Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

«Όρος επιβίωσης, η οικοδόμηση μιας νέας, σύγχρονης δημοκρατίας» | Ομιλία 21.07.2019

Για τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Πάτρας | Δήλωση 15.07.2019

«Η καθημερινή ασφάλεια και ευημερία των πολιτών περνάει και από το περιβάλλον» | Δήλωση 14.07.2019

«Ο αγώνας που δίνουμε, είναι αγώνας για την ανασυγκρότηση της χώρας» | Δήλωση 27.06.2019

Παπανδρέου από το ΕΑΠ: «η δημιουργικότητα, η εξωστρέφεια και η καινοτομία, θα πρέπει να είναι ο οδηγός μας» | Δήλωση | 26.06.2019

Ο αποχαιρετισμός του Γιώργου Α. Παπανδρέου στο Ροβέρτο Σπυρόπουλο | 25.06.2019

«Με τον Γιάννη γιορτάζει μία Ελλάδα ευκαιριών, δημοκρατίας και ελευθερίας» | 25.06.2019

 

Ομιλία στο Ευρωπαϊκό Συμπόσιο του ΠΑΣΟΚ με θέμα: «Σύγχρονοι Σοσιαλιστές – Νέες Απαντήσεις»

Σύντροφοι και συντρόφισσες, περιδιαβαίνοντας τα Βαλκάνια συναντάς παντού τη μεγάλη επιθυμία πολιτών και κυβερνήσεων να ενταχθούν σε αυτήν τη μεγάλη οικογένεια που λέγεται «Ευρωπαϊκή Ένωση». Γιατί υπάρχει αυτό το ενδιαφέρον; Βέβαια εμείς αν δούμε τη δικιά μας ιστορία για την οποία μιλούμε τις τελευταίες ημέρες, έχουμε τον προηγούμενο αιώνα δύο παγκοσμίους πολέμους, δύο βαλκανικούς πολέμους, τη μικρασιατική καταστροφή, εμφύλιο, λιμό, δικτατορίες και αυταρχικές κυβερνήσεις, την τραγωδία της Κύπρου αλλά έχουμε και ευρύτερα στα Βαλκάνια θηριωδίες της εθνικής κάθαρσης των συγκρούσεων των εθνοτήτων και βλέπει κανείς ότι για τους πολίτες της περιοχής μας η Ευρώπη φαντάζει ως μία λύση σημαντική για την ασφάλεια και για βασικές αρχές.

Αυτό όμως που εμείς οι σοσιαλιστές κατανοούμε, εμείς οι σοσιαλδημοκράτες, οι δημοκρατικοί σοσιαλιστές στην Ευρώπη είναι ότι το θέμα της ασφάλειας δεν είναι θέμα που στενά μπορεί να το αντιμετωπίσει κανείς μέσα από αστυνομικά μέτρα, είτε το συζητούμε για την περιοχή μας, είτε το συζητούμε σε ένα παγκόσμιο επίπεδο αντιμετωπίζοντας νέες απειλές όπως είναι τα όπλα μαζικής καταστροφής από τη μια, η τρομοκρατία από την άλλη ή οποιαδήποτε άλλη κρίση.

Ως σοσιαλιστές γνωρίζουμε ότι πρέπει να αντιμετωπίσουμε πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και αυτό και σε ένα διεθνές επίπεδο. Η φτώχεια και η ανεργία, η έλλειψη βασικών συνθηκών στο περιβάλλον όπως η έλλειψη υδάτινων πόρων, η ανισότητα, οι σύγχρονες συγκρούσεις αλλά και οι χρόνιες συγκρούσεις όπως στη Μέση Ανατολή, η έλλειψη δημοκρατίας και έκφρασης, η περιθωριοποίηση μεγάλων τμημάτων λαών και πολιτών, η έλλειψη παιδείας, οι πανδημίες, οι επιδημίες όπως είναι το AIDS και όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα σε μία παγκόσμια σκακιέρα να δημιουργούν εντάσεις, να δημιουργούν κρίσεις, να δημιουργούν συγκρούσεις.

