Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Mε αφορμή την Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης | 30.05.2020

Επαφές για τον πρωτογενή τομέα της παραγωγής | 26.05.2020

“Η πανδημία του κορονοϊού ανέδειξε την παγκόσμια αλληλεξάρτηση και την ανάγκη συνεργασίας” | συνέντευξη Xinhua 21.05.2020

Το μέλλον της εργασίας – Πρωτομαγιά 2020 | 01.05.2020

Για την ορκωμοσία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στη θέση της Προέδρου της Δημοκρατίας | 13.03.2020

Ο Γ. Παπανδρέου από το Web Summit | 07.11.2019

 

Ομιλία στα νεοεκλεγμένα στελέχη των Περιφερειακών, Νομαρχιακών και Δημοτικών Oργάνων

«Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι, χθες μίλησα αρκετά, ώστε να μη χρειάζεται σήμερα να αναπτύξω τις ευρύτερες πολιτικές μας θέσεις.

Αλλά θέλω να αναφερθώ σε κάποια σημεία που νομίζω ότι είναι χρήσιμα για όλους μας και ιδιαίτερα για εσάς που τώρα έχετε αναλάβει αυτό το μεγάλο έργο, τη μεγάλη ευθύνη της καθοδήγησης σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.

Οπωσδήποτε στο μυαλό σας θα έχετε ένα ερώτημα. Τώρα αναλάβαμε, ποια είναι τα πρώτα βήματα, ποιες είναι οι δραστηριότητες, ποιος είναι ο ρόλος τον οποίο θα εκπληρώσουμε; Το εγχείρημα το οποίο όλοι μας έχουμε αναλάβει είναι πολύ μεγάλο. Δεν είναι μεγάλο απλώς για να ξανακατακτήσουμε την εξουσία στη χώρα μας. Είναι μεγάλο διότι σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά παντού, περνάνε μια κρίση τα πολιτικά κόμματα.

Αυτά που εμείς έχουμε κάνει εδώ, στην Ελλάδα, για τα οποία πολλές φορές κάποιοι μιλούν με κυνισμό και ευκολία, δηλαδή ότι δεν είναι τίποτα, ότι δεν έγινε τίποτα ή ότι είναι όλα «οργανωτίστικα», αποτελούν πρωτοπόρες αλλαγές σε παγκόσμιο επίπεδο. Και το λέω ως ένας άνθρωπος που έχει ταξιδέψει σε πάρα πολλές χώρες, έχει συζητήσει με πάρα πολλούς ηγέτες κομμάτων, σοσιαλιστικών και όχι μόνο.

Νομίζω ότι αυτό το οποίο συνδυάσαμε εμείς με τις τομές που κάναμε και κάνουμε, είναι να αξιοποιήσουμε εμπειρίες από πολλές χώρες, πολλές ηπείρους, πολλά κόμματα. Και αυτό έχει αναγνωρισθεί. Υπάρχουν και διεθνή δημοσιεύματα για τις αλλαγές που κάνουμε στο χώρο μας, στο ΠΑΣΟΚ, και ήδη αρχίζουν και καλούν στελέχη του ΠΑΣΟΚ για να συμβουλεύσουν άλλα κόμματα για πιθανές αλλαγές που πρέπει να κάνουν, πρόσφατα στη Ρουμανία, τώρα στη Δανία όπου θα γίνει ένα Συνέδριο του κόμματος με νέα ηγεσία.

Ο τρόπος της συμμετοχικής και άμεσης δημοκρατίας που εμείς φέραμε στη χώρα μας, έχει πια υιοθετηθεί από πολλά άλλα σοσιαλιστικά κόμματα στην Ευρώπη. Δεν σημαίνει ότι ανακαλύψαμε τον τροχό, αλλά έχουμε δώσει μια νέα δυνατότητα και με νέες μορφές οργάνωσης προχωρούμε. Νομίζω ότι αυτό δείχνει την ευθύνη τη δική μας.

Ένα δεύτερο σημαντικό θέμα είναι ότι μας δίνεται μια μεγάλη ευκαιρία. Θα είμαστε κυβέρνηση, μετά τις επόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν. Είναι σίγουρο ότι, όποτε κι αν γίνουν, εμείς θα κυβερνήσουμε τη χώρα μας πολύ καλύτερα, προς όφελος του δημόσιου συμφέροντος, του ελληνικού λαού, με πρόγραμμα που θα σέβεται τον πολίτη, τη δημοκρατία, τους δημοκρατικούς θεσμούς, τον πιο αδύναμο και θα απελευθερώσουμε τις πιο δημιουργικές μας δυνάμεις όπως είπα και χθες.

