Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ας επιλέξουν οι πολίτες τον σοσιαλιστή υποψήφιο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής | Άρθρο | 17.10.2017

«Να ηττηθούν οι ιδέες και οι πρακτικές της συντήρησης» | Άρθρο στην εφημερίδα Τα Νέα 03.09.2018

Τοποθέτηση στην Επιτροπή της Βουλής για την ιατρική κάνναβη | 01.03.2018

Για το θάνατο του Τζαλάλ Ταλαμπανί | 03.10.2017

Γκουτέρες, Σάντσεθ και Παπανδρέου στη ΣΔ, στην έδρα του ΟΗΕ | Γραφείο Τύπου 14.07.2017

Επανεκλογή Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς | 03.03.2017

Για το θάνατο του Γιάννη Κουνέλλη | 18.02.2017

 

Ομιλία του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στο 21ο Συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου

«Η Ώρα Της Ελληνικής Οικονομίας – Ανακτώντας Την Αξιοπιστία Μας»

«Αγαπητέ Πρόεδρε του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου κ. Γραμματίδη, αγαπητέ κ. Πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών, κύριοι Πρέσβεις, κύριοι συνάδελφοι, κυρίες και κύριοι,

Είναι πάντα χαρά μου να συμμετέχω σε αυτή την ετήσια συνάντηση, που έχει πια καθιερωθεί ως χώρος γόνιμης ανταλλαγής απόψεων για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας και της οικονομίας της.

Ξεκινώ παρατηρώντας ότι, από πέρυσι που ξαναβρεθήκαμε εδώ, μπορεί ημερολογιακά να πέρασε μόνο ένας χρόνος, αλλά νομίζω ότι όλοι μας νιώθουμε σαν να πέρασε σχεδόν ένας αιώνας.

Και μέλημά μας είναι αυτός ο συμπυκνωμένος χρόνος να σηματοδοτήσει την αλλαγή μιας σελίδας στη χώρα μας, που δημιουργεί νέες, θετικές προοπτικές για τον Ελληνικό λαό.

Όμως, οι εξελίξεις στην Ελλάδα, παρότι είχαν την ιδιαίτερη αιτία τους, λόγω της διεθνούς κρίσης, ανέδειξαν παράλληλα την ανάγκη να γυρίσει και η Ευρώπη σελίδα. Να στραφεί σε μια πιο ισχυρή, κεντρική οικονομική διακυβέρνηση.

Ο χρόνος και οι εξελίξεις συμπυκνώθηκαν όσο ποτέ άλλοτε στην πρόσφατη ιστορία μας, αλλά και στην ιστορία της Ευρώπης. Όλα επιταχύνθηκαν όσο κανείς δεν περίμενε. Και μπορεί να ζήσαμε ένα δύσκολο χρόνο, μπορεί να περάσαμε – και να περνάμε ακόμα – μια επώδυνη δοκιμασία, αλλά σταθήκαμε όρθιοι.

Κυρίες και κύριοι, ήταν πάντα βαθιά μου πεποίθηση ότι τίποτα δεν είναι μοιραίο, ότι όλα μπορούν να αλλάξουν. Αυτή είναι η καλώς εννοούμενη έννοια της πολιτικής. Γι’ αυτό είμαι στην πολιτική.

Ήταν πάντα βαθιά μου πεποίθηση ότι δεν είναι γραφτό η Ελλάδα να απαξιώνεται. Ότι αξίζουμε πολύ καλύτερα. Έχουμε τεράστιες δυνατότητες.

Μια χώρα, που τόσοι θαυμάζουν για την ιστορία της, το περιβάλλον της, τις φυσικές της ομορφιές, τον ανθρώπινο πλούτο της, τη δημιουργικότητα, τη ζεστασιά της φιλοξενίας της.

Θέλω να είμαι πάντα ειλικρινής, ακριβώς για να μην συμβιβαστώ με τα κακώς κείμενα. Με την άποψη ότι είναι «της μοίρας μας γραφτό» να ζούμε σε μια χώρα με αδύναμους θεσμούς, με αντιπαραγωγική οικονομία, με κοινωνικό κράτος μόνο κατ’ επίφαση, με εκτεταμένη αδικία, ανομία, διαφθορά, αναξιοκρατία, παρασιτισμό, φοροδιαφυγή, αδιαφάνεια, με ένα κράτος, τελικά, εχθρικό προς τον πολίτη και την επιχειρηματικότητα, με πελώρια κρατικά ελλείμματα. Μια χώρα, που πληγώνει την ίδια της την ιστορία και το περιβάλλον της.

Για πάρα πολλά χρόνια, ανεχτήκαμε αυτή την κατάσταση. Την συντήρησε ή και την καλλιέργησε το ίδιο το πολιτικό σύστημα, που ανδρώθηκε μέσα από την επιβολή μιας νοσηρής πελατειακής σχέσης με την κοινωνία.

Ζήσαμε την ανειλικρίνεια. Με αποκορύφωμα τα όσα αδιανόητα συνέβησαν στη χώρα μας την πενταετία 2004-2009. Και με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο μη περαιτέρω και να καλούμαστε τώρα να διορθώσουμε προβλήματα δεκαετιών.

Σήμερα, βρίσκομαι εδώ, στην καρδιά της μεγαλύτερης κρίσης που σημειώθηκε ποτέ στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες, μίας κρίσης που λίγο έλειψε να μας παρασύρει στο γκρεμό, για να σας μιλήσω για το πώς αλλάζουμε τη χώρα μας, την Ελλάδα.

Ήρθα να σας μιλήσω για την Ελλάδα της ελπίδας και της προοπτικής. Και να σας καλέσω, εσάς, αλλά και όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, να πιστέψετε σ’ αυτή την Ελλάδα. Και να στηρίξετε την προσπάθεια που κάνει η χώρα μας αυτή τη δύσκολη, αλλά πιστεύω και ελπιδοφόρα στιγμή.

Αυτά που πετύχαμε μέσα σε μόλις λίγους μήνες, είναι ενδεικτικά για το πόσα μπορούμε να πετύχουμε και αύριο, και στο μέλλον. Αποδεικνύουν ότι μπορούμε.

Μπορούμε και πρέπει να χτυπήσουμε αυτή τη βολική απαισιοδοξία. Μια αρρώστια που μας κατέτρεχε. Που λειτουργούσε πολλές φορές και ως εύκολο άλλοθι – να μην κάνουμε τίποτα, να μείνουμε απαθείς, μιας και δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα, ή μιας και για όλα φταίνε κάποιοι άλλοι.

Το λέω, διότι πέρα από τα δημοσιονομικά μας αποτελέσματα, πέρα από τους στόχους που πιάσαμε, πέρα από την αποφυγή της χρεοκοπίας, αυτό που είχε τη μεγαλύτερη σημασία απ’ όλα είναι ότι, όλο αυτό το διάστημα, αποδείξαμε σε όλους, στους εταίρους μας, στις αγορές, στο διεθνές στερέωμα, αλλά πρώτα και πάνω απ’ όλα στους ίδιους μας τους εαυτούς, ότι μπορούμε.

