χώρας. Πάμε σε μόλις 325 Δήμους, από 1.034 Δήμους και Κοινότητες, και σε 13 Περιφέρειες.

Οι θέσεις των εκλεγμένων στην Αυτοδιοίκηση περιορίζονται στο μισό. Θεμελιώνουμε έναν ικανό Δήμο, στον οποίο θα συζητείται, θα προτείνεται και θα αποφασίζεται η τύχη κάθε υπόθεσης τοπικού ενδιαφέροντος.

Το ίδιο θα γίνεται και στο επίπεδο της κάθε Περιφέρειας. Θα αποφασίζει η ίδια, και όχι ένα κεντρικό κράτος, απομακρυσμένο από την πραγματικότητα, τις ανάγκες και τις δυνατότητες κάθε περιοχής, για το πώς θα αναπτυχθεί. Όλα αυτά, βέβαια, πάντα μέσα από δημοκρατικό έλεγχο και διαφάνεια.

Δημιουργούμε μια αποκεντρωμένη Διοίκηση, με ισχυρές ενότητες, έτοιμες να υποδεχθούν και νέες αρμοδιότητες, που θα τους χορηγηθούν από τα Υπουργεία. Ο «Καλλικράτης» είναι μόνο η αρχή, αφού θα ακολουθήσει σειρά αποκέντρωσης αρμοδιοτήτων από το κράτος στην Αυτοδιοίκηση.

Δημιουργούμε νέες δομές για την εξυπηρέτηση του πολίτη, όσο το δυνατόν πιο κοντά, πιο απλά, πιο αποτελεσματικά. Τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών θα γίνουν και Ηλεκτρονικά Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών. Διοικητική βοήθεια στο σπίτι, αλλά και Κάρτα του Πολίτη για κάθε δημότη.

Προχωρούμε σε πρωτοφανή αριθμό συγχωνεύσεων στους Δημόσιους Οργανισμούς και τις Δημοτικές Επιχειρήσεις. Καταργούνται ή συγχωνεύονται 4.000 Δημοτικές Επιχειρήσεις και Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου. Από τις 6.000, περιοριζόμαστε σήμερα σε 2.000. Η θητεία των αιρετών από τετραετής γίνεται πενταετής. Οι εκλογές για την Αυτοδιοίκηση γίνονται ταυτόχρονα με τις Ευρωεκλογές και εξοικονομούνται τεράστια ποσά.

Θέλω επίσης να σταθώ στην επαναφορά των Κοινοτήτων, ως βασικού κυττάρου της Αυτοδιοίκησης σε κάθε χωριό, αλλά και γειτονιά, στο πλαίσιο των νέων μεγάλων Δήμων. Η αλλαγή από το Διαμέρισμα στην Κοινότητα σηματοδοτεί, σε συμβολικό επίπεδο, τη στροφή από μια έννοια διοικητικών ορίων, σε μια έννοια με αναφορά τους πολίτες και την κοινωνία.

Μια νέα συλλογικότητα, εκεί όπου υπήρχε ο ατομικισμός. Μια νέα ανθρωπιά, εκεί όπου υπήρχε το ψυχρό και απρόσωπο. Μια νέα συμμετοχή, εκεί όπου υπήρχε η αποχή. Δεν είναι μόνο συμβολική η αλλαγή. Αποτελεί ζωντανό κύτταρο αλληλεγγύης.

Εξοπλίζονται με νέες αρμοδιότητες και πόρους, με ουσιαστικές δηλαδή δυνατότητες να διαχειρίζονται τα καθημερινά προβλήματα της Κοινότητας. Προβλέπεται βέβαια μεταφορά σειράς αρμοδιοτήτων, αλλά και πόρων, ώστε να αποκτήσουμε γερές και σταθερές δομές, πάνω στις οποίες θα έρθουν, στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα, να «δέσουν» όλες οι πολιτικές μας για την παιδεία, για την κοινωνική πρόνοια και για την ανάπτυξη.

Ήδη, με το νομοσχέδιο αυτό, περνούν στους Δήμους πολλές αρμοδιότητες για την κατάρτιση και τη δια βίου μάθηση. Η λειτουργία των σχολείων περνά σιγά – σιγά στα χέρια της τοπικής κοινωνίας και, στο μέλλον, πρόθεσή μας είναι, με την επόμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, να πάμε σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα απαντά στις ανάγκες κάθε περιοχής, με πολλές αποφάσεις να λαμβάνονται σε επίπεδο Δήμου και Περιφέρειας.

