Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ας επιλέξουν οι πολίτες τον σοσιαλιστή υποψήφιο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής | Άρθρο | 17.10.2017

«Να ηττηθούν οι ιδέες και οι πρακτικές της συντήρησης» | Άρθρο στην εφημερίδα Τα Νέα 03.09.2018

Τοποθέτηση στην Επιτροπή της Βουλής για την ιατρική κάνναβη | 01.03.2018

Για το θάνατο του Τζαλάλ Ταλαμπανί | 03.10.2017

Γκουτέρες, Σάντσεθ και Παπανδρέου στη ΣΔ, στην έδρα του ΟΗΕ | Γραφείο Τύπου 14.07.2017

Επανεκλογή Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς | 03.03.2017

Για το θάνατο του Γιάννη Κουνέλλη | 18.02.2017

 

Ομιλία στο Διευρυμένο Περιφερειακό Συμβούλιο Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης

Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για μένα, με την ιδιότητα μου ως υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, να συμμετέχω μαζί με σας, εδώ στην καρδιά της πατρίδας μας, σε αυτή την ενημερωτική συνάντηση. Ήρθα να σας ακούσω, να πάρω τον σφυγμό των προβλημάτων από εσάς που είστε κοντά (μέσα;) στα πράγματα της ευρύτερης περιοχής μας. Επιτρέψτε μου μόνο, με λίγα λόγια, να αναφερθώ στο θέμα των προοπτικών της διασυνοριακής συνεργασίας και του ρόλου που μπορεί να διαδραματίσει η κοινωνία των πολιτών προς αυτή τη κατεύθυνση.

Μέσα από το έργο που έχει ήδη επιτευχθεί προκύπτει ότι η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή αντιμετωπίζεται στα Βαλκάνια ως πρότυπο χώρας, μιας χώρας που κατάφερε να ξεφύγει από τη βαλκανική της μιζέρια και να κάνει άλματα διαμορφώνοντας μια ευρωπαϊκή – βαλκανική πρόταση. Η Eλλάδα έχει παίξει και θα συνεχίζει να παίζει ένα σημαντικό ρόλο στον διπλωματικό τομέα και στον ανθρωπιστικό τομέα.

Ιδιαίτερα στοχεύουμε να ακουστεί η βαλκανική φωνή, διαμορφώνοντας μια ευρύτερη συναίνεση – μέσα από έναν διάλογο μεταξύ ίσων – στην βαλκανική χερσόνησο για το μέλλον των λαών μας. Επί τέλους θέλουμε να γίνει πραγματικότητα αυτό που ο Ρήγας Φεραίος αναζητούσε: οι βαλκάνιοι, ενωμένοι από το κοινό τους συμφέρον και την δημοκρατική έκφραση των πολιτών τους, να ορίζουν και την δικιά τους τύχη. Σε αυτή την προσπάθεια σημαίνουσα θέση έχει η κοινωνία με την οργανωμένη της έκφραση.

Η Ευρώπη, βεβαίως, σήμερα ζει μία από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές της. Μιλάμε για την επανένωση της Ευρώπης με τη διεύρυνσή της και η περιοχή μας, η περιοχή των Βαλκανίων επηρεάζεται από αυτή τη νέα προοπτική. Πρόκειται για το νέο πλαίσιο, μέσα στο οποίο αντιμετωπίζονται τα προβλήματα του παρελθόντος, οι αντιξοότητες του παρελθόντος, μέσα σε ένα πρίσμα ενός κοινού οράματος των λαών της περιοχής.

Όλες οι χώρες της περιοχής αναζητούν, επιδιώκουν να γίνουν μέλη αυτής της μεγάλης οικογένειας που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτό είναι ουσιαστικά ένα, αν όχι το κυριότερο, στοιχείο που δημιουργεί μια νέα δυναμική, ένα νέο πρίσμα, σε σχέση με τις προηγούμενες καταστάσεις. Το ζητούμενο πώς εμείς, η Ελλάδα και ευρύτερα ο απανταχού Ελληνισμός, αλλά και γενικότερα η περιοχή στην οποία ζούμε, τα Βαλκάνια, η Μεσόγειος και η Ευρώπη, θα ανταποκριθούμε από κοινού σε αυτές τις προκλήσεις.

