Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ας επιλέξουν οι πολίτες τον σοσιαλιστή υποψήφιο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής | Άρθρο | 17.10.2017

«Να ηττηθούν οι ιδέες και οι πρακτικές της συντήρησης» | Άρθρο στην εφημερίδα Τα Νέα 03.09.2018

Τοποθέτηση στην Επιτροπή της Βουλής για την ιατρική κάνναβη | 01.03.2018

Για το θάνατο του Τζαλάλ Ταλαμπανί | 03.10.2017

Γκουτέρες, Σάντσεθ και Παπανδρέου στη ΣΔ, στην έδρα του ΟΗΕ | Γραφείο Τύπου 14.07.2017

Επανεκλογή Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς | 03.03.2017

Για το θάνατο του Γιάννη Κουνέλλη | 18.02.2017

 

Ομιλία του Πρωθυπουργού, Γιώργου Α. Παπανδρέου, σε σύσκεψη με εκπροσώπους φορέων στη Λευκάδα

 

Δήμαρχε, αγαπητοί φορείς, εκπρόσωποι, δημοτικοί σύμβουλοι, εκπρόσωποι Συλλόγων και φορέων της περιοχής, είναι δική μου η χαρά να βρίσκομαι σε αυτό το όμορφο νησί. Το έχουμε επισκεφτεί κατά καιρούς και έχω απολαύσει τις ομορφιές του νησιού αυτού και της περιοχής.

Σήμερα, είμαστε εδώ για να συζητήσουμε τα προβλήματα. Δεν θα μιλήσω πολύ, για να δώσω το χρόνο ώστε να ακούσω και να συζητήσουμε αν θέλετε τα προβλήματα, και πολλά από αυτά που ανέφερε ο Δήμαρχος, αλλά και πολλά θέματα τα οποία βλέπω ότι προγραμματίζει και προχωρά, σε συνεργασία με την Περιφέρεια και την Κυβέρνηση.

Ξέρω ότι τα προβλήματά σας είναι και προβλήματα πολλών περιοχών, κάποια άλλα είναι ιδιαίτερα όμως, όπως η υδροδότηση, οι μεταφορές, οι τιμές των καυσίμων, η γραφειοκρατία και ένα περιβάλλον κρίσης. Όλα αυτά και ιδιαίτερα η κρίση έχουν δημιουργήσει προβλήματα σε όλη τη χώρα, καθώς και μια αρνητική ψυχολογία, την οποία μήνες τώρα προσπαθούμε να σπάσουμε. Και θα τη σπάσουμε, θα την αλλάξουμε.

Είμαστε εδώ, λοιπόν, για να συζητήσουμε, όπως κάνουμε και θα κάνουμε και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, τις τοπικές ανάγκες, αλλά και τις δυνατότητες που υπάρχουν και είναι τεράστιες στη χώρα μας.

Κάθε περιοχή έχει τεράστιο πλούτο, αρκεί να δούμε πώς θα τον αξιοποιήσουμε σωστά. Περνάμε δυσκολίες, όπως πολύ σωστά είπατε κ. Δήμαρχε, όλοι το γνωρίζουμε. Και οι δυσκολίες αυτές αφορούν πρώτα απ’ όλα στο να αντιμετωπίσουμε ελλείμματα και χρέη, τα οποία φορτώθηκαν στη χώρα μας από κακές πολιτικές. Και βεβαίως, έχουμε να αντιμετωπίσουμε κι ένα διεθνές κλίμα το οποίο υπάρχει, έναν φόβο και μια καχυποψία των αγορών και των Τραπεζών. Και ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα, με πολλές αδυναμίες.

Ας δούμε, όμως, τα δικά μας προβλήματα, τις παθογένειες της δικής μας χώρας, που ήταν η σπατάλη, η επένδυση που δεν πήγαινε στη σωστή ανάπτυξη, στις σωστές προτεραιότητες, οι πελατειακές σχέσεις που δεν άφηναν να απελευθερωθούν οι δημιουργικές πρωτοβουλίες και επιβραβευόταν μόνον αυτός που είχε το μέσο, τον παράγοντα, με αποτέλεσμα βεβαίως την έλλειψη σωστών υποδομών, σωστών επιλογών και σωστής ανάπτυξης.

Δυστυχώς, είχαμε μια ανάπτυξη που άφηνε ελλείμματα, χρέη και βάρη, τα οποία σήμερα καλούμαστε να πληρώσουμε, αλλά και ένα κοινωνικό κράτος που δεν αντιμετώπιζε τις πραγματικές ανάγκες του τόπου.

Εμείς διαχειριζόμαστε το θέμα του χρέους, αλλά δεν είναι μόνον αυτός ο στόχος μας. Είναι ένας δύσκολος στόχος, αλλά δεν είναι ο μόνος. Βασικός μας στόχος είναι να κάνουμε τις αλλαγές στη χώρα μας, γιατί η χώρα μας έχει τεράστιες δυνατότητες.

Έχω γυρίσει, όπως ξέρετε, ανά την υφήλιο. Η Ελλάδα έχει τεράστιες δυνατότητες. Πρώτα απ’ όλα, το ίδιο το ανθρώπινο δυναμικό της, τους ίδιους τους Έλληνες, τον Ελληνισμό, αλλά και τις ομορφιές, τον παραγωγικό πλούτο, τον φυσικό πλούτο, τον πολιτισμό και την παράδοσή μας.

