Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ελλάδα – Κίνα: Δύο πολιτισμοί συνομιλούν για το χθες, το σήμερα, το αύριο | ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 08.11.2019

Ο Γ. Παπανδρέου από το Web Summit | 07.11.2019

Δήλωση Γιώργου Α. Παπανδρέου με αφορμή και την Παγκόσμια Ημέρα του Δασκάλου | 05.10.2019

Ο Γ. Παπανδρέου στη Νέα Υόρκη για το κλίμα | 23.09.2019

«Η καθημερινή ασφάλεια και ευημερία των πολιτών περνάει και από το περιβάλλον» | Δήλωση 14.07.2019

«Ο αγώνας που δίνουμε, είναι αγώνας για την ανασυγκρότηση της χώρας» | Δήλωση 27.06.2019

Παπανδρέου από το ΕΑΠ: «η δημιουργικότητα, η εξωστρέφεια και η καινοτομία, θα πρέπει να είναι ο οδηγός μας» | Δήλωση | 26.06.2019

 

Ομιλία σε Ημερίδα της ΓΓΕ

Ομιλία του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου σε Ημερίδα της Γενικής Γραμματείας Επικοινωνίας – Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης, για τους επικεφαλής των Γραφείων Τύπου Εξωτερικού, στην οποία συμμετέχουν οι προϊστάμενοι των Γραφείων του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού (ΕΟΤ) στο Εξωτερικό

Φίλες και φίλοι, χαίρομαι ιδιαίτερα που βρίσκομαι σήμερα ανάμεσα σε ανθρώπους, οι οποίοι δίνουν καθημερινά μάχη για την Ελλάδα στο εξωτερικό και παλεύουν να περάσουν παντού το μήνυμα, ότι η Ελλάδα αλλάζει. Ακριβώς γι’ αυτό θα ήθελα να σας μιλήσω σήμερα, γι’ αυτή την Ελλάδα που αλλάζει, καθώς και για τη σημασία του δικού σας ρόλου στην επανατοποθέτηση της Ελλάδας στον παγκόσμιο χάρτη. Και η νέα πραγματικότητα που δημιουργούμε σήμερα, όλοι μαζί, γι’ αυτή τη χώρα, μπορεί και πρέπει να γίνει γνωστή σε ολόκληρο τον κόσμο.

Φίλες και φίλοι, γνωρίζετε όλοι ότι η Ελλάδα των τελευταίων δεκαετιών αντιμετώπιζε προβλήματα, πολλά προβλήματα. Είχε μείνει πολύ πίσω σε κρίσιμους τομείς. Η οικονομική ανάπτυξη, η παιδεία, οι υπηρεσίες που παρείχε το κράτος, η ευνομία, η ανταγωνιστικότητα βασικών τομέων, όπως η γεωργία και ο τουρισμός, η διαφάνεια, ο σεβασμός των κανόνων δικαίου, η έλλειψη των οποίων παρεμπόδιζε τις υγιείς επενδύσεις, το κράτος πρόνοιας, η προστασία του περιβάλλοντος, είναι μόνο μερικές από τις επικεφαλίδες που, στο άκουσμά τους, ο κάθε Έλληνας πολίτης, θα πει «ναι, εκεί χωλαίνουμε».

Γνωρίζετε επίσης καλά, ποια ήταν η εικόνα της Ελλάδας διεθνώς, ξεκινώντας από τις δεκαετίες του ’50 και του ’60, μέχρι και σήμερα, με την εκδήλωση της μεγαλύτερης κρίσης που γνωρίσαμε ποτέ στην πρόσφατη ιστορία μας.

Αρχικά, ήταν η εικόνα του ήλιου, της θάλασσας, η εικόνα της Ελλάδας του ’50 και του ’60, της Ελλάδας του γλεντιού, της ζωντάνιας, του ζεϊμπέκικου, της λεβεντιάς, η Ελλάδα που συμβολιζόταν από τον Αλέξη Ζορμπά. Στην πράξη, όμως, αυτή η εικόνα δεν συνοδευόταν από τη βαθιά φιλοσοφική διάσταση του ανθρωπισμού και της οικουμενικότητας, που έδινε ο Καζαντζάκης, αλλά και ο Κακογιάννης, στον ήρωα του βιβλίου και της ομώνυμης ταινίας.

Δυστυχώς, πέρασε μια επιφανειακή εικόνα, μόνιμης τουριστικής ευδαιμονίας, καλοπέρασης και καλοζωίας – στερεότυπα της δεκαετίας του ’60, που έμειναν τα ίδια για πολλές δεκαετίες – την ώρα που ξέραμε ότι υπήρχε και η άλλη Ελλάδα, αλλά και την ώρα που ο κόσμος άλλαζε με μεγάλη ταχύτητα, τα δεδομένα άλλαζαν, τα πρότυπα ποιότητας ανέβαιναν παγκοσμίως και φτωχότερες χώρες, όπως και οι γείτονές μας, προσέφεραν παρόμοια προϊόντα, φθηνότερα, αλλά και πολλές φορές καλύτερα.