Έτσι λοιπόν δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα με την δικιά της εμπειρία, όχι μόνο στη βαλκανική χερσόνησο αλλά και με τον δικό της πολιτισμό προέβαλε και κατά την διάρκεια της Προεδρίας της, την ανάγκη η Ευρώπη να διαμορφώσει μια δικιά της εξωτερική πολιτική, μια στρατηγική αντίληψη πια των πραγμάτων σε διεθνές επίπεδο και για την περιφέρεια όπου θα μπορεί να παίξει ρόλο σε παγκόσμιο επίπεδο.

Κι έτσι λοιπόν σε λίγες ημέρες αυτή η πρότασή μας που έγινε στο Καστελόριζο με το Άτυπο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών θα κατατεθεί και θα ψηφιστεί, θα αποφασιστεί από τους Αρχηγούς Κρατών και Κυβερνήσεων το επόμενο Σαββατοκύριακο.

Για μας όμως, γιατί μπροστά σε αυτές τις μεγάλες εξελίξεις είτε είναι η διεύρυνση, είτε είναι το διεθνές και παγκόσμιο σύστημα που απαιτεί πια και μια προώθηση της παγκόσμιας και δημοκρατικής διακυβέρνησης, πρέπει να υπάρξει μια Ευρώπη βιώσιμη. Και για μας τους σοσιαλιστές αυτή είναι η Ευρώπη που αναγνωρίζει τον πλούτο και τον σεβασμό ως θεμέλιο του πολιτισμού της, τη διαφορετικότητα δηλαδή μέσα στα πλαίσια της κοινωνίας μας, την Ευρώπη όπου ο πολίτης και οι φορείς της κοινωνίας αποκτούν λόγο, ο πολίτης έχει λόγο με τη συμμετοχική δημοκρατία και η Ευρώπη της βιώσιμης ανάπτυξης που αναγνωρίζει και συνειδητοποιεί την ανταγωνιστική συμμετοχή της οικονομίας αλλά δεν υποθηκεύει από την άλλη, αντίθετα ενισχύει την κοινωνική δικαιοσύνη και την προστασία του περιβάλλοντος, την ισότητα των φύλων και σειρά κοινωνικών κατακτήσεων.

Αυτή μπορεί να είναι μια πειστική απάντηση όχι μόνο στα προβλήματα των Ευρωπαίων πολιτών αλλά και σε μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, ένα πρότυπο που φαίνεται πια να γίνεται η Ευρώπη για πάρα πολλές περιοχές της υφηλίου. Έτσι λοιπόν όπως είπε ο σύντροφος Ιωακειμίδης έχουμε μπροστά μας, μια μεγάλη πρόκληση και το Σύνταγμα το οποίο συζητούμε είναι αυτό το Σύνταγμα το οποίο ελπίζουμε ότι θα δώσει μια νέα ώθηση στις απαιτήσεις των καιρών.

Μια νέα Ευρώπη αναδεικνύεται αλλά οπωσδήποτε αυτή η νέα Ευρώπη, σ’ αυτήν τη νέα Ευρώπη διακυβεύονται σημαντικές αξίες. Υπάρχουν διαφορές, υπάρχουν διαφορές αντιλήψεων μεταξύ αυτών που θέλουν μια κοινωνική Ευρώπη και μια νεοφιλελεύθερη Ευρώπη, μια Ευρώπη των πολιτών και μια Ευρώπη της ελίτ, μια Ευρώπη που θα έχει δυνατή φωνή στο διεθνές περιβάλλον και μια Ευρώπη που θα είναι ουσιαστικά αδύναμη, σκορποχώρι μπροστά στις διεθνείς εξελίξεις και βεβαίως μιαν Ευρώπη η οποία πραγματικά θα είναι οικολογική και κοινωνική.