Και αυτό δεν ήταν απλά ένα επίτευγμα της Κυβέρνησης. Ήταν επίτευγμα του Ελληνικού λαού. Αποδείξαμε ότι οι εποχές όπου πολλοί, ακόμα και εμείς οι ίδιοι, συχνά, λέγαμε «αποκλείεται, αυτά δεν μπορούμε να τα κάνουμε στην Ελλάδα», ή ότι για όλα φταίνε οι άλλοι, είναι πια παρελθόν. Αυτή τη μοιρολατρική αντίληψη σπάμε. Πετύχαμε, μέσα σε αυτό το διεθνές περιβάλλον, πίστη στην Ελλάδα.

Κυρίες και κύριοι, όταν μετά από τρία χρόνια θα έχουμε βγει από το μνημόνιο και τις επιτηρήσεις, το πρώτο και κυριότερο για μένα είναι να έχουμε πετύχει αυτή την πίστη στις συλλογικές μας δυνάμεις, αλλά και στις δυνάμεις του καθενός μας.

Γιατί η αφετηρία αυτής της Κυβέρνησης συνέπεσε με το σημείο μηδέν για τη χώρα μας. Μέσα στη δίνη μιας πραγματικά δύσκολης και, όπως αποδεικνύεται, άκρως επικίνδυνης για όλο σχεδόν τον αναπτυγμένο κόσμο, χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα, πριν από περίπου ένα χρόνο, πήρε την απόφαση να αλλάξει πορεία, με το αίτημα αυτό της αλλαγής βαθιά αποτυπωμένο και στο ίδιο το εκλογικό αποτέλεσμα.

Πολλοί λένε ότι τα όσα θετικά κάναμε στον πρώτο αυτό χρόνο, «μας επιβλήθηκαν έξωθεν». Ότι δεν επρόκειτο ποτέ να κάνουμε μεγάλα βήματα μπροστά, αν δεν είχαμε την απειλή της χρεοκοπίας και τις επακόλουθες του μηχανισμού στήριξης υποχρεώσεις – αυτές που αναλάβαμε.

Λάθος. Η Ελλάδα δεν άντεχε άλλο. Η πορεία της αλλαγής της χώρας μας ήταν μονόδρομος. Είτε με, είτε χωρίς την άμεση απειλή της κατάρρευσης, έπρεπε να αλλάξουμε.

Αυτή η απειλή θα ήταν άμεση ούτως ή άλλως, αν συνεχίζαμε στον ίδιο δρόμο. Και δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στα δημοσιονομικά μας μεγέθη.

Αυτά ήταν το σύμπτωμα ενός κράτους πελατειακού, σπάταλου και αδιαφανούς και ενός αναπτυξιακού υποδείγματος που, είναι αλήθεια, στήριξε το εισόδημα των Ελλήνων για αρκετές δεκαετίες, όμως, έφτασε να είναι βασισμένο στην κατανάλωση και όχι στην παραγωγή, στην αγορά ξένων προϊόντων και όχι στην εξωστρέφεια των ελληνικών προϊόντων και στην καθήλωση του ανταγωνισμού, το οποίο έφτασε τελικά στα όρια του.

Αυτά ακριβώς τα διαρθρωτικά μας προβλήματα οδήγησαν στο δημοσιονομικό μας πρόβλημα με ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Και αυτό, μας διαφοροποιεί από άλλες χώρες, που ήταν θύματα κυρίως της διεθνούς κρίσης και πολύ λιγότερο των δικών τους, ενδογενών προβλημάτων.

Ναι, το δημοσιονομικό μας πρόβλημα είναι το σύμπτωμα, όχι η βαθύτερη αιτία. Είναι βεβαίως τεράστιο πρόβλημα. Διότι έχουμε ένα χρέος στο τέλος του 2009, πάνω από 125% του ΑΕΠ. Ένα έλλειμμα πάνω από 15% του ΑΕΠ. Και βέβαια, ένα πρωτοφανές έλλειμμα αξιοπιστίας απέναντι στους Ευρωπαίους εταίρους μας και στις αγορές, μετά το 2009. Ένα έλλειμμα εμπιστοσύνης απέναντι στη χώρα μας, από πολλούς και από πολλές γωνιές της γης. Ένα έλλειμμα αξιοπιστίας της ίδιας της πολιτικής, που κάποιοι μετέφραζαν λανθασμένα ως έλλειψη βούλησης από τον Ελληνικό λαό γι’ αυτές τις αλλαγές.

Η Ελλάδα, το 2010, πλήρωσε και με το παραπάνω τα σφάλματά της. Τι κάναμε λοιπόν; Πρώτο μας μέλημα ήταν να μη διολισθήσουμε στη χρεοκοπία. Δουλέψαμε σκληρά, αποδεικνύοντας τη βούλησή μας να αλλάξουμε οριστικά την Ελλάδα, στην πράξη.

Περάσαμε και περνάμε δύσκολες στιγμές. Αγωνιστήκαμε όλοι μαζί, ολόκληρος ο Ελληνικός λαός, για να υπάρξει κοινή ευρωπαϊκή στήριξη, ένας μηχανισμός στήριξης. Καταφέραμε να δημιουργηθεί αυτός ο μηχανισμός για την Ελλάδα, ένα δάνειο ύψους 110 δισεκατομμυρίων ευρώ. Και χρειάστηκε να ζητήσουμε θυσίες από τους πολίτες.

Και με αυτές τις θυσίες, καταφέραμε αυτό που κανένας δεν πίστευε πριν από κάποιους μήνες. Τη μεγαλύτερη μείωση ελλείμματος που έχει επιτευχθεί ποτέ στην πρόσφατη ιστορία της χώρας μας, αλλά και στην πρόσφατη ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μειώσαμε το έλλειμμα κατά 14 δισεκατομμύρια ευρώ – από τα 36 δις ευρώ, στα 22 δις ευρώ. Μια μείωση περίπου 6 μονάδων του ΑΕΠ. Ξεπεράσαμε ακόμη και τον αρχικό στόχο, για μείωση κατά 5,5 μονάδες, που είχαμε αποφασίσει και συμφωνήσει.

Θυμίζω ότι η Ελλάδα, συνολικά, μέσα σε πέντε χρόνια, πρέπει να μειώσει το έλλειμμά της περίπου κατά 30 δισεκατομμύρια ευρώ. Από τα 36 δισεκατομμύρια ευρώ το 2009, σε λιγότερα από 6 δισεκατομμύρια το 2014.

Μέσα στο 2010, κατάφερε σχεδόν τη μισή μείωση, 14 δις ευρώ. Αυτή ήταν η δυναμική αρχή που έπρεπε να γίνει, και για τη σωτηρία της οικονομίας μας, αλλά και για την αξιοπιστία της χώρας μας.

