Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Mε αφορμή την Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης | 30.05.2020

Επαφές για τον πρωτογενή τομέα της παραγωγής | 26.05.2020

“Η πανδημία του κορονοϊού ανέδειξε την παγκόσμια αλληλεξάρτηση και την ανάγκη συνεργασίας” | συνέντευξη Xinhua 21.05.2020

Το μέλλον της εργασίας – Πρωτομαγιά 2020 | 01.05.2020

Για την ορκωμοσία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στη θέση της Προέδρου της Δημοκρατίας | 13.03.2020

Ο Γ. Παπανδρέου από το Web Summit | 07.11.2019

 

Ομιλία και δευτερολογία στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κινήματος

«Αγαπητοί συνάδελφοι, σύντροφοι και συντρόφισσες, επιτρέψτε μου πρώτα απ’ όλα να συγχαρώ τον καθένα σας ξεχωριστά, αλλά και όλους σας συλλογικά, για την επιβλητική θα έλεγα παρουσία μας, ως Κοινοβουλευτική Ομάδα, στο πρόσφατο τριήμερο, όπου ελέγξαμε την κυβέρνηση, την αναγκάσαμε να κάνει έναν απολογισμό του ουσιαστικά ανύπαρκτου έργου ενός 15μηνου διακυβέρνησης, και βεβαίως, η υπεροχή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ήταν ξεκάθαρη.

Αυτή η δουλειά που έγινε το τριήμερο, βεβαίως ήταν και ένα έργο συλλογικό, μια συλλογική δουλειά. Υπήρξε η δυνατότητα να αναδείξουμε τα προβλήματα από κάθε τομέα, καθώς βεβαίως, να απευθυνθούμε και στον Έλληνα πολίτη, που βλέπει με ανησυχία τις εξελίξεις.

Επίσης, αυτό που αναδείξαμε είναι και τη λειτουργία της Βουλής, γιατί είναι πολλοί που θέλουν να απαξιώνουν αυτό τον θεσμό. Ένα μετερίζι της δημοκρατίας, ένα μετερίζι αγώνων που διασφαλίζει τη διαφάνεια, την πληροφόρηση, τον έλεγχο της εξουσίας και τη λογοδοσία της εξουσίας προς τον πολίτη, και βεβαίως, και την κριτική αξιολόγηση των κομμάτων, των προτάσεών τους, των διαφορών, του στίγματος της κάθε παράταξης.

Είμαστε συνάδελφοι, αλλά όχι μόνο. Είμαστε στενοί συνεργάτες. Έτσι βλέπω όλους εσάς τους βουλευτές, την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Πολύτιμοι συνεργάτες σε μια προσπάθεια που έχουμε μπροστά μας, ανάδειξης ενός νέου πλαισίου και στόχευσης για την Ελλάδα. Θέλω να πω ότι, παρότι, λόγω της ανασυγκρότησης, δεν είχα όλο το χρόνο να αφιερωθώ στη δουλειά του Κοινοβουλίου, από εδώ και πέρα, στη νέα φάση, θα υπάρξει μεγαλύτερη δυνατότητα και προσωπικών επαφών, συζητήσεων, αλλά και συστηματικότερης δικής μου παρουσίας εδώ στη Βουλή.

Διότι η Βουλή είναι πάντα σημαντικό μετερίζι, όπως είπαμε, μαχών. Και είναι η στιγμή, πια, που το ΠΑΣΟΚ αντεπιτίθεται λόγω των εξελίξεων και της πολύ αρνητικής πορείας, που έχει πάρει η χώρα, λόγω της ΝΔ.

Θέλω, επίσης, να τονίσω ότι, η νέα φάση σηματοδοτείται όχι μόνο με την τριήμερη αυτή συζήτηση που κάναμε, αλλά και με τις περιφερειακές διοργανώσεις, τα Περιφερειακά Συνέδριά, τη συγκρότηση του Κινήματός μας, και προχθές, αλλά και το μεθεπόμενο Σαββατοκύριακο. Έχουμε πια, μία δομή που μας επιτρέπει να φανούμε αντάξιοι της ευθύνης που έχουμε, να οδηγήσουμε το ΠΑΣΟΚ και πάλι στην κορυφή.

Αυτό, απέναντι σε μια κυβέρνηση χωρίς όραμα, χωρίς σχέδιο, μια κυβέρνηση χωρίς αύριο, όπου οι πολίτες στρέφουν πια το ενδιαφέρον τους και πάλι προς το ΠΑΣΟΚ. Συνδέουν τις ελπίδες τους, τις προσδοκίες τους, πάλι με το Κίνημά μας.

Και από εδώ, απ’ την Κοινοβουλευτική μας Ομάδα, εμείς σήμερα υποσχόμαστε ότι, δεν θα διαψεύσουμε τις ελπίδες των πολιτών. Εμείς αλλάξαμε τον τόπο. Σήμερα αλλάζουμε τους εαυτούς μας, για να αλλάξουμε ξανά τον τόπο. Και στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση, όποτε και αν αυτή γίνει, το Κίνημά μας και πάλι θα βρεθεί, αυτή η προοδευτική παράταξη, στην κυβέρνηση της χώρας, με πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο, αλλά και με μια πλατιά κοινωνική συμμαχία, μεταρρυθμιστική.

Οι βουλευτές διαδραματίζουν και θα διαδραματίζουν σημαντικότερο ρόλο προς αυτή την κατεύθυνση. Θέλω να επισημάνω μερικά συμπεράσματα απ’ την τριήμερη συζήτηση, που νομίζω είναι απαραίτητα για την επόμενη φάση της πορείας μας.

Πρώτα απ’ όλα, σε ό,τι αφορά την κυβέρνηση, έχει πραγματικά τελειώσει αυτός ο μύθος περί ανεπαρκών υπουργών και «υπεράνω πρωθυπουργού», απ’ τη Λουκέρνη, μέχρι τη δημόσια διοίκηση, μέχρι την οικονομία.

Δεύτερον, έγινε σαφές ότι, ο κ. Καραμανλής, η ΝΔ, δεν έχουν στρατηγική και πυξίδα για τη χώρα. Φαίνεται καθημερινά, φαίνεται ξεκάθαρα, δυστυχώς για τη χώρα, ότι οι επιλογές τους είναι αποσπασματικές, είναι σπασμωδικές. Εμφανίζονται να αγνοούν ακόμα και τα πιο βασικά ζητήματα που αφορούν τη λειτουργία του κράτους, τη σχέση μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως συνέβη με το «βασικό μέτοχο», το ασφαλιστικό, τα πρόστιμα, με το Γ’ ΚΠΣ.

Δημιουργούν σοβαρότατους προβληματισμούς σε μια περίοδο ρευστότητας. Επιτείνουν την ανασφάλεια του Έλληνα πολίτη. Δείχνουν έναν ιδιόμορφο κρατισμό, που είναι συνδεδεμένος με την ιδιοποίηση της εξουσίας της κρατικής, τις πελατειακές σχέσεις, το συγκεντρωτισμό, τελικά την «εξουσία για την εξουσία».