Την ώρα που η τεχνολογία άλλαζε τα πάντα, άλλοι έχτιζαν για τον εαυτό τους μια ταυτότητα σύγχρονη, προσαρμοσμένη στις σημερινές προκλήσεις και απαιτήσεις, ενώ όλο και περισσότεροι ήταν σε θέση να μας ανταγωνιστούν.

Ο πλούτος, αλλά και η εμπειρία που αποκτήσαμε, ιδιαίτερα τη δεκαετία του ’90 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ήταν αρκετά για να μετατρέψουμε τη χώρα ριζικά. Δυστυχώς, όμως, ο πλούτος αυτός και η εμπειρία αυτή, σε μεγάλο βαθμό, τάισαν τις αδυναμίες μας, αντί να επενδυθούν στη δημιουργία μιας διαφορετικής και καλύτερης χώρας.

Μας έκαναν να επαναπαυτούμε, ενώ οι εξελίξεις έτρεχαν. Βέβαια, υπήρξαν και εξαιρέσεις και αναλαμπές, όπως τα μεγάλα έργα υποδομής, η παρουσία μας στα Βαλκάνια και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 – ήταν όλα μια σοβαρή βάση και μια νέα αφετηρία, για να χτίσουμε μια διαφορετική Ελλάδα.

Όμως, αυτές οι ευκαιρίες και οι νέες βάσεις δεν αξιοποιήθηκαν. Περάσαμε από την εποχή του καρτ-ποστάλ, σε αυτή του Διαδικτύου, ξεχνώντας τους όρους της ποιότητας. Τα χρόνια που πέρασαν, μείναμε σε πολλά στάσιμοι. Αλλά δυστυχώς, στρεβλώσαμε και απαξιώσαμε ακόμα και αξίες, που διαχρονικά ήταν ταυτισμένες με τον Ελληνισμό, με την Ελλάδα: το δίκαιο, το μέτρο, τη Δημοκρατία, το φως, την ανεπιτήδευτη ευγένεια, τη φιλοξενία, το φιλότιμο, το μεράκι, την αναζήτηση του καινούργιου και του πρωτοποριακού, την πολυμήχανη δημιουργικότητα του Έλληνα.

Στη χώρα, επικράτησε η ανομία, η λογική της εύκολης ή και γρήγορης «μπάζας», ο παρασιτισμός, ο νεοπλουτισμός, συχνά, με χρήματα δανεικά ή, ακόμα χειρότερα, με έσοδα παραοικονομίας, με επιδοτήσεις που εκτρέπονταν από το σκοπό τους.

Επικράτησε σε μεγάλο βαθμό η αδιαφορία για το μέλλον, η έλλειψη σχεδιασμού, η φυγή του καταναλωτισμού για τον καταναλωτισμό, η απουσία παραγωγής και, τελικά, το βόλεμα σε μία κατάσταση επιφανειακής ευημερίας και ευμάρειας, που ήταν – όπως αποδείχθηκε – εξαιρετικά εφήμερη.

Αυτή η Ελλάδα, η Ελλάδα με αυτά τα χαρακτηριστικά, τελείωσε πια. Και όσο και αν η μετάβαση είναι δύσκολη – και είναι δύσκολη και πονάει – καλώς τελείωσε. Είναι η Ελλάδα, που πληγώσαμε και που μας πλήγωσε. Είναι η Ελλάδα, που υπονόμευσε το μέλλον των παιδιών μας, την ίδια την ασφάλειά μας. Είναι η Ελλάδα, που αφήνουμε σήμερα πίσω μας.

Η πραγματικότητα αυτή, παρήγαγε και την αντίστοιχη εικόνα για τη χώρα μας στο εξωτερικό. Το ζείτε, το ζήσατε. Ιδιαίτερα σε μια εποχή, της γρήγορης επικοινωνίας και του Διαδικτύου. Πολλοί έφταιξαν για την εκτροπή της χώρας μας – και έχω μιλήσει πολλές φορές για τις ευθύνες που είχαμε όλοι διαχρονικά, παρά τις επιμέρους διακυμάνσεις και παρά το ότι όλες οι περίοδοι δεν ήταν οι ίδιες. Υπήρχε ένα έλλειμμα σαφούς στρατηγικής ή σχεδιασμού για την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της χώρας μας.

Αυτό το επέτειναν τρεις παράγοντες. Πρώτα απ’ όλα, μια ευρύτερη αντίληψη, παγκοσμίως, αλλά και στην Ελλάδα, ότι οι δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς, από μόνες τους, θα λύσουν τα προβλήματα εθνικού σχεδιασμού.

Δεύτερον, η αίσθηση της ασφάλειας και της σιγουριάς εντός των τειχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου Οδηγίες της Επιτροπής και Προγράμματα Συνοχής, αντικατέστησαν στη συνείδηση πολλών την ανάγκη ενός εθνικού, κλαδικού και περιφερειακού σχεδιασμού.