Διότι έδειχνε ότι είμαστε αξιόπιστοι σε όσους μας εμπιστεύονται με τα χρήματά τους και ότι νοικοκυρεύουμε τη χώρα. Ήταν η αρχή που είχε ανάγκη η Ελλάδα, για να κερδίσει το χαμένο έδαφος, αλλά και τον χρόνο για να προχωρήσει η δημοσιονομική προσαρμογή πάνω σε πραγματικά στέρεες βάσεις.

Και αυτή η δυναμική αρχή είναι που μας έδωσε ξανά την αξιοπιστία να ακούγεται η φωνή μας και να ακούγεται δυνατά. Αλλά και να επιβραβεύεται η προσπάθεια και τα αποτελέσματα που πετύχαμε, με την προοπτική που άνοιξε για την επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου των 110 δις ευρώ που έχουμε λάβει.

Μια επιμήκυνση, που θα διευκολύνει σημαντικά την προσπάθεια δανεισμού της χώρας, περιορίζοντας τις δανειακές μας ανάγκες τα επόμενα χρόνια και δημιουργώντας καλύτερες προϋποθέσεις, για να μπορέσουμε να ξαναδανειστούμε με κανονικό τρόπο από τις αγορές. Και να ρίξουμε ακόμα μεγαλύτερο βάρος στην αναπτυξιακή μας προσπάθεια ή στο «αναπτυξιακό σοκ», όπως είπατε κ. Πρόεδρε.

Αυτή η επιμήκυνση θα συμβάλλει και στο να μειωθεί η δυσπιστία – που έχει μεν μειωθεί σημαντικά, αλλά δεν έχει εξαλειφθεί – για το αν η Ελλάδα θα κατάφερνε να τα βγάλει πέρα σε αυτή τη μεγάλη δοκιμασία.

Αλλά εμείς, θα πείσουμε ακόμα και τους πιο δύσπιστους. Όπως κάναμε μέχρι τώρα. Με τα αποτελέσματα αυτά, είμαστε πια σε θέση να προχωρήσουμε πιο δυναμικά στις μεγάλες αλλαγές, αντιμετωπίζοντας τη ρίζα του προβλήματος.

Στόχος μας, να εγγυηθούμε μια Ελλάδα με βιώσιμη, ισχυρή και ανταγωνιστική οικονομία, την έξοδο από τη διαδικασία επιτήρησης, αλλά και χωρίς το σήμερα να πλήξει τους αδύναμους, εν ονόματι του καλύτερου αύριο.

Διότι η βιωσιμότητα για μένα, για μας, έχει τρία στοιχεία. Πρώτον, την αποτελεσματική και χρηστή διακυβέρνηση παντού, από το φαινομενικά απλό, αυτονόητο θέμα του σωστού management στο κράτος, μέχρι και την οξυγόνωση της Δημοκρατίας, την εδραίωση των δημοκρατικών μας θεσμών, της συμμετοχής του πολίτη, της διαφάνειας και της κοινωνικής λογοδοσίας.

Δεύτερον, την ανταγωνιστική οικονομία, βασισμένη σε ένα νέο πρότυπο καθαρής και πράσινης ανάπτυξης, που συνδυάζει την αξιοποίηση όλων των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων, απελευθερώνοντας το παραγωγικό μας δυναμικό, που σήμερα πράγματι καταπιέζεται από γραφειοκρατίες και αντιλήψεις, επενδύοντας στον άνθρωπο, στην παιδεία, στον πολιτισμό μας, στην όμορφη ελληνική φύση, αλλά και στους ισχυρούς κλάδους μας, από την μεταποίηση των αγροτικών μας προϊόντων, τη μεσογειακή δίαιτα, τον τουρισμό και τη ναυτιλία μας, μέχρι τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Δηλαδή, να πάμε σε μια χώρα, που θα είναι συνώνυμη με την αξία, την αξία στα προϊόντα και τις υπηρεσίες μας.

Και τρίτον, την κοινωνική συνοχή, χτυπώντας την ανισότητα, χτυπώντας την ανομία, από την πολυνομία μέχρι τη διαφθορά, αλλά και εμπεδώνοντας ένα σύστημα κοινωνικής προστασίας, που εγγυάται ασφάλεια, σιγουριά για όλους, και ιδιαίτερα για τους αδύναμους, από την τρίτη ηλικία, τα άτομα με αναπηρία, τους νέους και νέες ανέργους και τους μετανάστες.

Αυτή είναι για μένα η Ελλάδα της ασφάλειας και της οικονομικής βιωσιμότητας. Μια Ελλάδα δικαιοσύνης και ίσων ευκαιριών για όλους στην ανάπτυξη, στην ευημερία και στην προστασία.

Αυτό το πολιτικό πλαίσιο υλοποιείται με σχέδιο και συγκεκριμένες μεγάλες τομές και αλλαγές. Από αλλαγές στο κράτος, με μεγάλες διαρθρωτικές παρεμβάσεις στην οικονομία, με στόχο την ανάπτυξη, την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και της εξωστρέφειας, την αύξηση των επενδύσεων και τη δημιουργία θέσεων εργασίας.

Αυτές οι μεγάλες αλλαγές είναι που θα εγγυηθούν την βιωσιμότητα της χώρας μας. Και η αλήθεια είναι ότι, το 2010, η προσαρμογή επιτεύχθηκε κυρίως με άμεσα δημοσιονομικά μέτρα περικοπών, αλλά και αυξήσεων σε συγκεκριμένες ομάδες φορολογικών συντελεστών.

Αυτές δεν είναι διαρθρωτικές αλλαγές. Είναι έκτακτα μέτρα που, με τη βελτίωση της οικονομίας, θα μπορούν με δίκαιο τρόπο και προτεραιότητα στους αδύναμους, να αναπληρωθούν.

Το 2010, όμως, η Ελλάδα εκπόνησε και το πιο ευρύ, το πιο φιλόδοξο πρόγραμμα τομών και αλλαγών που έχει εφαρμοστεί ποτέ στη χώρα. Αυτό το πρόγραμμα, το υλοποιούμε με το χρόνο που κερδίσαμε από την ασπίδα του μηχανισμού στήριξης.

Αυτές οι ενέργειες απέσπασαν θετικά σχόλια σε ολόκληρο τον κόσμο, που σήμερα μιλάει για κατόρθωμα της Ελλάδας, ενώ μόλις λίγους μήνες πριν, όλοι μιλούσαν για το «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης.

Και το επαναλαμβάνω αυτό, γιατί κανείς μας δεν πρέπει να ξεχάσει τα περσινά γεγονότα, την εικόνα μας στο εξωτερικό, την αγωνία για τον κίνδυνο πτώχευσης, τον φόβο μιας ολόκληρης κοινωνίας, που σήμερα μπορεί να ελπίζει ξανά και να σχεδιάζει το μέλλον της.