Αλλά θα αξιοποιήσουμε αυτό τον χρόνο της αντιπολίτευσης με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Έχουμε μια ευκαιρία. Ας δούμε αυτό τον χρόνο που έχουμε ως μια πολύ σημαντική ευκαιρία, να σχεδιάσουμε το μέλλον της χώρας. Στα χέρια σας είναι ένα μεγάλο μέρος αυτού του σχεδιασμού.

Όλα αυτά δείχνουν την ευθύνη την οποία επωμίζεστε. Θέλω να ξέρετε ότι εμείς θα επενδύσουμε σ’ εσάς. Ως ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, ως κεντρικά όργανα του ΠΑΣΟΚ, θα επενδύσουμε στο στελεχιακό μας δυναμικό, κατ’ αρχάς στο δυναμικό το οποίο εκλέχθηκε με τις πρόσφατες διαδικασίες, για να βοηθήσουμε όχι απλώς να τα βγάλετε πέρα, αλλά να δώσετε τη νέα προοπτική και για το Κίνημά μας και για τη χώρα.

Χθες μίλησα για ένα πλαίσιο θέσεων και φιλοσοφίας. Πέρα όμως από τις θέσεις και τη φιλοσοφία, αυτό το οποίο θα κρίνει ο πολίτης, είναι και η πράξη. Θα κρίνει την κυβέρνηση, όχι εάν λέει ότι είναι του «μεσαίου χώρου», ή εάν υιοθετεί, ή και κλέβει κάποιες δικές μας λέξεις και συνθήματα, που το κάνει συνεχώς. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα την οποία ζει ο Έλληνας πολίτης.

Αλλά το ίδιο θα κρίνει και εμάς. Δεν αρκούν οι θέσεις μας. Θέλει να δει ότι αυτές οι θέσεις, αυτές οι αξίες, αποτυπώνονται στην πρακτική μας, στην αντίληψή μας, στη σχέση μας μαζί του. Και εδώ είναι που χρειάζεται να δώσουμε πράγματι το καινούργιο, να δώσουμε τη νέα αντίληψη με τις αρχές και τις αξίες για τις οποίες μίλησαν οι προηγούμενοι σύντροφοι και η Γραμματέας του Κινήματος.

Της διαφάνειας, της δημοκρατίας, της συμμετοχής, της πρωτοβουλίας, της ελεύθερης έκφρασης, της συλλογικής λειτουργίας, το να θέσουμε πάνω απ’ όλα το δημόσιο συμφέρον.

Ποια είναι η διαφορά μας με την προηγούμενη μορφή οργάνωσης; Ποιο είναι το στίγμα της διαφοράς; Πρώτα απ’ όλα είχαμε εκ των πραγμάτων και λόγω των ιστορικών διαδρομών, μια οργάνωση πολύ πιο ιεραρχική, πολύ πιο κάθετη και συγκεντρωτική, όπου ουσιαστικά λέγαμε ότι τα μέλη μας είναι εκτελεστές αποφάσεων. Φαινόταν περισσότερο σαν μια πυραμίδα. Όμως, αυτό το είδος της οργάνωσης έχει εγώ πιστεύω, πεθάνει πολιτικά. Δεν μπορούμε να μιλάμε για μέλη στρατιώτες, αλλά για μέλη, φίλους, σκεπτόμενους ελεύθερα ανθρώπους, ελεύθερα συμμέτοχους.

Πάμε λοιπόν, σε μια άλλη μορφή οργάνωσης, μεταφέρουμε την εξουσία τοπικά, ζητάμε την δική σας πρωτοβουλία, ζητάμε να υπάρξει ευρύτητα σκέψης και ιδεών, ώστε να μπορούμε εμείς κεντρικά να συνθέσουμε, να διαμορφώσουμε στρατηγική. Αλλά να ζητάτε από εμάς, όχι τη γραμμή η οποία θα συντίθεται και θα υπάρχει βεβαίως, αλλά την υποστήριξη για δικές σας πρωτοβουλίες.

