Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ας επιλέξουν οι πολίτες τον σοσιαλιστή υποψήφιο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής | Άρθρο | 17.10.2017

«Να ηττηθούν οι ιδέες και οι πρακτικές της συντήρησης» | Άρθρο στην εφημερίδα Τα Νέα 03.09.2018

Τοποθέτηση στην Επιτροπή της Βουλής για την ιατρική κάνναβη | 01.03.2018

Για το θάνατο του Τζαλάλ Ταλαμπανί | 03.10.2017

Γκουτέρες, Σάντσεθ και Παπανδρέου στη ΣΔ, στην έδρα του ΟΗΕ | Γραφείο Τύπου 14.07.2017

Επανεκλογή Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς | 03.03.2017

Για το θάνατο του Γιάννη Κουνέλλη | 18.02.2017

 

Ομιλία στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη του ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Μπορώ να πω ότι υπάρχει και μια ευρύτατη συναίνεση στο Κίνημα μας σε πολλές προτάσεις που πολλοί κάναμε για τα επόμενα απαραίτητα βήματα. Αλλά είναι μόνο η αρχή, είναι μόνο ένα ξεκίνημα. Δεν έχει τελειώσει εδώ. Και η Συνδιάσκεψη άνοιξε ζητήματα και νέες κατευθύνσεις για την οργάνωση μας, αλλά θα χρειαστεί πολύς ακόμα και ουσιαστικός διάλογος για να καταλήξουμε σοβαρά στο επόμενο Συνέδριο», τα παραπάνω τόνισε ο Γιώργος Παπανδρέου στην ομιλία του στην Πανελλήνια Συνδιάσκεψη.

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες, σύντροφοι, θα ξεκινήσω λίγο πιο συναισθηματικά και λίγο πιο από την καρδιά. Πρώτα απ’ όλα είμαι αισιόδοξος για το Κίνημα μας, όχι γιατί δεν υπάρχουν προβλήματα, αλλά παραμένει ζωντανός οργανισμός και ακούσαμε ώριμη και μεστή κριτική, δουλεμένες προτάσεις.

Μπορώ να πω ότι υπάρχει και μια ευρύτατη συναίνεση στο Κίνημα μας σε πολλές προτάσεις που πολλοί κάναμε για τα επόμενα απαραίτητα βήματα. Αλλά είναι μόνο η αρχή, είναι μόνο ένα ξεκίνημα. Δεν έχει τελειώσει εδώ. Και η Συνδιάσκεψη άνοιξε ζητήματα και νέες κατευθύνσεις για την οργάνωση μας, αλλά θα χρειαστεί πολύς ακόμα και ουσιαστικός διάλογος για να καταλήξουμε σοβαρά στο επόμενο Συνέδριο.

Το δεύτερο στοιχείο που θέλω να επισημάνω, σύντροφοι και συντρόφισσες, είναι ότι εμείς εδώ σ’ αυτή την αίθουσα, αλλά και πολλοί απέξω, χιλιάδες, δεκάδες χιλιάδες, εκατομμύρια ανθρώπων, που έχουν εμπιστευτεί κατά καιρούς και έχουν συστρατευτεί πλάι μας, εμείς όλοι πονάμε αυτό που ονομάζουμε Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα.

Άλλοι περισσότερα χρόνια, άλλοι λιγότερα, άλλοι που έχουν μόλις ενταχθεί και τους χαιρετίζουμε, έχουμε αφιερώσει σε κοινούς αγώνες κόπο, χρόνο, έχουμε κάνει όνειρα μαζί, έχουμε γεννήσει ελπίδες, έχουμε ξυπνήσει προσδοκίες γενεών για την ελευθερία και την δημοκρατία από την αντίσταση μέχρι τη γενιά της αλλαγής.

Όλα αυτά μας έχουν ενώσει και για όλα αυτά είμαστε περήφανοι. Και το πονάμε γιατί μπορεί να περνάμε δυσκολίες, να έχουμε τα σκαμπανεβάσματα και μάλιστα περνούμε μια δύσκολη στιγμή. Τελικά όμως αυτό το λαϊκό Κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου με τους πρώτους συνεργάτες του και που Πρόεδρος του είναι ο Κώστας Σημίτης, έχει καταφέρει να κάνει ένα τεράστιο έργο, ένα ιστορικό έργο για τη χώρα μας κι αυτό μας ενώνει. Μας ενώνει, σύντροφοι και είμαστε γι’ αυτό περήφανοι. Και δεν μπορούμε να επιτρέπουμε αυτό το έργο κάποιοι να το υποβαθμίζουν.