Ήδη, με τη δουλειά μας και με τις θυσίες όλων των Ελλήνων, έχουμε να επιδείξουμε μια μεγάλη προσπάθεια, με την οποία υλοποιήθηκαν ή ξεκίνησαν να υλοποιούνται τεράστιες αλλαγές στο κράτος, στην οικονομία, στον τρόπο με τον οποίο αναπτύσσεται η χώρα μας.

Αλλαγές, που ξεβολεύουν κατεστημένα, ή κατεστημένες αντιλήψεις και πρακτικές, που είναι όμως αναγκαίες για να πετύχουμε τους στόχους μας.

Θυμίζω, μόνον ενδεικτικά: Ανεξάρτητη Στατιστική Αρχή. Το αυτονόητο μεν, με το οποίο όμως γινόμαστε πρότυπο διαφάνειας. Νέο φορολογικό σύστημα, πιο δίκαιο, ισόρροπο, καθώς και ολοκληρωμένο σχέδιο δράσης για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής.

Και μια παρένθεση, μιας και το έθεσε ο Πρόεδρος. Έχω κουβεντιάσει με όλους τους κοινωνικούς εταίρους και έχω πει το εξής απλό. Είμαστε έτοιμοι να μειώσουμε τους φορολογικούς συντελεστές, από τη στιγμή που μπορούν οι κοινωνικοί εταίροι να εγγυηθούν την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Ας κάνουμε ένα κοινωνικό συμβόλαιο, για να μπορέσουμε πράγματι να πατάξουμε τη φοροδιαφυγή, ώστε να μειωθούν δραστικά και οι φορολογικοί συντελεστές, και οι εισφορές στο ασφαλιστικό σύστημα. Θα έχουμε περισσότερα έσοδα και θα φορολογείται πιο δίκαια και η επιχείρηση.

Μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό. Σήμερα, είναι βιώσιμο το ασφαλιστικό σύστημα και αυτό αποτελεί εγγύηση για τη νέα γενιά. Νέο δημοσιονομικό πλαίσιο κατάρτισης, παρακολούθησης και εκτέλεσης του προϋπολογισμού.

«Καλλικράτης», η μεγαλύτερη αλλαγή στην αρχιτεκτονική του κράτους. Σπάμε το κεντρικό, συγκεντρωτικό κράτος, ενισχύονται οι δομές της Αυτοδιοίκησης, πάντα με διαφάνεια, και η πρόνοια μεταφέρεται δίπλα στον πολίτη, μέσω της Αυτοδιοίκησης.

Αξιοκρατικές προσλήψεις μέσω ΑΣΕΠ παντού στο Δημόσιο. Τέλος στη διόγκωση του δημόσιου τομέα, λόγω πελατειακών προσλήψεων και κινήτρων. Αξιοκρατία στην ανέλιξη των δημοσίων υπαλλήλων. Σταματάει η κομματικοποίηση της λειτουργίας της Διοίκησης.

Διαφάνεια παντού, με την ανάρτηση όλων των αποφάσεων στο διαδίκτυο. Ήδη, λειτουργεί το πρόγραμμα «Διαύγεια». Να ξέρει ο κάθε πολίτης πού πάει κάθε του ευρώ.

Άνοιγμα του επαγγέλματος στις μεταφορές, για περισσότερο ανταγωνισμό, καλύτερες και φθηνότερες υπηρεσίες και για τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Σχέδιο αναδιάρθρωσης του ΟΣΕ. Για να μην φορτώνονται ελλείμματα στον φορολογούμενο, αλλά και για να υπάρξουν επιτέλους ολοκληρωμένες μαζικές μεταφορές.

Έναρξη διαλόγου για το ενιαίο μισθολόγιο στη Δημόσια Διοίκηση, ώστε να σπάσουμε τα κλειστά φέουδα, αλλά και τις ανισότητες και αδικίες που υπάρχουν στο Δημόσιο.

Κατάργηση του καμποτάζ για τα κρουαζιερόπλοια, που ανοίγει τεράστιες προοπτικές σε έναν τουριστικό τομέα όπου έχουμε φυσική υπεροχή. Fast track για επενδύσεις, που δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις για σωστή, γρήγορη και διαφανή επένδυση, ελληνική και ξένη.

Συστηματική συνεργασία με την ευρύτερη γειτονιά μας, ώστε να καταστεί η Ελλάδα ένας εμπορικός, μεταφορικός και ενεργειακός κόμβος. Και βεβαίως, παρουσία της Ελλάδας παντού.

Μόλις πριν από λίγες ώρες ήρθα από την συνάντηση Ευρωπαϊκής Ένωσης – Αφρικής. Υπάρχουν μεγάλες προοπτικές συνεργασίας εκεί, με τον Αραβικό κόσμο, αλλά και με τις αναδυόμενες οικονομίες, την Κίνα, την Ινδία, την Τουρκία, με μεσογειακές χώρες, με την Ρωσία, ιδιαίτερα με τις αλλαγές που γίνονται, οι οποίες αλλάζουν τις προοπτικές, αλλά και τις δυνατότητες της χώρας μας. Αυτές θα αξιοποιήσουμε.

Επιπλέον, πετύχαμε σημαντικές εξοικονομήσεις πόρων, αλλά και καλύτερες υπηρεσίες προς τον πολίτη, με εργαλεία ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, όπως με την ηλεκτρονική συνταγογράφηση – που μας έλεγαν πριν από λίγους μήνες ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει στην Ελλάδα. Και όμως γίνεται, σπάζοντας την αδιαφάνεια, την αθέμιτη κερδοσκοπία, αλλά και την υπερσυνταγογράφηση – κακό και για την υγεία μας, αλλά και για τα Ασφαλιστικά Ταμεία.

Νέο νομοθετικό πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, που ανοίγει τους δρόμους για μεγάλες επενδύσεις και για την πρωτοπορία της χώρας μας στον τομέα αυτό.

Νέος προσανατολισμός για την παιδεία, από το σχολείο έως το πανεπιστήμιο, που θα εξοπλίζει τους νέους και την κοινωνία για τις ανάγκες της εποχής και θα βοηθά στην ανάπτυξη και στις θέσεις εργασίας.

Σας καλώ να αναρωτηθείτε: πότε έγιναν στη χώρα τόσες αλλαγές – θεωρώ, θετικές – και τόσες μεταρρυθμίσεις, μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα; Χωρίς μαγικές συνταγές. Χωρίς θαύματα. Χωρίς από μηχανής θεούς, αλλά με δουλειά. Με δουλειά, πολιτική βούληση και αφοσίωση στον κοινό μας στόχο, να αλλάξουμε αυτή τη χώρα.