Εάν παλιότερα η οργάνωση ήταν πιο ιεραρχική, με τη λογική ότι ήταν πιο άβουλα τα μέλη μας και περίμεναν έτοιμη τροφή, τώρα χρειαζόμαστε εμείς κεντρικά να κάνουμε πολύ περισσότερη δουλειά, διότι εμείς θα πρέπει να βοηθήσουμε, και όταν λέω εμείς, εννοώ όλες τις Επιτροπές, τους Τομείς, τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου, τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, ώστε να μπορείτε εσείς σε πολλά διαφορετικά ζητήματα να έχετε ιδέες, υποστήριξη από την επιμόρφωση μέχρι την έρευνα, από την ενημέρωση μέχρι την υλικοτεχνική δυνατότητα. Με το διαδίκτυο να έχετε πρόσβαση σε πολλές πηγές πληροφόρησης. Άρα ο κεντρικός μηχανισμός πρέπει να λειτουργεί περισσότερο σαν ένας παράγοντας υποστήριξης για πάρα πολλές τοπικές δραστηριότητες.

Θέλω να πω και κάτι ακόμα. Πρέπει να αντιστρέψουμε μια λογική. Μίλησε ο Τηλέμαχος Χυτήρης για τους αντάρτες. Γιατί όμως πολλές φορές οι αντάρτες είχαν την αποδοχή του κόσμου; Δεν είναι τόσο απλό να πει κανείς τιμωρώ τον αντάρτη και τελείωσε. Δεν αρκεί να θεωρούμε ότι η νομιμότητά μας είναι ότι έχουμε τη σφραγίδα ΠΑΣΟΚ. Η πραγματική νομιμοποίησή μας είναι τελικά στη συνείδηση του πολίτη.

Εμείς, λοιπόν, και νομίζω και ο καθένας από σας που είστε δημοκρατικά εκλεγμένοι, αυτό αναζητούμε. Την ευρύτερη αποδοχή της δράσης μας από την ίδια την κοινωνία. Αλλιώς το να πούμε ότι, εγώ τώρα επειδή έχω το οφίτσιο σου λεω, θα κάνεις εκείνο, το άλλο, μια – δυο – τρεις, κάποια στιγμή δεν θα μας ακούει κανείς. Και δεν είναι ότι θέλουμε να μας ακούσει με αυτή την έννοια. Θέλουμε να αισθανθεί ότι πραγματικά εκφράζουμε, συνθέτουμε, αναδεικνύουμε τις τοπικές ανάγκες και μπορούμε με αυτό τον τρόπο να είμαστε στην ψυχή, στην καρδιά όλων των πολιτών της περιοχής.

Ακόμα και των αντιπάλων μας, που μπορεί να μην μας ψηφίσουν, αλλά να πούνε ναι, μπορεί να μην ψηφίζω αυτή την παράταξη για τον άλφα ή βήτα λόγο, αλλά αναγνωρίζω στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ, στην τοπική ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, την προσπάθεια, την εντιμότητα, το ήθος, τη δουλειά, την αντίληψη την καινούργια που φέρνει στην ελληνική κοινωνία.

Ένας λόγος που ο πολίτης σήμερα βλέπει διαφορετικά τα κόμματα, έχει σχέση και με την παγκόσμια κοινωνία, αλλά και με το γεγονός ότι η Ελλάδα έχει αλλάξει. Είναι μια πιο αναπτυγμένη κοινωνία. Πρώτα απ’ όλα οι σημερινές κοινωνίες, το παγκόσμιο γίγνεσθαι, μας δίνει πολλές περισσότερες δυνατότητες, ξεκινώντας από το απλό, το ότι ανοίγοντας την τηλεόραση μπορεί να έχει κανείς 10-20-30 ή δεν ξέρω πόσα πια κανάλια, μέσα από το διαδίκτυο. Υπάρχουν νέα επαγγέλματα, νέοι τρόποι διασκέδασης, νέοι τρόποι θεραπείας στο χώρο της υγείας. Ανοίγονται νέοι δρόμοι, πολλές νέες ευκαιρίες.

Από την άλλη μεριά, υπάρχει και μεγαλύτερη ανασφάλεια, πολύ μεγαλύτερη ανασφάλεια. Έλλειψη σιγουριάς. Πού πάμε; Θα βρω δουλειά; Το παιδί μου θα βρει δουλειά; Η οικογένειά μου έχει άλλες ανάγκες, άλλα προβλήματα. Η γειτονιά μου, η ασφάλειά μου, η σύνταξή μου.