Ένα παράδειγμα πρόσφατο, καινούργιο, αυτής της προχειρότητας, είναι οι μεταλλάξεις της ΝΔ, της κυβέρνησης, σε ό,τι αφορά το ασφαλιστικό των τραπεζών. Συνεχώς αλλάζουν κάτω απ’ την προχειρότητα, την έλλειψη σχεδιασμού, και βασικά και έλλειψης σοβαρού διαλόγου. Ένα θέμα, το οποίο είχαμε επί κυβέρνησής μας ήδη δρομολογήσει, με έναν ουσιαστικό διάλογο και με προοπτική επίλυσης. Επίλυσης μέσα σε σοβαρά πλαίσια.

Πάσχει η κυβέρνηση απ’ αυτό το σύνδρομο της απογραφής και του «βασικού μετόχου», και οδηγεί τη χώρα σε αδιέξοδο, όπως και στο ασφαλιστικό των τραπεζών. Αυτά που προτείνει, επίσης, όλα μαζί, θίγουν τα ασφαλιστικά δικαιώματα. Αλλά όχι μόνο. Αντίκεινται και στο Σύνταγμα, διότι δίνονται δικαιώματα στο κράτος και στην εργοδοσία, να μπορούν να αποφασίζουν για ταμεία που διαχειρίζονται οι εργαζόμενοι.

Δεν έχουν κάνει τις αναλογιστικές μελέτες εδώ και 15 μήνες, παρά το νόμο που το προβλέπει, που εισηγήθηκε ο Δημήτρης Ρέππας, και ψηφίστηκε για να δουν ποια είναι η επιβάρυνση στο ΙΚΑ, με βεβαίως, ανυπολόγιστο κόστος.

Το ΙΚΑ τι είναι; Είναι το δημόσιο, είναι ο Έλληνας φορολογούμενος, είναι ο ασφαλισμένος Έλληνας πολίτης. Επιβαρύνονται ουσιαστικά μ’ αυτές τις προτάσεις περίπου 6 εκατομμύρια ασφαλισμένοι με τις οικογένειές τους. Γιατί γίνεται αυτή η μεθόδευση; Πρώτα απ’ όλα και νομίζω ότι το αναδείξαμε στη Βουλή, για να καλυφθούν ανάγκες ταμειακές, να μειωθεί το έλλειμμα, το οποίο, όμως, δεν αποτελεί αναπτυξιακό στόχο.

Δεύτερο, διευθετούνται κάποια οικονομικά συμφέροντα, τραπεζικές επιχειρήσεις, που άλλες περισσότερο, άλλες λιγότερο, έχουν ιδιώτες μετόχους. Είναι μια ιδιότυπη επιχορήγηση, επιδότηση των τραπεζών. Αλλά βλέπουμε, επίσης, ότι σκέφτονται και άλλες προτάσεις τις οποίες διαβάζουμε στις εφημερίδες. Θα ήθελα να σχολιάσω μερικές απ’ αυτές, διότι νομίζω αναδεικνύουν τη φιλοσοφία αυτής της κυβέρνησης.

Π.χ. βλέπουμε, σε ό,τι αφορά τις ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο, που υπολογίζονται κατά τα γραφόμενα στις εφημερίδες, ότι είναι κάπου 4,5 δις €, ουσιαστικά να τα δώσουνε ως ενέχυρο, για να πάρουν ρευστό, τώρα. Δηλαδή, να δώσουνε τη διαδικασία εξυπηρέτησης των δανείων αυτών σε τράπεζες, όπου τι κερδίζει τελικά η τράπεζα; Κερδίζει στο τέλος της ημέρας πολλά περισσότερα, σημαντικά χρήματα, απ’ τους τόκους. Ενώ, σήμερα, προσωρινά παίρνει η κυβέρνηση λεφτά, δηλαδή δανείζεται η κυβέρνηση μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία. Υποθηκεύει, όμως το φορολογικό σύστημα, υποθηκεύοντας το μέλλον της νέας γενιάς. Μεταφέροντας το κόστος στις επόμενες γενιές, αλλά και στα επόμενα χρόνια μεσοπρόθεσμα.

Δεύτερον, έχουμε τη λεγόμενη πρόταση για το lease back. Υπήρχαν κάποιες σκέψεις και επί δικής μας κυβέρνησης, αλλά είχε γίνει σκέψη για πολύ περιορισμένη παρόμοια αντιμετώπιση. Τι σημαίνει αυτό; Κάτι, βεβαίως, το οποίο φαίνεται να σκέφτονται σε μεγάλη έκταση. Σου πουλάω φθηνά τη δημόσια περιουσία και στη νοικιάζω, την ξαναπαίρνω πίσω ακριβά.

Γιατί συμφέρει αυτό; Πρώτα απ’ όλα, βεβαίως, συμφέρει την τράπεζα. Είναι μια επένδυση για την τράπεζα. Το δημόσιο το συμφέρει μόνο προσωρινά, διότι παίρνει ζεστό χρήμα, δεν έχει, όμως, μακροχρόνια αναπτυξιακή στρατηγική. Ουσιαστικά, και πάλι υποθηκεύει τη νέα γενιά, υποθηκεύει το μέλλον το οικονομικό της χώρας.

Το ίδιο, περίπου, κάνουν και με την νέα προσπάθεια αντιμετώπισης των Διεθνών Λογιστικών Προτύπων, για να εκσυγχρονίσουν το ασφαλιστικό σύστημα. Όπως σας είπα, ήμασταν και εμείς σε μια διαπραγμάτευση γι’ αυτό το θέμα. Τι, όμως, επιχειρεί η κυβέρνηση. Σου λέει, αναλαμβάνω εγώ μακροπρόθεσμα τις ασφαλιστικές σου υποχρεώσεις, των τραπεζών, ως δημόσιο, αλλά βάλε εσύ τώρα ένα σημαντικό ποσό στο δικό μου ταμείο.

Πάλι, εδώ, βλέπουμε ότι, η κυβέρνηση ζητά άμεσα χρήμα, υποθηκεύοντας, όμως, και πάλι, το οικονομικό μέλλον της χώρας. Και βεβαίως, θα μπορούσε να πει κανείς ότι, αυτό θα είχε ένα νόημα, εάν αυτά τα χρήματα τα οποία ζητά και ψάχνει εναγωνίως η κυβέρνηση να μαζέψει για τα ταμεία, πήγαιναν για ουσιαστικές τομές στη δημόσια διοίκηση, στην ελληνική οικονομία, να διασφαλίσει την ανταγωνιστικότητα στο χώρο της παιδείας, της καινοτομίας, ουσιαστικά να βοηθήσει την απασχόληση μέσα απ’ την ανάπτυξη.

Τότε, ίσως, θα μπορούσαμε να ελπίζουμε ότι, σε λίγα χρόνια θα ήμασταν τόσο εύρωστοι, ώστε θα ξεχρεωθούμε εύκολα απ’ αυτή την ανερμάτιστη πολιτική, που σήμερα ακολουθεί η ΝΔ. Όμως, η ΝΔ δεν δείχνει, δεν έχει καταθέσει, δεν έχει διαμορφώσει καμία, μα καμία αναπτυξιακή πολιτική γι’ αυτή τη χώρα. Βλέπουμε, απλώς, να κλείνει τρύπες, τρύπες που η ίδια ανοίγει. Να χάνει, δηλαδή, λεφτά του ελληνικού λαού με άσκοπες ενέργειές της, από ενέργειες εμπάθειας, μέχρι προχειρότητα, έλλειψη σοβαρότητας, μέχρι έλλειψη σχεδιασμού ή εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων.

