Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ας επιλέξουν οι πολίτες τον σοσιαλιστή υποψήφιο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής | Άρθρο | 17.10.2017

«Να ηττηθούν οι ιδέες και οι πρακτικές της συντήρησης» | Άρθρο στην εφημερίδα Τα Νέα 03.09.2018

Τοποθέτηση στην Επιτροπή της Βουλής για την ιατρική κάνναβη | 01.03.2018

Για το θάνατο του Τζαλάλ Ταλαμπανί | 03.10.2017

Γκουτέρες, Σάντσεθ και Παπανδρέου στη ΣΔ, στην έδρα του ΟΗΕ | Γραφείο Τύπου 14.07.2017

Επανεκλογή Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς | 03.03.2017

Για το θάνατο του Γιάννη Κουνέλλη | 18.02.2017

 

Ομιλία στο 11ο Ετήσιο Διεθνές Συμπόσιο της Ελληνικής Ένωσης για Ατλαντική και Ευρωπαϊκή Συνεργασία

Dear Presidents,
Dear Ambassadors,
Ladies and Gentlemen,
My dear friend Solomon Passy,

I would like to thank both President Georgiou and Mr. Williams for the warm words but also for the work they have done over the years and particularly welcome the Minister of Foreign Affairs of Bulgaria Solomon Passy who is now ten years in this activity and I think that he is therefore celebrating the jubilee and this I think is a tribute not only to his work but also to the work of many Non-Governmental Organizations, your organization, but also many Non-Governmental Organizations in this region. They have been playing a very important role. An important role in developing democratic sensitivities, participatory institutions, the ability to bring up a new leadership around the Balkans, a new leadership which is today giving a new hope to the wider region and I can say that there are quite a few ministers who are now in position of foreign minister in the region, that have come through the ranks of Non-Governmental Organizations. We can go from the Czech Republic to Albania, I myself have been working years ago, many times, for a long time with Non-Governmental Organizations. So, I would like to welcome him, in both of his capacities, both as a Minister but also as an active member of Non-Governmental Organizations here in the region.

Certainly, in the recent Greek-Turkish rapprochement, Non-Governmental Organizations have been playing and still are playing a very important role and will continue to do so. The people’s diplomacy, as we call it, has been crucial in creating a very different climate and I could say in developing a sense that there is a mandate from below for our governments, for the governments of the two countries, to continue on the path of cooperation and our attempt to solve very difficult problems.

Θα μιλήσω για τα Βαλκάνια.

Μιλώντας για την περιοχή μας, πιστεύω πράγματι ότι μετά από αλλεπάλληλες κρίσεις έχουμε διαμορφώσει νέες προοπτικές. Υπάρχουνε και νέες ηγεσίες και πιστεύω ότι έχουμε δει πια την νίκη της μετριοπάθειας απέναντι στην πολιτική των ακροτήτων. Και αυτό διότι έχουμε εμπεδώσει την πεποίθηση ότι πρέπει να σεβαστούμε συγκεκριμένες αρχές, συγκεκριμένους κανόνες και καλής γειτονίας και εσωτερικής δημοκρατικής διαδικασίας και ειρηνικής επίλυσης των διαφορών.

Πιστεύω λοιπόν ότι η διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς τα Βαλκάνια και ιδιαίτερα με τη συμμετοχή της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας, όχι μόνο δεν θα πρέπει να αποφευχθεί λόγω του πρόσφατου παρελθόντος στην περιοχή μας αλλά θα αποτελέσει βασικό στοιχείο στην σταθεροποίηση της ευρύτερης περιοχής μας, θα είναι το κλειδί αν θέλετε για την συνέχιση μιας φιλόδοξης πορείας των Βαλκανίων, της ένταξης των Βαλκανίων στους Ευρω-Ατλαντικούς θεσμούς. Και εδώ όπως τόνισα η σημασία της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας είναι ιδιαίτερη.

