Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ομιλία στη συζήτηση του νομοσχέδιου του υπουργείου Παιδείας | 10.06.2020

Απότοκα Καραντίνας – Νέα πραγματικότητα: οπισθοδρόμηση ή αλλαγή | 04.06.2020

Mε αφορμή την Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης | 30.05.2020

Το μέλλον της εργασίας – Πρωτομαγιά 2020 | 01.05.2020

Για την ορκωμοσία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στη θέση της Προέδρου της Δημοκρατίας | 13.03.2020

Ο Γ. Παπανδρέου από το Web Summit | 07.11.2019

 

Ομιλία στην 9η Σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής

Σύντροφοι και συντρόφισσες, πήρα αφορμή να μιλήσω σήμερα, περισσότερο και ειδικότερα για το θέμα των δομικών καταστατικών αλλαγών στο Κίνημά μας, επειδή έχει γίνει και αρκετός λόγος γύρω απ’ αυτό το ζήτημα και να περιοριστώ ουσιαστικά σ’ αυτή τη συζήτηση, όχι όμως για να μπω στις λεπτομέρειες, αλλά για να διαμορφώσω, να καταθέσω κάποιες σκέψεις για την αιτιολογία, το σκεπτικό αν θέλετε , γιατί θεωρώ ότι μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα, χρειάζεται να γίνουν σοβαρές τομές, ένα νέο πρότυπο αν θέλετε κόμματος, δημοκρατικών αλλαγών, που θεωρώ ότι είναι και αναπόσπαστο κομμάτι και της πολιτικής μας.

Το τονίζω αυτό λέγοντας ότι, πολλές φορές ακούω ότι, ξέρετε το καταστατικό είναι ένα θέμα οργανωτικό, είναι θέμα δευτερεύουσας σημασίας και εν πάση περιπτώσει αυτά τα δυο θέματα είναι τελείως διαφορετικά, άλλο οι θέσεις οι πολιτικές, άλλο οι λειτουργίες μας, δεν έχουν καμία ιδιαίτερη σχέση.

Θεωρώ αυτή την προσέγγιση λάθος και θα ήθελα ακριβώς ν’ αναφερθώ σε μερικές πτυχές, γιατί είναι λάθος, γιατί πιστεύω ότι είναι λάθος αυτή η προσέγγιση.

Και θα αναφερθώ σε πέντε – έξι ιδιαίτερα σημεία. Το θέμα της παγκοσμιοποίησης, το θέμα της κοινωνικής δικαιοσύνης και του κοινωνικού διαλόγου, της οικονομικής ανάπτυξης, της πολιτιστικής μας ταυτότητας, νέων κοινωνικών ζητημάτων που τίθενται και της εξωτερικής πολιτικής, ως παραδείγματα, το ποιος είναι ο ρόλος ενός νέου πρότυπου κόμματος.

Ξεκινώ με την Γένοβα. Νομίζω ότι όλοι μας καταδικάζουμε την βία. Πίσω όμως από την βία, πρέπει να αναρωτηθούμε ποιο είναι αυτό το πολιτικό κίνημα, το οποίο αναδεικνύεται, ή ποια είναι τα μηνύματα που αναδεικνύονται γύρω απ’ αυτή την παγκοσμιοποίηση.

Είναι μεγάλο θέμα, δεν θα μπω στην ουσία της παγκοσμιοποίησης, τι είναι, οι ευκαιρίες, οι δυνατότητες, αλλά και οι προκλήσεις και οι ανισότητες που προκαλούνται.

Όμως οι φωνές αυτές, αν φύγουμε από την λογική της βίας και υπήρχαν και πάρα πολλοί που ειρηνικά θέλανε να διαδηλώσουν τις φωνές τους, τις απόψεις τους, είναι φωνές που ουσιαστικά λένε κάτι απλό. Θέλουμε συμμετοχή, θέλουμε να ακουστούμε, θέλουμε δημοκρατικές διαδικασίες αποφάσεων, γι’ αυτά τα μεγάλα θέματα που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.