Ένα άλλο παράδειγμα προχειρότητας της κυβέρνησης, είναι η αυριανή συνάντηση, που γίνεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Είναι ένα πάρα πολύ κρίσιμο Συμβούλιο. Πρώτα απ’ όλα έχει ως αντικείμενο να αποφασίσει για τον προϋπολογισμό της Ένωσης, για το πόσα χρήματα θα εισπράξει η Ελλάδα απ’ τα κοινοτικά ταμεία την περίοδο 2007 με 2013.

Πρέπει να υπενθυμίσουμε κάτι, και πρέπει να το υπενθυμίζουμε όταν προσπαθεί συστηματικά η ΝΔ να διαστρεβλώσει και να ξαναγράψει την ιστορία, το παρελθόν του ΠΑΣΟΚ, διότι αυτό προσπαθεί να κάνει, άλλο είναι να αξιολογήσεις, το οποίο κάνουμε εμείς, με θάρρος, την εμπειρία μας, την πορεία μας, για την οποία είμαστε περήφανοι, για να είμαστε καλύτεροι ακόμα αύριο, και άλλο είναι η προσπάθεια να ξαναγράψεις την ιστορία για να παρουσιάσεις το άσπρο-μαύρο.

Και εγώ υπενθυμίζω ότι το 1999 υπό την ηγεσία του Κώστα Σημίτη, είχαμε καταφέρει να εξασφαλίσουμε σημαντικότατα ποσά για το Γ’ ΚΠΣ., 28 δις € σε τιμές του 2004, για την περίοδο 2000-2006. Τα 3 με 4 δις € τα κερδίσαμε την τελευταία νύχτα της διαπραγμάτευσης, όταν τα ποσά για κάθε κράτος-μέλος είχαν κλείσει.

Τίποτα δεν χαρίζεται. Τίποτα δεν προχωρά, όπως λέει ο Πρόεδρος, με αυτόματο πιλότο. Κάθε ευρώ κερδίθηκε με σκληρή διαπραγμάτευση, μέχρι την τελευταία στιγμή, και με πολύχρονη συστηματική προετοιμασία. Προετοιμασία με συμμαχίες, με διαπραγματεύσεις, με σχέδιο, με στόχευση συγκεκριμένη.

Και είχαμε πετύχει πριν απ’ τις εκλογές του 2004, σύμφωνα και με την πρόταση της Επιτροπής, να λάβει η Ελλάδα το ποσό των 22 και πλέον δις €, για τη νέα περίοδο 2007-2013. Αυτό το ποσό είναι ένα ποσό εξαιρετικά ικανοποιητικό, εάν υπολογίσει κανείς ότι, έχουμε και δέκα καινούργια κράτη-μέλη, απ’ τα οποία τα περισσότερα είναι από πλευράς οικονομικής ανάπτυξης, σε χαμηλότερη στάθμη απ’ την Ελλάδα.

Ήταν, λοιπόν, μια σημαντική μάχη που κερδίσαμε για την διασφάλιση των συμφερόντων των δικών μας. Είναι, επίσης, γνωστό, και ήταν γνωστό τοις πάσι και εδώ και πολύ καιρό, ότι και οι μεγάλες χώρες θα πίεζαν για τη μείωση του προϋπολογισμού.

Εδώ βλέπουμε ότι, ο κ. Καραμανλής έχει πάει στις Βρυξέλλες αναγγέλλοντας ήδη την υποχώρησή του. Αυτό μπορεί να έχει κάποια σημασία για επικοινωνιακούς και μόνο λόγους, δηλαδή, για να πει, όπως λέει κάθε φορά, «φτάσαμε στο στόχο που βάλαμε» κτλ., τον οποίο βεβαίως δεν μας τον έχει πει, τον φτιάχνει εκείνη τη στιγμή τον στόχο, για να πει ότι, «εμείς φτάσαμε στον στόχο μας», όπως έκανε και στις Βρυξέλλες πρόσφατα, με την συζήτηση για τη Τουρκία. Επικοινωνιακά, πάντα, να έρθει στην Ελλάδα και να πει «εγώ κέρδισα αυτό που ήθελα», αλλά στέλνει ένα αρνητικότατο διαπραγματευτικά μήνυμα στις Βρυξέλλες, λέγοντας ότι «εγώ είμαι έτοιμος να υποχωρήσω».

Έτσι θα κάνεις διαπραγμάτευση κ. Καραμανλή; Με επικοινωνιακά τρικ; Δηλαδή, ο κ. Καραμανλής πηγαίνει νομοτελειακά για να πάρει πολύ λιγότερα απ’ ό,τι θα μπορούσε να πάρει η Ελλάδα. Εγώ βρέθηκα και στην Ισπανία προχθές, λόγω της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όπου οι Ισπανοί είναι παραδοσιακά μαζί με τους Πορτογάλους οι βασικοί μας σύμμαχοι στα θέματα του προϋπολογισμού.

Η αίσθηση που αποκόμισα, είναι ότι, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική συνεργασία μαζί με τους Ισπανούς και τους Πορτογάλους, για την προώθηση ενός κοινού μετώπου μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Το στοιχειώδες, δηλαδή, δεν έχει κάνει η κυβέρνηση, να διαμορφώσει συμμαχίες, να δει ποιες είναι οι τακτικές της, να πάρει πρωτοβουλίες.

Ποιες ήταν οι πρωτοβουλίες του κ. Καραμανλή για να προωθήσει μια καλή θέση και ένα καλό αποτέλεσμα, για τον νέο προϋπολογισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Αφιερώνω κάποιο χρόνο γι αυτό το θέμα γιατί αυτό, επίσης, υποθηκεύει το μέλλον της χώρας μας, υποθηκεύει την οικονομία της χώρας μας.

Το να χάσεις 4, 5, 6, 7, 8, 10 δις, είναι πάρα πολύ σημαντικό για την πορεία αυτής της χώρας. Είναι, λοιπόν, όχι μόνο ότι ο κ. Καραμανλής έχει πάει απροετοίμαστος στην αυριανή συνάντηση, αλλά πηγαίνει και υπό το βάρος των απίστευτων Δονκιχωτισμών του, των τελευταίων μηνών, από την απογραφή, την επιτήρηση, τα μονοπύθμενα, τα πρόστιμα στο Γ’ ΚΠΣ και βεβαίως τον «βασικό μέτοχο».

Εμείς εγκαλούμε και καλούμε την κυβέρνηση να διεκδικήσει, παρ’ ότι πιστεύουμε ότι, ήδη έχει υπονομεύσει την διαπραγματευτική θέση της χώρας, και φοβάμαι ότι, αύριο θα είναι απούσα και πάλι η χώρα μας, και απλώς θα συμπληρώνει ο κ. Καραμανλής την οικογενειακή φωτογραφία.

Έχουμε, επίσης, και την άφρονα εγκατάλειψη των κεκτημένων του Ελσίνκι, και είχαμε προειδοποιήσει ότι, η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας δεν θα είναι μια εύκολη και ευθύγραμμη υπόθεση, θα υπάρξουν δυσχέρειες, και ότι, χρειάζεται να αξιοποιήσουμε το πλαίσιο το σημαντικό, το δεσμευτικό, το οποίο εμείς στο Ελσίνκι είχαμε διασφαλίσει, πάλι μετά από πολύ σκληρές και δύσκολες διαπραγματεύσεις.