Αυτός ο κόσμος που αλλάζει γρήγορα, δημιουργεί και νέες ανάγκες, νέα προβλήματα, νέες ελπίδες. Παλιά το κράτος ήταν αυτό που βασικά μπορούσε να είναι η ασπίδα αλλά και η λύση πάρα πολλών προβλημάτων, για το έθνος.

Σήμερα, η παγκόσμια κοινωνία δεν είναι κάπου στο εξωτερικό, δεν είναι κάπου μακριά μας. Ανοίγοντας την πόρτα, την έχουμε δίπλα μας. Έχουμε τον μετανάστη, το κινέζικο προϊόν, την ανεργία, έχουμε αλλαγές στην γειτονιά μας.

Ελληνικές επιχειρήσεις φεύγουν από τη βόρεια Ελλάδα και πάνε στη Βουλγαρία ή στη Ρουμανία. Έχουμε το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ουσιαστικά στην πόρτα μας, έξω από την οικογένειά μας είναι αυτή η παγκόσμια κοινωνία.

Έτσι, το κράτος για τον πολίτη φαντάζει πολύ μακρινό. Ότι είναι πολύ αργό, πολλές φορές αδύναμο, να αντιμετωπίσει όλες αυτές τις αλλαγές και τα προβλήματα. Γι αυτό χρειάζεται ν’ αλλάξουμε το ρόλο του κράτους.

Ένα κράτος που θα δίνει δυνατότητες, θα παρέχει ένα είδος προστασίας, αλλά ουσιαστικά θα έρθει να δώσει στην τοπική κοινωνία, στη γειτονιά, στην οικογένεια, στον κάθε πολίτη, τα εργαλεία, τα εφόδια, τα όπλα ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει αυτές τις γρήγορες εξελίξεις. Να αντιμετωπίζουμε πολύ πιο γρήγορα τα προβλήματα.

Είναι να κάνουμε μια τοπική επένδυση; Να μην υπάρχει τεράστια γραφειοκρατία. Είναι τα σχολικά βιβλία; Πρέπει ν’ αλλάξουν; Γιατί να περνάνε δέκα χρόνια από ένα Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και να μη μπορεί η τοπική κοινωνία να αποφασίσει; Ή για νέα επαγγέλματα, για την επιμόρφωση, για την επαγγελματική κατάρτιση.

Γι αυτό λεμε ότι πρέπει να απελευθερώσουμε τις δυνάμεις της κοινωνίας από ένα γραφειοκρατικό σύστημα, με μεταφορά αρμοδιοτήτων, δυνατοτήτων, ελεύθερων επιλογών και βεβαίως και χρημάτων.

Τα κόμματα, παραδοσιακά στην Ευρώπη αλλά ιδιαίτερα στην Ελλάδα, παρ’ ότι εμείς στο ΠΑΣΟΚ ξεκινήσαμε με την αυτοργάνωση, συνδέθηκαν με την κρατική εξουσία. Ο κόσμος βλέπει τα κόμματα περισσότερο σαν ένα όχημα για την κρατική εξουσία. Και έτσι βλέπει το κόμμα μακριά του ή απλώς ως ένα μέσο αναρρίχησης σε κάποιο χώρο εξουσίας.

Αυτό δεν μπορεί να καλλιεργήσει το ενδιαφέρον. Ιδιαίτερα ο νέος, λεει «τι με αφορά τώρα να πάω εγώ σε μια Τοπική Οργάνωση, σε μια Δημοτική Οργάνωση; Ούτε από ενδιαφέρον και διασκέδαση με αφορά, ούτε και θα μου λύσει κανένα πρόβλημα, εκτός αν θέλω να βρω καμιά δουλειά». Σ’ αυτό το τελευταίο είχαμε βάλει φραγμό, αλλά σήμερα η προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας είναι μέσα από το Δημόσιο να εκμαυλίσει και πάλι συνειδήσεις, να εξαγοράσει συνειδήσεις νέων.