Είναι απαράδεκτο η Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, να μην συνδέονται σήμερα με την πολιτιστική, κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη της κάθε Περιφέρειας, με την καινοτόμο ανάπτυξη, την πράσινη ανάπτυξη, τη δια βίου κατάρτιση, την έρευνα για τα συγκριτικά πλεονεκτήματα και την ταυτότητα κάθε περιοχής, αλλά να λειτουργούν σήμερα μόνο για την ανάπτυξη της καφετέριας, των ενοικιαζόμενων δωματίων και για κανένα… καλό γαμπρό ή νύφη, στον τοπικό πληθυσμό.

Στην υγεία, μεταφέρονται εντός διετίας οι Δημόσιες Υγειονομικές Περιφέρειες, δηλαδή όλο το αποκεντρωμένο Σύστημα Υγείας. Στην πρόνοια, οι περισσότερες αρμοδιότητες, από τους Νομούς πηγαίνουν στους Δήμους, στους οποίους προοπτικά θα συγκεντρωθεί το σύνολο της άσκησης προνοιακής πολιτικής.

Επίσης, στις κρατικές Περιφέρειες παραμένουν μόνο όσες αρμοδιότητες έχουν συνταγματικό περιορισμό – δασικά, περιβάλλον, ιθαγένεια και μεταναστευτική πολιτική. Όλες οι άλλες, με κυριότερη την περιφερειακή ανάπτυξη και το ΕΣΠΑ, πηγαίνουν στην αιρετή Περιφέρεια. Πλέον, η Περιφέρεια καθίσταται το θεσμικό όχημα του αναπτυξιακού σχεδιασμού.

Σε ό,τι αφορά τα έσοδα, ο «Καλλικράτης» προβλέπει τη χρηματοδότηση της Αυτοδιοίκησης με δυναμικούς πόρους, ένα πάγιο και διαχρονικό αίτημα όλων των εκπροσώπων της, με έσοδα από το ΦΠΑ, το Φόρο Εισοδήματος και το Φόρο Ακίνητης Περιουσίας.

Βεβαίως, το κράτος σήμερα είναι μεγάλο, είναι διογκωμένο, με τεράστιο αριθμό υπαλλήλων, με αποτέλεσμα να έχουμε ανελαστικές δαπάνες. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πάμε σε μια μεταβατική φάση μεταφοράς και αρμοδιοτήτων και πόρων. Αλλά θα δώσουμε και τη δυνατότητα, πάρα πολλοί υπάλληλοι του κεντρικού κράτους, να μπορέσουν να αιματοδοτήσουν, να στελεχώσουν την Περιφέρεια και την Αυτοδιοίκηση.

Πάνω απ’ όλα, όμως, με τον «Καλλικράτη», προχωράμε στην αποκατάσταση του Δικαίου, της λογοδοσίας, της απόδοσης ευθυνών, με τη θέσπιση νέων κανόνων λειτουργίας και εγγυήσεων για την τήρησή τους. Ξέρουμε ότι η σημερινή Αυτοδιοίκηση – και αυτή – έχει κατηγορηθεί από τον Συνήγορο του Πολίτη για αδιαφάνεια και διαφθορά. Γι’ αυτό, θεσπίζουμε κανόνες αντικειμενικότητας και αξιοκρατίας στην πρόσληψη και την εξέλιξη κάθε δημόσιου λειτουργού.

Θεσπίζουμε κανόνες ελέγχου της νομιμότητας, με ανεξάρτητα όργανα, και αντιμετώπιση της κακοδιοίκησης, με θεσμούς στο πρότυπο του Συνηγόρου. Κανόνες αυστηρού ελέγχου στη διαχείριση και του τελευταίου ευρώ. Όπως επίσης, αλλάζουμε το σημερινό μοντέλο λήψης αποφάσεων, με την εισαγωγή νέων θεσμών, που καθιστούν τον πολίτη υπεύθυνο και συμμέτοχο στις αποφάσεις που λαμβάνονται και τον αφορούν. Δηλαδή, συγκροτείται Επιτροπή Διαβούλευσης στους Δήμους και τις Περιφέρειες.

Για πρώτη φορά, οργανώνεται η δυνατότητα θεσμοποιημένης και ανοιχτής διαβούλευσης με εκπροσώπους της τοπικής κοινωνίας, στην οποία θα συμμετέχουν πολίτες μετά από κλήρωση, ακολουθώντας την αρχαιοελληνική μας παράδοση.

Προβλέπεται, επίσης, διαδικασία ηλεκτρονικής διαβούλευσης. Για κάθε απόφαση Δήμου, Περιφέρειας, ή Οργανισμού τους, θα είναι υποχρεωτική η ανάρτησή της στο διαδίκτυο. Ταυτόχρονα, ένας Αντιδήμαρχος αναλαμβάνει υπεύθυνος Διαφάνειας και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης.

Εισάγεται υποχρέωση ετήσιου απολογισμού του Περιφερειάρχη, σε ειδική δημόσια συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου. Ομοίως, οι Περιφερειάρχες θα είναι υποχρεωμένοι να κάνουν κάθε χρόνο παρουσίαση του απολογισμού τους στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, αυτό που πράγματι συμβαίνει είναι ότι ο «Καλλικράτης» συνιστά προϋπόθεση για την έξοδο της χώρας μας από την κρίση.