Σ’ αυτή λοιπόν τη διαβούλευση, εμείς συνεπείς στις αρχές αυτές έχουμε προωθήσει την Ευρώπη των πολιτών που σημαίνει ότι έχουμε προωθήσει τις διαβουλεύσεις με τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, με τον πολίτη να φαίνεται ουσιαστικά μέσα στο Σύνταγμα το οποίο συζητούμε και ακόμα έχουμε προωθήσει και την εξωτερική πολιτική μας ως Ευρωπαϊκή Ένωση την έννοια της διπλωματίας των πολιτών με πρόσφατο παράδειγμα την πολύ σημαντική απόφαση Ισραηλινών και Παλαιστινίων πολιτών να έρθουν μαζί στη Γενεύη και να συνάψουμε μια συμφωνία της κοινωνίας των πολιτών.

Αυτό χαιρετίστηκε και από την Ελληνική Προεδρία, στηρίχθηκε με αποφάσεις στη Θεσσαλονίκη αλλά και πρόσφατα στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων. Έχουμε στηρίξει την διεύρυνση διότι θεωρούμε ότι από την Κύπρο μέχρι την Σερβία και το Μαυροβούνιο εδώ στην περιοχή μας, την Τουρκία μέχρι και την Εσθονία ανοίγουμε πραγματικά μια νέα προοπτική, μια προοπτική που ήταν ένα όραμα του Ρήγα Φερραίου, μια προοπτική ελληνική αν θέλετε, διότι το πρώτο Σύνταγμά μας ήταν πράγματι ένα πολυπολιτιστικό Σύνταγμα, ένα Σύνταγμα που αναδείκνυε την διαφορετικότητα ως ουσία δημιουργική για την κοινωνία και νομίζω κάνουμε έναν κύκλο όταν ερχόμαστε με αυτό το Σύνταγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αναδεικνύουμε και εμπεριέχουμε όλους αυτούς του πολίτες με το μελλοντικό αυτό οικοδόμημα.

Αυτό το οικοδόμημα είναι ακριβώς ένα οικοδόμημα ασφάλειας, είναι ένα οικοδόμημα δημοκρατίας, είναι ένα οικοδόμημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Τελικά το Σύνταγμα εκεί που υπήρχε φόβος να μιλάμε για την λέξη «Ομοσπονδία» σήμερα είναι αυτονόητος ο όρος αυτός και ακριβώς επιδιώκουμε την προοπτική μιας Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας.

Θα ήθελα σε λίγα λεπτά να τονίσω τις βασικές αρχές αυτού του Συντάγματος και των δικών μας θέσεων. Πρώτα απ’ όλα η Δημοκρατική Ένωση με πρώτο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο όπου πια αναδεικνύεται ως πολύ πιο σημαντικός φορέας έκφρασης της Δημοκρατικής Ευρώπης, το ίδιο το Συμβούλιο των Υπουργών ή των κρατών-μελών αν θέλετε όπου όμως πιστεύουμε στη λεγόμενη διπλή πλειοψηφία που θα μετράτε το κράτος από τη μία και ο πολίτης από την άλλη και η διπλή πλειοψηφία σημαίνει ότι η πλειοψηφία των κρατών και η πλειοψηφία των πληθυσμών θα είναι αρκετή για να μπορούμε να πάρουμε αποφάσεις και τρίτον, η σημαντική ενίσχυση των εθνικών Κοινοβουλίων, να συμμετέχουν εντονότερα. Τέλος όμως και η άμεση δημοκρατία που προβλέπεται με 1 εκατομμύριο τουλάχιστον Ευρωπαίους πολίτες που μπορούν να παρεμβαίνουν στα ζητήματα της Ένωσης και να ζητούν να παίρνεται απόφαση από την ίδια την Επιτροπή.