Μας ενώνει αυτό το έργο και είμαστε περήφανοι, διότι πήραμε μια Ελλάδα διχασμένη και σήμερα είμαστε η πιο σταθερή δημοκρατία στην ιστορία μας, αλλά και στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή.

Μας ενώνει αυτό το έργο και είμαστε περήφανοι, διότι το ΠΑΣΟΚ πήρε μια Ελλάδα εξαρτημένη, αδύναμη μετά την τραγωδία της Κύπρου, εξαρτημένη στην εξωτερική της πολιτική και σήμερα μπορούμε να μιλούμε ότι υπάρχει σοβαρή ελπίδα και η Κύπρος να είναι μέλος της Ε.Ε. και να λυθεί το Κυπριακό πρόβλημα. Να δούμε την Κύπρο ελεύθερη, δημοκρατική, επιτέλους ανεξάρτητη.

Μας ενώνει γιατί σήμερα είμαστε έτοιμοι πάντα να υπερασπιστούμε τις αρχές μας, το δίκαιο μας, το διεθνές δίκαιο, την ακεραιότητα μας, αλλά και συνάμα να δώσουμε ένα όραμα. Να συμβολίζει – και συμβολίζει σήμερα η Ελλάδα – ένα όραμα για τους Βαλκανικούς λαούς. Ένα όραμα ειρήνης, ένα όραμα για την οικονομική ευημερία και ανάπτυξη.

Το όραμα ενός δυνατού νομίσματος, το όραμα της συμμετοχής στην Ευρώπη, το όραμα της ασφάλειας, το όραμα μιας ενιαίας ισχυρής βαλκανικής φωνής, το όραμα αυτό που πηγάζει από τον ίδιο τον Ρήγα Φεραίο, αλλά και το όραμα του Βενιζέλου, της Ελληνοτουρκικής συνεργασίας.

Προ ολίγων ετών ήμασταν το αποπαίδι των Βαλκανίων. Σήμερα όλοι μας αναγνωρίζουμε ότι εμείς, οι Έλληνες, η Ελλάδα, έχουμε την κύρια ευθύνη να οδηγήσουμε τα Βαλκάνια και τους λαούς της γειτονιάς μας σε ένα ευρωπαϊκό όραμα. Και πολύ σωστά η Άννα Διαμαντοπούλου μίλησε για την Ελληνική Προεδρία που θα παίξει σημαντικό ρόλο στην εκπλήρωση αυτού του οράματος. Και γι’ αυτά είμαστε περήφανοι. Κι αυτά μας ενώνουν.

Μας ενώνουν και πολλά άλλα. Από τα μικρά έργα, τα Κέντρα Υγείας, τα ΚΑΠΗ, το σχολικό κτίριο, την ηλεκτρονική εξυπηρέτηση του πολίτη μέχρι τα μεγάλα, το ΜΕΤΡΟ, τα Σπάτα, το Ρίο – Αντίρριο, η Εγνατία. Μας ενώνει η μάχη για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την αποκέντρωση, μάχη που θα δώσουμε – διότι αυτή είναι η μάχη, είναι μάχη για την αποκέντρωση και την προοδευτική Τοπική Αυτοδιοίκηση – και τον Οκτώβριο.

Μας ενώνει η προσπάθεια να κάνουμε άψογους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπως και το μεγάλο όραμα να γίνουν αυτοί οι Ολυμπιακοί, Ολυμπιακοί Αγώνες της ειρήνης και της εκεχειρίας. Σ’ αυτή την ελληνική ιδέα και παράδοση προ ολίγων ημερών έβαλε την υπογραφή υποστήριξης του ο μεγάλος ανθρωπιστής Νέλσον Μαντέλα κι αυτό μας κάνει περήφανους ως Έλληνες και μας ενώνει.

Όμως, σύντροφοι – όπως πολλοί από σας εύγλωττα παρατηρήσατε και άκουσα πολλούς – κάτι λείπει. Αλλά δεν πρέπει να φοβόμαστε ακριβώς να κάνουμε την κριτική, να αναγνωρίσουμε τα προβλήματα, διότι η συνειδητοποίηση και η συζήτηση αυτών των προβλημάτων αποτελεί καθοριστικό βήμα για την υπέρβαση τους. Μπορούμε και πρέπει να δημιουργήσουμε πολιτική.