Άρα, λοιπόν, εσείς έχετε σ’ αυτό το πρωτόγνωρο εγχείρημα μια διπλή, αν θέλετε, δυσκολία. Φέρνουμε το καινούργιο, αλλά ο κόσμος στο μυαλό του, στην αντίληψη του έχει τι είναι το κόμμα το παλιό. Έτσι πρέπει, όχι μόνο να φέρουμε το καινούργιο, αλλά και να πείσουμε γι αυτό το καινούργιο.

Πιστεύω, λοιπόν, ότι η νέα αντίληψη δεν μπορεί να είναι μια αντίληψη απλώς διαχείρισης τοπικής εξουσίας. Επειδή ήμασταν και πολλά χρόνια στην κυβέρνηση, είχαμε σε μεγάλο βαθμό ταυτιστεί με την διαχείριση της τοπικής εξουσίας. Ποιος θα πάει πού, ποιος θα εκλεγεί εκεί, αντί να δούμε τα τοπικά ζητήματα και τον πολίτη.

Πρέπει, λοιπόν, πρώτα να συζητήσουμε ποιο είναι το δημόσιο συμφέρον, να αισθανθεί ο πολίτης ότι το ΠΑΣΟΚ εκφράζει το δημόσιο συμφέρον. Και αυτό έχει τη δυσκολία του. Πρώτα απ’ όλα διότι υπάρχει αυτή η πελατειακή αντίληψη την οποία πρέπει να χτυπήσουμε. Είναι βαθιά ριζωμένη, είναι βασικά μια αντίληψη που καλλιέργησε, και χρησιμοποιεί και σήμερα η δεξιά και η νεοδεξιά της Νέας Δημοκρατίας.

Ουσιαστικά η πελατειακή αντίληψη λεει: «Θα βολευτώ εγώ, δε μ’ ενδιαφέρει τι κάνει ο γείτονάς μου, δε μ’ ενδιαφέρει τι γίνεται στην περιοχή μου, δε μ’ ενδιαφέρει τι γίνεται έξω». Με αυτή τη λογική δεν προχωράει ο τόπος. Διότι τη μια μέρα θα βολευτείς, την άλλη μέρα θα ξεβολευτείς. Διότι τα προβλήματα θα είναι μεγάλα.

Η πελατειακή αντίληψη δεν βοήθησε στο να αισθάνεται ο κόσμος ότι συλλογικά μπορεί να λύσει προβλήματα. Αυτό πρέπει να σπάσει, να διαμορφώσουμε συλλογικές συνειδήσεις.

Δεύτερον, ακριβώς λόγω της οικονομικής εξέλιξης και παγκοσμιοποίησης, είναι πολυδιασπασμένη η κοινωνία μας, με μικροσυμφέροντα, με διαφορετικές αντιλήψεις.

Δεν είναι όπως παλιά που είχαμε την εργατική τάξη, την αγροτική τάξη κ.ο.κ. Σήμερα σε μια γειτονιά είναι πολλά, πολυποίκιλα τα χρώματα, είτε από φυλές είτε από αντιλήψεις, είτε από συμφέροντα ταξικά, είτε από ενδιαφέροντα. Μάλιστα, πολλές φορές είναι και συγκρουόμενα. Π.χ. για τους ΧΥΤΑ, βλέπουμε τοπικά να συγκρούονται συμφέροντα.

Άρα, λοιπόν, η Οργάνωσή μας πρέπει να αποτυπώσει το δημόσιο συμφέρον και να δει πώς μέσα από το δημόσιο συμφέρον θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τα καινούργια προβλήματα που έχουμε. Αυτό σημαίνει ότι η Οργάνωσή μας πρέπει να δει ποια είναι τα νέα ενδιαφέροντα, ποια είναι τα νέα προβλήματα, ποιες είναι οι νέες ενότητες οργάνωσης της κοινωνίας, που ξεφεύγουν από τον παραδοσιακό τρόπο, όπως είναι ο συνδικαλισμός, και να προτείνει νέες δράσεις.