Και τρίτον, αυτό ήρθε και έδεσε με τη δική μας παθογένεια, του πελατειακού συστήματος, παθογένεια και του πολιτικού συστήματος, αλλά και με μια ολόκληρη αντίληψη σε όλους τους τομείς της ζωής, πολλές φορές ακόμα και στην ιδιωτική οικονομία, όπου το ζητούμενο ήταν η μοιρασιά και ο αγώνας για το ποιος έχει το ισχυρότερο μέσο, όχι για να γίνουν σωστές επενδύσεις, ούτε σωστή χρήση των χρημάτων και του πλούτου που έχει η χώρα μας. Όχι δηλαδή στην παραγωγική Ελλάδα, αλλά στην παρασιτική Ελλάδα. Με αποτέλεσμα, βέβαια, να μπαίνουμε όλο και πιο βαθιά σε μια πορεία εξάρτησης για την επιβίωσή μας.

Η κρίση, αν όχι με τις διαστάσεις που πήρε τελικά, φαινόταν ωστόσο προδιαγεγραμμένη. Η οικονομία της χώρας μας, μη βιώσιμη. Και πώς να είναι βιώσιμη, αφού η δημόσια ζωή της χώρας ήταν παραδομένη στο πελατειακό σύστημα, στο οποίο όλα ήταν υποταγμένα, μολύνοντας και αλλοιώνοντας ακόμα και κοινωνικές συμπεριφορές; Με αποκορύφωμα, βέβαια, τα όσα συνέβησαν τα προηγούμενα χρόνια και μας οδήγησαν εδώ όπου φτάσαμε.

Την ώρα που όλα και όλοι γύρω μας άλλαζαν και προσπαθούσαν για το καλύτερο, εμείς, όχι μόνο δεν φροντίσαμε να καλύψουμε την απόσταση, όχι μόνο δεν θεραπεύαμε τα προβλήματά μας, αλλά αντιθέτως, τα επιδεινώναμε, χάνοντας συγκριτικά πλεονεκτήματα και ευκαιρίες.

Κι όμως, μέσα σε αυτή τη ροή της ιστορίας, παρουσιάσαμε για ένα μικρό χρονικό διάστημα μια άλλη Ελλάδα. Θυμίζω και πάλι, ήταν η περίοδος των Ολυμπιακών Αγώνων. Το επαναλαμβάνω, γιατί εσείς, ζώντας στο εξωτερικό, ξέρετε τη θετικότατη εικόνα που δημιουργήσαμε.

Θυμηθείτε τις στιγμές που έζησε ο Ελληνισμός, την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Στην πορεία, δυστυχώς, χάθηκε το ανθρώπινο μέτρο, που ήταν ταιριαστό τόσο με την Ελλάδα και τους Έλληνες και με τις δικές μας αξίες διαχρονικά, όσο και συμβατό με τις δυνατότητες και ανάγκες του σημερινού παγκόσμιου χωριού.

Τότε, όμως, παντρέψαμε τις δικές μας αρετές, τις καλύτερες παραδόσεις μας, την ιστορία μας, το περιβάλλον μας, το μεράκι, τον εθελοντισμό του Ελληνισμού στην Ελλάδα και της Διασποράς στο εξωτερικό, με τις σύγχρονες ανησυχίες, τα σημερινά πρότυπα ποιότητας, την καλλιτεχνική και τεχνολογική πρωτοπορία.

Το αναφέρω αυτό, γιατί είναι απόδειξη ότι, όταν θέλουμε μπορούμε και ότι δεν μας έχει καταδικάσει κανείς στην αφάνεια, στην υπανάπτυξη ή στην έλλειψη σύγχρονης ταυτότητας.

Όμως, το κεκτημένο αυτό, όπως είπα, όχι μόνο δεν το εκμεταλλευθήκαμε, αλλά η νοοτροπία που επικράτησε τα προηγούμενα χρόνια, μας πήγε πολύ πίσω. Φτάσαμε έτσι στην περσινή κρίση, η οποία έφερε στην επιφάνεια, όχι μόνο μεγάλα διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας μας, της δημόσιας και ιδιωτικής, αλλά και κατέρριψε πολλούς μύθους, που εμείς καλλιεργούσαμε για τους ίδιους τους εαυτούς μας. Και βέβαια, εν μέσω της οικονομικής κρίσης, η πατρίδα μας πήρε και αρνητικούς συμβολισμούς και ο Έλληνας ταυτίστηκε με αρνητικές έννοιες, όπως η αναξιοπιστία, η παρανομία, το «δε βαριέσαι», η ανομία, τα «greek statistics».

Θυμηθείτε τι περάσαμε, πού έφτασε η πατρίδα μας. Να μη μας πιστεύουν οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Εκατοντάδες χιλιάδες αρνητικά δημοσιεύματα για την οικονομία μας, για τις αξίες μας, για το κράτος και τη λειτουργία μας. Αν και γίναμε μάρτυρες προκλήσεων, εξόφθαλμων υπερβολών και σχολιασμών στα όρια του ρατσισμού, η αλήθεια είναι ότι δώσαμε κι εμείς δικαιώματα.