Και εδώ είχαμε μια διπλή αιχμή. Πρωτοπόροι στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, ώστε να είμαστε και πρωτοπόροι στην διαμόρφωση του πλαισίου των υποχρεώσεων της Τουρκίας, τον οδικό χάρτη, ενός πλαισίου μέσα στο οποίο μπορούσαμε να διασφαλίσουμε την ειρήνη, τον σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, την προοπτική επίλυσης μεγάλων θεμάτων όπως είναι της υφαλοκρηπίδας και του Κυπριακού.

Το αντίθετο ακολούθησε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Την απάθεια και την έλλειψη πρωτοβουλίας. Ούτε πρωτοπόρησε στο ζήτημα το επίμαχο, πια, στην Ευρωπαϊκή Ένωση,- και ιδιαίτερα μετά από το ζήτημα του Συντάγματος- το ζήτημα της πορείας της Τουρκίας προς την Ευρώπη, και βεβαίως, χωρίς να πρωτοπορήσει, δεν μπορεί να διασφαλίσει και η ίδια η Ελλάδα όσο θα ήθελε τους κανόνες, το πλαίσιο, εγκαταλείποντας, βεβαίως, και το Ελσίνκι, που θα ήταν προς το συμφέρον της χώρας μας σε αυτή την πορεία.

Ουσιαστικά, ο κ. Καραμανλής με την απάθειά του, την έλλειψη πρωτοβουλιών, έκανε την Ελλάδα -και είναι ευθύνη 100% της κυβέρνησης Καραμανλή- αμελητέα ποσότητα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε ό,τι αφορά τα θέματα της Τουρκίας. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, δεν είναι μια τυπική διεκπεραίωση μιας ακόμα ευρωπαϊκής αγγαρείας. Είναι ένας χώρος που θέλει διαπραγμάτευση, μέχρι την τελευταία στιγμή, αλλά θέλει και ουσιαστική προετοιμασία.

Αυτά ήταν μερικά από τα παραδείγματα – είναι και της συγκυρίας- για την προχειρότητα και την έλλειψη στόχευσης, που έχει η Νέα Δημοκρατία. Μια Τρίτη, όμως, σημαντική προσπάθεια της Νέας Δημοκρατίας, όπως είπα, είναι η προσπάθεια παραπληροφόρησης, και είναι υποχρέωσή μας να απαντούμε, να θέτουμε πραγματικά τα θέματα, με τρόπο ώστε, να αναδεικνύεται η αλήθεια και για την δική μας θέση και για το δικό μας έργο.

Ένα τέταρτο σημαντικό στοιχείο, το οποίο αναδείχθηκε, είναι ότι, και πιστεύω ότι, έχει τελειώσει αυτή η προπαγανδιστική χρήση του μύθου της συναίνεσης. Έχω επαναλάβει, πόσες φορές, ότι εμείς είχαμε δώσει χέρι βοηθείας για μεγάλα θέματα, χωρίς να υπάρχει ανταπόκριση από τη Νέα Δημοκρατία. Διότι ξέρετε, η συναίνεση έχει κάποιες προϋποθέσεις.

Μια βασική προϋπόθεση είναι, να υπάρχει πραγματική πρόθεση από πλευράς της κυβέρνησης, να θέλει να αξιοποιήσει άλλες γνώμες, να συνεργαστεί. Αυτή την πρόθεση ποτέ δεν την έδειξε η Νέα Δημοκρατία, απέναντι στην αντιπολίτευση.

Μια δεύτερη προϋπόθεση, βεβαίως, είναι να υπάρχουν σοβαρές, θα έλεγα, θέσεις της κυβέρνησης. Εδώ δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους οι υπουργοί, πώς θα ζητήσει συναίνεση; Αυτή η συνεχής προσπάθεια της κυβέρνησης Καραμανλή, το τι λέει το ΠΑΣΟΚ όταν δεν έχει η Νέα Δημοκρατία θέσεις. Μας καλεί να πάρουμε θέσεις σε κάτι που δεν έχει πάρει θέση η κυβέρνηση.

Θέλετε να μιλήσουμε ακαδημαϊκά; Να το κάνουμε; Αλλά το ερώτημα το ουσιαστικό είναι: ποια είναι η θέση της Νέας Δημοκρατίας, για να πάρει θέση το ΠΑΣΟΚ;

Οι πρόχειρες προσεγγίσεις, επίσης, δεν επιτρέπουν τη συναίνεσή μας. Αλλά και το φιάσκο, όπως είναι του «βασικού μετόχου», όταν εμείς είχαμε προειδοποιήσει στη Βουλή με κάθε τρόπο, ότι θα υπήρχε πρόβλημα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δείχνει όχι μόνο την έλλειψη διάθεσης για συναίνεση, αλλά και την έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού, απέναντι σε μια εμπειρία ουσιαστική που έχει το Κίνημά μας, σοβαρότατη εμπειρία, στη διαχείριση των πραγμάτων της χώρας.

Μια άλλη προϋπόθεση, βεβαίως, είναι να υπάρχει ένας σεβασμός. Πώς να υπάρχει, όταν βλέπουμε τον φανατισμό, την εμπάθεια, τον κομματισμό, τη δυσφήμιση; Τη δυσφήμιση από τον επιχειρηματία μέχρι και τον εργαζόμενο, το ΠΑΣΟΚ, και βεβαίως, τη χώρα, μέσα από την απογραφή και επιτήρηση.

Η συναίνεση, βεβαίως, η έλλειψη συναίνεσης, δεν είναι μια δική μας πρωτοβουλία, είναι μια δική μας απόφαση απέναντι σε μια κυβέρνηση που κάθε άλλο παρά θέλει μια παρόμοια διαδικασία. Αυτό, δε σημαίνει ότι, σε επιμέρους νομοσχέδια, όπως έχουμε κάνει, δεν θα συμφωνήσουμε, όταν δούμε ότι, υπάρχει κάτι σωστό. Δυστυχώς οι περιπτώσεις αυτές, μέχρι τώρα, ήσαν ελάχιστες και δεν βλέπουμε να αλλάζει ρότα η Κυβέρνηση.

Επίσης, αυτό που αποδείχθηκε απ’ αυτήν τη συζήτηση, είναι εν τέλει ότι, όλη αυτή η συζήτηση περί μεταρρύθμισης της Νέας Δημοκρατίας είναι έωλη. Δεν υπάρχει μεταρρύθμιση από πλευράς της Νέας Δημοκρατίας. Υπάρχει απορύθμιση, και υπάρχει εισπρακτική πολιτική. Μια αγωνιώδης προσπάθεια να κλείσει τρύπες, χωρίς προοπτική, μεταφέροντας κόστος και βάρος στον Έλληνα πολίτη, στον Έλληνα φορολογούμενο.

Έτσι, λοιπόν, δεν είναι περίεργο, ότι ο κόσμος, όλο και περισσότερο κοιτά προς το ΠΑΣΟΚ. Κι εδώ νομίζω ότι, είχαμε την ευκαιρία στην τριήμερη αυτή συζήτηση να αναδείξουμε και ενιαίο πολιτικό πλαίσιο, και το στίγμα μας, και τις βασικές μας πολιτικές επιλογές. Και να δείξουμε και κάτι άλλο, ότι ο διάλογος που γίνεται μέσα στο Κίνημά μας, είναι βασικό στοιχείο της δημοκρατικής δικής μας κουλτούρας, και δεν έχει σχέση με την έλλειψη συντονισμού μιας κυβέρνησης, που δεν μπορεί ούτε μια Πρωτομαγιά να οργανώσει σωστά.