Όλα αυτά, βεβαίως, όπως είπε και ο Δήμαρχος, σκοντάφτουν και σε αντιλήψεις, αλλά και σε θεσμούς. Σε θεσμούς όπως, παραδείγματος χάριν, ένα κράτος με μια γραφειοκρατία, την οποία και εσείς αντιμετωπίζετε, αλλά και εμείς.

Εγώ λέω ότι εμείς είμαστε περαστικοί. Εμείς που εκλεγόμαστε, είμαστε περαστικοί από αυτές τις θέσεις. Το κράτος είναι κάτι μόνιμο.

Το χρόνο που εμείς έχουμε για να διαχειριστούμε αυτή την κατάσταση, πρέπει να τον αξιοποιήσουμε πλήρως, για να κάνουμε μεγάλες αλλαγές. Διότι αυτό το κράτος, οποιοσδήποτε κι αν είναι στην κυβέρνηση, αν δεν αλλάξει, δεν θα πάει μπροστά η χώρα. Και έχει εμπεδωθεί μια αντίληψη, μια νοοτροπία, μια κουλτούρα αν θέλετε, δυστυχώς, στην ίδια τη γραφειοκρατία, η οποία λειτουργούσε πάρα πολλές φορές και ως εμπόδιο και, μάλιστα, με το εμπόδιο να είναι αυτοσκοπός: «θα σου βάλω εμπόδιο» – γιατί έτσι λειτουργούσε και το πολιτικό σύστημα – «για να έρθεις γονυπετής και να μου ζητήσεις μια χάρη, ώστε να σου πάρω την ψήφο», ή για κάποιο άλλο ιδιοτελές συμφέρον.

Πρέπει να απελευθερώσουμε λοιπόν τη χώρα από μια τέτοια αντίληψη, πρακτική και λειτουργία. Και βεβαίως, αυτή η γραφειοκρατία δεν είναι απλή, είναι και μια πολύπλοκη γραφειοκρατία, όπου ο ένας νόμος αναιρεί τον άλλο, η μία απόφαση αναιρεί την άλλη και, πολλές φορές, σε τοπικό επίπεδο, με τις πολλές ιεραρχίες και συναρμοδιότητες, δημιουργούνται ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα.

Γι’ αυτό ακριβώς, προχωρήσαμε στον «Καλλικράτη», που είναι στα πρώτα του βήματα βεβαίως, για να δώσουμε δύναμη στα νησιά. Ιδιαίτερα στα νησιά, επειδή αποτελούν και μια ξεχωριστή ιδιομορφία, αλλά θα έλεγα και ένα πλεονέκτημα για τη χώρα και για την Περιφέρεια. Κάναμε τις θεσμικές αλλαγές με τον «Καλλικράτη», αλλά από εδώ και πέρα χρειάζεται να δώσουμε σάρκα και οστά.

Σάρκα και οστά σε έναν τύπο ανάπτυξης διαφορετικό, που θα παράγει πλούτο, ο οποίος θα μοιράζεται δίκαια. Η παραγωγή πλούτου θα είναι βασισμένη στις δικές μας δυνάμεις και όχι σε δάνειες δυνάμεις, στις δυνατότητες που έχει αυτή η χώρα – και έχει πολλές – σε σωστές επιλογές και προτεραιότητες. Να αξιολογήσουμε με τα χρήματα που έχουμε – με αυτά τα χρήματα που έχουμε – ποιες είναι οι πρώτες προτεραιότητες, τι είναι τα βασικά που πρέπει να κάνουμε, τι θα βοηθήσει ώστε να έχουμε περαιτέρω ανάπτυξη, να έρθει και νέος πλούτος και, βεβαίως, μια ανάπτυξη σύγχρονη.

Εμείς μιλάμε για την πράσινη ανάπτυξη, που σημαίνει και καθαρή ενέργεια, και βιώσιμη ανάπτυξη, και ποιότητα στα προϊόντα μας, είτε αυτά είναι αγροτικά, είτε είναι τουριστικές υπηρεσίες, είτε οτιδήποτε άλλο. Κάνουμε μεγάλες προσπάθειες για να αναμορφώσουμε την κοινωνική πολιτική, που και εδώ υπήρξε δυστυχώς πελατειακή και σπάταλη. Άνθρωποι που είχαν ανάγκη, δεν είχαν την απαραίτητη βοήθεια και στήριξη, ενώ άλλοι που δεν την χρειάζονταν είχαν πολλά προνόμια. Πρέπει όμως να υπάρξει ποιότητα και στις υπηρεσίες, είτε στην υγεία, είτε στην πρόνοια, είτε στην παιδεία.

Μεγάλες αλλαγές στην παιδεία. Δεν μπορεί να έχουμε αριθμητικά από τους περισσότερους καθηγητές και δασκάλους ανά μαθητή ή φοιτητή στην Ευρώπη, αλλά να βρισκόμαστε στο τέλος της κατάταξης, στην τελευταία σειρά.