Όπως έχω πει πολλές φορές, τίποτα δεν είναι εύκολο. Και αυτές οι αλλαγές χρειάζονται χρόνο για να πιάσουν τόπο. Μέχρι να επιστρέψει η χώρα μας στην ανάπτυξη, οι δυσκολίες θα εξακολουθήσουν να είναι αρκετά μεγάλες.

Και η αλλαγή μιας κοινωνίας, μιας οικονομίας, πάνω απ’ όλα, η αλλαγή στις νοοτροπίες των ανθρώπων, στη νοοτροπία όλων μας, είναι πάντα δύσκολη – μια χρονοβόρα, επίπονη διαδικασία.

Αλλά θέτουμε το πλαίσιο, τους κανόνες. Και από την αρχαία μας Δημοκρατία, ήταν πεποίθηση ότι η ευνομία, η πόλη, η Πολιτεία, αποτελεί καθοριστικό παράγοντα στη διαμόρφωση συμπεριφορών και αξιών.

Όλοι αυτοί οι μήνες που πέρασαν απέδειξαν πάνω απ’ όλα ένα πράγμα, ότι μπορούμε. Ότι είμαστε ακριβώς αυτό που εννοούμε, όταν λέμε τη λέξη «αξιόπιστοι»: άξιοι πίστης. Ότι μπορούμε να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας. Ότι οι πολίτες δικαιούνται να πιστέψουν στη χώρα τους. Ότι η Ελλάδα προχωράει, αλλάζει και διεκδικεί το μέλλον της.

Και όλα αυτά, μέσα σε ένα διεθνές περιβάλλον επιβαρυμένο για όλες τις χώρες με δημοσιονομικά προβλήματα. Όλοι γνωρίζετε και τις πρόσφατες εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτές που αφορούν και στην Ιρλανδία, η οποία έχει βέβαια διαφορετικά προβλήματα από αυτά της Ελλάδας, πολύ λιγότερο ενδογενή και πολύ περισσότερο εξωγενή, σε σχέση με το τραπεζικό σύστημα και τις επιπτώσεις της διεθνούς κρίσης σε αυτό.

Και όμως, και εκείνοι αναγκάστηκαν να προσφύγουν στο μηχανισμό, για τον οποίο, την περασμένη χρονιά, κάναμε αγώνα να πείσουμε την Ευρώπη ότι δεν αφορά μόνον εμάς.

Αφορά στη θωράκιση ολόκληρης της Ευρώπη, αν θέλει να εξασφαλίσει τη σταθερότητα της οικονομίας της. Δικαιωνόμαστε και γι’ αυτή μας την επιμονή, ότι η Ευρώπη – είναι πίστη μας – όταν θέλει μπορεί.

Πλέον, το σήμα στις αγορές είναι σαφές. Η Ευρώπη είναι αποφασισμένη να προστατεύσει τον εαυτό της, το νόμισμά της, τα κράτη – μέλη της.

Θεωρώ βέβαια ότι μπορούμε να κάνουμε ακόμα πιο τολμηρά βήματα. Έχουμε καταθέσει, και έχω καταθέσει και προσωπικά, προτάσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στους συναδέλφους μου, ώστε να μειώσουμε ανισότητες μεταξύ των χωρών που βρίσκονται σε πιο μειονεκτική θέση, προκειμένου να γίνουν ανταγωνιστικές.

Να μπει ένα τέλος στις οικονομικές και πολιτικές επιθέσεις εναντίον των πιο αδύναμων χωρών, με όχημα τις διεθνείς αγορές. Να μην χτυπιούνται χώρες, λόγω προκαταλήψεων ή στερεοτύπων, επειδή είναι οι λεγόμενες «νότιες» ή «περιφερειακές χώρες», ενώ πολλές από αυτές αποτελούν κατά βάση υγιείς οικονομίες.

Γιατί αυτό που βλέπουμε σήμερα να συμβαίνει, δεν είναι λογικό. Οι αγορές έχουν αποσταθεροποιηθεί μετά το 2008 και η αστάθεια αυτή απειλεί πολλές κοινωνίες.

Και οι αγορές, για να λειτουργήσουν ευεργετικά, χρειάζονται και αυτές κανόνες, εποπτεία, πλαίσιο. Αλλιώς, κινούνται ως όχλος. Τρέχουν με υπερβολική ευφορία και δημιουργούν φούσκες ή τρέχουν με υπερβολικό φόβο και δημιουργούν θύματα.

Η Ευρώπη αντιδρά, αλλά πολλές φορές με βραδύτητα και διστακτικότητα. Γιατί η συνεχιζόμενη αναταραχή στις περιφερειακές αγορές, δείχνει ανάγλυφα ότι έχουμε ακόμα δρόμο μπροστά μας.

Δρόμο, για να σταθεροποιήσουμε την κατάσταση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, θα έλεγα και διεθνώς. Δρόμο, για να δημιουργήσουμε μια ισχυρή και συντονισμένη οικονομική διακυβέρνηση στην Ευρώπη. Αλλά και δρόμο, σε διεθνές επίπεδο, για την τιθάσευση των αγορών και, πολλές φορές, των άγριων και παράλογων διαθέσεών τους.

Έχουν γίνει σημαντικά βήματα. Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τη δημιουργία του μόνιμου ευρωπαϊκού μηχανισμού στήριξης και η οριοθέτησή του, στην πρόσφατη συνεδρίαση του Eurogroup, ήταν βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Χρειάζεται όμως να πάμε παραπέρα. Να σκεφτούμε πιο καθαρά, να δράσουμε πιο θαρραλέα, να αξιολογήσουμε την κατάσταση πιο ολοκληρωμένα. Και να χτίσουμε τη νέα αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης.

Ένα σύστημα που, πρώτον, διασφαλίζει τη δημοσιονομική ισορροπία. Δεύτερον, ρυθμίζει κατάλληλα τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Τρίτον, δίνει και την ώθηση, και τα εργαλεία για βιώσιμη ανάπτυξη – διότι δεν υπάρχει σταθερότητα χωρίς ανάπτυξη – ώστε να μην εγκλωβιστούμε σε ένα φαύλο κύκλο ύφεσης. Τέταρτον, διασφαλίζει την κοινωνική συνοχή, ως προαπαιτούμενο της οικονομικής ανάπτυξης, της ανταγωνιστικότητας και της σταθερότητας.

Τα εργαλεία που θα πρέπει να διαμορφώσουμε, πρέπει κι αυτά να είναι ευρωπαϊκά. Και πρέπει η Ευρώπη, το έχω ξαναπεί, να κατανοήσει τη δύναμή της.

Και έχω πει ότι το πρόβλημα, μπορεί να είχε ως αφετηρία την Ελλάδα, αλλά είναι ευρύτερο. Γι’ αυτό, είναι σημαντικό στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου, τις επόμενες μέρες δηλαδή, να δώσουμε περαιτέρω ώθηση, για να συμπληρωθεί αυτό το οικοδόμημα.