Θέλω επίσης να τονίσω ότι και κατά τη διάρκεια της Συνέλευσης η Ελλάδα είχε καταθέσει σειρά προτάσεων ακριβώς για την ενίσχυση της δημοκρατικής Ευρώπης. Μία από αυτές τις προτάσεις, ξέρω ότι ο Βαγγέλης είχε μια λίγο διαφορετική άποψη στο θέμα αυτό, ήταν της άμεσης εκλογής του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως μια λογική ότι ο πολίτης πια πρέπει να ενοποιήσει την Ευρώπη πέρα από τα κράτη και να αναδειχθεί ένας θεσμός ο οποίος θα εκλέγεται από τον ίδιο τον πολίτη, να έχει λόγο.

Και μην ξεχνάμε ότι αυτή η πρόταση ήρθε και τη στιγμή που συζητάγαμε για το Ιράκ και δεν υπήρχε η ευκολία ή μάλλον υπήρχε μεγάλη δυστοκία ενοποίησης των απόψεων πάνω στο θέμα αυτό. Άρα λοιπόν, έπρεπε να υπάρχει μια δημοκρατική αρχή η οποία θα μπορούσε να εκφράσει το σύνολο των Ευρωπαίων πολιτών και στα θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Για την κοινωνική Ευρώπη έχουμε παλέψει και πετύχαμε πρόσφατα στη Νάπολη, στην προηγούμενη συνάντηση πριν από λίγες ημέρες να μπει ρήτρα σε όλες τις πολιτικές για την λεγόμενη κοινωνική Ευρώπη, κοινωνικές πολιτικές που θα ενταχθούν πια στο Σύνταγμα για την καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού, την αντιμετώπιση της ανεργίας, την επιδίωξη υψηλών επιπέδων απασχόλησης, εκπαίδευσης, προστασίας δημόσιας υγείας, την ισότητα των φύλων.

Μέσα σ’ αυτήν την Ευρώπη την πολυπολιτιστική έχουμε και τον μετανάστη, έχουμε τον πρόσφυγα και η Ελληνική Προεδρία προώθησε τη λογική ότι πρέπει να δούμε όχι μόνο πώς θα υψώσουμε τείχη για να ασφαλίσουμε την περιοχή μας, πρέπει βεβαίως τα σύνορά μας να τα προστατεύσουμε από την λαθρομετανάστευση αλλά και αντίστροφα πρέπει να δούμε πώς ο μετανάστης θα γίνει ουσιαστικός πολίτης της Ευρώπης, ουσιαστικός συμμέτοχος και αυτός σ’ αυτό το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Είναι μια προοδευτική σοσιαλιστική θέση την οποία έχουμε στηρίξει και για την οποία παλέψαμε και νομίζω είχαμε σημαντικά αποτελέσματα στο Συμβούλιο Κορυφής της Θεσσαλονίκης.

Είχαμε επίσης μια σημαντική πρωτοβουλία κατά τη διάρκεια της Προεδρίας μας και νομίζω αποτυπώθηκε και στη Συνέλευση και βεβαίως και στο Σύνταγμα, την ανάγκη όπως είπα να υπάρξει μια πιο ουσιαστική και ενιαία εξωτερική πολιτική. Γνωρίζει πολύ καλά ο σύντροφος ο Θεόδωρος Πάγκαλος τις μάχες που δίναμε αλλά και που δίνουμε ακόμα για να διαμορφώσουμε κοινές θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στόχος είναι να μπορέσουμε πια όλο και περισσότερο να έχουμε μια ολοκληρωμένη λογική και εξωτερική πολιτική των κρατών-μελών, 25 σήμερα, όπου η Ευρώπη πια θα ξέρει, θα έχει θέση για τα μεγάλα θέματα της υφηλίου ευρύτερα, αλλά και ειδικότερα μάλλον της γειτονιάς της, της περιοχής της.