Όλες αυτές είναι παθογένειες τις οποίες αντιμετωπίζουμε. Άλλα γίνονται με αποφάσεις, αλλά τα περισσότερα γίνονται μόνο με συνέργειες. Γι’ αυτό είμαστε εδώ, για να συζητήσουμε και να δουλέψουμε μαζί, διότι μόνον η συμμετοχή σας, οι δικές σας πρωτοβουλίες, οι ιδέες σας, η φαντασία και η συλλογική προσπάθεια, θα φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Εγώ ήμουν βουλευτής επαρχίας, έξι φορές έχω εκλεγεί σε επαρχία και ξέρω τι σημαίνει, ακόμα και στην τοπική κοινωνία, η πελατειακή λογική. Μπορεί να μην συνεργάζεται ο ένας φορέας με τον άλλο, γιατί όλοι θέλουν να έχουν την προνομιακή πρόσβαση με το κέντρο. Και όταν κάποιος έχει την πρόσβαση με το κέντρο, θεωρείται ότι είναι εις βάρος του άλλου φορέα, με αποτέλεσμα μια συνολική συνεργασία, μια προσπάθεια συνεργασίας μεταξύ των φορέων να μην λειτουργεί. Να μην αξιοποιείται δηλαδή ο πλούτος του τόπου. Και να περιμένουμε ποιος θα έχει ποιον στο κεντρικό κράτος, για να λύσει ένα τοπικό πρόβλημα, ή να προωθήσει μια δική του υπόθεση.

Αυτά είναι που θέλουμε να αλλάξουμε, δημιουργώντας ένα κλίμα πραγματικής συνέργειας. Θα υπάρχουν και διαφορές, βεβαίως, και συζητήσεις, αλλά και πραγματικές συνέργειες, τις οποίες μπορούμε να αξιοποιήσουμε στον τόπο μας.

Τους τελευταίους 18 μήνες, δίνουμε όλοι μας μια μεγάλη μάχη, και η Κυβέρνηση, αλλά με τις θυσίες του Ελληνικού λαού, οι οποίες ναι, πιάνουν τόπο, γιατί έχουμε κάνει σημαντικά βήματα. Έχουμε προχωρήσει μπροστά, προς αυτή την Ιθάκη που είπαμε πριν από ένα χρόνο ότι πρέπει να φθάσουμε, με τα εμπόδια και τις δυσκολίες. Σε κανέναν, όταν έχει μια παθογένεια, δεν του αρέσει το φάρμακο που πρέπει να πάρει, δεν είναι ευχάριστο, αλλά ξέρει ότι πρέπει να περάσει απ’ αυτό το στάδιο για να βγει υγιής, για να μπει σε μια άλλη φάση. Και εμείς δεν ήμασταν υγιείς, είχαμε τεράστια προβλήματα.

Αποδείξαμε όμως και στους ίδιους τους εαυτούς μας ότι όταν θέλουμε, μπορούμε. Πήραμε δύσκολες αποφάσεις και, παρά την εύλογη κριτική, παρά τον πόνο, η μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού κατανοεί την ανάγκη αυτών των αποφάσεων.

Αποφάσεις, που εγγυήθηκαν ότι δεν θα χάσουν συντάξεις. Και όταν λέω «χάσουν», εννοώ πλήρως – συντάξεις, μισθούς, να κλείσουν τράπεζες, αυτό ήταν το φάσμα, αυτή ήταν η επιλογή. Δεν υπήρχαν ούτε συνωμοσίες, ούτε προμελετημένες αποφάσεις, υπήρξε η απόφαση και το καθήκον να αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Όμως, αυτό το δάνειο που έχουμε πάρει, είναι μόνο μια ανάσα για ένα χρονικό διάστημα, προκειμένου μέσα σε αυτό το χρονικό διάστημα να κάνουμε τις απαραίτητες αλλαγές, ώστε να μην χρειαστεί ποτέ πια να στηριχθούμε σε δάνειες δυνάμεις. Να στηριχθούμε πια στις δικές μας δυνάμεις, στον δικό μας προγραμματισμό, με απελευθέρωση των δυνάμεων του λαού μας, της νεολαίας μας και όχι με τα βάρη που σήμερα κουβαλά.

Ξέρω ότι η Λευκάδα, η περιοχή εδώ, έχει τεράστιες δυνατότητες. Είμαστε εδώ ακριβώς για να τις αναδείξουμε, για να αλληλοδεσμευθούμε σε μια πορεία προτάσεων και ενός άλλου προτύπου. Έχουμε τα πρώτα θετικά σημάδια. Βεβαίως, είναι νωρίς ακόμα, αλλά έχουμε τα πρώτα θετικά σημάδια στον τουριστικό τομέα, ελπίζουμε ότι αυτά θα επιβεβαιωθούν τους καλοκαιρινούς μήνες.

Αυτά ήταν βεβαίως αποτέλεσμα και της στενής συνεργασίας της Κυβέρνησης με τον τουριστικό κλάδο και με την Αυτοδιοίκηση, γεγονός που δείχνει ότι μπορούμε όταν θέλουμε. Δεν σημαίνει ότι άλλαξε το τουριστικό προϊόν. Το τουριστικό προϊόν έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει, για να μπορούμε να είμαστε ακόμα πιο ανταγωνιστικοί, αλλά και για να δώσουμε τη δική μας, ελληνική ταυτότητα. Και η κάθε Περιφέρεια, το κάθε νησί έχει την ιδιαίτερη ταυτότητά του, διότι αυτό τελικά είναι εκείνο που θα είναι ανταγωνιστικό και στο κάτω – κάτω είναι και κάτι που θα τιμά και τις παραδόσεις μας, τις δικές μας παραδόσεις, τη δική μας ιστορία, τη δική μας διατροφή, το δικό μας τρόπο ζωής. Είναι όλα αυτά τα οποία μπορούμε να αναδείξουμε ψηφίδα – ψηφίδα, δημιουργώντας αυτό το πολύχρωμο μωσαϊκό, το τόσο όμορφο μωσαϊκό που είναι η Ελλάδα.

Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που είμαι κοντά σας, σε αυτό το ωραίο νησί. Δεν θέλω να πάρω άλλο χρόνο, θα υπάρξουν απαντήσεις και από τους Υπουργούς που είναι εδώ, γιατί θα ήθελα να σας ακούσω.

Και πάλι ευχαριστώ για την παρουσία σας, τη συμμετοχή σας, την υποδοχή σας, τη φιλοξενία σας και αναμένω με προσμονή τη σκέψη σας.

Σας ευχαριστώ πολύ.»

Δευτερολογία του Πρωθυπουργού, Γιώργου Α. Παπανδρέου, σε σύσκεψη με εκπροσώπους φορέων στη Λευκάδα

«Δήμαρχε, σε ευχαριστώ. Ήταν μια πολύ χρήσιμη διαδικασία, ακούσαμε πολλά και από τα προβλήματα, αλλά και από τις δυνατότητες που έχει αυτός ο τόπος.

Και νομίζω ότι υπάρχει στενή συνεργασία, απ’ ό,τι διαπιστώθηκε, με τους αρμόδιους Υπουργούς, τους Γενικούς Γραμματείς, τους φορείς του κεντρικού κράτους, αλλά και με την Περιφέρεια, ώστε να δρομολογούνται αυτά τα προβλήματα και να δημιουργούνται νέες ευκαιρίες και δυνατότητες, με στόχο και την ανάπτυξη, αλλά και να δώσουμε το χαμόγελο και την ελπίδα σε αυτό τον τόπο.

Ο στόχος τέτοιων συναντήσεων είναι βεβαίως να έχω κι εγώ μια εικόνα – όχι ότι ο Πρωθυπουργός μπορεί να λύσει κάθε πρόβλημα, ή ότι θα έπρεπε να είναι ο Πρωθυπουργός που θα λύσει κάθε πρόβλημα – αλλά και για να δούμε ποια είναι τα μεγάλα θέματα.

Πρώτα απ’ όλα, θέματα υποδομών, θέματα φορολογίας, διανομής και αναδιανομής είναι μερικά από αυτά που θέσατε, τα οποία χρειάζεται να αντιμετωπιστούν σε κεντρικό επίπεδο. Υπάρχουν πολλά προβλήματα, όμως, στα οποία αναφερθήκατε, όπως η τοπική ρύπανση και η υδροδότηση, πιθανές δυσλειτουργίες του σχολείου, του νοσοκομείου, απομακρυσμένες περιοχές, που κανονικά θα έπρεπε να λύνονται εύκολα και σε τοπικό επίπεδο. Όπως παραδείγματος χάριν, το θέμα της μαρίνας που είναι μια καλή πρακτική. Έχετε μια μαρίνα, η οποία είναι σύγχρονη και φέρνει έσοδα – άκουσα για 1.2 εκ. ευρώ – που είναι πολύ σημαντικό για τον τόπο.

Αυτό δείχνει τη δυνατότητα που έχει η Τοπική Αυτοδιοίκηση, που έχει μια περιοχή, να μπορεί να παίρνει πρωτοβουλίες, πολύ θετικές, με πολύ συγκεκριμένα αποτελέσματα, ποιοτικά και αναπτυξιακά και που δεν περιμένει να έρθει το κράτος να τα λύσει όλα.

Γι’ αυτό, ένας λόγος για τον οποίο είμαι εδώ, είναι για να δούμε ποια είναι αυτά τα προβλήματα, που θα έπρεπε να λύνονται τοπικά, που θα έπρεπε να προχωρούν αλλά χρονίζουν, κολλάνε. Μπορεί να χρειαστεί να παρέμβουμε για να τα λύσουμε, επειδή χρονίζουν, αλλά ακόμα περισσότερο επειδή αυτά τα προβλήματα που πολλοί αναφέρατε, είναι παρόμοια προβλήματα με αυτά που ακούμε σε κάθε περιοχή της Ελλάδας. Και θα έπρεπε αυτά τα προβλήματα να μην είναι θέματα μιας εκτελεστικής, επιτελικής εξουσίας, της κεντρικής Κυβέρνησης, αλλά της ίδιας της Περιφέρειας ή ακόμα και της τοπικής κοινωνίας.

Άρα, αυτό το οποίο επίσης θέλουμε να διαπιστώσουμε και να εξετάσουμε είναι το είδος του προβλήματος που κολλάει. Γιατί κολλάνε θέματα κτηματολογίου; Υπάρχει παντού αυτό το πρόβλημα, όχι μόνον εδώ. Μόνιμες παθογένειες, λοιπόν, αυτό είναι το πρόβλημα το οποίο αντιμετωπίζουμε, μόνιμες παθογένειες στη χώρα μας.