Βέβαια, η Αξιωματική Αντιπολίτευση, για μια ακόμη φορά, έρχεται να πει το «όχι». Αυτό το «όχι» όμως, κυρίες και κύριοι, που έρχεται να ακολουθήσει τα άλλα και πολλά «όχι», τα δικά σας, στην πλήρη εφαρμογή του ΑΣΕΠ, στην αξιοκρατία και στις προαγωγές στο Δημόσιο, στο φορολογικό νόμο, ακόμη βέβαια και στην ψήφιση του νομοσχεδίου για την κύρωση του Μνημονίου, του νομοσχεδίου για τη σωτηρία της πατρίδας μας, αυτό το «όχι», είναι μια ακόμη ακατανόητη μάχη κατά της ίδιας της κοινής λογικής.

Είναι η ευκολία να μην αναλαμβάνετε τις ευθύνες σας ούτε ως Αντιπολίτευση – όπως βέβαια τις αποφύγατε και τις αποφεύγατε και ως κυβέρνηση, για 6 ολόκληρα χρόνια. Φοβάστε το λεγόμενο «πολιτικό κόστος», αλλά φορτώσατε το κόστος στην πατρίδα και στην ελληνική οικογένεια.

Κάνετε σαν να μην βλέπετε το δραστικό περιορισμό Πρωτοβάθμιων και Δευτεροβάθμιων ΟΤΑ, τις χιλιάδες συγχωνεύσεις Οργανισμών και Επιχειρήσεων, τις δεκάδες χιλιάδες καταργήσεις θέσεων αιρετών και μελών Διοικητικών Συμβουλίων, τις τεράστιες οικονομίες κλίμακος. Πάνω απ’ όλα, κάνετε πως δεν βλέπετε το δραστικό περιορισμό των μη παραγωγικών δαπανών και τον εξαντλητικό έλεγχο της οικονομικής διαχείρισης.

Αλήθεια, το διαβάσατε το νομοσχέδιο; Ασχοληθήκατε; Το Εθνικό Λογιστήριο του Κράτους υπολογίζει οικονομίες της τάξης του 1 δις και 185 εκ. ευρώ. Αλλιώς, γιατί αρνείστε; Γιατί φοβάστε κάθε πρωτοβουλία μεγάλων αλλαγών; Δεν έγινε μάθημα το αποτέλεσμα 6 χρόνων απραξίας; Δεν έγιναν μάθημα τα αποτελέσματα των ανεξέλεγκτων προσλήψεων, των ανεξέλεγκτων επιχορηγήσεων εκτός κριτηρίων;

Θέλετε η Ελλάδα να συνεχίσει έτσι; Θέλετε να αψηφήσουμε την κρίση, το επείγον των καιρών μας; Την απαίτηση του λαού, για αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, για ευνομία και διαφάνεια; Την απαίτηση του λαού, για μεγάλες αλλαγές, απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που, δυστυχώς, παρήγαγε αδιαφάνεια;

Κυρίες και κύριοι, αυτή η ώρα είναι η ώρα των ριζικών ανατροπών. Έχει έρθει το τέλος των αναβολών, το τέλος των δικαιολογιών. Όμως, με κάθε μεγάλη αλλαγή που έχουμε ψηφίσει στο Κοινοβούλιο μέχρι σήμερα, και με τον «Καλλικράτη», αποδεικνύουμε ότι η Πολιτεία μας μπορεί. Μπορεί να είναι και αξιόπιστη, μπορεί να είναι και συνεπής.

Συνεπής απέναντι στους Έλληνες πολίτες, αλλά και σε όσους θέλουν, καλοπροαίρετα ή και κακοπροαίρετα, να μας κρίνουν διεθνώς. Και θα συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο, κάνοντας την Ελλάδα αξιόπιστη, νοικοκυρεμένη, δίκαιη και ανθρώπινη, με θεσμούς που εγγυώνται ανταγωνιστική και βιώσιμη οικονομία.

Έρχεται άλλωστε πολύ σύντομα και ο νόμος που θα επιβάλλει απόλυτη διαφάνεια σε κάθε απόφαση, σε κάθε πράξη οργάνου της Διοίκησης, απόλυτη διαφάνεια στη διάθεση και του τελευταίου ευρώ, με την υποχρεωτική ανάρτηση στο διαδίκτυο κάθε απόφασης, και με τη δημιουργία Μονάδων Διαφάνειας σε όλο το δημόσιο τομέα. Όλα αυτά μαζί, συνθέτουν πια μια νέα αντίληψη. Μια νέα αντίληψη διακυβέρνησης, που βάζει πρώτα τον πολίτη και χτυπά τη ρίζα της συμφοράς της μεταπολίτευσης, το λεγόμενο «πελατειακό κράτος».