Θα πάρω μερικά παραδείγματα, για να δούμε τι σημαίνει αυτό. Το ότι δεν υπάρχει σε μια γειτονιά ή σε ένα σχολείο δυνατότητα σωστής εκμάθησης ξένης γλώσσας, είναι ένα πρόβλημα κοινωνικό. Μα είναι αυτά με τα οποία πρέπει να ασχοληθεί η Οργάνωση; Γιατί όχι;

Ο επαγγελματικός προσανατολισμός, η συμβουλευτική γονέων, ο οικογενειακός προγραμματισμός, η τοπική ανεργία, οι μετανάστες, η βία που πολλές φορές βλέπουμε, το πρόβλημα των ναρκωτικών, η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, η νέα φτώχεια, το περιβάλλον, η υγιεινή. Είναι θέματα που θα πρέπει να δούμε. Όχι ότι εμείς αναγκαστικά θα λύσουμε αυτά όλα τα προβλήματα, αλλά θα βοηθήσουμε ώστε η Οργάνωσή μας να είναι ένας χώρος όχι απλώς παρακολούθησης των προβλημάτων, αλλά και αλληλεγγύης.

Μέσα από τις διαδικασίες της Οργάνωσής μας και σε συνεργασία με τους παράλληλους θεσμούς που έχουμε δημιουργήσει, το Ίντιστούτο Επιμόρφωσης, το ΙΣΤΑΜΕ, το Κάθε Μέρα Πολίτης, αλλά και με τοπικές πρωτοβουλίες, μπορούμε να στηρίξουμε δραστηριότητες που θα δώσουν ξανά ζωή και ζωντάνια στη γειτονιά, ανθρωπιά αν θέλετε, σιγουριά, ασφάλεια, αλληλεγγύη. Συμβουλές, επιμόρφωση, έρευνα. Να αξιοποιήσουμε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, αλλά και την οικογένεια. Πρέπει να εκσυγχρονιστεί και η οικογένεια μπροστά στα καινούργια προβλήματα.

Δεν μιλάμε μόνο για την παραδοσιακή οικογένεια, αλλά και τη σύγχρονη οικογένεια που αισθάνεται ότι πολλές φορές αντιμετωπίζει μόνη της τα τεράστια καινούρια προβλήματα που βρίσκει μπροστά της.

Να δούμε πώς θα αξιοποιήσουμε το διαδίκτυο. Όλα αυτά χρειάζονται νέες μορφές οργάνωσης ή εκσυγχρονισμό των παλαιότερων μορφών οργάνωσης, για να μπορούμε ως κοινωνία να λειτουργήσουμε πιο σωστά.

Θέλω να τονίσω ότι, γι’ αυτό ξεκινάμε με πρώτο βήμα που έχει σχέση με την κοινωνική λογοδοσία. Αυτό το οποίο σας περιέγραψε και ο Θανάσης Τσούρας. Μία από τις ομάδες μας θα δουλέψει ειδικότερα πάνω στο θέμα αυτό. Ουσιαστικά θέλουμε να δούμε κάθε μορφή δημόσιας εξουσίας πώς λειτουργεί. Να αποτυπώσουμε, να κάνουμε ένα χάρτη όλης της Ελλάδας και να ξέρουμε ότι στον τάδε Νομό το ΙΚΑ για παράδειγμα ή ο ΟΑΕΔ λειτουργεί μ’ αυτόν τον τρόπο, σύμφωνα με τις απόψεις των πολιτών. Καλά, άσχημα, έχει εκείνες τις ελλείψεις, εκείνα τα προβλήματα.

Αυτή η διαδικασία θα μας δώσει τη δυνατότητα να έχουμε μια εικόνα για τις προσφερόμενες υπηρεσίες σε κάθε περιοχή. Όχι μόνο για μας, αλλά θα δώσουμε και μια υπηρεσία στην κοινωνία. Να δει ο πολίτης πώς αξιοποιούνται τα χρήματά του, με διαφάνεια, διότι αυτά είναι λεφτά του πολίτη.

Δημόσια εξουσία. Βεβαίως δεν μιλάμε μόνο για το κράτος. Δημόσια εξουσία είναι και η Εκκλησία. Δημόσια εξουσία είναι και η Τοπική Αυτοδιοίκηση. Δημόσια εξουσία είναι τα Πανεπιστήμια κ.ο.κ.

Δεν είμαστε εμείς οι διαχειριστές αυτών των φορέων. Το τονίζω αυτό γιατί πολλές φορές δημιουργείται μια παρεξήγηση ότι δηλαδή το κόμμα διαχειρίζεται όλες αυτές τις εξουσίες. Είναι λάθος. Το κόμμα δεν διαχειρίζεται τον Δήμο, ακόμα κι αν έχει εκλεγεί κάποιος από το ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα αξιολογεί αν ο Δήμος κάνει καλά τη δουλειά του προς όφελος των πολιτών.