Οι ευθύνες οι δικές μας μεγαλώνουν, και βεβαίως, αυτό σημαίνει και ευθύνες της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας, ιδιαίτερα. Όλο και περισσότερο τα προβλήματα της Νέας Δημοκρατίας, γίνονται προβλήματα της χώρας και των πολιτών.

Όταν δεν μπορεί να απορροφήσει κονδύλια, όταν δεν μπορεί να κάνει σωστό προϋπολογισμό, δεν υπάρχει περιφερειακή ανάπτυξη. Πού είναι το πρόγραμμα, πού είναι οι τομές; Εδώ αναγκάζονται να τρέχουν να κλείνουν τρύπες.

Αλλά θα ήθελα να συνδέσω αυτά τα θέματα και μία ακόμα ευρωπαϊκή εξέλιξη που έχουμε μπροστά μας, την οποία, δυστυχώς, φαίνεται και πάλι να αγνοεί ο κ. Καραμανλής.

Είναι τα δύο «ΟΧΙ» στα δημοψηφίσματα Γαλλίας και Ολλανδίας, τα οποία ζητείται τώρα, από το Συμβούλιο να διαχειριστούν- αυτό το «ΟΧΙ»- αυτές τις ημέρες. Εδώ θέλω να τονίσω τη δική μας ορθή στάση στην προσπάθειά που καταβάλαμε, στο πλαίσιο της επεξεργασίας του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, για μια Ευρώπη, και πιο δημοκρατική και πιο κοινωνική.

Θέλω επίσης να συγχαρώ -μαζί με τα συγχαρητήρια που ήδη έδωσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα- και την Ευρωομάδα μας, η οποία είναι μια μάχιμη Ευρωομάδα, και έχει ήδη πετύχει σε πολύ σημαντικά θέματα, και τους συγχαίρω ιδιαίτερα διότι κλείνουν αυτές τις ημέρες τον πρώτο χρόνο από την εκλογή τους.

Αυτό, όμως, που ανέδειξαν τα δύο «ΟΧΙ», είναι μία ευρύτερη ανασφάλεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση, την οποία, όμως, ζούμε κι εμείς, εδώ στην Ελλάδα, διότι πράγματι υπάρχουν τρομερές αλλαγές, συγκλονιστικές αλλαγές ανά τον κόσμο, με την παγκοσμιοποίηση που φέρνει πολλά, μεγάλα προβλήματα μπροστά στην ανθρωπότητα.

Η συντηρητική λογική είναι μια λογική βίαιων ανατροπών και άνωθεν αλλαγών. Η προοδευτική λογική είναι αλλαγές που διασφαλίζουν το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον κόσμο, την ανταγωνιστικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά με ανθρώπινο πρόσωπο. Την αντιμετώπιση με θάρρος των μεγάλων κοινωνικών θεμάτων, όπως είναι το περιβάλλον η δημόσια υγεία, η επένδυση στην παιδεία και την καινοτομία, η διαμόρφωση της Ευρώπης της συμμετοχής των πολιτών της δημοκρατίας.

Κι εμείς, με τους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές, πετύχαμε σημαντικούς στόχους δεκαετιών. Ενδεικτικά αναφέρομαι στην πλήρη απασχόληση ή στην οριζόντια κοινωνική ρήτρα, που τέθηκαν στο πλαίσιο του κειμένου του Ευρωσυντάγματος, την ενίσχυση των εθνικών Κοινοβουλίων, αλλά και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, των δικαιωμάτων των Ευρωπαίων πολιτών, το δικαίωμα της λαϊκής πρωτοβουλίας στο Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, την ανάγκη να υπάρξει περισσότερη και όχι λιγότερη Ευρώπη στον κόσμο.

Και θεωρούμε ότι, διέξοδος πρέπει να είναι η δημοκρατική Ευρώπη. Και μεθαύριο, στη Βιέννη, εμείς οι Σοσιαλιστές θα βρεθούμε για να αναπτύξουμε τη δική μας εναλλακτική πρόταση. Πιστεύω, ότι όλο και περισσότερο το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Ευρώπης θα παίζει σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις, από το damping το κοινωνικό από την Ασία, μέχρι βεβαίως και το Ευρωσύνταγμα.

Έχω δε κάνει την πρόταση και προς τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας, τις ευρύτερες, προοδευτικές, να συνενωθούν τα προοδευτικά «ΝΑΙ» και τα προοδευτικά «ΟΧΙ», στη διαμόρφωση μιας κοινής πρότασης για το μέλλον μιας δημοκρατικής και κοινωνικής Ευρώπης.
Τι, όμως, μπορούμε να συμπεράνουμε από τις σημαντικές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Ευρώπης; Ότι όλες οι χώρες περνάνε από μια δύσκολη εποχή πρόκλησης και μεταρρυθμίσεων. Ότι το να υπάρχουν προοδευτικές κυβερνήσεις στην Ευρώπη, σημαίνει να υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές στην Ευρώπη.

Το ότι σήμερα έχουμε ακόμα, παρά τις αλλαγές που έχουν υπάρξει σε εθνικό επίπεδο στην Πορτογαλία και στην Ισπανία, το ότι υπάρχουν συντηρητικές ουσιαστικά, κυβερνήσεις στην Ευρώπη, δεν είναι τυχαίο σε σχέση με το ότι υπάρχει μεγαλύτερη ανασφάλεια, ότι υπάρχει μεγαλύτερη έμφαση στην ανταγωνιστικότητα, εις βάρος της κοινωνικής συνοχής.

Αλλά οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες, και είναι κάτι το οποίο εμείς πρέπει να προωθήσουμε, αλλά με τη δική μας πολιτική φιλοσοφία. Και θεωρώ ότι, η δική μας σοσιαλιστική πολιτική φιλοσοφία, είναι τελικά και η απάντηση απέναντι σ’ αυτά τα προβλήματα, διότι διασφαλίζουμε εμείς με τις δικές μας προτάσεις και σκέψεις στους σοσιαλιστές της Ευρώπης, και τη δυνατότητα της ανάπτυξης, και της ανταγωνιστικότητας, και τη δυνατότητα της ουσιαστικής κοινωνικής δικαιοσύνης.

Οι απαραίτητες αλλαγές πρέπει να γίνουν με τον κόσμο, με το λαό, με τον πολίτη. Αλλαγές με ασφάλεια, με σιγουριά, με προοπτική, για το μέλλον. Αλλαγές με συγκεκριμένη κοινωνική συμφωνία, με διάλογο και με συναίνεση, που θα κάνουν τις μεταρρυθμίσεις βιώσιμες για την οικονομία, για τις επενδύσεις, για την απασχόληση, για το περιβάλλον, για τη δημοσιονομική σταθερότητα, για το σύγχρονο κράτος.