Πιστεύω είναι ιδιαίτερη γιατί θα υπάρχει και μια πιο ουσιαστική φωνή των χωρών της περιοχής μέσα στο ΝΑΤΟ κάτι απαραίτητο και για την ίδια την διαμόρφωση της πολιτικής του ΝΑΤΟ στην ευρύτερη περιοχή. Πιστεύω όμως επίσης όπως είπε σωστά και ο κ. Williams, το έργο του ΝΑΤΟ είναι όχι μόνο αμυντικό αλλά μιλούμε για την κοινή ασφάλεια και χωρίς τις χώρες των Βαλκανίων, ξεκινώντας από τις χώρες της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας, δεν θα μπορούσαμε να μιλήσουμε πράγματι για την κοινή ασφάλεια της Ευρώπης. Πιστεύω όμως ότι και το νότιο κομμάτι του ΝΑΤΟ έχει και πολλά να προσφέρει διότι και η περιοχή μας, δυστυχώς και η ευρύτερη περιοχή μας αν πάμε προς τον Καύκασο προς την Ασία ή αν πάμε προς την Μέση Ανατολή και την Μεσόγειο, είναι οι περιοχές όπου αντιμετωπίζουμε κρίσεις και έτσι λοιπόν πιστεύουμε ότι θα είναι κυρίαρχος ο ρόλος της πλευρά αυτής στα Βαλκάνια, της συμμετοχής των χωρών αυτών.
Παίρνω ως παράδειγμα αυτές τις ημέρες τέσσερις χώρες, την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Έχουμε έναν συντονισμό για να συμβάλουμε στην μεταφορά ανθρωπιστικής βοήθειας προς το Αφγανιστάν. Είναι απλώς ένα παράδειγμα των δυνατοτήτων της συνεργασίας των χωρών του ΝΑΤΟ στην περιοχή.

Πιστεύω επίσης ότι πολύ σωστά αυτά όλα θα εντάσσονται στον νέο ρόλο του ΝΑΤΟ, που πάντα στα πλαίσια των αποφάσεων του ΟΗΕ μπορεί να προωθήσει και την άμυνα αλλά και την ασφάλεια και την σταθερότητα σε μια ευρύτερη περιοχή. Ακόμα περισσότερο την έννοια της κοινής ασφάλειας της Ευρώπης. Και νομίζω εδώ πρέπει να αναδείξουμε σήμερα το νέο κλίμα που υπάρχει μεταξύ της Ρωσίας και του ΝΑΤΟ, της Ρωσίας και των ΗΠΑ. Ήδη έχουμε τα τελευταία χρόνια και μια σημαντική πρόοδο στις σχέσεις Ρωσίας-ΕΕ, που τα τελευταία γεγονότα, τα τελευταία τραγικά γεγονότα, ανέδειξαν αυτή τη νέα σχέση λόγω και των νέων προτεραιοτήτων. Αυτή η νέα συνεργασία διευρύνει την δυνατότητα- γίνονται ήδη αρκετές προτάσεις για ουσιαστική συμμετοχή της Ρωσίας μέσα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, με διάφορους μηχανισμούς που συζητούνται, αλλά και στην εμπέδωση της ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή μέχρι και τον Καύκασο. Θα έλεγα επίσης ότι αυτή η νέα σχέση θα διευκολύνει και την διεύρυνση του ΝΑΤΟ.

Θέλω να τονίσω ότι το είδος του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε αυτή την εποχή, σαφώς είναι διαφορετικό. Και νομίζω ότι τονίστηκε πάρα πολύ, όταν ο Πρόεδρος Πούτιν στο Κοινοβούλιο της Γερμανίας είπε: τώρα καταλαβαίνουμε ότι ο ψυχρός πόλεμος έχει τελειώσει. Ουσιαστικά αναδεικνύοντας ότι υπάρχουν τελείως διαφορετικές απειλές στην σημερινή μας εποχή.

Μεταξύ αυτών αναδείχτηκε με τον πιο τραγικό τρόπο, η απειλή της τρομοκρατίας, τον τελευταίο καιρό, την 11η Σεπτεμβρίου. Θα μπορούσε βεβαίως να προσθέσει κανείς σε αυτού του είδους τις απειλές ή τις προκλήσεις, θέματα όπως το οργανωμένο έγκλημα αλλά θα μπορούσε να το διευρύνει αυτό κανείς, από τα προβλήματα του περιβάλλοντος μέχρι αυτά της φτώχειας, μέχρι των περιφερειακών κρίσεων.