Είχαμε χάσει παντελώς την αξιοπιστία μας. Χάσαμε ακόμα και ό,τι χτίσαμε το 2004. Έτσι, βρεθήκαμε στο κομβικό σημείο, όπου έπρεπε να αποφασίσουμε, αν αλλάζουμε ή όχι. Και δεν εννοώ να συμμαζέψουμε τα δημοσιονομικά μας ή όχι. Αυτό είναι το απολύτως αυτονόητο. Αυτό το κάνουμε με τις θυσίες και την προσπάθεια όλων των Ελλήνων, όμως, αφορά μόνο στην καταπολέμηση του συμπτώματος.

Το μεγάλο στοίχημα είναι να δημιουργήσουμε μια καλύτερη, μια διαφορετική Ελλάδα, και σε αυτή την πρόκληση απαντάμε ρητά: ναι, η Ελλάδα αλλάζει, θα αλλάξει και θα αλλάξει για πάντα.

Η κατάσταση στην οποία βρεθήκαμε είναι από πολλές απόψεις δεινή, αρνητική έως και καταστροφική, εμείς όμως δεν μένουμε εκεί. Δεν περιοριζόμαστε στη μεμψιμοιρία ή στο να αναπολούμε ένα στρεβλό παρελθόν, που υπονόμευσε το παρόν και το μέλλον μας. Σε αυτά, λέμε «όχι».

Για εμάς, για την Κυβέρνησή μας, ακόμα και αυτή η κρίση είναι μία ευκαιρία. Πρέπει αυτό να το πιστέψουμε όλοι, γιατί τα έχουμε καταφέρει και στο πρόσφατο παρελθόν. Είναι ανάγκη να καταπολεμήσουμε μια ασθένεια, θα έλεγα σχεδόν μια επιδημία, αυτήν της μιζέριας και της καταστροφολογίας, αυτή που λέει ότι «όλα είναι μάταια, ότι είμαστε ανίσχυροι να διαμορφώσουμε τη δική μας μοίρα, ότι κάποιοι άλλοι θα αποφασίζουν για εμάς».

Μπορούμε να σηκωθούμε, το πιστεύω απόλυτα, και ήδη το αποδείξαμε. Σώσαμε την πατρίδα μας από τον άμεσο κίνδυνο και είναι πια στο δικό μας χέρι να χτίσουμε τώρα, με στρατηγική και σχέδιο, την Ελλάδα του αύριο.

Το όραμά μας – και θεωρώ ότι αποτελεί όραμα όλων των Ελλήνων και Ελληνίδων – είναι να διαμορφώσουμε ένα νέο και ριζικά διαφορετικό μοντέλο για την κοινωνία μας. Οι λέξεις «αξία», «ποιότητα», «ανθρωπιά», συνοψίζουν την κατεύθυνση στην οποία βαδίζουμε. Μια κοινωνία ελευθερίας, ευνομίας, δημιουργίας και προόδου, με μια παραγωγική και βιώσιμη οικονομία, πράσινης ανάπτυξης, με ένα κράτος στην υπηρεσία του πολίτη.

Ένα νέο πρότυπο συλλογικής οργάνωσης και λειτουργίας μας, που θα έχει στο κέντρο του, τον πολίτη, τον άνθρωπο. Ένα νέο μοντέλο ζωής, που θα ανυψώνει τον άνθρωπο. Θα του δίνει δυνατότητες, θα του διασφαλίζει δικαιώματα και θα τον προστατεύει.

Αυτή η Ελλάδα, είναι η πατρίδα που μοιράζεται, που φιλοξενεί, που ακτινοβολεί αξίες. Τις αξίες του ανθρωποκεντρισμού, της απλότητας, του μέτρου, της ανθρώπινης ζεστασιάς, της φροντίδας, των ανοιχτών οριζόντων, της φιλοξενίας και της προσφοράς.

Η Ελλάδα, που έχει σημαντική θέση και ρόλο στον κόσμο, που παίρνει πρωτοβουλίες. Και βλέπετε ότι αυτό σήμερα, προοδευτικά, το ανακτάμε, με τις παρεμβάσεις μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με τις πρωτοβουλίες μας στην περιοχή μας, για την οικονομία, το περιβάλλον, τα διεθνή ζητήματα.

Είναι η Ελλάδα, που δεν φοβάται τη δημιουργία και την καινοτομία, αλλά αντίθετα, παράγει αγαθά και υπηρεσίες υψηλής ποιότητας. Η Ελλάδα που εξάγει, παράγοντας υπεραξίες, μέσα από την προώθησή τους σε ολόκληρο τον κόσμο. Και δεν είναι τυχαίο ότι, τους τελευταίους τρεις μήνες, έχουμε αύξηση των εξαγωγών μας κατά 25%. Είναι η αρχή, δεν είναι ο στόχος.