Σ’ αυτή τη νέα φάση, λοιπόν, όπου η Νέα Δημοκρατία αποκαλύπτεται κενή προτάσεων, κενή περιεχομένου, η δική μας αξιοπιστία θα ενισχύεται όλο και περισσότερο με το να συνεχίσουμε την αντιπολίτευση, την ισχυρή που κάνουμε, αλλά και όλο και περισσότερο να καταθέτουμε ένα πλαίσιο δικών μας προτάσεων και σκέψεων, ένα στίγμα δικό μας.

Αλλά αυτό το στίγμα, δεν μπορεί παρά να είναι μέσα στο πλαίσιο των βασικών μας αρχών, της αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της διαφάνειας, της δημοκρατίας, της ελευθερίας, ενός πατριωτισμού που είναι συνδυασμένος, όμως, με ένα διεθνισμό, ένα νέο διεθνισμό.

Αλλά έχουμε όλες τις προϋποθέσεις. Ποιες είναι οι προϋποθέσεις σ’ αυτή τη νέα φάση; Θα ήθελα να κλείσω μιλώντας, ακριβώς, γι’ αυτή τη νέα φάση του Κινήματός μας.

Πρώτα απ’ όλα έχουμε μια νέα δομή του Κινήματός μας. Αυτό το νέο σχήμα, που δεν είναι, απλώς, κάτι οργανωτίστικο. Είναι μια πολιτική απόφαση Ανασυγκρότησης, που επιτρέπει το Ανοιχτό Κόμμα να διαβουλεύεται και να επεξεργάζεται συστηματικά, σε κάθε επίπεδο, πολιτικές μαζί με τον ελληνικό λαό.

Δεύτερον, ξεκαθαρίζουμε τις αρχές μας, και θα έλεγα, κάνουμε ένα σημαντικό ξεκαθάρισμα, μεταξύ δογματικών αντιλήψεων και πραγματικών αρχών.

Π.χ. χτες στο Συντονιστικό, συζητήσαμε το θέμα της υγείας. Τέθηκε το θέμα της συνεργασίας του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα. Εδώ, νομίζω, πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι.

Η αγορά για μας, δεν είναι ο εχθρός. Εχθρός είναι η αρχή που λέει ότι, η κοινωνία πρέπει να υπηρετεί την αγορά, ενώ εμείς ως σοσιαλιστές αντιστρέφουμε, ακριβώς, αυτή τη λογική, και λέμε, η αγορά πρέπει να υπηρετεί την κοινωνία.

Ο σοσιαλιστής δε φοβάται να βάλει πλαίσιο στην αγορά, ώστε να αξιοποιήσει τα θετικά της αγοράς, προς όφελος του πολίτη και του ελληνικού λαού.

Συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Είχαμε το ζήτημα των ειδικοτήτων και των εντατικών μονάδων. Θα αξιοποιηθούν σε μη κρατικές, μη κερδοσκοπικές μονάδες αυτές οι δυνατότητες;

Εμείς λέμε, επί της αρχής, βεβαίως, γιατί όχι. Γιατί να μην υπάρχει συνεργασία δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Αλλά μόνο κάτω από συγκεκριμένες προϋποθέσεις, προϋποθέσεις που διασφαλίζουν τις δικές μας αρχές. Της ισότιμης πρόσβασης όλων των πολιτών στις υπηρεσίες της υγείας, της ποιοτικής υγείας, και υψηλής ποιότητας υπηρεσιών, του ελέγχου από το δημόσιο των λειτουργιών, και βεβαίως, και της διασφάλισης φθηνότερων υπηρεσιών, που διασφαλίζουν, όμως, παράλληλα και την ποιότητα.

Ας αξιοποιήσουμε τον ανταγωνισμό, ας αξιοποιήσουμε τον ιδιωτικό τομέα, προς όφελος του δημόσιου συμφέροντος. Νομίζω ότι, αυτά τα θέματα, που ξεκαθαρίζουμε, ακριβώς ξεκαθαρίζουν και τη θέση τη δική μας, όταν μιλάμε για τον κρατισμό. Ότι δεν ταυτιζόμαστε εμείς με τον κρατισμό, που είναι η ιδιοποίηση της εξουσίας, οι πελατειακές σχέσεις, ο συγκεντρωτισμός, που αυτά όλα δημιουργούν και γραφειοκρατίες, και βεβαίως, και διαφθορά, αλλά εμείς είμαστε ταυτισμένοι με ένα κράτος σύγχρονο, αποκεντρωμένο, αποτελεσματικό, που δίνει τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες προς τον Έλληνα πολίτη.

Μια τρίτη προϋπόθεση αυτής της νέας φάσης, της θετικής έκβασης αυτής της νέας φάσης, είναι η αξιοποίηση της μεγάλης εμπειρίας που έχει το Κίνημά μας.

Εδώ μέσα, αλλά και ευρύτερα, έχουμε στελέχη με τεράστια εμπειρία, εμπειρία από την κυβέρνηση, εμπειρία από θεσμούς μαζικούς, Τοπική Αυτοδιοίκηση κλπ.

Έχουμε και την εμπειρία και την πρόσβαση και σε διεθνές επίπεδο. Είμαστε το Κόμμα που έχει τη μεγαλύτερη εν δυνάμει και εμπειρία και γνώση συλλογική.

Αυτή την εμπειρία την αξιοποιούμε για να αξιολογήσουμε προτάσεις, ιδέες. Δεν είναι ότι, δεν υπάρχουν ιδέες, δεν υπάρχουν προγράμματα. Υπάρχουν πάμπολλα.

Το θέμα είναι να αξιολογήσουμε τι συμφέρει καλύτερα, σύμφωνα με τις αρχές μας, και με τις ιδιαιτερότητες και με τις εξελίξεις που έρχονται, που υπάρχουν, που βρίσκονται μπροστά μας.

Τέταρτη προϋπόθεση είναι, να διαμορφώσουμε κοινωνικές συμμαχίες για το πρόγραμμά μας. Δεν αρκεί να καταθέσουμε ένα ωραίο πρόγραμμα.

Αξιοποίηση όλων των διαφορετικών απόψεων, των διαφορετικών προσεγγίσεων, των διαφορετικών φορέων που έχουν απόψεις διαφορετικές και διαφορετικά συμφέροντα, για να καταλήξουμε εμείς σε εκείνα τα οποία θεωρούμε ικανοποιητικά, για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Θα έλεγα, πέμπτον, είναι η εσωτερική μας ενότητα, αλλά αυτή που εκφράζει και την αυριανή κοινωνική πλειοψηφία. Μια συμμαχία κοινωνικών δυνάμεων, πολιτών, που διασφαλίζει ότι, την ερχόμενη των εκλογών, δε θα ψαχνόμαστε, όπως η Νέα Δημοκρατία ψάχνεται ακόμα για στρατηγικές, πυξίδα και προγράμματα, και θα ψάχνεται ακόμα, αλλά την επόμενη των εκλογών θα έχουμε διαμορφώσει, όχι μόνο το πρόγραμμά μας, αλλά και την απαραίτητη κοινωνική συμμαχία για να γίνει πράξη το πρόγραμμά μας. Να έχει την υποστήριξη του ελληνικού λαού. Βεβαίως, κάνουμε συστηματικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Μια επόμενη προϋπόθεση, που νομίζω αναδείχθηκε αυτές τις μέρες, έχει σχέση και με το λαϊκό κίνημα, το συνδικαλιστικό κίνημα, το μαζικό κίνημα.