Και εδώ βέβαια τίθεται καταρχήν για μας τους Έλληνες, ποια είναι η Ελληνική φωνή; Η Ελληνική φωνή που χρειάζεται συνεχώς, να συγκροτείται μέσα από ένα σοβαρό κράτος, να συγκροτείται μέσα από μια ισχυρή διεθνή παρουσία, όπως και την παρουσία μας στους Ευρωπαϊκούς θεσμούς, ιδιαίτερα τώρα που η Ευρώπη εξελίσσεται και εμβαθύνει τους θεσμούς της, θέτει ζητήματα δημοκρατίας, αλλά και διευρύνεται, αλλά θα έλεγα επίσης και την σοβαρή συγκρότηση των κοινωνικών δυνάμεων, των δημιουργικών δυνάμεων, των πολιτιστικών και πνευματικών δυνάμεων της Ελληνικής κοινωνίας, που αυτό το τελευταίο στοιχείο έχει και άμεση σχέση, αφορά άμεσα την συγκρότηση ενός σοβαρού δημοκρατικού κόμματος, που θα κινητοποιεί τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας.

Άρα λοιπόν αμέσως η ίδια η παγκοσμιοποίηση, αναζητά την συμμετοχή, την συγκροτημένη κοινωνιών, για πολιτιστικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς λόγους.

Μπαίνω στο θέμα της κοινωνικής δικαιοσύνης και του κοινωνικού διαλόγου. Γιατί είναι σημαντικός ο κοινωνικός διάλογος; Διότι αποτελεί αν θέλετε την αναβάθμιση της διαδικασίας συμμετοχής της κοινωνίας των φορέων, της κοινωνίας μας τις πολιτικές αποφάσεις.

Αυτή δεν είναι μια περιθωριακή επιλογή. Δεν είναι μια επιλογή εξαίρεσης που γίνεται κατά καιρούς, ανάλογα με το θέμα. Νομίζω ότι αποτελεί, μια μόνιμη κεντρική κατεύθυνση που ουσιαστικά επιτρέπει να προστατεύονται τα συμφέροντα του μη προνομιούχου αν θέλετε, του πολίτη, να συντίθενται απόψεις και να παίρνονται αποφάσεις, που είναι και αποτελεσματικές και δημοκρατικές.

Αυτό το στοιχείο δεν μπορεί, παρά να είναι ένα αναπόσπαστο στοιχείο του κοινωνικού προσώπου του ΠΑΣΟΚ. Θέματα όπως το ασφαλιστικό, ανεργία, εκπαίδευση, όποια άλλα θέματα θέλετε, ακόμα και της εξωτερικής πολιτικής, πρέπει να είναι θέματα που αντιμετωπίζονται μέσα από τέτοιες διαδικασίες, που και από την μια μεριά απελευθερώνουν τις πιο παραγωγικές και δημιουργικές μας δυνάμεις και από την άλλη, εγγυώνται την κοινωνική αλληλεγγύη και συνοχή.

Και αυτό μπορεί να γίνει μέσα από μια θεσμική διαδικασία, που θα κατοχυρώνεται όλο και περισσότερο κοινωνικού διαλόγου, που θα διαμορφώνει ευρύτερες συναινέσεις, υπεύθυνη αντιμετώπιση σοβαρών προβλημάτων από την κοινωνία, αλλά και θα παρασύρει ας το πούμε έτσι και τα κόμματα της αντιπολίτευσης προς αυτή τη κατεύθυνση.

Τι σχέση έχει αυτό με το ΠΑΣΟΚ; Νομίζω είναι προφανές. Είναι σημαντικό να κατοχυρώσουμε πια, πιο ουσιαστικά τη σχέση κόμμα – κυβέρνησης, με ένα τρόπο που θα υπάρξει μια θεσμική πια συμμετοχή, ουσιαστική συμμετοχή των μαζικών φορέων στο κόμμα μας, ώστε ο κοινωνικός διάλογος να μην είναι απλώς μια επιλογή του άλφα ή του βήτα υπουργού, αλλά να είναι η δεύτερη φύση της καθημερινής μας πολιτικής δουλειάς, στη κυβέρνηση και στο κόμμα.