Άκουσα για τις συναρμοδιότητες τριών κεντρικών Υπηρεσιών που βρίσκονται σε μία περιοχή 200 τ.μ., για το θέμα του Κτηματολογίου. Εδώ, ο Δήμαρχος μου έλεγε ότι, ενώ η διαβούλευση για το σχέδιο πόλης και η απόφαση προχώρησαν πολύ γρήγορα, χρειάστηκε περισσότερος χρόνος για να καθαρογραφεί. Περισσότερος χρόνος για να καθαρογραφεί απ’ ό,τι για να ληφθεί η πολιτική απόφαση!

Και τα Δικαστήρια, περίπου το ίδιο πρόβλημα έχουν: λαμβάνονται οι αποφάσεις και μετά περιμένει ο άλλος την εκτέλεση της απόφασης να καθαρογραφεί. Παίρνω ένα μικρό παράδειγμα, για να δείτε, μέσα στις μεγάλες αποφάσεις που παίρνουμε, πώς ένα μικρό θέμα μπορεί να καθυστερήσει και να δημιουργήσει τεράστια προβλήματα για μια Κυβέρνηση, πόσο μάλλον για τον ίδιο τον πολίτη.

Και αν ήταν ένα, μια χαρά θα ήταν, θα το είχαμε λύσει. Είναι άπειρα, είναι χιλιάδες τέτοια προβλήματα, τα οποία καθημερινά αντιμετωπίζουμε. Αυτές είναι οι μόνιμες παθογένειες, τις οποίες με το διάλογο που κάνουμε τις αναδεικνύουμε, τις βλέπουμε, τις ψάχνουμε και, παρά την κρίση, παρ’ ότι τρέχουμε σε κάθε γωνιά της γης και όλοι οι Υπουργοί κάνουν μεγάλη προσπάθεια, όπως και οι Βουλευτές μας, κοιτάμε όμως και αυτά τα θέματα, γιατί εκεί πρέπει να πάμε. Δεν είναι μόνο να διαχειριστούμε τη σημερινή ημέρα, είναι και να βάλουμε τις βάσεις για το αύριο, για την καλύτερη λειτουργία αυτού του κράτους.

Οι μεγάλες τομές, όμως, τις οποίες κάνουμε – και κάνουμε μεγάλες τομές, όπως είναι ο «Καλλικράτης» – δεν είναι κάτι που πατάς ένα κουμπί και την επόμενη ημέρα όλα λύθηκαν, με το κλειδί στο χέρι. Θέλει κόπο. Ο «Καλλικράτης» είναι ένας θεσμός, αλλά γύρω από τον θεσμό χτίζονται λειτουργίες, υπηρεσίες, καινούργιες αρμοδιότητες, μεταφορά πόρων, ανθρώπινο δυναμικό, νέες συνέργειες, νέες αντιλήψεις, νέες νοοτροπίες. Και θέλει κόπο.

Μακάρι να ήταν τόσο απλό, διότι αυτή η αντίληψη που είχαμε περάσει, ένα πολιτικό σύστημα το οποίο δεν λειτουργούσε και γι’ αυτό ταλαιπωρούταν ο Έλληνας πολίτης, πρέπει να αλλάξει. Κάποιος μου έφερε μια μελέτη πριν από ένα μήνα, που έλεγε ότι το εισόδημα του μέσου εργαζόμενου μειώνεται κατά 15% και 20% από τη γραφειοκρατία, από το χρόνο που χάνει.

Άρα, δεν είναι κάτι που θα λυθεί από τη μια μέρα στην άλλη, αν δεν κάνουμε κι εμείς έναν κόπο, δηλαδή να βοηθήσουμε ο καθένας μας, για να δούμε πώς αυτοί οι νέοι θεσμοί, αυτές οι μεγάλες αλλαγές θα προχωρήσουν. Και βεβαίως, πρέπει να φύγουμε και από τη λογική – δεν το άκουσα εδώ, αλλά το ξέρω από άλλες περιοχές και από τη δική μου εμπειρία, ως Βουλευτής επαρχίας – ότι ανάπτυξη είναι να φέρουμε μια Υπηρεσία: «φέρτε μια Υπηρεσία εδώ, κάποιους άλλους δημόσιους υπαλλήλους, άντε και κάποιους φοιτητές, μήπως και κινηθεί η τοπική οικονομία».

Αυτό δεν είναι ανάπτυξη. Και όχι μόνο δεν είναι ανάπτυξη, αλλά όταν φέρνεις πολλές Υπηρεσίες μπλέκονται μεταξύ τους και εκεί είναι όπου δημιουργείται η γραφειοκρατία, με κόστος και σε χρήμα, και σε χρόνο, και σε αποφάσεις. Εμείς πρέπει να απελευθερώσουμε την Περιφέρεια από αυτή τη διαδικασία.

Δυο πράγματα θέλω να πω, επίσης, σε ό,τι αφορά τα θέματα που αναφέρατε. Η παιδεία για εμάς είναι καθοριστικό ζήτημα. Στην παιδεία αναφέρθηκε ο Διευθυντής του Μουσικού Σχολείου και, πράγματι, νομίζω ότι είναι ένα παράδειγμα του γεγονότος ότι εμείς είχαμε ένα μοντέλο παλαιότερα, συγκεντρωτικό και ομοιογένειας, ότι δηλαδή όλα έπρεπε να είναι ίδια. Ξέρετε τι έκανε αυτό; Ισοπέδωνε τα ταλέντα και τις δυνατότητες των νέων ανθρώπων και τους έβαζε στο ίδιο καλούπι.