Δεν θα πούμε εμείς στον Δήμαρχο «βάλε τον τάδε, εκείνον, τον άλλον κλπ». Θα κριθεί, όμως, ο Δήμαρχος. Θα κριθεί το Δημοτικό Συμβούλιο. Αυτό σημαίνει λογοδοσία, ότι αυτοί οι φορείς πρέπει να λογοδοτούν στον πολίτη. Όχι να εξυπηρετούν τα μικροσυμφέροντα. Να λογοδοτούν στο σύνολο της κοινωνίας. Κι αν λογοδοτούν στο σύνολο της κοινωνίας, τελικά όλους θα τους εξυπηρετήσουν σωστά.

Έτσι, λοιπόν, ουσιαστικά, δίνουμε δύναμη μέσα από τη συμμετοχή στον πολίτη. Κάνουμε ένα πρώτο βήμα για να διαμορφώσουμε τη νέα οργάνωση. Αυτό θα βοηθήσει να προχωρήσουμε στο επόμενο στάδιο, την αποκέντρωση. Γιατί όταν πια θα έχουμε αποτυπώσει την πραγματικότητα σε κάθε περιοχή και θα βλέπουμε πώς λειτουργούν οι φορείς, τότε η τοπική κοινωνία μαζί με την Τοπική Αυτοδιοίκηση θα πρέπει να αναλάβουν όλο και περισσότερο τη λειτουργία του σχολείου, του Κέντρου Υγείας, του τοπικού ή περιφερειακού νοσοκομείου. Ακόμα και τα Πανεπιστήμια θα πρέπει σε μεγάλο βαθμό να λογοδοτούν στην περιφέρεια, στην κοινωνία στην οποία βρίσκονται.

Θα βρίσκουμε όλο και περισσότερο νέες λύσεις, νέες πρωτοβουλίες και προτάσεις για την αναπτυξιακή ταυτότητα της κάθε περιοχής, μια ταυτότητα που θα είναι οραματική. Θα διαμορφώσουμε και μια διαδικασία μόνιμης διαβούλευσης, όχι μόνο τώρα ως Αντιπολίτευση. Η οργάνωσή μας θα είναι ένα εργαλείο ώστε όταν υπάρχει ένα μεγάλο ζήτημα, το ασφαλιστικό, το εργασιακό, μια αλλαγή στην παιδεία, να μπορεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, η αυριανή κυβέρνηση της χώρας, να θέτει αυτό το θέμα και να γίνεται μια μεγάλη διαβούλευση με όλη την κοινωνία, ουσιαστική διαβούλευση, πριν φτάσει στη Βουλή για την τελική ψήφιση.

Όταν φτάσει στη Βουλή, δεν θα παζαρεύουμε τις μεγάλες αλλαγές και τις τροπολογίες. Μπορεί να συγκρουστούμε μέσα στη Βουλή, με το Α ή Β Κόμμα, αλλά θα πρέπει το 99% αυτών των οποίων εμείς θα ψηφίζουμε στη Βουλή να έχουν γίνει κοινή συνείδηση σε όλη την ελληνική κοινωνία μέσα από τη διαβούλευση, το διάλογο και τη συζήτηση.

Μ’ αυτόν τον τρόπο όταν ψηφιστεί κάποιος νόμος, αυτός ο νόμος θα εφαρμοστεί γιατί θα ελέγχεται από τον πολίτη. Θα ξέρει τη σημασία του και θα τον στηρίζει ο πολίτης. Έτσι, λοιπόν, η οργάνωσή μας θα παίξει κι αυτόν τον πολύ σημαντικό ρόλο ως ο δίαυλος ενός μόνιμου διαλόγου. Όχι μόνο μεταξύ μας, αλλά με την κοινωνία.

Βεβαίως όλα αυτά σημαίνουν ότι δεν είμαστε μια χαλαρή οργάνωση. Πολλές φορές μου λένε ότι φτιάξαμε μια πιο χαλαρή οργάνωση. Όχι. Φτιάξαμε μια οργάνωση που επιτρέπει πολλές επιλογές και μεγαλύτερη ελευθερία. Μεγαλύτερη ελευθερία επιλογών σημαίνει ότι πρέπει να είναι πολύ πιο καλά οργανωμένη η οργάνωσή μας. Να δίνει, όπως είπε ο Γιάννης Παπακωνσταντίνου, σωστές υπηρεσίες στον πολίτη, πολιτικές υπηρεσίες για να μπορεί να επιλέξει, για να μπορεί να συζητήσει, για να μπορούν να υπάρξουν ομάδες διαλόγου και ούτω καθεξής.