Ένα τρίτο στοιχείο σε σχέση με την οικονομία, την αναπτυξιακή πολιτική. Θέλω να αναφερθώ πολύ σύντομα, σε ένα Νομπελίστα τον Αμάρθια Σεν, ο οποίος πρόσφατα έγραψε ένα βιβλίο «Ελευθερία ως Ανάπτυξη». Βασικό στοιχείο είναι πως οι δημοκρατικοί θεσμοί, οι θεσμοί που αναδεικνύουν την ελεύθερη πρωτοβουλία του πολίτη, που κατοχυρώνουν την δημοκρατία του πολίτη των κοινωνιών, έχουν σχέση με την αναπτυξιακή πορεία.

Μάλιστα το Νόμπελ το πήρε το Αμάρθια Σεν αποδεικνύοντας ότι, λοιμοί δεν υπάρχουν σε χώρες που έχουν δημοκρατικούς θεσμούς. Ουσιαστικά αυτό το οποίο όμως αναδεικνύει, είναι ότι η εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών είναι, άμεσα συνδεδεμένη, με την αναπτυξιακή πορεία μιας οποιασδήποτε χώρας. Περιφερειακή ανάπτυξη, τοπική ανάπτυξη, τοπική πρωτοβουλία, υπεύθυνες αποφάσεις αποκέντρωσης.

Ας πάμε στην πολιτιστική μας ταυτότητα. Ένα επίκαιρο και μεγάλο θέμα που πρόσφατα έχουμε αντιμετωπίσει. Γνωρίζετε τις δικές μου απόψεις γύρω από το θέμα των ταυτοτήτων. Είναι το θέμα των υπογραφών των τριών εκατομμυρίων που μάζεψε η Ελληνική Εκκλησία, ο κύριος Χριστόδουλος.

Και τίθεται ένα ερώτημα. Κατοχυρώνεται η Ελληνική ταυτότητα, με την αναγραφή θρησκεύματος στην ταυτότητα; Ήταν αυτός ο στόχος όταν αυτά τα τρία εκατομμύρια όταν υπέγραψαν, αυτό είχαν στο νου τους; Εγώ θέλω να δώσω μια άλλη ερμηνεία, γιατί πιστεύω πολύ πιο ώριμους, τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος αυτών που υπέγραψαν αυτή την διακήρυξη. Πιστεύω ότι ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, προσπάθησε να εκμεταλλευθεί, μια γνήσια ανησυχία και αγωνία, ενός μεγάλου αριθμού Ελλήνων.

Δηλαδή εγώ το ερμηνεύω πολύ περισσότερο, ότι ήταν μια πράξη αυτών των πολιτών, που θέλανε να κατοχυρώσουν την έκφραση του Ελληνικού πολιτισμού, στο διεθνές γίγνεσθαι. Όμως το ερώτημα είναι, κατοχυρώνεται μέσα από μια υπογραφή;

Θεωρώ ότι αυτό είναι άκρως επιφανειακό, είναι άκρατος λαϊκισμός και βεβαίως κάθε άλλο παρά αποτελεσματικό. Αντιθέτως πιστεύω ότι μια κοινωνία και ένα κόμμα βεβαίως ακόμα περισσότερο, μέσα από το οποίο θα μπορεί να εκφράζει, να προωθεί αρχές, όπως την κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως την απελευθέρωση των τοπικών δυνάμεων της χώρας μας, όπως την ενδυνάμωση των παραγωγικών μας δυνάμεων, όπως την προώθηση ανοιχτών, υπεύθυνων, ενημερωμένων πολιτών, με κριτική σκέψη, αλλά αυτή την νοοτροπία να την προωθήσει και στα πνευματικά μας ιδρύματα και στα Μέσα Ενημέρωσης και στην πολιτική ζωή, όπως και την προστασία της διαφορετικής άποψης, όπως την πάλη στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια για τον σεβασμό της διαφορετικότητας, όπως την κατοχύρωση της πολυ-πολιτισμικής κοινωνίας, της έκφρασης της προσωπικής επιλογής.

Όλα αυτά είναι πολύ πιο ουσιαστικά στην ενδυνάμωση του Ελληνικού πολιτισμού, την κατοχύρωση των δικών μας δημιουργικών δυνάμεων, την απελευθέρωσή τους, σε ένα νέο πολιτιστικό, σε ένα νέο διεθνές περιβάλλον, που εγώ πιστεύω ότι ο Ελληνικός πολιτισμός έχει πολλά να προσφέρει.