Εδώ έχουμε ένα πλούτο, το ανθρώπινο δυναμικό μας, θέλουμε ένα σύστημα, λοιπόν, που πρέπει να αναδείξει τα ταλέντα. Θέλουμε να αποκεντρώσουμε τα σχολεία. Και δεν είναι μόνο το Μουσικό Σχολείο, αλλά και το ίδιο το Γενικό Λύκειο, και το Τεχνικό Λύκειο, και το Γυμνάσιο, και το Δημοτικό, που θέλουμε να έχουν και την ταυτότητα της περιοχής και να ανταποκρίνονται στις ιδιαίτερες ανάγκες, αλλά και στις δυνατότητες και στον πολιτισμό κάθε περιοχής.

Να δούμε τις τοπικές πρωτοβουλίες, να δούμε συνεργασίες, των ΤΕΙ, των Πανεπιστημίων, του ΟΑΕΔ, των ΚΕΚ, των ΙΕΚ. Ένα ολόκληρο δίκτυο εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, που θα μπορούσε και αυτό να συνδυαστεί με την ανάπτυξη πολύ πιο στενά, όπως για παράδειγμα, να μπορεί να λειτουργεί και τα καλοκαίρια για εκπαίδευση, αλλά ακόμα και για να έρχονται ξένοι στη χώρα μας.

Μου έλεγε ο πρώην Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, ο Gordon Brown, ότι σε 2 χρόνια η μεγαλύτερη βιομηχανία της Αγγλίας δεν θα είναι τα ορυχεία και τα μεταλλεία, αλλά η παιδεία. Το ξέρουμε, είμαι σίγουρος ότι κάποια από τα παιδιά εδώ θα έχουν πάει στην Αγγλία για να σπουδάσουν. Είναι ένα σύνηθες φαινόμενο. Γιατί να εξάγουμε φοιτητές και να μην εξάγουμε γνώση, δηλαδή να έρχονται σε εμάς τα καλοκαίρια, αλλά και τον χειμώνα;

Η παιδεία, λοιπόν, πρέπει να απελευθερωθεί και πρέπει να αξιοποιήσουμε και τοπικά αυτές τις δυνατότητες. Και εμείς «φυτέψαμε» πολλές φορές ένα τμήμα εδώ, ένα τμήμα εκεί, ένα κομμάτι εδώ, ένα κομμάτι εκεί, χωρίς ουσιαστικά να συνδέεται με τις τοπικές ανάγκες, πέραν της καφετέριας και της ενοικίασης κάποιων σπιτιών, ουσιαστική αναπτυξιακή προοπτική και σύνδεση με τις τοπικές ανάγκες δεν έχει το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Και είναι κρίμα, γιατί έχουμε ένα τεράστιο δυναμικό επιστημόνων σε όλη τη χώρα. Πρέπει να δούμε πώς αυτοί θα συνδεθούν με τις δυνατότητες που υπάρχουν, για να προσφέρουν την τεχνογνωσία τους και την γνώση τους για τους ανθρώπους, όχι μόνο για τους μαθητές ή τους φοιτητές που έρχονται από κάποια άλλη περιοχή, αλλά και για τους ίδιους τους παραγωγικούς φορείς κάθε περιοχής.

Η δια βίου μάθηση νομίζω ότι είναι κάτι που πρέπει να υπάρχει, δηλαδή για να το πούμε απλά, και ένας δικηγόρος, και ένας ξενοδόχος, ένας επαγγελματίας, ένας μηχανικός, οποιοσδήποτε, να μπορεί να χτίσει τις γνώσεις του, να μαθαίνει, να μπορεί να καλυτερεύσει τη δουλειά του και να ανοίξει νέους ορίζοντες. Αυτό θα έπρεπε να κάνουν περιφερειακά τα Πανεπιστήμια.

Δεν έχει πρόσβαση σήμερα ο πολίτης της Περιφέρειας στα Πανεπιστήμια που είναι δίπλα του. Δεν μπορεί να πάει εκεί, να ακούσει ενδιαφέροντα μαθήματα, ή ακόμα και να διδάξει από την εμπειρία του, να την αξιοποιήσει, να ανοίξουν τα σχολεία τοπικά. Για παράδειγμα, ας πάρουμε τον Σύλλογο των Ζωόφιλων στην Λευκάδα, θα μπορούσε να ανοίξουν τα σχολεία το απόγευμα και γίνουν συζητήσεις γι’ αυτά τα θέματα με τα παιδιά. Εσείς το έχετε αποφασίσει, το κράτος είναι αυτό που κρατάει το κάστρο κλειστό και δεν θέλει την κοινωνία μέσα, με την εμπειρία της.