Δεν είμαστε ούτε της λογικής της υποστήριξης των στενών συντεχνιακών συμφερόντων, αλλά ούτε είμαστε και της λογικής της απαξίωσης του εργατικού κινήματος, και της αποδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων.

Η πρόκληση η δική μας, και των σοσιαλιστών σε όλη την Ευρώπη, είναι να μετατραπεί το συνδικαλιστικό κίνημα από στενότερα συντεχνιακό, σε ευρύτερη δύναμη κοινωνικής μεταρρύθμισης. Σύμμαχοί μας για την ευρύτερη κοινωνική μεταρρύθμιση, στην κοινωνία, στην οικονομία, στον πολιτισμό.

Ποιο κόμμα μπορεί να το κάνει αυτό; Μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να κάνει αυτή την ουσιαστική αλλαγή, μέσα στο ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα, μέσα στο ίδιο το μαζικό κίνημα.

Αυτές είναι οι προϋποθέσεις και οι προκλήσεις και τα βήματα της επόμενης φάσης, μετά από την πρώτη αυτή φάση Ανασυγκρότησης του Κινήματός μας.

Θέλω να τονίσω ότι, παρά την πίεση δεν πρέπει να βιαστούμε. Είμαστε σε σωστό δρόμο, τα γκάλοπ το δείχνουν συνεχώς, ότι η πορεία μας είναι θετική, και βρισκόμαστε σε μια φάση, πια, αντεπίθεσης.

Θέλω όμως να πω ότι, θα υπάρξουν σημαντικά ερωτήματα, και θα πρέπει να υπάρξει και μια ουσιαστική εσωτερική συζήτηση. Εμείς έχουμε δώσει απαντήσεις, και στο πώς, με ποιους και με το ποιους συγκρουόμαστε, σε ό,τι αφορά τη μεταρρύθμιση.

Αλλά για να διαμορφώσουμε μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία, θα χρειαστεί να υπάρξει και ένας ουσιαστικός εσωτερικός και ευρύτερος κοινωνικός διάλογος, πάνω σε αυτά τα ζητήματα.

Έχουμε, πια, τις δομές, έχουμε τις λειτουργίες, έχουμε τους θεσμούς, ώστε αυτό να ξεκινήσει από τα Περιφερειακά. Η περίοδος του καλοκαιριού, θα είναι σοβαρή περίοδος προετοιμασίας, και από το φθινόπωρο, πια, με συγκεκριμένες προτάσεις και σκέψεις, να πάμε σε μια συστηματική διαβούλευση, από το Πολιτικό Συμβούλιο μέχρι και τη Δημοτική Οργάνωση, η Κοινοβουλευτική Ομάδα θα παίξει καθοριστικό ρόλο.

Θέλω, όμως, να πω κάτι εδώ, διότι μιλάμε και για μια νέα κουλτούρα διαλόγου, την οποία αναδεικνύουμε, ως μέρος, βεβαίως, της παράδοσής μας, αλλά που πια θέλουμε να διαχυθεί όλο και περισσότερο, σε ολόκληρη την κοινωνία.

Εδώ θέλω να κάνω μία μικρή παρένθεση, επειδή υπάρχει πάντα αυτή η συζήτηση για τα Μέσα Ενημέρωσης, τη σχέση μας με τα Μέσα Ενημέρωσης, -τα χαιρετίζουμε που βρίσκονται εδώ μαζί μας- και το ρόλο των παράθυρων κλπ.

Η μεγάλη ισχύς, η μεγάλη πολιτική ισχύς των Μέσων Ενημέρωσης, έχει διαμορφώσει ένα νέο είδος πολιτικού. Είναι ο πολιτικός ρεπόρτερ, είναι ο πολιτικός- σχολιαστής.

Τι σημαίνει αυτό, όμως, στην πράξη. Τι σημαίνει δημοσιογράφος; Δημοσιογράφος σημαίνει ότι, έχεις μια κριτική απόσταση από τα πράγματα. Αυτός είναι ο ρόλος του δημοσιογράφου.

Εγώ θα συμφωνήσω στο ότι ο πολιτικός να είναι κριτικός, δηλαδή, να κάνει την αυστηρή του κριτική, αλλά δε θα συμφωνήσω για την απόσταση. Κριτική τη διασφαλίζουμε, αλλά αυτό είναι το Κίνημά μας, δεν είναι κάποιο άλλο, δεν είναι κάποιο τρίτο. Εδώ μέσα είμαστε όλοι, αυτό είναι το σπίτι μας, αυτή είναι η εστία μας.

Τα Μέσα Ενημέρωσης κάνουν τη δουλειά τους. Είναι, όμως, τελείως διαφορετικό ο πολιτικός να γίνει αντικείμενο ανάλωσης, κατανάλωσης, για τις ανάγκες των Μέσων Ενημέρωσης, και είναι τελείως διαφορετικό ο πολιτικός να είναι παραγωγός πολιτικών θέσεων, τις οποίες εκφράζει στα Μέσα Ενημέρωσης.

Αυτό σημαίνει, να ξαναδούμε αυτόν τον χώρο, σαν σπίτι μας, κι αυτό είναι θέμα και ευρύτερο πολιτικό. Τα κόμματα τα αντιμετωπίζουν με μια απαξία στην κοινωνία. Είναι ένα μεγάλο στοίχημα, αλλά είναι μεγάλο στοίχημα δημοκρατίας. Δεν είναι ένα απλό θέμα. Είναι θέμα τα κόμματα να μπορέσουν ξανά να έχουν την πολιτική τους αυτονομία, και την σοβαρή παραγωγή πολιτικής , και επανένταξη στην κοινωνία.

Αυτό πως θα γίνει; Πώς θα καταφέρουμε να υπάρχει η αίσθηση της εστίας, εδώ μέσα, στο Κίνημα μας; Με κομματικό πατριωτισμό, με πειθαρχικές πράξεις; Μικρής σημασίας πιστεύω, ότι είναι αυτές οι λογικές. Αυτό το οποίο θα βοηθήσει στην έμπνευση στα κόμματα, είναι όταν υπάρχει δημιουργία, όταν υπάρχει αίσθηση του σεβασμού, της συμμετοχής, του λόγου που ακούγεται, καθενός λόγου που ακούγεται, και της αντιπαράθεσης της πολιτικής που είναι παραγωγική, που έχει αποτέλεσμα πολιτικό, την παραγωγή πολιτικών, την πολιτική ζωή μέσα στο κόμμα.

Κι εγώ θέλω να σας πω ότι, θα διασφαλίσω – και διασφαλίζουμε και με τους θεσμούς τους νέους που έχουμε, αλλά θα διασφαλίσω και προσωπικά – αυτή την ανοιχτή και ουσιαστική συζήτηση μέσα στο κόμμα, το οποίο δεν θα πρέπει να περάσει με τίποτα ως δείγμα αδυναμίας και ανασφάλειας, αλλά ως η μεγαλύτερη δύναμη διαμόρφωσης πολιτικών που αύριο θα είναι κοντά, και θα υπηρετούν τις ανάγκες του πολίτη.