Προτάσεις υπάρχουν, τις έχω καταθέσει όπως είπα. Προτάσεις που, όχι μόνον οι σοσιαλιστές, αλλά και πολλοί συντηρητικοί, καθώς και ευρωπαϊστές, συμμερίζονται. Όπως είναι τα ευρωομόλογα, για παράδειγμα, ως εργαλείο δανειοδότησης των κρατών – μελών, αλλά και ως επενδυτικό εργαλείο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να επενδύσουμε σε μεγάλες υποδομές, που υπολείπονται σε πολλές περιοχές της Ευρώπης, από τη Νότια μέχρι την Κεντρική και την Ανατολική Ευρώπη, να επενδύσουμε στην πράσινη ανάπτυξη, την καινοτομία και την παιδεία.

Χρωστάμε μια συνεκτική απάντηση απέναντι στο συχνό ανορθολογισμό των αγορών, μια απάντηση που διασφαλίζει τη σταθερότητα, εμπεδώνει την εμπιστοσύνη, ανοίγει νέους δρόμους για επενδύσεις και ανάπτυξη, αλλά και ποιοτικές θέσεις εργασίας για όλους.

Αυτό το χρωστάμε στους Ευρωπαίους πολίτες. Το χρωστάμε σε μια Ευρώπη, που σήμερα μπορεί να γίνει πρότυπο συνεργασίας των λαών και των κρατών σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία.

Το χρωστάμε στους εαυτούς μας, ώστε η Ευρώπη να είναι μια ισχυρή φωνή, για να προασπίζει αρχές και αξίες σε παγκόσμια κλίμακα, τώρα που αλλάζουν δεδομένα και ισορροπίες.

Το χρωστάμε σε μια Ευρώπη Δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης, σε αυτή την παγκοσμιοποιημένη κοινωνία που χρειάζεται εξανθρωπισμό.

Γι’ αυτό, το 2011 είναι χρονιά – σταθμός, και για την Ευρώπη, αλλά και για την Ελλάδα. Για την ελπίδα και το μέλλον.

Και όπως είπα, κυρίες και κύριοι, το 2010 ήταν η χρονιά κατά την οποία, λόγω των ιδιαίτερων και πολύ πιεστικών συνθηκών, αναγκαστήκαμε να ρίξουμε το βάρος σε δημοσιονομικά μέτρα άμεσης απόδοσης.

Το στοίχημα για το 2011, το δεύτερο κρίσιμο ημίχρονο, όπως συνηθίζω να λέω, είναι διαφορετικής φύσης. Είναι η χρονιά, όπου το πρόγραμμα των μεγάλων διαρθρωτικών αλλαγών, που αλλάζουν τη χώρα, μπαίνει στην κύρια φάση του.

Ένα πρόγραμμα τομών και αλλαγών, που όλοι αναγνωρίζουμε ότι έπρεπε να έχουν ξεκινήσει εδώ και χρόνια και τις οποίες πρέπει σήμερα να υλοποιήσουμε σε ελάχιστο χρόνο και κάτω από πιεστικές οικονομικές συνθήκες για τη χώρα.

Αυτές οι αλλαγές, όμως, θα αποτελέσουν το διαβατήριο, για να περάσει η χώρα μας το ταχύτερο δυνατό σε ένα νέο δρόμο ανάπτυξης. Με όφελος για όλους τους πολίτες. Από τους εργαζόμενους και τους νέους, μέχρι τους συνταξιούχους.

Και φυσικά, και για τις ελληνικές επιχειρήσεις, που βρίσκονται σήμερα, όπως πολύ σωστά είπατε, αντιμέτωπες με την ύφεση και προσπαθούν να επιβιώσουν, να αντέξουν σ’ αυτή τη δύσκολη πορεία της μετάβασης, ώστε να φτάσουν με αντοχές και με δυνάμεις σε μια διαφορετική και βιώσιμη οικονομία.

Γι’ αυτό, ο στόχος και ο προγραμματισμός μας είναι συγκεκριμένος: πρώτα απ’ όλα, ο ακόμα μεγαλύτερος περιορισμός της σπατάλης, όπου υπάρχει, στο Δημόσιο.

Η διαμόρφωση ενός δημόσιου τομέα, που προσφέρει ποιοτικές υπηρεσίες στους πολίτες, αλλά μπορεί και να συντηρηθεί χωρίς επαχθή επιπλέον δανεισμό για τις μελλοντικές γενιές – και για την σημερινή, βεβαίως – και χωρίς να επιβαρύνονται υπέρμετρα οι φορολογούμενοι. Δηλαδή, καλύτερες υπηρεσίες με λιγότερα χρήματα.

Η συνέχιση της μάχης που ξεκινήσαμε απέναντι στη φοροδιαφυγή, για την εμπέδωση της φορολογικής δικαιοσύνης. Η διαχείριση και ο έλεγχος των δημοσίων δαπανών. Η μείωση των ελλειμμάτων των δημόσιων Οργανισμών.

Η αντιμετώπιση της σπατάλης και της κακοδιαχείρισης στο χώρο της υγείας. Η απελευθέρωση και των υπόλοιπων κλειστών επαγγελμάτων. Η αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και οι αποκρατικοποιήσεις.

Μέσα σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες, κυρίαρχη προτεραιότητα είναι και η αναμόρφωση του συστήματος πρόνοιας, με ιδιαίτερη έμφαση στους ανέργους – και ήδη παίρνουμε μέτρα για να στηρίξουμε τις θέσεις εργασίας, την κατάρτιση, αλλά και τη νεανική πρωτοβουλία.

Όμως, ο σχεδιασμός δεν περιορίζεται εκεί. Πάμε πλέον να αλλάξουμε ολόκληρη τη βάση, πάνω στην οποία θέλουμε να δημιουργήσουμε την Ελλάδα που μας αξίζει. Και αυτό δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, μια ουτοπία, αλλά ένας στόχος εφικτός.

Μια βιώσιμη οικονομία. Ένα νέο παραγωγικό μοντέλο, με επίκεντρο την πράσινη ανάπτυξη, που δεν αφορά μόνο στην ενέργεια, αλλά βασίζεται στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα, ώστε να μην έχουμε ανάγκη από «δάνειες» δυνάμεις.

Αξιοποιώντας το φυσικό μας περιβάλλον, τον ξεχωριστό πολιτισμό μας, τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, το ανθρώπινο δυναμικό μας, τους νέους μας, δίνοντάς τους ευκαιρίες και όραμα, οι οποίοι μπορούν να χτίσουν μια οικονομία, βασισμένη στην έρευνα, στην τεχνολογία, στην καινοτομία, στην ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων και υπηρεσιών.

Παιδεία και καινοτομία, πρέπει να γίνουν μέρος του καθημερινού παραγωγικού μας πολιτισμού. Παντού παιδεία, παντού καινοτομία. Αλλά αυτή η αντίληψη, έχουμε στόχο να περάσει και στο κράτος – τον μεγάλο ασθενή.