Δύο πιστεύω είναι τα μεγάλα ζητήματα που πρέπει να δούμε. Πρώτα απ’ όλα είναι οι μεγάλες παγκόσμιες αλλαγές που συντελούνται και δεύτερον είναι οι απαραίτητες δημοκρατικές αλλαγές που ακριβώς θα διασφαλίσουν ότι το Κόμμα μας, η κοινωνία μας, θα ανταποκριθεί πρωτοποριακά στην αντιμετώπιση ακριβώς αυτών των παγκόσμιων αλλαγών.

Είναι μια μεγάλη δημοκρατική πρόκληση και υπάρχουν νέα μεγάλα ζητήματα για την επόμενη δεκαετία, για τον επόμενο αιώνα, για την Ελλάδα, για την Ευρώπη, αλλά και διεθνώς. Και πρέπει να αναμορφώσουμε ακριβώς την πολιτική μας ατζέντα ώστε να είναι η πραγματική ατζέντα της κοινωνίας. Και πρέπει αυτή να την συζητήσουμε μέσα στο Κίνημα μας, μέσα στην κοινωνία μας, αλλά και σε διεθνή fora στην Ευρώπη και αλλού.

Είναι πολύπλοκα προβλήματα. Δεν είναι προβλήματα μονοσήμαντα. Διότι η Ακροδεξιά και η Δεξιά αυτό προσπαθεί. Να απαξιώσει την πολιτική και να φέρει απλές, δήθεν μαγικές λύσεις σε προβλήματα βαθύτερα κοινωνικά, που δημιουργούν μεγάλη ανασφάλεια, μεγάλο προβληματισμό, δικαιολογημένο προβληματισμό για τον πολίτη.

Εμείς αντιθέτως, πρέπει να αναδείξουμε όλες τις πτυχές των προβλημάτων αυτών, ώστε να μπορέσουμε μαζί με τον ελληνικό λαό να το αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά και δημοκρατικά. Η λογική της εύκολης λύσης είναι τελικά και λογική αυταρχική, λογική αυταρχισμού, λογική παραπλάνησης, λογική λαϊκισμού. Είναι λογική που δεν φέρνει λύση.

Δυο παραδείγματα θα σας δώσω για την πολυπλοκότητα των προβλημάτων. Ας ξεκινήσουμε με την τρομοκρατία, ένα επίκαιρο παράδειγμα. Πρώτα πρέπει να δώσουμε εύσημα και συγχαρητήρια στην Ελληνική Αστυνομία, όπως και στον σύντροφο μας Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, που με τόσο συστηματικό και επαγγελματικό τρόπο αντιμετωπίζουν τις νέες εξελίξεις.

Τους ευχόμαστε καλή επιτυχία, διότι η επιτυχία αυτή όχι μόνο θα εμπεδώσει το αίσθημα ασφάλειας, όχι μόνο θα αποδώσει το δίκιο, όχι μόνο θα ενδυναμώσει τους δημοκρατικούς θεσμούς, αλλά και θα απαλλάξει τη χώρα μας από ένα βάρος, ένα βάρος στη Διεθνή Κοινότητα που άλλοι καλοπροαίρετα, άλλοι κακοπροαίρετα, χρησιμοποιούσαν ως κριτική απέναντι στην Ελλάδα, μειώνοντας την διεθνή της αξιοπιστία.

Όμως, σύντροφοι και συντρόφισσες, η επιτυχία στο τομέα της τρομοκρατίας, έχει και άμεση σχέση με το γεγονός, ότι η Ελλάδα έχει πια γερούς δημοκρατικούς θεσμούς. Και η κοινή γνώμη, καθώς και οι δημοκρατικές μας παραδόσεις, έχουν απορρίψει παρόμοιες τακτικές και λογικές.

Οι τρομοκράτες είναι απομονωμένοι. Είναι απομονωμένοι στην συνείδηση των Ελλήνων και στην Ελληνική κοινωνία. Η αντιμετώπιση λοιπόν του φαινομένου της τρομοκρατίας σε διεθνές επίπεδο, κάτι που και την Ελλάδα επηρεάζει, πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλες αυτές τις πτυχές.