Αυτές όμως οι νέες προκλήσεις, ανοίγουνε τον δρόμο για την αναθεώρηση των σχέσεων μας σε πολλά επίπεδα και από εκεί που παλαιότερα βρισκόμασταν σε ανταγωνιστικές σχέσεις κάποιες χώρες μεταξύ μας, μπορούμε να σφυριλατίσουμε μια νέα σχέση σε μια κοινή προσπάθεια.

Θα έλεγα πως και ο θεσμός, ο οργανισμός που καλούμε ΕΕ, έχει ανοίξει έναν ιδιαίτερο δρόμο προς αυτή την κατεύθυνση. Διότι η όλη διεύρυνση της ΕΕ, η ένταξη των χωρών στους κόλπους της ΕΕ, είναι ουσιαστικά η ένταξη σε μια κοινότητα αρχών, σε μια κοινότητα διαφορετικών πρακτικών που αυτές οι αρχές εφαρμοσμένες και αυτές οι πρακτικές έχουν ουσιαστικά αντιμετωπίσει από κοινού, κοινά προβλήματα και έχουν διασφαλίσει την ειρήνη και την ασφάλεια για πάρα πολλά χρόνια, αποδεδειγμένα.

Έτσι ουσιαστικά στις νέες σχέσεις που διαμορφώνουμε, μπροστά στα νέα αυτά προβλήματα, ουσιαστικά αναδεικνύουμε ένα νέο πλαίσιο διεθνούς δικαίου, σεβασμού αρχών όπως είναι της εδαφικής ακεραιότητας, των δημοκρατικών διαδικασιών, των αναπτυξιακών μας κοινών προσπαθειών, της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών. Έτσι λοιπόν η αντιμετώπιση θεμάτων όπως της τρομοκρατίας, είναι ένας αγώνας που ξεπερνά και το στρατιωτικό σκέλος, είναι ένας αγώνας με πολλές πλευρές, είναι ένας αγώνας και ιδεολογικός αν θέλετε, μεταξύ εκείνων που πιστεύουνε στον ολοκληρωτισμό, στην έλλειψη ανοχής για το διαφορετικό, στην χρήση της βίας, από την μια πλευρά και από την άλλη πλευρά αυτών όπως είμαστε εμείς που πιστεύουμε στον πλουραλισμό, στον σεβασμό της διαφορετικότητας, στον πολυπολιτισμό και στα ανθρώπινα δικαιώματα.

Αυτή η πεποίθηση αν θέλετε, μας επιτρέπει να ελπίζουμε ότι μπορούμε να χτίσουμε μια διαφορετική διεθνή κοινότητα, ιδιαίτερα ξεκινώντας εδώ από τους Ευρω-Ατλαντικούς θεσμούς, την Ευρώπη, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ και ευρύτερα στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο, χτίζοντας ένα κοινό όραμα με τη συμμετοχή όλων.

Σε αυτό το πλαίσιο είμαι σίγουρος ότι και οι σχέσεις οι δικές μας που αναφέραμε στην αρχή της ομιλίας, οι σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας, το πρόβλημα της Κύπρου, μέσα σε αυτά τα πλαίσια θα βρουν τελείως διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης. Ήδη το βλέπουμε, ήδη βλέπουμε τα σημάδια μιας άλλης εποχής, μιας άλλης δυναμικής και είμαι σίγουρος ότι αν με συνέπεια ακολουθήσουμε αυτές μας τις κοινές αρχές, ίσως όχι και τόσο μακροπρόθεσμα, ίσως και πιο σύντομα θα μπορέσουμε να δούμε και απτά αποτελέσματα ακόμα στα δυσκολότερα προβλήματα που κατά καιρούς μας χώριζαν.

Για αυτό θεωρώ την δικιά σας εργασία τόσο σημαντική. Θα ήθελα να την χαιρετήσω, να σας ευχαριστήσω για όλες τις προσπάθειες που κάνετε και να σας ζητήσω να συνεχίσετε που είμαι σίγουρος ότι πως θα το κάνετε και πάλι να σας καλωσορίσω και ιδιαίτερα να καλωσορίσω τον φίλο μας, και να ευχηθώ σε λίγο να είναι στην οικογένεια του ΝΑΤΟ, τον φίλο μας τον Solomon Passy.

Ευχαριστώ πάρα πολύ.

Διαβάστε επίσης