Ένα ανοιχτό δημοκρατικό, πατριωτικό αν θέλετε κίνημα, θα εκφράσει πολύ καλύτερα τις αγωνίες και τις επιδιώξεις της πλειοψηφίας αυτών που έβαλαν την υπογραφή τους σε αυτές τις διακηρύξεις.

Θέλω επίσης να μεταφερθώ τα νέα ζητήματα που έχει η κοινωνία και να δούμε τι κόμμα και εδώ χρειαζόμαστε. Νέα ζητήματα όμως που ζει ο πολίτης καθημερινά. Τον μετανάστη που είναι γείτονάς του. Τα ναρκωτικά που αισθάνεται ως απειλή για τα παιδιά του. Την ρευστότητα μιας παγκόσμιας αγοράς, χρηματαγοράς που επηρεάζει οικονομίες, τις δικές του επενδύσεις κ.ο.κ.

Το περιβάλλον με ιδιαίτερα πολύπλοκα και δύσκολα προβλήματα για την ποιότητα ζωής του, για την αισθητική, για την παράδοση, το οργανωμένο έγκλημα, το αίσθημα της ασφάλειας, ηθικά ζητήματα γύρω από την βιοτεχνολογία, τα θέματα του διαδικτύου, νέες ευκαιρίες, αλλά και νέες ανισότητες, ο λεγόμενος αναβλητισμός ο ψηφιακός.

Όλα αυτά τα νέα ζητήματα αναζητούν, προκαλούν ένα δημοκρατικό κίνημα να κινηθεί στην ενδυνάμωση της κοινωνίας, να μπορέσει να κάνει την κοινωνία ικανή να σκέπτεται, να παίρνει αποφάσεις δημοκρατικές, να αντιδρά άμεσα και αποκεντρωμένα, να προσαρμόζεται, αλλά και να διεκδικεί με νέες προτάσεις, στόχους, ιεραρχήσεις, προτεραιότητες.

Να μην επιτρέπει την περιθωριοποίηση συγκεκριμένων πολιτών, συγκεκριμένων στρωμάτων της κοινωνίας, μέσα σε αυτή τη νέα διαδικασία την οποία παρακολουθούμε. Αυτή όμως η νέα πολιτική αντίληψη, αν θέλετε, μπροστά σε αυτά τα νέα ζητήματα, τα πολύπλοκα ζητήματα απαιτούν και μια πολιτική αντίληψη, πολιτικούς αν θέλετε που δεν θα προτείνουν απλώς μαγικές λύσεις – δεν λέω ότι αυτό κάνουμε εμείς, αντιθέτως νομίζω είμαστε ένα ώριμο κίνημα – αλλά ουσιαστικά θα διαπαιδαγωγούν και τους ίδιους τους εαυτούς τους, αλλά και την ίδια την κοινωνία στην προσπάθεια αναζήτησης κοινών λύσεων μαζί με το λαό σε δύσκολα πραγματικά προβλήματα που έχουμε μπροστά μας.

Επιτρέψτε μου να κλείσω αυτή την παρέμβαση με μερικές σκέψεις και την εξωτερική πολιτική, πάλι όμως σε σχέση με το πρότυπο του κόμματος. Έχουμε διαμορφώσει ένα στέρεο και αξιόπιστο πλαίσιο εξωτερικής πολιτικής. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα καταθέσω όμως προ του Συνεδρίου και την εισήγησή μου γύρω από τα εξωτερικά ζητήματα για να μπορεί να είναι και αντικείμενο ευρύτερης συζήτησης και κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου.

Αρχές, όπως δημοκρατικούς θεσμούς, ειρηνική συνεργασία, τον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας, την μη αλλαγή των συνόρων, τον σεβασμό των διεθνών συνθηκών, την καλή γειτονία, την ευρωπαϊκή προοπτική των Βαλκανίων από την Κύπρο μέχρι την Βοσνία.