Πάμε να δημιουργήσουμε ένα κράτος ευέλικτο, που να απελευθερώνει τους πολίτες, αντί να τους βάζει εμπόδια, όπως σήμερα, μέσα από τη γραφειοκρατία και τις δαιδαλώδεις διαδικασίες.

Ένα κράτος, που θα λειτουργεί καινοτόμα, που θα συλλέγει και θα αξιοποιεί γνώσεις, εμπειρία, τις καλύτερες πρακτικές από όλο τον κόσμο, ακριβώς για να υπηρετήσει καλύτερα αρχές και αξίες – τον ίδιο τον πολίτη και το κράτος πρόνοιας.

Ένα κράτος, που προστατεύει πραγματικά τους πιο αδύναμους και τους παρέχει ουσιαστική στήριξη. Όλα αυτά, όμως, δεν θα έρθουν από μόνα τους. Χρειάζεται κόπος, προσπάθεια, τεχνογνωσία, ανοιχτό μυαλό, χρονοδιαγράμματα.

Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται πολίτες αποφασισμένους. Αποφασισμένους να συμμετέχουν και να πάρουν στα χέρια τους την τύχη αυτής της χώρας. Να στηρίξουν ενεργά, με πρωτοβουλίες, σκέψη, καινοτομία, αυτή την προσπάθεια. Δεν θα μπορέσει μια κυβέρνηση, το είπατε κι εσείς, να τα κάνει αυτά μόνη της.

Αυτό είναι το 2011 για τη χώρα. Ένας δύσκολος αγώνας, αλλά που αξίζει να τον δώσουμε όλοι μαζί. Εμείς είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε τον αγώνα αυτό, με τις καλύτερες προϋποθέσεις.

Γι’ αυτό, μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα, παρουσιάζουμε και συγκεκριμένους στόχους μας για το 2011, σε συνέχεια όσων κάναμε και πετύχαμε το 2010 και στο πλαίσιο του ευρύτερου προγράμματος αλλαγών που η Κυβέρνησή μας προωθεί.

Έχουν ήδη οριοθετηθεί οι μεγάλες προτεραιότητες στα πρόσφατα Υπουργικά μας Συμβούλια. Πάμε σε ένα ευρύ φάσμα αλλαγών στο κράτος.

Μετά τον «Καλλικράτη» στην Αυτοδιοίκηση, πάμε στον «Καλλικράτη» στη Δημόσια Διοίκηση, την κεντρική Διοίκηση, δηλαδή, όπως βεβαίως και στην υγεία, στους συνεταιρισμούς, στην παιδεία και αλλού, δημιουργώντας ένα επιτελικό και, επιτέλους, ένα ευέλικτο Δημόσιο.

Με τη δημιουργία νέων επιτελικών μονάδων. Την άρση των επικαλύψεων. Την συγχώνευση ή και κατάργηση πολλών υποστηρικτικών μονάδων και λειτουργιών. Την αποκέντρωση και την εκχώρηση εκτελεστικών λειτουργιών. Τη μετεκπαίδευση των δημοσίων λειτουργών και την αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού της Δημόσιας Διοίκησης.

Δημιουργούμε την «Κάρτα Πολίτη» και θεσμοθετούμε παντού την ηλεκτρονική διακυβέρνηση. Οι συναλλαγές με το Δημόσιο θα γίνονται στο σύνολό τους μέσω αυτής της κάρτας, σπάζοντας γραφειοκρατία και ταλαιπωρία, ή ακόμα και διαφθορά.

Αλλάζουμε και τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική στη χώρα μας, παρεμβαίνοντας δραστικά στο πολιτικό σύστημα, με νέο εκλογικό νόμο και την εισαγωγή νέων κανόνων διαφάνειας και ελέγχου για τους πολιτικούς στη χώρα.

Προχωρούμε σε μεγάλες αλλαγές στη Δικαιοσύνη, ώστε να μην ταλαιπωρούνται οι πολίτες και να πάψει αυτή η αίσθηση της ατιμωρησίας, της αρνησιδικίας και, τελικά, της αυθαιρεσίας στη χώρα.

Πάμε σε αλλαγές στην παιδεία. Ήδη ξεκινήσαμε να δημιουργούμε το νέο σχολείο, αλλά ξεκίνησε και ο διάλογος για το πανεπιστήμιο, ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της εποχής και να εξασφαλίζει στα παιδιά μας ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, προκειμένου να μπορούν εν τέλει να πάρουν την τύχη τους στα δικά τους χέρια, αλλά και την τύχη αυτής της χώρας, υλοποιώντας τα οράματά τους.

Μεγάλο στοίχημα θα είναι το ψηφιακό βιβλίο, το ψηφιακό σχολείο και πανεπιστήμιο, που εξασφαλίζει δια βίου πρόσβαση όλων σε ό,τι καλύτερο έχουμε σε γνώσεις και διδασκαλία.

Η καινοτομία γίνεται κανόνας, αντίληψη, επενδύοντας στην τεχνολογία, στην έρευνα, στη δια βίου μάθηση. Και βέβαια, κάνουμε μεγάλες παρεμβάσεις, ώστε η οικονομία μας να γίνει ανταγωνιστική, με αλλαγή προσανατολισμού, με αύξηση της ρευστότητας στην αγορά, προκειμένου να πιάσουμε τον στόχο, το 2012, να επιστρέψει η χώρα μας σε θετικό ρυθμό ανάπτυξης. Βελτιώνοντας το επιχειρηματικό περιβάλλον της χώρας.

Αναγνωρίζω, αναγνωρίζουμε ότι και το θέμα της φορολογίας αποτελεί και αυτό σημαντικό στοιχείο, αλλά όπως είπα, υπάρχουν προϋποθέσεις για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε θετικά τη μείωση των φορολογικών συντελεστών.

Προχωράμε στην εφαρμογή του νόμου για την ίδρυση επιχειρήσεων σε μία ημέρα, με ολοκλήρωση του Γενικού Μητρώου Επιχειρήσεων.

Στην ψήφιση και υλοποίηση του νόμου για την απλοποίηση της διαδικασίας αδειοδότησης των μεταποιητικών επιχειρήσεων και της βιομηχανίας. Στον εκσυγχρονισμό του θεσμικού πλαισίου για τις Βιομηχανικές Περιοχές και στη δημιουργία σύγχρονων Επιχειρηματικών Πάρκων. Και υπάρχουν πολλά – το γνωρίζω – γραφειοκρατικά και χωροταξικά προβλήματα, που αντιμετωπίζουν πολλές φορές οι επιχειρήσεις.