Είναι η Ελλάδα που φιλοξενεί, που δρα μαζί με τον επισκέπτη. Θέλουμε να μετατρέψουμε την εικόνα της πατρίδας μας, από ένα απλό σκηνικό ήλιου και θάλασσας, με ωραία αρχαία μνημεία νοσταλγίας – που ακόμα και αυτό το σκηνικό, δυστυχώς, το μεταπωλούσαμε, ως κακοί μεταπράτες – στην εικόνα μιας χώρας και πάλι διαφορετικής, γιατί θα είναι ταυτισμένη με θετικές αξίες και μηνύματα.

Μια χώρα που ξεχωρίζει, όχι μόνο για τη μοναδικότητα της φυσικής ομορφιάς και της ιστορίας της, αλλά και γιατί είναι μια χώρα αριστείας, δημιουργίας, πρωτοπορίας και καινοτομίας. Μια χώρα, όπου η επαφή με τον τόπο και τους ανθρώπους αποτελεί μια εμπειρία, που σε κάνει να ζεις μοναδικά. Εμπειρία, όχι μόνο ποτισμένη από τη φυσική ομορφιά, την ποικιλία του τόπου και των δραστηριοτήτων, αλλά και από τις αξίες, που εκφράζονται μέσα από τη στάση ζωής και τη συμπεριφορά των ανθρώπων.

Θέλουμε η επίσκεψη του ξένου, όποιου έρχεται στην Ελλάδα, στη χώρα μας, να αγγίζει με θετικό τρόπο κάθε κομμάτι τους – τις αισθήσεις τους, το σώμα τους, το συναίσθημά τους, το πνεύμα τους, τον ήχο, την αφή, το βλέμμα, τη σκέψη, τη φαντασία. Και θέλουμε, χρειαζόμαστε, το φυσικό και το ανθρώπινο στοιχείο, να είναι όχι μόνο μέτοχοι, αλλά και θετικοί καταλύτες αυτών των εμπειριών των επισκεπτών μας.

Είναι η Ελλάδα της υγείας και της μεσογειακής διατροφής – ή της κρητικής διατροφής – του ευ ζην, του μοναδικού ελαιόλαδου και της αγνότητας των προϊόντων της.

Είναι η Ελλάδα που σέβεται τον κάτοικο, αλλά και τον επισκέπτη, που τον βάζει στο οικογενειακό τραπέζι, στο ελληνικό τραπέζι, το οποίο αποτελείται από μοναδικά υλικά, σερβίρεται με ιεροτελεστία και φέρνει τον άνθρωπο σε κοινωνία, σε επαφή. Που αναδεικνύει την ιστορία μας, τον πολιτισμό μας, ό,τι κληρονομήσαμε και μας καθορίζει. Την ιστορία, το πνεύμα, τον πολιτισμό.

Είναι η Ελλάδα, με τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ ανοιχτά. Ανοιχτά στους νέους ορίζοντες, στη διεθνοποίησή τους. Που αντί να εξάγει φοιτητές και άνεργους πτυχιούχους, εξάγει γνώση, πολιτισμό και παιδεία.

Και δεν μένουμε μόνο σε αυτά. Γιατί το ζητούμενο είναι να διαμορφώσουμε με όλα τα παραπάνω και τη σύγχρονη ταυτότητά μας, αναδεικνύοντας ό,τι την χαρακτηρίζει. Δίνοντας δυνατότητες σε όσους την εκπροσωπούν. Αξιοποιώντας και επιβραβεύοντας τα καλά παραδείγματα.

Γιατί δεν μιλάμε για κάτι άυλο, κάτι που δεν υπάρχει. Η Ελλάδα της δημιουργίας είναι εδώ. Και πριν από λίγες εβδομάδες, είχαμε εδώ νέους, καινοτόμους σε επιχειρήσεις υψηλής τεχνολογίας, πράσινης ανάπτυξης και τουρισμού. Γι’ αυτό και αξιοποιούμε, πάνω απ’ όλα, τους ανθρώπους μας.

Όπως ένα από τα θαύματα του κόσμου, ο Παρθενώνας, δεν θα μπορούσε να υπάρξει, μόνο ως φημισμένο πεντελικό μάρμαρο. Υπάρχει λόγω των αξιών, του πολιτισμού που συμβόλισε, της τέχνης, του ανθρώπινου κόπου και της δημιουργίας που επενδύθηκε, με τα οποία ταυτίστηκε το μνημείο αυτό.

Γι’ αυτή την παραγωγική και δημιουργική Ελλάδα μιλάμε, που με τα χέρια και το μυαλό μας αλλάζουμε και διαμορφώνουμε.