Ήρθε και η ώρα να εμπιστευτούμε τις δυνάμεις της κοινωνίας. Σε αυτή την περίπτωση, τις δυνάμεις της τοπικής κοινωνίας και της Περιφέρειας. Και έτσι, θα πετύχουμε την αναπτυξιακή επανεκκίνηση της χώρας. Έτσι, θα αξιοποιήσουμε δυνάμεις δημιουργίας, «κοιτάσματα» παραγωγικότητας, που έως τώρα μένουν καθηλωμένα και ανεκμετάλλευτα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, όταν στο παρελθόν οι Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ έκαναν μικρές επαναστάσεις, εισάγοντας νέους θεσμούς στην Αυτοδιοίκηση, όπως αυτόν του αιρετού Νομάρχη, αλλά και την συγκρότηση των Περιφερειών για πρώτη φορά, όταν επίσης ερχόταν στη Βουλή το 1997 ο «Καποδίστριας», τότε, και πάλι βρεθήκαμε μπροστά στις ίδιες αντιδράσεις από την Αξιωματική Αντιπολίτευση.

Κι όμως, η ίδια η κοινωνία, όχι μόνο αποδέχτηκε, αλλά αγκάλιασε αυτές τις αλλαγές, όπως αγκάλιασε και το πρώτο κύμα συνενώσεων Δήμων και Κοινοτήτων. Και καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε αυτά να τα καταργήσει. Αντιθέτως, όλες οι μετέπειτα κυβερνήσεις ξεκίνησαν να μιλούν για ακόμη μεγαλύτερο εξορθολογισμό στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, μέχρις ότου να φτάσουμε, 13 χρόνια μετά, σήμερα, εδώ, στο Κοινοβούλιο, να συζητάμε αυτό το επόμενο μεγάλο βήμα.

Αυτά τα έλεγαν και οι Υπουργοί σας, της Νέας Δημοκρατίας, αυτό απαιτούσαν και τα άλλα κόμματα της Αντιπολίτευσης. Αλλά δεν υπήρχε η βούληση, η τόλμη, η απόφαση. Η βούληση να υπηρετούμε τις ανάγκες του τόπου, του λαού – και όχι των μικροκομματικών μας συμφερόντων.

Αυτό μας υποχρεώνει όλους, να αντιληφθούμε ότι το μέχρι σήμερα μοντέλο άσκησης πολιτικής στη χώρα μας, το να αποφασίζουμε ερήμην της κοινωνίας, ή να αποφασίζουμε διότι είμαστε αιχμάλωτοι συμφερόντων, έχει ξοφλήσει.

Η σημερινή Κυβέρνηση κάνει τα πάντα, για να αποδείξει ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας αλλάζει. Μια επανάσταση Δημοκρατίας, που θα απελευθερώσει θεσμούς και πολιτικούς από δεσμεύσεις και δουλείες. Κάτι που χρειάζεται βέβαια όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς – το βλέπουμε και από τη ρίζα της οικονομικής κρίσης: μια πολιτική, μιας δημοκρατικής επανάστασης σε κάθε χώρα, αλλά και στο διεθνές σύστημα διακυβέρνησης. Μια πολιτική, που έρχεται πιο κοντά στον πολίτη, που ακούει τη φωνή του και λαμβάνει υπόψη του, πάνω απ’ όλα, τις ανάγκες του.

Όμως, το πολιτικό σύστημα δεν είναι μόνο η Κυβέρνηση, δεν είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ. Είναι και η Αξιωματική Αντιπολίτευση, είναι και το Κοινοβούλιο, είναι όλα τα κόμματα του Κοινοβουλίου. Γι’ αυτό, σας καλώ ακόμα μια φορά, να αποδείξουμε ότι κατανοούμε ότι οι καιροί άλλαξαν, ότι προέχει το συμφέρον της χώρας και των πολιτών, όχι η μεταξύ μας μικροκομματική αντιπαράθεση.

Ο «Καλλικράτης», μία κατ’ εξοχήν μεταρρυθμιστική προσπάθεια για το καλό και την πρόοδο της χώρας μας, δίνει στη χώρα την ευκαιρία να αλλάξει. Δίνει όμως σε όλους μας την ευκαιρία, να αποδείξουμε ότι μπορούμε να αλλάξουμε και εμείς.

Σας καλώ όλους, λοιπόν, να ψηφίσετε το νομοσχέδιο και να δώσουμε στη χώρα ελπίδα και προοπτική ανάπτυξης, ένα εργαλείο για να πατήσει σήμερα και πάλι γερά στα πόδια της.

Σας ευχαριστώ.

Διαβάστε επίσης