Σ’ αυτήν την κατεύθυνση αναπτύξαμε τη λογική το να υπάρξει ένα δόγμα ασφαλείας, μια στρατηγική αντίληψη, αλλά και μέσα στο Σύνταγμα να προωθήσουμε την έννοια του Υπουργού Εξωτερικών ο οποίος ή η οποία θα έχει την ισχυρή τη φωνή και υποστήριξη των κρατών-μελών αλλά και παράλληλα και της ίδιας της Επιτροπής της Ευρωπαϊκής Ένωσης ώστε να μπορεί ακριβώς όλο και περισσότερο να ενοποιεί αυτό το πρόσωπο την εξωτερική μας πολιτική και να την εκφράζει με ένα πολύ πιο ουσιαστικό τρόπο.

Πολύ σημαντικό για την Ελλάδα και για πάρα πολλές χώρες είναι η προώθηση της ευρωπαϊκής άμυνας και μπορώ να τονίσω ότι για πρώτη φορά μετά από πολύχρονους αγώνες που έκανε ειδικότερη η χώρα μας και θα έλεγα και πολλές φορές και αποκλειστικά η Ελλάδα και η Ελλάδα του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος μάλιστα, είναι η έννοια της αλληλεγγύης και η έννοια της αμοιβαίας συνδρομής εάν υπάρχει επίθεση από ένα τρίτο κράτος.

Σήμερα αυτές οι έννοιες αποτυπώνονται στο Σύνταγμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι προς συζήτηση και προς απόφαση την επόμενη βδομάδα και μετά από πολλές συζητήσεις, μετά από αρκετές διαφορές, διαφορετικές προσεγγίσεις ατλαντιστών, ευρωπαϊστών ουδέτερων που υπάρχουν μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχω την ελπίδα ότι θα καταφέρουμε να έχουμε ένα σημαντικό βήμα, ουσιαστικό βήμα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Όλα αυτά δεν ήταν καθόλου αυτονόητα σύντροφοι και συντρόφισσες, όλα αυτά δεν ήταν απλώς μια απόρροια μια φυσικής αλληλουχίας. Ήταν θέματα για τα οποία αγωνιστήκαμε, παλέψαμε και πετύχαμε στο διάστημα των κυβερνήσεών μας.

Νομίζω ότι -κλείνοντας- η ευρωπαϊκή άμυνα είναι ένα βήμα ευθύνης και εσωτερικό για τους πολίτες μας να αισθανθούν ως ευρωπαίοι πολίτες ότι πραγματικά την ασφάλεια της Ευρώπης την εγγυάται η ίδια η Ευρώπη αλλά κι ένα βήμα για να μπορέσουμε να πούμε και στην υφήλιο και στον κόσμο, στη διεθνή σκακιέρα ότι είναι υπαρκτός ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Κλείνοντας, θέλω να τονίσω και πάλι ότι είμαστε στο κατώφλι πολύ σημαντικών εξελίξεων. Με την απόφασή μας στη Θεσσαλονίκη, με την υπογραφή της διεύρυνσης εδώ στην Αθήνα, με την ένταξη της Κύπρου έχουμε ανοίξει έναν διαφορετικό δρόμο για την ευρύτερη περιοχή. Είναι ένας δρόμος που θεωρούμε ότι είναι ένας δρόμος ασφάλειας, είναι ένας δρόμος δημοκρατίας, είναι ένας δρόμος οικονομικής ανάπτυξης, είναι ένας δρόμος όπως είπα και προηγούμενα που οραματίστηκε ο Ρήγας Φεραίος πριν από 200 χρόνια.

Σε αυτόν τον δρόμο όμως χρειάζεται να συνεχίσουμε. Χρειάζεται συνεχής αγώνας και είναι το Κίνημά μας, το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα μαζί με τον Πρόεδρο τον Κώστα Σημίτη που θα μπορέσει να συνεχίσει αυτόν τον αγώνα στις κρίσιμες φάσεις του επόμενου έτους του 2004. Ευχαριστώ πάρα πολύ.

Διαβάστε επίσης