Όλοι μας, αναλαμβάνουμε να χτίσουμε μαζί αυτή την Ελλάδα που ονειρευόμαστε. Αυτή η Ελλάδα, δεν φοβάται το καινούργιο. Καινοτομεί, αγκαλιάζει πρωτοβουλίες, μαθαίνει και αναπτύσσει τις γνώσεις της, πάντα και παντού, χρησιμοποιεί την παράδοση, τον πολιτισμό του παρελθόντος, τις διαχρονικές και πανανθρώπινες αξίες, της Δημοκρατίας και της φιλοσοφίας, αλλά και τις σημερινές τεχνολογικές και επιστημονικές εξελίξεις.

Και όλα αυτά, ως πρώτη ύλη για τη δημιουργία, για τη νέα δημιουργία. Και ξέρει να πρωτοπορεί αυτή η Ελλάδα, αλλά και να προτείνει στην ανθρωπότητα.

Αξιοποιεί το φυσικό περιβάλλον, το φυσικό μας πλούτο, την ευστροφία μας, τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα. Αυτή η Ελλάδα, είναι η Ελλάδα του πράσινου, του σεβασμού προς το περιβάλλον, της προστασίας της φύσης, του φυσικού μας πλούτου, που σέβεται και τρέφεται από ό,τι την τρέφει.

Δεν μιλάμε απλώς για μια αλλαγή, ή για μια διαφορετική διαχείριση της εικόνας μας. Αυτή θα ήταν εφήμερη διαχείριση και εύθραυστη. Μιλάμε για ουσιαστική αλλαγή της πατρίδας μας. Μιλάμε για την εκ νέου οριοθέτηση, του ποιοι είμαστε και τι ρόλο παίζουμε στον κόσμο. Και αυτό, απαιτεί απ’ όλους μας επίγνωση και αυτογνωσία, και των λαθών μας στο παρελθόν, και της ιστορίας μας, αλλά και του σημερινού κόσμου.

Απαιτεί όμως και πολύ μεγάλες αλλαγές, όπως είναι οι αλλαγές στο κράτος, στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η Δημόσια Διοίκηση, αξιοποιώντας πράγματι το ανεξάντλητο ανθρώπινο δυναμικό της. Αλλαγές στους θεσμούς, με διαφάνεια και συμμετοχή στις αποφάσεις. Αλλαγές στο παραγωγικό μοντέλο. Στροφή στη διασφάλιση της ποιότητας των προϊόντων μας και των υπηρεσιών μας. Στροφή στην πράσινη ανάπτυξη, στις παραγωγικές επενδύσεις.

Αλλαγές στην παιδεία, στον τρόπο με τον οποίο εκπαιδεύονται οι νέοι μας. Αλλαγές στη Δικαιοσύνη, ώστε να αποκατασταθεί στην πατρίδα μας το αίσθημα δικαίου, της ισονομίας σε όλα τα επίπεδα και του σεβασμού των κανόνων δικαίου από όλους.

Και αυτό κάνουμε. Μετά τη μεγάλη μάχη που δώσαμε το 2010, για να κρατήσουμε τη χώρα μας όρθια, το 2011, δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για τη δημιουργία αυτής της διαφορετικής Ελλάδας. Και είμαστε πια αξιόπιστοι σε αυτό που κάνουμε, γιατί κάνουμε αυτό που λέμε.

Γιατί το 2010, δεν πετύχαμε μόνο να περιορίσουμε δραστικά τα ελλείμματα του παρελθόντος, όσο δεν πέτυχε ποτέ άλλοτε χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην πρόσφατη ιστορία, αλλά και γιατί μέσα σε ελάχιστους μήνες, τολμήσαμε και κάναμε μεγάλες, έως και ιστορικές αλλαγές στη χώρα μας, όσες δεν έγιναν για πάρα πολλά χρόνια.

Και αυτά, είναι δύο στοιχεία που εκπλήσσουν. Εκπλήσσουν όσους είχαν πιστέψει τη συγκεκριμένη αρνητική εικόνα της χώρας μας, αυτήν που είχε επικρατήσει και τους έκανε να νομίζουν ότι αυτή η εικόνα ήταν η πραγματική Ελλάδα.

Όμως, έκαναν λάθος. Η πραγματική Ελλάδα αφυπνίστηκε και ανέλαβε την τύχη της. Αναλάβαμε τις ευθύνες μας. Αναλάβαμε να βάλουμε τάξη στα του οίκου μας, αναλάβαμε να σώσουμε τη χώρα μας, αλλά και να την αλλάξουμε οριστικά.

Η αρνητική δημοσιότητα, από την οποία υποφέραμε και υποφέρατε, μετατρέπεται σε ευκαιρία. Γιατί εμείς, μπορεί να γνωρίζαμε ότι θα κάναμε συλλογικά ως χώρα το καθήκον μας, αλλά για πολλούς, αυτή η αφύπνιση της Ελλάδας αποτελεί έκπληξη. Θετική έκπληξη. Είναι κάτι που τους αιφνιδιάζει. Και το στοιχείο αυτό, προσδιορίζει ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο ευκαιριών, για να χτίσουμε τη νέα μας εικόνα.