Είμαι σίγουρος ότι υπάρχει αυτή η γνώση εδώ, στον πολιτισμό, στις κύριες επιχειρήσεις, στην Αυτοδιοίκηση. Μιλάμε για το χρέος, μιλάμε για τα δάνεια, μιλάμε για την οικονομία. Γιατί ένας τραπεζικός υπάλληλος που τα ζει καθημερινά, να μην περάσει κάποια αντίληψη στα νέα παιδιά, για το τι σημαίνει αυτό; Τι σημαίνει να έχεις μια πιστωτική κάρτα, τι σημαίνει να βγάλεις ένα δάνειο;

Άρα, λοιπόν, πρέπει να δούμε τοπικές συνέργειες, που είναι πολύ σημαντικές. Στα θέματα διατροφής, επίσης, στο πώς το Νοσοκομείο – πέραν του προβλήματος που υπάρχει εδώ – συνδέεται με το σχολείο, για να «διδάξει» διατροφή, υγιεινή, οικογενειακό προγραμματισμό και πολλά άλλα.

Έχουμε πολλές δυνατότητες, ακόμα και στον τομέα της κρατικής Διοίκησης, το είπατε και εσείς, με το παράδειγμα της ΕΥΔΑΠ. Αυτά θέλουν συνέργειες για να σπάσουν τα κάστρα, να σπάσουν τα τείχη, να σπάσουν οι αντιλήψεις.

Μιλήσαμε για τον αθλητισμό. Ένα παράδειγμα θα σας φέρω και από την εμπειρία μου, έχοντας ζήσει και αλλού. Βεβαίως, είναι σημαντικό να υπάρχουν και οι μεγάλες υποδομές, οι «βαριές» υποδομές, τα στάδια, τα γυμναστήρια και λοιπά, αλλά έχω ζήσει σε χώρες ανεπτυγμένες, όπως είναι η Σουηδία, όπως είναι η Γαλλία, όπου έβγαινες από το σπίτι σου και υπήρχε ένα πάρκο.

Και δεν ήταν πολλά αυτά που έκαναν. Είχαν σημάνσεις για το πού θα τρέξεις, είχαν μια μικρή υποδομή, ένα ντους, είχαν φτιάξει βάρη για να κάνεις ασκήσεις στη φύση. Ήταν πανέμορφα. Το ίδιο θα μπορούσε ο απλός πολίτης να αξιοποιήσει αυτόν εδώ τον τόπο.

Δηλαδή, για έναν νέο σήμερα, δεν μπορούμε να πούμε ότι για να αθληθεί θέλει ένα ολόκληρο ποδοσφαιρικό γήπεδο. Μακάρι να έχει, δεν λέω, αλλά μη μου πείτε ότι δεν θα μπορούσαμε κι εμείς να κάνουμε κάτι τέτοιο, με αυτή τη φύση και τις δυνατότητες που διαθέτουμε, ακόμα και τον χειμώνα – ορειβασία, οργανωμένο περπάτημα, τζόκινγκ, ποδήλατο. Και μιλάω για πράγματα που δεν έχουν σχέση με τη θάλασσα, σκεφθείτε τι μπορούμε να κάνουμε με τη θάλασσα – καγιάκ, κατάδυση, κολύμπι κλπ. Και αυτά, βεβαίως, παίζουν σημαντικότατο ρόλο για τον τουρισμό.

Θέλουμε τουριστική ανάπτυξη. Ξέρετε ότι ένα από τα μεγάλα προβλήματα στη χώρα μας είναι ότι είσαι σε ένα ξενοδοχείο και μόλις βγαίνεις έξω, το χάος. Απλώς, «φυτέψαμε» ένα ξενοδοχείο, έχοντας καταστρέψει πολλές φορές ακόμα και τη φυσική υποδομή, που θα έπρεπε να υπάρχει γύρω μας. Και στην πόλη, μπορεί να βγαίνεις και να νομίζεις ότι βλέπεις «τσαντίρια», αφού έξω από καλά ξενοδοχεία της Κρήτης, για παράδειγμα, πουλάνε διάφορα αντικείμενα, συνήθως από την Ινδία ή το Πακιστάν, τα οποία αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την εικόνα της Ελλάδας που θέλουμε.

Άρα, λοιπόν, αυτά δεν μπορεί το κράτος να έρθει με ένα νόμο και να τα λύσει. Αυτά θέλουν τη δική μας προσπάθεια, πρέπει να τα κατανοήσουμε, να αλλάξουμε νοοτροπίες και να προχωρήσουμε.

Νομίζω όμως ότι η Λευκάδα έχει τεράστιες δυνατότητες. Αλλά να πω και κάτι για τις Ζωόφιλες Ενώσεις. Όπως ξέρετε, και προσωπικά το παρακολουθώ, από το Γραφείο μου, και έχει προχωρήσει αυτό το νομοσχέδιο. Τα σχόλια θα τα αξιοποιήσουμε. Είμαι σίγουρος ότι η διαβούλευση έχει ακριβώς αυτό το στόχο, να δούμε πώς θα συνεργαστούμε και παραπέρα. Γιατί νομίζω ότι, τελικά, η ενημέρωση και η διαπαιδαγώγηση είναι από τα βασικά στοιχεία, πέραν των ποινών, σε αυτή την υπόθεση. Και είναι, αν θέλετε, και θέμα ποιότητας ζωής. Γιατί όταν βρισκόμαστε στη φύση ή κοντά σε ένα ζώο, διαμορφώνουμε μια άλλη σχέση. Και αυτό αλλάζει και τη σχέση μεταξύ μας, νομίζω, ως άτομα.