Έχουμε μπροστά μας και τις Δημοτικές Εκλογές. Θα υπάρξει μια ειδική διαδικασία για τις Δημοτικές Εκλογές, με τον Αλέκο Παπαδόπουλο και την Επιτροπή την οποία έχουμε θεσμοθετήσει, πολύ σύντομα, για να ακούσουμε πρώτα απ’ όλα και τις δικές σας σκέψεις για τις τελικές διαδικασίες, οι οποίες μπορεί να ποικίλουν από περιοχή σε περιοχή.

Όπως είπα, στόχος μας είναι να αναδείξουμε τοπικές ηγεσίες οι οποίες θα μπορούν να σηκώσουν το βάρος των μεγάλων μεταρρυθμίσεων όταν γίνουμε κυβέρνηση, μετά τις επόμενες εκλογές, διότι μια από τις βασικές μας μεγάλες τομές, θα είναι στη Δημόσια Διοίκηση. Και στη Δημόσια Διοίκηση ένα από τα μεγάλα μέτρα θα είναι μια άλλη διοικητική δομή που θα λογοδοτεί στον πολίτη. Δεν θα φτιάξουμε τοπικά φέουδα Γι’ αυτό αποκεντρώνουμε τη διοίκηση.

Υπάρχει βέβαια το μεγάλο θέμα των συνεργασιών και όπως ήδη είπα, εμείς θέλουμε τους καλύτερους. Και όχι μόνο τους καλύτερους, αλλά αυτούς με τους οποίους μπορούμε να έχουμε μια κοινή προγραμματική αντίληψη για το πού πάει η κοινωνία.

Η Νέα Δημοκρατία κινείται με πανικό γύρω από τα θέματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Θέλει με κάθε τρόπο να μειώσει την εικόνα δυσαρέσκειας που έχει ο ελληνικός λαός γι αυτήν. Και παρ’ όλα τα τερτίπια που βλέπουμε, το 41%, 42%, 43%, δεν έχουν προσδιορίσει ακόμη τι εκλογικό νόμο θέλουν να ετοιμάσουν. Μόνο ηττοπάθεια δείχνει αυτό.

Εμείς δεν αισθανόμαστε καμία ηττοπάθεια. Αλλά εμείς δεν πάμε να κομματικοποιήσουμε αυτές τις εκλογές. Πάμε να πολιτικοποιήσουμε αυτές τις εκλογές, για να κάνουμε τη μεγάλη τομή στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, για το μέλλον της χώρας.

Φίλες και φίλοι, έχετε ένα μεγάλο έργο μπροστά σας. Σας έχουμε με τις εισηγήσεις μας φορτώσει με σημαντικές ευθύνες. Θέλω να ξέρετε ότι και εγώ προσωπικά θα βοηθήσω όσο μπορώ. Τέτοιες συναντήσεις θα κάνουμε τακτικά. Περισσότερο ίσως σε περιφερειακό επίπεδο για να μπορούμε να κάνουμε σε βάθος συζητήσεις. Αλλά μια τέτοια συζήτηση, με όλους μαζί τουλάχιστον μια φορά το χρόνο, στις 3 Σεπτέμβρη, νομίζω ότι είναι απαραίτητη.

Πέρα από την ευθύνη, νομίζω ότι όλοι μας αισθανόμαστε και τη χαρά. Τη χαρά της πρόκλησης, τη χαρά του έργου. Έχουμε όλοι μας μια μεγάλη πρόκληση, αλλά και μια ευκαιρία μπροστά μας. Με φαντασία, με ευθύνη, με σοβαρότητα, με ελεύθερη σκέψη, αλλά και με συνέπεια στις αξίες μας, να σχεδιάσουμε το σήμερα και το μέλλον της Ελλάδας, να σχεδιάσουμε, και μεθαύριο να εφαρμόσουμε τα σχέδια αυτά ως κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Καλή μας δουλειά».

Διαβάστε επίσης