Για να πάρω το αντίστροφο παράδειγμα. Η βία στη Μέση Ανατολή, η σύγκρουση Παλαιστίνης – Ισραήλ, δεν θα σταματήσει εύκολα, αν δεν υπάρξει ο διάλογος, η πολιτική λύση στο Παλαιστινιακό, καθώς και ένα άρτια αξιόπιστα και δημοκρατικά οργανωμένο Παλαιστινιακό κράτος, που θα εγγυάται και αυτό με τη σειρά του, την τάξη, την ασφάλεια και την ασφάλεια της γείτονας χώρας Ισραήλ.

Και πάλι εδώ, η δημοκρατία είναι η μεγάλη επιταγή. Είναι η πρόκληση. Θα μπορούσε όμως και ένα άλλο παράδειγμα ίσως θα θεωρούμε ότι είναι ένα περισσότερο εσωτερικό ζήτημα, αλλά δεν είναι. Ας ακούσουμε τον πόνο του αγρότη. Εμείς έχουμε κάνει πολλά για τον αγροτικό κόσμο. Η ιστορία μας είναι ταυτισμένη, με την προσπάθεια να αναβαθμίσουμε την ζωή και την ποιότητα ζωής του αγροτικού κόσμου.

Ο αγρότης σήμερα πέρα από τα παραδοσιακά προβλήματα, τις εγγενείς αδυναμίες της αγροτικής οικονομίας, του πιστωτικού συστήματος και της κρατικής γραφειοκρατίας, αντιμετωπίζει ένα νέο φάσμα προκλήσεων, που είναι ακριβώς απόρροια αυτής της παγκόσμιας οικονομίας και κοινωνίας, τον διεθνή ανταγωνισμό.

Τρίτες φτωχές χώρες που ζητούν να μπουν στην αγορά της Ευρωπαϊκής Ένωσης και που γι’ αυτούς είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Την Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, όπου θα υπάρξουν διαπραγματεύσεις για το άνοιγμα αγορών. Πίεση στις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενόψει της διεύρυνσης. Αλλά υπάρχουν ακόμα και πιο πολύπλοκα ζητήματα, φίλες και φίλοι. Ποιο εργατικό δυναμικό θα χρησιμοποιήσει σήμερα ο Έλληνας αγρότης; Σήμερα έχει ως αποκούμπι τον μετανάστη.

Και ερχόμαστε στο μεγάλο πρόβλημα της μετανάστευσης. Δημόσια υγεία, η ποιότητα των προϊόντων, μεγάλο θέμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και παγκοσμίως, ηθικά διλήμματα, γενετικά τροποποιημένα προϊόντα, περιβαλλοντικά ζητήματα, τα λιπάσματα, βιολογικά προϊόντα, εναλλακτική ανάπτυξη της επαρχίας, νέες μορφές απασχόλησης, οικοτουρισμός, ο νέος αγρότης, η προετοιμασία του αγρότη για όλα αυτά, η ανάγκη εκπαίδευσής του, επιμόρφωσής του. Αυτό δείχνει απλώς μ’ αυτό το παράδειγμα την πολυπλοκότητα που αντιμετωπίζουμε στην σύγχρονη εποχή.

Και εδώ έρχομαι στο δεύτερο σημείο του προβλήματος, ή αν θέλετε της πρόκλησής μας. Το Κίνημά μας, το Κόμμα μας, πρέπει να ανοίξουμε αυτά τα θέματα, πρέπει ν’ ασχοληθούμε ως Κίνημα, γιατί δεν περιμένουμε ο Γιώργος ο Δρυς, ο Γιώργος Ανωμερίτης με κάποια μέτρα να λύσουν όλα αυτά τα πολύπλοκα ζητήματα που δεν είναι και καν μόνο ζητήματα αγροτικά.

Μπορούμε μόνοι μας οι Έλληνες να τα λύσουμε. Μπορούμε να τάξουμε παράδεισο; Όχι. Και υπάρχουν πάρα πολλά παρόμοια θέματα. Μετανάστες, πώς αντιμετωπίζουμε τον εξαρτημένο από ναρκωτικά, ανεργία των νέων, πώς κερδίζουμε την τεχνολογική επανάσταση, ισότιμη συμμετοχή των γυναικών, ανταγωνιστικότητα των μικρομεσαίων, διπλωματία των πολιτών, τρομοκρατία και πολλά άλλα, αυτή είναι μια νέα ατζέντα.