Αλλάζουμε την Ελλάδα, κάθε μέρα που περνάει. Χτίζουμε σταθερά μια νέα πραγματικότητα για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες, όσο κόπο κι αν αυτό απαιτεί. Και αυτό είναι που όλοι μας πρέπει να έχουμε κατά νου, όταν βρισκόμαστε στο εξωτερικό, ή όταν μιλάμε με συναδέλφους, φίλους και πολίτες από άλλες χώρες.

Αυτή είναι η Ελλάδα που θέλουμε να προβάλουμε από εδώ και στο εξής. Και γι‘ αυτό το λόγο, ο δικός σας ρόλος είναι κομβικός. Εγώ, ως Πρωθυπουργός της χώρας, το κάνω σε κάθε παρέμβασή μου, σε κάθε ομιλία μου, σε κάθε ταξίδι μου. Αλλά τόσο εγώ, όσο και οι Υπουργοί της Κυβέρνησης, δεν αρκούμε.

Εξάλλου, η στρατηγική αυτή, πρέπει να έχει διάρκεια, υπερβαίνει τον πολιτικό κύκλο των θητειών των κυβερνήσεων. Και δεν ξεχνώ ποτέ ότι, εγώ και οι Υπουργοί μου, είμαστε περαστικοί από τις θέσεις αυτές, όπως όλοι οι πολιτικοί, σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου.

Με εσάς, δεν συμβαίνει το ίδιο. Είστε οι θεματοφύλακες της συνέχειας του κράτους. Πρόκειται για τη δουλειά σας, γι‘ αυτό στο οποίο αφιερώσατε τη ζωή σας, την καριέρα σας. Εσείς υπερασπίζεστε και προβάλλετε καθημερινά την Ελλάδα.

Όπως κάνετε μέχρι σήμερα, έτσι να συνεχίσετε και αύριο. Από εσάς περιμένει η Ελλάδα να την αναδείξετε. Να δημιουργήσετε στην παγκόσμια κοινότητα ένα άλλο πρόσωπο, το πραγματικό πρόσωπο της χώρας μας.

Γι’ αυτό και θέλω να κλείσω, επανερχόμενος σε μία από τις βασικές προϋποθέσεις για να πετύχουμε: είναι η αλλαγή στο κράτος. Αλλά τι είναι το κράτος; Σήμερα, επιμένω ιδιαίτερα σε αυτό, ακριβώς επειδή μιλάω σε εσάς. Δεν θα πετύχουμε τίποτα, αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία και λειτουργία στο κράτος.

Από κράτος που σπαταλά, σε κράτος που σέβεται τα χρήματά μας. Από κράτος πελατειακών προνομίων για λίγους, σε κράτος δικαιωμάτων για όλους. Από κράτος που ταλαιπωρεί, σε κράτος που εξυπηρετεί. Από κράτος που αδιαφορεί, σε κράτος που αξιοποιεί, αξιολογεί, επαινεί και επιβραβεύει, αλλά και τιμωρεί όπου χρειάζεται. Από κράτος-προπύργιο του «ωχαδερφισμού», σε κράτος- κοιτίδα δημιουργικότητας.

Η αλλαγή νοοτροπίας, είναι μια τιτάνια προσπάθεια. Παίρνει χρόνο. Και ξεκινά από πάνω. Εμείς, η πολιτική ηγεσία, οφείλουμε να δώσουμε το παράδειγμα. Και πιστεύω πραγματικά ότι κάναμε μια καλή αρχή την τελευταία χρονιά, με τον περιορισμό της σπατάλης από εμάς τους ίδιους. Με την πλήρη αξιοκρατία στο ποιος διορίζεται στο Δημόσιο, ποιος τοποθετείται τμηματάρχης και διευθυντής στο Δημόσιο. Με την πρωτοφανή διαύγεια στο που δαπανώνται τα χρήματα του Ελληνικού λαού. Με το γεγονός ότι μάθαμε για πρώτη φορά πόσους δημόσιους υπαλλήλους μπορούμε να έχουμε στο κράτος, τι δυναμικό έχει στα χέρια του το κράτος αλλά, ακόμα περισσότερο, τι προσόντα έχει και πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε αυτούς τους ανθρώπους καλύτερα.

Κάτι αλλάζει επιτέλους και αλλάζει προς το καλύτερο. Αλλά μόνη της, μία πολιτική ηγεσία, δεν πρόκειται – όπως είπα – να αλλάξει τίποτα. Η προσπάθειά της θα χαθεί, θα σβήσει γρήγορα, αν δεν κινητοποιήσει, αν δεν αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό. Στην αλλαγή νοοτροπίας στο κράτος, εσείς και όλοι οι δημόσιοι λειτουργοί, είστε οι παίκτες – κλειδιά. Εσείς πρέπει να γίνετε οι φορείς αυτής της αλλαγής.