Στην υιοθέτηση και υλοποίηση σχεδίου δράσης για μια «φιλική Ελλάδα για τις επιχειρήσεις», με ένα χρονοδιάγραμμα για την κατάργηση 30 εκ των σημαντικότερων περιορισμών και εμποδίων στην επιχειρηματική δραστηριότητα, την επένδυση και την καινοτομία.

Στην ψήφιση και υλοποίηση του νόμου για την κωδικοποίηση υφιστάμενων διατάξεων, ώστε να υπάρξει δραστική απλοποίηση της αδειοδότησης των Τεχνικών Επαγγελμάτων. Και αυτοί οι στόχοι, τους οποίους σας ανέφερα, έχουν και συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα.

Βεβαίως, προωθούμε και τη νεανική καινοτομία, μέσα από εργαλεία, το ΕΣΠΑ, τα λεγόμενα «μικροδάνεια», με επίκεντρο και τις νέες τεχνολογίες.

Στον προγραμματισμό μας για το 2011, είναι και η αναμόρφωση του θεσμικού πλαισίου για τον ανταγωνισμό στη χώρα μας, με στόχο όχι μόνο την ανταγωνιστικότητα, αλλά και τη συγκράτηση των τιμών και την προστασία του καταναλωτή.

Κυρίες και κύριοι, τις επόμενες εβδομάδες, παρουσιάζουμε Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο Προώθησης της Εξωστρέφειας, με στόχο, μέσα από νέα χρηματοδοτικά εργαλεία, τη διεθνοποίηση των ελληνικών επιχειρήσεων.

Και τέλος, με το νέο επενδυτικό νόμο, αλλάζουμε τους κανόνες του παιχνιδιού, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αποφασίζεται τι είδους επενδύσεις θέλουμε για τη χώρα.

Τους επόμενους μήνες, προχωράμε στην απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και σε ένα σύνολο παρεμβάσεων για την πράσινη ανάπτυξη.

Όλες αυτές, είναι μόνο μερικές από τις πολιτικές που έχουμε προγραμματίσει μέσα στο 2011. Είτε είχαμε, είτε δεν είχαμε μνημόνιο, τα περισσότερα από αυτά θα ήταν, ούτως ή άλλως, εκ των ουκ άνευ, ενώ αποτελούν και προγραμματικές μας δεσμεύσεις.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι, εμείς έχουμε τη βούληση να τα κάνουμε πράξη, ενώ η πορεία μας θα παρακολουθείται στενά από πολλούς. Από τον Έλληνα πολίτη, μέχρι και τα διεθνή Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Κυρίες και κύριοι, γνωρίζω πολύ καλά ότι πολλές από τις αλλαγές που υποσχόμαστε στον Ελληνικό λαό, δεν θα περάσουν εύκολα από τις συμπληγάδες της συντήρησης, του κατεστημένου, κάποιων συντεχνιών, ή βολεμένων, όσων εδώ και χρόνια φρόντιζαν η Ελλάδα να παραμένει στάσιμη, εξασφαλίζοντας για τους εαυτούς τους προνόμια σε βάρος του συνόλου.

Εμείς επιδιώκουμε την ευρύτερη συναίνεση. Θα εξαντλήσουμε κάθε μέσο διαβούλευσης. Και βέβαια, δεν έχουμε καμία αντίρρηση για τις συνταγματικές αλλαγές. Το έχουμε ήδη τονίσει, ότι χρειάζεται να γίνουν σημαντικές συνταγματικές αλλαγές.

Θεώρησα, και το έχω πει, ότι στην προηγούμενη συνταγματική αλλαγή, χάθηκαν πολλές ευκαιρίες. Ήταν μικρής σημασίας αλλαγές, αλλά βεβαίως οι συνταγματικές αλλαγές δεν μπορεί να είναι και άλλοθι για να μην κάνουμε άλλα, σοβαρά πράγματα. Και μπορούμε να κάνουμε πολλά, και μέσα στο πλαίσιο του υπάρχοντος Συντάγματος. Όμως, δεν θα διαφωνήσω, πρέπει να γίνουν και αυτές οι αλλαγές.

Και οι αλλαγές που χρειάζεται η χώρα για να αναπνεύσει, θα γίνουν. Θα κάνουμε διαβουλεύσεις, αλλά έχουμε τη βούληση και την απόφαση να προχωρήσουμε.

Γι’ αυτό, ζητώ από όλους και, βέβαια, ιδιαίτερα από εσάς, ένα από τα πιο παραγωγικά και δυναμικά κομμάτια της κοινωνίας και της οικονομίας μας, να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια. Και ξέρω, και από τα λεγόμενα του Προέδρου σας, ότι αυτό θέλετε και κάνετε.

Διότι δεν είναι μια προσπάθεια δική μου, ή δική μας, της Κυβέρνησης. Είναι η προσπάθεια που κάνει ολόκληρος ο λαός μας, ολόκληρη η Ελλάδα, για να ξαναβρεί τον εαυτό της.

Κυρίες και κύριοι, έχουμε μια συνήθεια εμείς, οι Έλληνες, ιδιαίτερα σε κρίσιμες για τον τόπο στιγμές, να καταφεύγουμε στην ιστορία μας, σε εκείνα τα γεγονότα και σε εκείνα τα πρόσωπα, που μας καθόρισαν και ανέδειξαν ό,τι καλύτερο διέθετε ποτέ ο Ελληνισμός.

Και αυτό είναι σωστό. Γιατί έχουμε πράγματι μια ιστορία γεμάτη από μεγάλες στιγμές, αλλά και από λάθη και από χαμένες ευκαιρίες. Και η ιστορία μάς διδάσκει.

Μπορούμε να αντλήσουμε, όμως, από τις καλύτερες των παραδόσεών μας. Το φιλότιμο, το μεράκι στη δουλειά, την πολυμήχανη δημιουργικότητα, την ντομπροσύνη μπροστά στις προκλήσεις, την αγάπη για το ωραίο, την προσήλωση στο μέτρο, την αξία της συλλογικής προσπάθειας και αλληλεγγύης.

Και σήμερα, μέσα στις πιο δύσκολες συνθήκες που πέρασε ποτέ η Ελλάδα στην πρόσφατη ιστορία της, δεν κάνουμε τίποτε άλλο, όλοι μαζί, από το να γράφουμε αυτό που, αύριο, τα παιδιά μας, οι επόμενες γενιές, θα αποκαλούν «ιστορία».

Και δεν έχουμε δικαίωμα να λιποψυχήσουμε, να φυγομαχήσουμε, να αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Πρέπει να ξαναζωντανέψουμε τα όνειρα των νέων.

Σας καλώ, λοιπόν, το 2011, να κάνουμε ένα μεγάλο βήμα για να αλλάξουμε μαζί την Ελλάδα. Να κάνουμε αυτή την κρίση, τη μεγάλη ευκαιρία για τον Ελληνισμό. Μπορούμε. Θα τα καταφέρουμε.

Να είστε καλά.

Ευχαριστώ πολύ.

Διαβάστε επίσης