Αυτό όμως που μπορούμε να υποσχεθούμε φίλες και φίλοι ως Κίνημα, αυτό που μπορούμε να υποσχεθούμε στον Έλληνα πολίτη, είναι ότι θα τα αντιμετωπίσουμε μαζί, όχι απέναντι του, θα τα αντιμετωπίσουμε μέσα από μια σοβαρή πορεία ασφάλειας και προόδου, όπως είπε και ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος. Θα τα αντιμετωπίσουμε μέσα από δημοκρατικές και ανοιχτές διαδικασίες και διάλογο. Και αυτή αποτελεί την μεγάλη δημοκρατική πρόκληση του δικού μας Κινήματος.

Γιατί είναι δημοκρατική πρόκληση; Διότι το δίλημμα που υπάρχει και είναι ένα δίλημμα μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς, αν θέλετε Δεξιάς και των Δημοκρατικών και Προοδευτικών Δυνάμεων. Ζητά η κοινωνία αυτές τις ραγδαίες αλλαγές, αυτά τα φαινόμενα, να είναι ελεγχόμενα. Αυτή είναι η ανασφάλειά του. Αλλά η βασική πρόκληση είναι αν ο έλεγχος αυτός θα είναι δημοκρατικός ή αν οι αποφάσεις θα παίρνονται ερήμην: ερήμην του λαού, του πολίτη, του έθνους.

Και εδώ είναι ένα μεγάλο δίλημμα. Εάν η τεράστια δύναμη της οικονομικής εξουσίας στη παγκόσμια πια σκακιέρα, θα μπορέσει να πνίγει, να πολιορκεί το αντιπροσωπευτικό μας σύστημα αποδυναμώνοντάς το, πολλές φορές διαφθείροντάς το, απαξιώνοντάς το πολλές φορές μέσα από τα Μέσα Ενημέρωσης, κάνοντάς το ουσιαστικά ανίκανο να αντιμετωπίσει τα προβλήματα των πολιτών.

Και αυτή είναι η μια λογική. Ας αφήσουμε τα πράγματα να διορθωθούν από την νεοφιλελεύθερη λογική μιας παγκόσμιας αγοράς. Ή από την άλλη μεριά, θα μπορέσουν οι κοινωνίες να προβάλουν και να διεκδικήσουν ένα διαφορετικό δημοκρατικό συμμετοχικό μοντέλο παγκοσμιοποίησης, ένα μοντέλο που θα σέβεται τον άνθρωπο, τους δημοκρατικούς θεσμούς και την κοινωνική αξιοπρέπεια.

Αυτό το μοντέλο μας εκφράζει, απαιτεί μια νέα στρατηγική, ένα νέο ξεκίνημα και νέες προτεραιότητες. Θα εγκαταλείψουμε έτσι τις αρχές μας, ρωτούν πολλοί. Κάθε άλλο. Οι αρχές μας της εθνικής ανεξαρτησίας, η Ελλάδα στους Έλληνες, λαϊκής κυριαρχίας, κοινωνικής δικαιοσύνης, όσο ποτέ άλλοτε, είναι επίκαιρες. Όμως θα πρέπει να δούμε πώς ερμηνεύονται και πώς εφαρμόζονται σ’ αυτή τη στιγμή, σ’ αυτό το νέο περιβάλλον.

Παράδειγμα η Ελλάδα στους Έλληνες και ο πατριωτισμός μας, μπορεί και πρέπει να έχει στόχους νέους σε ένα νέο περιβάλλον. Τα Βαλκάνια στους Βαλκάνιους, η ισχυρή Βαλκανική φωνή, η ενίσχυση της Ευρωπαϊκής μας φωνής, η αδήριτη ανάγκη να μπορεί να συμμετέχει ο κάθε νέος Έλληνας στη παγκόσμια οικονομία, να μην βρεθεί ποτέ στο περιθώριο.

Το ΠΑΣΟΚ είναι και θα είναι πατριωτικό κίνημα, το πατριωτικό κίνημα της χώρας μας. Πατριωτική είναι και η επιταγή να βοηθήσουμε τα πιο δυναμικά στοιχεία της κοινωνίας μας να πάνε ακόμα πιο μπροστά, αλλά και παράλληλα είναι πατριωτική επιταγή να δεσμευθούν, να συμβάλουν ώστε αυτοί που μένουν πίσω, να βοηθηθούν, να συμμετάσχουν ισότιμα στην οικονομία και τη κοινωνία.