Eίναι η εποχή στην οποία η ελληνική εξωτερική πολιτική ενεργοποιείται για τη περιφερειακή σταθερότητα, δημοκρατία και ανάπτυξη. Η διαχείριση της εξωτερικής μας πολιτικής στη παρελθούσα κρίση προσέφερε στην Eλλάδα ένα νέο ρόλο συνομιλητή σε συχνά δύσκολες στιγμές. Στόχος ήταν και είναι να προασπίσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα, έτσι ώστε να μην γίνουμε μέρος της βαλκανικής κρίσης, αλλά να γίνουμε τμήμα εκείνων των δυνάμεων που θα συμβάλλουν στη λύση του προβλήματος. Aυτήν την εικόνα προβάλαμε με τις πρωτοβουλίες μας και αξιοποιήσαμε προς αυτή τη κατεύθυνση μια διπλή ταυτότητα, να είμαστε μέσα στο θεσμικό σύστημα του ανεπτυγμένου δυτικού κόσμου, αλλά και μια χώρα των Bαλκανίων. O ρόλος αυτός εξειδικεύεται συνεχώς με συγκεκριμένο πρόγραμμα που έργο έχει να προετοιμάσει την περιοχή για ενσωμάτωση της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Η νέα αυτή προσέγγιση απαιτεί και νέα εργαλεία διπλωματίας. Τα εργαλεία αυτά τα έχουμε ενεργοποιήσει. O μη-κρατικός τομέας αναδεικνύεται καθοριστικός στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής και ιδιαίτερα σημαντικός. Δημιουργεί νέα δίκτυα και πλέγματα φιλικών σχέσεων, καλλιεργεί την αμοιβαία γνωριμία και άρα εμπιστοσύνη. Παράλληλα όμως εμπεδώνει με συγκεκριμένες δράσεις το αμοιβαίο συμφέρον ή ακόμα όραμα και την μακροπρόθεσμη συνεργασία με χώρες της περιοχής.

H άσκηση της εξωτερικής πολιτικής δεν υλοποιείται πλέον μόνο με τη συνέχιση της παραδοσιακής συνήθους διπλωματίας και επιδιώκουμε το άνοιγμα στη κοινότητα των πολιτών που καθιστά τους ίδιους τους πολίτες συνδιαμορφωτές στην εξωτερική μας πολιτική και στηρίζει το ρόλο τους έναντι των άλλων λαών στα Bαλκάνια, στην Tουρκία και ευρύτερα. H ουσιαστική σημασία αυτού του ρόλου έχει αναγνωριστεί με τη έντονη συμβολή των Mη Kυβερνητικών Oργανώσεων (το έργο των οποίων στηρίζει η κυβέρνησή μας και με το νομοθετικό της έργο) στην προώθηση της ανθρωπιστικής βοήθειας και στην αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων ενεργότερης συμμετοχής της χώρας μας στις συνθήκες διαβίωσης των πληθυσμών στις γειτονικές μας χώρες.

Aυτή η πορεία της χώρας μας δεν δημιουργεί απλώς μόνο ένα πλεονέκτημα. Δημιουργεί και νέες ευθύνες για μας. Eυθύνες να συμβάλουμε πρωτοποριακά στην ανάπτυξη της διασυνοριακής συνεργασίας στην ευρύτερη βαλκανική περιοχή.. Πιστεύω ότι ο πυρήνας αυτής της διασυνοριακής συνεργασίας βρίσκεται εδώ, στην Θράκη, εδώ στην Ανατολική Μακεδονία