Ξέρω καλά ότι το ελληνικό Δημόσιο είναι γεμάτο από ανθρώπους που θέλουν, που μπορούν να προσφέρουν, οι οποίοι, όμως, είτε απομονώνονται, είτε δεν καθοδηγούνται σωστά, είτε δεν ακούγονται όταν έχουν καινοτόμες ιδέες, είτε χάνονται μέσα στην πολυπλοκότητα της νομοθεσίας, της γραφειοκρατίας και της αναξιοκρατίας.

Γνωρίζω καλά τον τεράστιο πλούτο γνώσεων χιλιάδων στελεχών μας στο Δημόσιο. Ξέρω, για παράδειγμα, όπως είπε και ο Υπουργός, ότι πολλοί από εσάς, που βρίσκεστε εδώ σήμερα, ως απόφοιτοι της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, έχετε σπουδάσει, έχετε ασχοληθεί με όλα όσα ανέφερα: στρατηγικές επικοινωνίας, δημόσια διπλωματία, «nation branding» – την ταυτότητα, δηλαδή, ενός έθνους.

Θα ασκήσετε πολλά καθήκοντα στην πορεία σας στο Δημόσιο. Αλλά θα είναι έγκλημα για τη χώρα, να μην αξιοποιηθεί αυτός ο τεράστιος πλούτος γνώσεων, που αποκτήσατε. Ο δημόσιος υπάλληλος είναι το κλειδί της αλλαγής, της αλλαγής νοοτροπίας στο κράτος. Τα προσόντα του, είναι πλούτος για τη χώρα. Οφείλουμε να τα αξιοποιήσουμε, οφείλουμε να δώσουμε κίνητρα για να πολλαπλασιαστούν.

Γιατί μόνο ένα κράτος που σέβεται και αξιοποιεί το δυναμικό του, είναι ένα κράτος λειτουργικό και αποτελεσματικό. Ένα κράτος, που μπορεί να υπηρετήσει τους στόχους μας, δηλαδή, να εμπνεύσει αυτό που έχασε η κοινωνία μας: την εμπιστοσύνη, τη βεβαιότητα ότι υπάρχει μέλλον και ότι αυτό το μέλλον είναι λαμπρό για την Ελλάδα, για όλους μας.

Πρωταρχική στόχευσή μας αποτελεί να αισθανθεί πραγματικά ο Έλληνας, πολίτης με δικαιώματα, υποχρεώσεις, ευκαιρίες, αλλά και προστασία. Πραγματικός πολίτης. Ούτε πελάτης ενός άδικου συστήματος, ούτε επαίτης για τα αυτονόητα δικαιώματά του. Ούτε να αισθάνονται οι πολίτες χωρισμένοι σε προνομιούχους και μη, σε ισχυρούς και αδύναμους, σε εκείνους που μπορούν να αποφύγουν τις υποχρεώσεις τους, και στους άλλους που πέφτουν πάνω τους τα βάρη, παραδομένοι στην εύκολη απάθεια και στην απόσταση από τα δρώμενα.

Ζητούμε να αισθάνεται πολίτης, ο Έλληνας και η Ελληνίδα, το σεβασμό της Πολιτείας απέναντί τους, καθώς και τη δική τους ευθύνη για μια ευνομούμενη Πολιτεία. Και αυτό χρειαζόμαστε.

Εν προκειμένω, στο δικό σας πεδίο δουλειάς, είστε στην εμπροσθοφυλακή της προώθησης της ταυτότητάς μας στο εξωτερικό. Μιας ταυτότητας, που εμπνέει εμπιστοσύνη, εμπιστοσύνη στη λέξη «Ελλάδα». Είτε στα Γραφεία Τύπου, είτε στα Γραφεία του ΕΟΤ, μαζί με τις διπλωματικές και τις υπόλοιπες Αρχές μας, είστε συνδιαμορφωτές της εικόνας μας στο εξωτερικό.

Έχετε ευθύνη, αλλά και το προνόμιο να συμβάλετε στη νέα οριοθέτηση της εθνικής μας ταυτότητας σε αυτό τον κόσμο. Και μαζί, έχετε και το προνόμιο να συμβάλετε στην επανατοποθέτηση της Ελλάδας στον κόσμο.

Εμείς, με συντονισμένη πλέον κυβερνητική δράση, θα σας δώσουμε κάθε κίνητρο. Και βασιζόμαστε στη δική σας δουλειά, στις ιδέες σας, στις πρωτοβουλίες σας και, βέβαια, στην αποτελεσματικότητά σας.

Είμαι βέβαιος ότι, αν δουλέψουμε μαζί, θα πετύχουμε πολύ πιο γρήγορα, απ’ όσο φανταζόμαστε και εμείς οι ίδιοι, αυτούς τους στόχους, να δημιουργήσουμε δηλαδή την Ελλάδα που έχουμε διαλέξει να χτίσουμε και να προάγουμε.

Το ξέρουμε και το έχουμε ξανακάνει. Το ξέρουμε και το κάνουμε πράξη κάθε μέρα που περνάει.

Καλή μας επιτυχία. Ευχαριστώ πολύ.

Διαβάστε επίσης