Πατριωτισμός σημαίνει να εντάξουμε τον μετανάστη ομαλά στην ελληνική κοινωνία. Σημαίνει να διασφαλίσουμε την καλύτερη δυνατή παιδεία για κάθε νέο Έλληνα. Πατριωτισμός σημαίνει, ότι δεν μας περισσεύει κανείς, κανένας Έλληνας, καμία Ελληνίδα, κανένας πολίτης της χώρας μας.

Αυτή είναι η δημοκρατική επιταγή. Η επιταγή επιβίωσης του Ελληνισμού. Αλλά ίσως περισσότερο από κάθε άλλο, φίλες και φίλοι, μας ενώνει η πίστη και είμαστε περήφανοι για την αρχή. Μια θεμελιώδης μας αρχή είναι η πίστη μας στον ίδιο τον ΄Ελληνα. Είναι η βαθιά μας πίστη ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι πράγματι εδώ ενωμένο και δυνατό για να υπηρετήσει το λαό. ΠΑΣΟΚ σημαίνει προσφορά στο λαό, προσφορά στον τόπο.

Και η νέα δομή του κόμματος ακριβώς χρειάζεται ένα νέο ξεκίνημα βάσει αυτής της αρχής. Αν θέλετε ένα νέο ξεκίνημα με το λαό, για το λαό, ένα νέο συμβόλαιο εμπιστοσύνης με το λαό που θα εδράζεται σε μια δημοκρατική ριζοσπαστική μεταρρύθμιση στις δομές του κόμματος, στη κοινωνία μας και με τη συζήτηση των νέων προβλημάτων της εποχής μας.

Ο πολίτης, φίλες και φίλοι, σύντροφοι, συντρόφισσες, δεν κουράστηκε από την παρουσία μας. Ο νέος δεν έχει απορρίψει την πολιτική. Ζητά από το ΠΑΣΟΚ να απορρίψει την μικροπολιτική και να ξαναφέρει την πολιτική στο προσκήνιο. Ο εργαζόμενος, ο αγρότης, ο πολίτης, ώριμα αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν προκλήσεις. Ότι μέσα σε κάποια περιθώρια μπορούμε να δώσουμε λύσεις.

Αναζητά όμως τη συμμετοχή του, απαιτεί να ακουστεί, να έχει λόγο, να συνδιαμορφώνει τις πολιτικές. Και έτσι να μπορεί να κινητοποιείται και να λύνονται και πιο ουσιαστικά τα προβλήματα της κοινωνίας μας. Απαιτεί όμως πρώτα εμείς να δώσουμε το παράδειγμα και πολύ σωστά πολλοί τόνισαν εδώ – δεν θα αναφερθώ σε ποιους, είναι πάρα πολλοί – που είπαν ότι πρέπει να αναδείξουμε ένα νέο πολιτισμό διαλόγου μέσα στο ΠΑΣΟΚ, μέσα στο Κίνημά μας.

Να υπάρξει ο διάλογος και να υπάρξει ένας νέος πολιτισμός διαλόγου. Να ακουστούν όλες οι φωνές. ΄Όχι μικροπολιτικής, όχι θεσιθηρίας και νομής εξουσίας. Να ακουστούν τα πραγματικά προβλήματα, οι πραγματικοί προβληματισμοί, διότι αυτή είναι η δύναμή μας. Να τα αναδείξουμε, να τα συνθέσουμε, μαζί με το λαό και να προχωρήσουμε δυναμικά στο να τα αντιμετωπίσουμε.

Θα υπάρξουν πολλές και διαφορετικές γνώμες μπροστά στα νέα διλήμματα της παγκοσμιοποίησης. Αλλά ας αποποινικοποιήσουμε την πολιτική διαφορά. Δίνοντας εμείς το παράδειγμα, σύντροφοι και συντρόφισσες, λέμε στον αγρότη, στον εργάτη, στο νεολαίο, στη γυναίκα, στον πολίτη, ότι ναι, ασχολούμαστε με το δικό του πρόβλημα. Δεν είμαστε οι λεγόμενοι «βολεμένοι» όπως λέει η Δεξιά.