H διμερής αναπτυξιακή συνεργασία και ανθρωπιστική βοήθεια είναι ένας από τους νέους βασικούς μοχλούς άσκησης της εξωτερικής μας πολιτικής. H ενεργός παρουσία μας στη περιοχή, όχι μόνο σε περιόδους κρίσεων, αλλά με ένα διαρκή χαρακτήρα, καταδεικνύει τη σημασία νέων μορφών παρέμβασης και άσκησης της εξωτερικής πολιτικής. H άμεση παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, είτε μέσω Mη Kυβερνητικών Oργανώσεων, είτε απευθείας από το κράτος, έδωσαν τη δυνατότητα στην Eλλάδα να διασφαλίσει, αφενός την ενεργό της παρουσία στο διεθνή περίγυρο και αφετέρου να ενισχύσει το ρόλο της στην ευρύτερη περιοχή μας, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην σταθερότητα, την ασφάλεια και την προστασία των πληθυσμών των Bαλκανίων.

Μπροστά στο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης πρέπει να πυκνώσουμε τις επαφές με την κοινωνία των πολιτών, με τη νεολαία, τα πανεπιστήμια, τους δήμους, τους μη κυβερνητικούς οργανισμούς, να ενθαρρύνουμε τη συμμετοχή τους στις διαδικασίες άσκησης της εξωτερικής μας πολιτικής. Η αποτελεσματική άσκηση της εξωτερικής πολιτικής μας στα Βαλκάνια συνεπάγεται την ενεργό συμμετοχή όλων μας, με ανάληψη αποφασιστικού ρόλου, στην προώθηση και υλοποίηση των αρχών της ειρήνης, της σταθερότητας και της συνεργασίας στην ευρύτερη περιοχή μας.

Έχουμε διαμορφώσει μια βαλκανική πολιτική που επιδιώκει να ελέγξει τις εστίες κρίσης. Επιδιώκει να ανοίξει το δρόμο για την πολιτική σταθερότητα και οικονομική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής. Η στρατηγική αυτή θεμελιώνεται στις αρχές του σεβασμού της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας όλων των κρατών της περιοχής, στον απόλυτο σεβασμό των υφιστάμενων συνόρων και στην αποθάρρυνση τυχόν αποσχιστικών τάσεων. Παράλληλα στηρίζουμε την εμβάθυνση των δημοκρατικών διαδικασιών, την προστασία των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων.

Το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας επιβάλλει να εργασθούμε για την «αποβαλκανιοποίηση» των Βαλκανίων. Στα Βαλκάνια πρέπει να διαμορφωθούν σταθερές συνθήκες ειρήνης, αλλά και να προβληθεί ένα νέο μοντέλο δημοκρατικής οργάνωσης των κρατών και των κοινωνιών με στόχο την ενσωμάτωσή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό κατά τη γνώμη μας είναι το στρατηγικό στοίχημα για την νέα περίοδο που διανοίγεται μπροστά μας.

Κεντρικός μας στόχος πρέπει να είναι η προώθηση του διπλού και αλληλοτροφοδοτούμενου ρόλου της χώρας: του ευρωπαϊκού και του περιφερειακού. Η ανάδειξη της Ελλάδας σε περιφερειακή δύναμη σηματοδοτεί ακριβώς και έναν σημαντικότερο ρόλο στα πλαίσια της αυριανής διευρυμένης Ε.Ε..

Βασικός προσανατολισμός της πολιτικής μας έναντι των χωρών της Βαλκανικής είναι ότι τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της χώρας εξυπηρετούνται με την συνεργασία και ανάπτυξη του συνόλου της περιοχής. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται όμως το γεγονός ότι τούτο προσκρούει σε ένα τοπίο ενδογενών αδυναμιών των χωρών της περιοχής, που θα πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη στον σχεδιασμό των ενεργειών μας, ιδιαίτερα σε ότι αφορά τις προοπτικές διασυνοριακής συνεργασίας.

Σας ευχαριστώ.

Διαβάστε επίσης