Αυτό το νέο πλαίσιο πραγματικά είναι ένα σημαντικό πλαίσιο και η Ελλάδα βρίσκεται στην πρωτοπορία προώθησης αυτών των αξιών, αυτών των αρχών – αν θέλετε – και ενός ιστορικού ρόλου εξευρωπαϊσμού μιας Βαλκανικής Χερσονήσου με τεράστια δύσκολα προβλήματα και μέσα στη διαδικασία αυτή εξευρωπαϊσμού της περιοχής αντιμετωπίζει και τα διμερή προβλήματα τα οποία έχει από το Κυπριακό μέχρι π.χ. το θέμα των Σκοπίων.

Όμως, είναι αδύνατο στην κοινωνία στην οποία ζούμε και το είδος του προβλήματος που πολλές φορές τα προβλήματα αφορούν βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις-πρότυπα μέσα στους λαούς ή αν θέλετε και με τον εκδημοκρατισμό των κοινωνιών, διότι πράγματι έχουμε μια άνθιση της δημοκρατίας, πολλές φορές με ασθενικά στηρίγματα σε γειτονικές χώρες, αλλά με νέες δυνατότητες, σαφώς ο πολίτης παίρνει κυρίαρχο ρόλο και στην διπλωματία.

Άρα η διπλωματία του πολίτη, η διπλωματία των μη κυβερνητικών οργανώσεων αποτελεί ένα βασικό στοιχείο για την ειρήνη, για την ανάπτυξη, για τη δημοκρατία στην ευρύτερη περιοχή μας. Είτε αυτό λέγεται πρωτοβουλίες για την ολυμπιακή εκεχειρία, είτε λέγεται η διπλωματία των σεισμών, είτε του αθλητισμού, είτε η συνεργασία των Κοινοβουλίων, μια πολύ σημαντική διαδικασία που και ο σύντροφος Πρόεδρος της Βουλής προωθεί από την μεριά του, είτε σε συνεργασία με κλασικούς μαζικούς φορείς, συνδικάτα, συνεταιρισμούς, είτε με μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως γιατροί χωρίς σύνορα, παίζουν πια κυρίαρχο ρόλο.

Ερώτημα: Ποιος ο ρόλος ενός κόμματος δημοκρατικού που θα κινητοποιεί αυτές τις τεράστιες δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, που υπάρχουν, που θέλουν να δραστηριοποιηθούν και που είναι ένας κοιμώμενος γίγαντας. Θα έλεγα ότι αυτή είναι απαίτηση εθνική, πατριωτική. Να κινητοποιηθεί η ελληνική κοινωνία και προς αυτές τις κατευθύνσεις που παραδοσιακά ήταν εκτός μέσα στον ψυχρό πόλεμο από τις δυνατότητες να παίξει τόσο σημαντικό ρόλο στα θέματα εθνικής σημασίας, εθνικών συμφερόντων διεθνούς πολιτικής.

Kαι πιστεύω ότι το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό που μπορεί να δώσει αυτό το νέο πρότυπο Κόμματος. Διότι έχουμε σύντροφοι την παράδοση τη δημοκρατική, αλλά αυτή την παράδοση χρειάζεται να την ανανεώσουμε, να την προσαρμόσουμε, να την εμβαθύνουμε, να της δώσουμε μια αναγεννητική αν θέλετε δυναμική μέσα σε πολύ διαφορετικές συνθήκες, σε νέες απαιτήσεις της κοινωνίας να εμβαθύνουμε ακριβώς, ώστε να μπορεί να βοηθήσουμε την κοινωνία να συμμετάσχει πολύ πιο ουσιαστικά στα νέα προβλήματα που υπάρχουν.

Χρειάζεται ένα άλλο σύγχρονο δημοκρατικό, συμμετοχικό και ανοιχτό Κίνημα. Όχι μόνο αυτό θα μας επανασυνδέσει με την κοινωνία κάτι που είναι απαίτηση, το ακούμε όλοι μας, αλλά θα παίξει και καθοριστικό ρόλο στην προώθηση της ισότιμης συμμετοχής του ελληνικού έθνους σ’ αυτή την παγκόσμια κοινωνία που διαμορφώνεται.