Τέλος, στα περισσότερα θέματα για τη Λευκάδα, νομίζω ότι σας απάντησαν οι ίδιοι οι Υπουργοί. Χαίρομαι που υπάρχει αυτή η στενή συνεργασία, αλλά και αυτή η πρόταση για την Λευκάδα, μιας συνολικής χωροταξικής μελέτης και πώς αυτή μπορεί να αξιοποιηθεί. Θα δώσει ουσιαστικά μια ταυτότητα στην Λευκάδα, δηλαδή ποια θέλουμε να είναι αύριο, σε ένα χρόνο, σε πέντε χρόνια, σε δέκα χρόνια, ποια θα είναι η ταυτότητα αυτού του νησιού. Όχι απλώς να φέρνει κάποια χρήματα και μάλιστα, πολλές φορές, πρόσκαιρα, αλλά να δώσει και την ταυτότητα, με την οποία ο κάθε κάτοικος της περιοχής θα αισθάνεται ταυτισμένος. Ταυτισμένος με την παράδοσή του, με τις δυνατότητές του, με τη προοπτική του. Και θα προσελκύει και το ενδιαφέρον των επισκεπτών.

Οι υποδομές, που αναφέρθηκαν, αποτελούν σημαντικά θέματα. Η υδροδότηση, το νοσοκομείο που ήδη αποφασίστηκε να προχωρήσει, το δικαστικό μέγαρο, – άκουσα και εγώ ότι βρίσκεται σε καλό δρόμο – θέματα ρύπανσης, τα τουριστικά κίνητρα, που ανέφερε και ο αρμόδιος Υπουργός, η Αυτοδιοίκηση, με την οποία υπάρχει αυτή η συνεργασία και θα προσπαθήσουμε να προχωρήσουμε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δυσκολίες, υπάρχουν γενικότερα και αυτές. Μέσα στην κρίση, όμως, εμείς προσπαθούμε να τα κάνουμε πράξη και τα κάνουμε, ακριβώς γιατί θέλουμε να αλλάξουμε τη χώρα. Ξέρουμε ότι το ζητούμενο δεν είναι απλώς να διαχειριστούμε την κρίση, αλλά να αλλάξει η χώρα.

Και σε αυτό εντάσσεται και το θέμα της φοροδιαφυγής, όπως αναφέρθηκε, καθώς και το αίσθημα δικαίου. Πράγματι, εγώ βλέπω ότι ο εργαζόμενος και ο συνταξιούχος κατανοούν πολύ περισσότερο την ανάγκη θυσίας, από τα διάφορα συμφέροντα που είχαν προνόμια και που δεν τους ένοιαζε ο νόμος, γιατί μπορούσαν με το «έτσι θέλω» να επιβάλουν το δικό τους συμφέρον. Αυτά είναι δύσκολα, όμως γι’ αυτό παλεύουμε, με νόμους, με ρυθμίσεις και με αποφάσεις, προκειμένου να βάλουμε τάξη και να υπάρχει αυτό το αίσθημα δικαίου.

Πιστεύω ότι η σωστή αναδιανομή – γιατί έχει πλούτο ο τόπος – θα ανακουφίσει, αλλά θα δώσει και την σιγουριά, την ασφάλεια και, τελικά, την αίσθηση του δικαίου, γιατί αυτό το οποίο έχει χαθεί από τον πολίτη, σε μεγάλο βαθμό, είναι η εμπιστοσύνη στην Πολιτεία.

Έχει χαθεί η εμπιστοσύνη στη χώρα μας, στην Ελλάδα. Αυτό είναι που πρέπει να αναπτύξουμε. Έχουμε τεράστιες δυνατότητες. Η ανομία, η ατιμωρησία, όλα αυτά είναι θέματα που δεν είναι θεσμικά, όπως είπα και προηγουμένως, είναι και θέματα νοοτροπιών. Εάν πάει μια υπόθεση στη Δικαιοσύνη και αναβληθεί, μια, δυο και πέντε φορές, τότε βεβαίως δεν υπάρχει αίσθηση δικαιοσύνης. Και αυτή η αναβολή μπορεί να είναι θεμιτή, μπορεί να είναι όμως και λόγω πιέσεων ή οτιδήποτε άλλο.

Το πρόβλημα που έχουμε, δεν το δημιουργήσαμε εμείς, αλλά το βρήκαμε ως Κυβέρνηση. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν πολιτικές ευθύνες και παλαιών κυβερνήσεων, αυτή είναι μια υπόθεση που την έχουμε συζητήσει και ο λαός έχει αποφασίσει. Αλλά αυτή η Κυβέρνηση ήρθε για να φέρει αυτές τις μεγάλες αλλαγές. Αυτή είναι η ευθύνη μας. Και αυτές οι αλλαγές, αυτές οι τομές είναι που χρειάζονται στη χώρα. Χρειάζεται όμως όλοι να συμβάλουμε.

Εγώ είμαι αισιόδοξος, ξέρω ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε, γιατί έχουμε τεράστιες δυνάμεις, αρκεί να το πιστέψουμε εμείς οι ίδιοι. Κι εσείς εδώ, έχετε δείξει ότι μπορείτε, ότι έχετε πολλές δυνατότητες, γι’ αυτό και φεύγω με αισιοδοξία από αυτή τη συνάντηση.

Καλή μας συνέχεια.

Διαβάστε επίσης