Και πράγματι πώς θα ζητούσαμε ο αγρότης να αλλάξει, ο νέος να αλλάξει, ο εργαζόμενος να αλλάξει, εάν εμείς δεν δείξουμε ότι είμαστε ανοιχτοί, ότι το παιχνίδι είναι ανοιχτό, είναι δημοκρατικό, ότι εμείς μπορούμε να αλλάξουμε; Αλλά είμαι πεπεισμένος και πρέπει να είμαστε όλοι πεπεισμένοι ότι ναι, το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αλλάζει βασισμένο στις αρχές του τις δημοκρατικές, τις πάγιες αρχές της 3ης Σεπτέμβρη. Μπορεί να αλλάξει. Άλλαξε.

Όταν έγινε το ΠΑΣΟΚ ήταν μια τεράστια αλλαγή. Από την Ένωση Κέντρου στο ΠΑΚ, στο ΠΑΣΟΚ. Έχει αλλάξει επανειλημμένως. Και έχει αλλάξει πάντα με γνώμονα τα συμφέροντα του ελληνικού λαού. Και αυτό μας διαφοροποιεί από την Δεξιά, η οποία δεν έχει αλλάξει και δεν μπορεί, δεν έχει δείξει ότι μπορεί να αλλάξει.

Γι’ αυτό εναλλακτικά πολλοί προσπαθούν να υποβαθμίσουν την ίδια την πολιτική, να απαξιώσουν την πολιτική. Και προσπαθούν να δείξουν ότι τίποτε άλλο δεν θέλουμε, παρά απλώς να βολέψουμε τις θέσεις μας για τη νομή της εξουσίας. Γι΄ αυτό θα έλεγα επίσης, φίλες και φίλοι, πρέπει να σταματήσει αυτή η φιλολογία της διαδοχολογίας, διότι αυτή το μόνο που επιτείνει είναι ακριβώς αυτή την αντίληψη, πως ό,τι συζητιέται είναι ένα θέμα εσωτερικό και καμία σχέση δεν έχει με τα προβλήματα του ελληνικού λαού.

Σύντροφοι και συντρόφισσες, θέλω να κλείσω λέγοντας ότι πράγματι τίθενται σημαντικά ζητήματα για την φυσιογνωμία του Κινήματός μας. Ποιος είναι μέλος στο ΠΑΣΟΚ; Ποιος δικαιούται να συμμετέχει; Πώς συμμετέχει η κοινωνία; Πώς έχουμε έναν ενημερωμένο πολίτη ώστε να μπορεί να παίρνει αποφάσεις και να μην είναι όργανο των μέσων ενημέρωσης, όπως είπε ο Θόδωρος Πάγκαλος;

Τον ευχαριστώ ιδιαίτερα που έθεσε τα ζητήματα αυτά, όπως τα έθεσε, διότι υπάρχει ένα δίλημμα. Τι κόμμα θέλουμε. Και πρέπει να το αποφασίσουμε. Θέλουμε, σύντροφοι και συντρόφισσες, ένα κόμμα που τα στελέχη έχουν ουσιαστικά την αποκλειστικότητα της διαχείρισης αυτού του μεγάλου Κινήματος που λέγεται ΠΑΣΟΚ, που εμείς θα κρίνουμε ποιος είναι ώριμος και ποιος δεν είναι ώριμος να πάρει αποφάσεις;

Ή θέλουμε ένα Κίνημα αποκεντρωμένο, ανοιχτό, δημοκρατικό, συμμετοχικό, που ολόκληρη η ηγεσία σε τοπικό μέχρι κεντρικό επίπεδο απαραίτητα θα πρέπει να κρατά ενήμερο τον πολίτη, συμμέτοχο τον πολίτη; Να είναι κοντά του, γιατί από αυτόν εξαρτάται η κρίση, η απόφασή του, η δυνατότητά του και η δημοκρατική λειτουργία του κόμματος.

Γι’ αυτό εγώ προσωπικά, φίλες και φίλοι, είμαι υπέρ αυτού του ανοιχτού κόμματος, γιατί είναι μέσα στις αρχές μας, είναι μέσα στις παραδόσεις μας, είναι αυτό που θα δώσει ξανά το νέο ξεκίνημα και τη νέα δυναμική. Ένα Κίνημα ανοιχτό. Ένα Κίνημα που θα πρέπει να αντικατοπτρίζει τις νέες απαιτήσεις και των κρατικών δομών.