Αν θέλετε αυτό το στόχο είχαν και οι δικοί μου προτάσεις, που δεν είναι σημερινές και παλαιότερα τις έχω καταθέσω. Άμεση δημοκρατία στο Κόμμα, ένα ζωντανό ανοιχτό δημοκρατικό Κόμμα, μακριά από μηχανισμούς που προσπαθούν περισσότερο να ελέγξουν, να εξαρτήσουν, να δεσμεύσουν, δημιουργούν τελικά απάθεια εσωστρέφεια, ακινητοποιούν, περιθωριοποιούν αντί να ανοίξουν διάπλατα τον χώρο για τον πολίτη, να γίνει ο πολίτης το κέντρο της πολιτικής, πραγματικά να ξανά αγαπήσει ο νεολαίος, ο πολίτης, όλα τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας την πολιτική διαδικασία.

Δεν είναι συνδεδεμένες αυτές οι προτάσεις με την «Α» ή «Β» πρόταση. Γιατί διάβασα πολλές φορές είναι για τον Πρόεδρο, πώς θα εκλεγεί, πώς θα εκλεγεί ο Γραμματέας. Θα είναι απλώς μερικές από τις προτάσεις μέσα σε ένα ολόκληρο σύστημα σκέψης, ούτε θεωρώ ότι οι δικές μου προτάσεις είναι η πανάκεια. Υπάρχουν πολλοί σύντροφοι που έχουν καταθέσει και παρόμοιες προτάσεις ή που έχουν ένα παρόμοιο σκεπτικό.

Άρα δογματικά δεν πρέπει να αντιμετωπίσει κανείς αυτές τις προτάσεις. Θεωρώ ότι χρειάζεται να υπάρξουν σειρά ενεργειών, ώστε συστηματικά να προχωρήσουμε σ’ αυτό το νέο πρότυπο που θα βοηθήσει ακόμα και θέματα όπως μορφωτικά στο Κίνημά μας, να συμβάλλουμε ώστε το κάθε στέλεχός μας να είναι αξιόμαχο, αξιόπιστο εκεί όπου παλεύει, όπου έχει αναλάβει μια σημαντική ευθύνη.

Μέσα σ’ αυτό το πνεύμα και στο πνεύμα ότι αυτό το Συνέδριο πρέπει να είναι ένα Συνέδριο ενότητας νομίζω, ότι ο Πρόεδρος έκανε μια ώριμη πρόταση μετά από τη συζήτηση που κάναμε στο Εκτελεστικό Γραφείο, μια ώριμη προσπάθεια πραγματικά να δούμε τον δημοκρατικό εκσυγχρονισμό, την εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών μας μέσα στο Κόμμα μας, μέσα στο Κίνημά μας.

Έτσι, λοιπόν, πιστεύω, ότι αυτή η Κεντρική Επιτροπή πρέπει βεβαίως να θίξει αυτές τις αρχές, να υπάρξει συζήτηση στο Συνέδριο, πρέπει και στην απόφαση να υπάρξει αναφορά σ’ αυτές τις αρχές για ένα νέο πρότυπο, για μια άλλη διαδικασία του Κόμματος. Υπάρχουν κάποια απ’ αυτά τα στοιχεία στην εισήγηση που έχει κατέβει, να δώσει δηλαδή το Συνέδριό μας ένα πλαίσιο κατευθύνσεων, αλλά οι συγκεκριμένες αποφάσεις για καταστατικές αλλαγές θα χρειαστούν μια συστηματική συζήτηση, μια ώριμη διαδικασία συζήτησης.

Μιλάμε για πραγματικές τομές, οι οποίες όμως δεν πρέπει να αργήσουν, γιατί νομίζω είναι μια πολιτική απαίτηση, δεν πρέπει να φανεί ότι φοβόμαστε να τις κάνουμε. Όχι, δεν φοβόμαστε να τις κάνουμε. Χρειάζονται και πιστεύω, ότι θα αλλάξουν το Κίνημά μας προς όφελος όλων.

Χρειάζεται, λοιπόν, πράγματι να δεσμευτούμε μέσα στο 2002 να υπάρξει μια αποφασιστική διαδικασία που θα κατοχυρώσει παρόμοιες αλλαγές. Αυτές πιστεύω οι παρόμοιες αλλαγές θα συμβάλλουν πραγματικά να κάνει το Κίνημά μας αξιόμαχο και βεβαίως να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε σημαντικότατες προκλήσεις του μέλλοντος. Ευχαριστώ πάρα πολύ.

Διαβάστε επίσης