Το ελληνικό κράτος μέσα σε αυτήν την παγκοσμιοποιημένη κοινωνία χρειάζεται να αποκτήσει την ικανότητα να αναγνωρίζει καινούργια προβλήματα, να διατυπώνει εναλλακτικές λύσεις, να υλοποιεί αποτελεσματικά τις λύσεις αυτές, αφού όμως έχουν γίνει επιλογές ανοιχτά, με διαφάνεια, συμμετοχικά, με την ελληνική κοινωνία.

Και τέλος, έχει την υποχρέωση να δώσει όλα τα απαραίτητα εφόδια στην κοινωνία και τον Έλληνα, την Ελληνίδα, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτές τις απαιτούμενες αλλαγές. Και το ΠΑΣΟΚ ως κόμμα μπορεί να είναι το εργαστήρι που προετοιμάζει, δοκιμάζει, δημιουργεί όλες τις προϋποθέσεις για την εφαρμογή μιας νέας πολιτικής σε διαφόρους τομείς. Αυτό είναι ένα κίνημα ανοιχτό. Ανοιχτό σε νέες πολιτικές δυνάμεις, δικτυωμένο με φορείς πολιτών μαζικού Κινήματος, πράγματι όχι υπό την κηδεμονία τους.

Ένα Κίνημα που προωθεί τον διάλογο, που προωθεί την διαφάνεια και ιδιαίτερα την διαφάνεια σε ό,τι αφορά την χρηματοδότηση του κόμματος των προεκλογικών εξόδων κ.ο.κ. ΄Ένα Κίνημα συμμετοχικό, ένα Κίνημα ανοιχτό στην κοινωνία με δημοψηφίσματα ενδεικτικά, με ανοιχτά Συνέδρια, ένα Κίνημα αποκεντρωμένο και αποτελεσματικό. Ένα Κίνημα παιδαγωγικό, σχολειό κάποιος το είπε.

Η τοπική οργάνωση πράγματι να γίνει ένα σχολειό. Η τοπική οργάνωση να είναι η συνιστώσα ενός σχολείου, ενός πολιτιστικού κέντρου, ενός Internet Cafe. Και να μην το γελάμε, έχω δει στο Internet Cafe λαϊκό κόσμο, έξω από την Ελλάδα που χρησιμοποιεί αυτή την πρόσβαση για σημαντικότατες πληροφορίες, για τη συμμετοχή του, για κοινωνικά προγράμματα, για σημαντικότατα ζητήματα της καθημερινής του ζωής.

Κέντρο επιμόρφωσης, ενημέρωσης του πολίτη και τελικά η τοπική οργάνωση κύτταρο δημοκρατικής συμμετοχής. Για να μπορέσουμε να δώσουμε τα εφόδια στον Έλληνα να είναι πραγματικός πολίτης όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης.

Φίλες και φίλοι, κλείνοντας το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι σήμερα, αυτές τις δύο μέρες, κάναμε ένα καλό ξεκίνημα. Ένα καλό ξεκίνημα γι’ αυτή την αλλαγή, την απαραίτητη αλλαγή της φυσιογνωμίας του Κινήματός μας και για να αναδείξουμε και πάλι τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ μέσα στην κοινωνία και απέναντι στις προκλήσεις της εποχής.

Εμείς είμαστε το κόμμα που μπορούμε. Εμείς είμαστε το κόμμα που μπορεί να οδηγήσει την Ελλάδα να αντιμετωπίσει τα σημαντικότατα ζητήματα της εποχής. Όχι η Δεξιά. Και εμείς είμαστε αυτοί που θα το καταφέρουμε. Το ΠΑΣΟΚ δεν θα ακολουθήσει το δρόμο που μερικά κόμματα σοσιαλδημοκρατικά ακολούθησαν στην Ευρώπη, διότι δεν είμαστε απλοί διαχειριστές των νέων σημαντικών ζητημάτων και των κρίσεων.

Εμείς θα κινητοποιήσουμε το λαό. Και ο λαός θα είναι με το μέρος μας και θα έχουμε νέα νίκη τον Μάιο του 2004 με τον Κώστα Σημίτη Πρωθυπουργό. Ευχαριστώ.

Διαβάστε επίσης