Εδώ ο ρόλος των βουλευτών είναι πρωταρχικός. Να κάνουμε το Κίνημα μας ζωντανό χώρο δημοκρατικής συζήτησης και αντιμετώπισης των προβλημάτων. Μια δημιουργική συμμετοχική διαδικασία, ώστε από το τοπικό επίπεδο, που θα πάμε για Τοπικές και Νομαρχιακές εκλογές, όπου θα πρέπει να δημιουργηθούν τα προγράμματα πρακτικά, ρεαλιστικά, αλλά με διαμόρφωση ενός οράματος για τον κάθε τόπο, κι αυτός θα είναι ο στόχος μας με τα Περιφερειακά Συνέδρια, και σε τοπικό επίπεδο, να βάλουμε το ερώτημα, ποιο είναι το όραμα σου για το δικό σου χώρο, για τη δικιά σου πόλη, για τη δικιά σου γειτονιά, και πώς με ρεαλιστικούς τρόπους θα φτάσουμε σ’ αυτό το όραμα.

Ποια είναι αυτή η αναπτυξιακή ταυτότητα, την οποία πρέπει να έχει η κάθε περιοχή, αξιοποιώντας τα νέα μέσα, τις νέες τεχνολογίες, τις νέες δυνατότητες, αντιμετωπίζοντας τις νέες προκλήσεις. Είναι μια σημαντική και ουσιαστική δουλειά, πέρα από την αντιπολίτευση και την παρουσία μας την πραγματικά πετυχημένη, εδώ στη Βουλή. Ποια προεργασία έχουμε κάνει σ’ αυτό το στάδιο, πια, για την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας στις επόμενες εκλογές;

Φίλες και φίλοι, είμαι αισιόδοξος. Τα βήματα που έχουμε κάνει είναι σταθερά. Τα βήματα που κάνουμε είναι μέσα σε ένα πλαίσιο σοβαρού σχεδίου Ανασυγκρότησης. Τα βήματα που κάνουμε είναι αξιόπιστα, αξιόπιστα πρώτα απ’ όλα απέναντι στον ελληνικό λαό, με σοβαρότητα, με αυτοπεποίθηση. Αλλάζουμε εμείς τις δομές τις δικές μας πραγματικά, γινόμενοι μεταρρυθμιστές για σημαντικές αλλαγές στη χώρα μας.

Η Κοινοβουλευτική μας Ομάδα, και εδώ και στην Ευρωβουλή, έχει καταξιωθεί. Έχει δείξει την υπεροχή της, και έχει δείξει ότι, θα είμαστε η κοινοβουλευτική δύναμη του αύριο της χώρας. Αναμένω τις δικές σας σκέψεις με ιδιαίτερη προσοχή.

Να ‘στε καλά.»

Δευτερολογία του Γιώργου Α. Παπανδρέου Προέδρου του ΠΑΣΟΚ στη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κινήματος

«Πολύ χρήσιμη συζήτηση νομίζω, όχι μόνο για την συγκυρία, αλλά και για το μέλλον, και πολύ χρήσιμες οι παρατηρήσεις όλων. Ευχαριστώ και το Ροβέρτο Σπυρόπουλο, για τη σημαντική αυτή παρέμβαση, διότι πράγματι, τις επόμενες εβδομάδες, θα έχουμε μπροστά μας αυτό το θέμα, και θα χρειαστεί να συζητήσουμε περαιτέρω.

Η πρωτοβουλία μας στη Βουλή, ουσιαστικά, σηματοδοτεί τη νέα φάση και της δικιάς μας δράσης, το τονίσατε κι εσείς, όπου, πια, θέτουμε τη δικιά μας ατζέντα. Πράγματι, μέσα από μια Ανασυγκρότηση, πράγματι μέσα από μια πορεία παρακολούθησης της κυβέρνησης, η λογική μας ήταν περισσότερο να αντιδρούμε στις πρωτοβουλίες της κυβέρνησης.

Από εδώ και πέρα, απαιτεί ο κόσμος – και νομίζω πολύ σωστά το είπατε – το Κίνημά μας να παίρνει πρωτοβουλίες. Αυτό δεν σημαίνει ότι, δεν θα παίρνει πρωτοβουλίες και η Κυβέρνηση, αλλά θα μπορούμε να διαμορφώνουμε, και σε σχέση με τα Μέσα Ενημέρωσης, και ιδιαίτερα σε σχέση με τον πολίτη, την κοινωνία, την καθημερινή ατζέντα.

Και εδώ, όλοι είμαστε πραγματικά μαχητές, ιδιαίτερα τα μέλη της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, και πρέπει να αναδείξουμε τα προβλήματα που υπάρχουν, και να συμπαρασταθούμε στον πολίτη όπως της νέας φτώχειας.

Σε ότι αφορά τα Μέσα Ενημέρωσης. Αρκετοί αναφέρθηκαν στο θέμα αυτό. Εγώ δεν είχα σκοπό, και δεν έκανα μια αξιολόγηση των Μέσων Ενημέρωσης. Είναι ένα άλλο κεφάλαιο, μπορούμε να το συζητήσουμε. Συμφωνώ απόλυτα, ότι πρέπει να γίνεται μάχη και με τον Τύπο που είναι κοντύτερα στις αρχές μας, στις θέσεις μας, που προσπαθεί και συμβάλλει στην αποκάλυψη της Νέας Δημοκρατίας.

Αυτό για το οποίο, όμως, μίλησα, ήταν για τις δικές μας ευθύνες, το πλαίσιο, τις αρχές των δικών μας κατευθύνσεων. Και εδώ χρειάζεται να έχουμε μια ουσιαστική ισορροπία μεταξύ του εσωτερικού διαλόγου, που είναι απαραίτητος, που είναι αναγκαίος, και είναι οξυγόνο για να μπορούμε να εξελισσόμαστε ως Κόμμα, ως Κίνημα, ως κοινωνία, και βεβαίως, από την άλλη μεριά, οι δημόσιες τοποθετήσεις μας στα Μέσα Ενημέρωσης.

Αυτό το οποίο ήθελα να τονίσω, και το τονίζω ξανά, είναι να αισθανθούμε και πάλι όλοι μας, ότι αυτό είναι το δικό μας Κίνημα. Είτε λόγω του ότι, ήμασταν στην Κυβέρνηση πολλά χρόνια, είτε λόγω του ότι, δεν λειτουργούσε το Κίνημά μας εσωτερικά, δεν υπήρχε ένας δημόσιος πολιτικός διάλογος για πολλούς λόγους, υπήρχε το αίσθημα ότι, ήμασταν ξένοι, πολλές φορές, σ’ αυτό το Κίνημα ή δεν συμμετείχαμε ουσιαστικά.

Μου θυμίζει λίγο, αυτό που βλέπουμε και στο δημόσιο πολλές φορές – όπου, παίρνω ένα παράδειγμα στο χώρο της παιδείας – ένας καθηγητής Ιατρικής, θέλει να είναι καθηγητής Ιατρικής γίνεται καθηγητής Ιατρικής, και μετά φεύγει από το πανεπιστήμιο, βάζει την ταμπέλα στο ιδιωτικό του ιατρείο ή έβαζε τουλάχιστον και στο ιδιωτικό του ιατρείο, και λέει «Καθηγητής Ιατρικής», για να μπορεί να έχει καλή πελατεία, και ξεχνάει, ουσιαστικά, ότι είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο.

Αυτό είναι που πρέπει να αποφύγουμε εμείς, σε σχέση με το Κίνημά μας. Εδώ είναι η εστία μας, εδώ είναι ο χώρος αντιπαράθεσης, δημοκρατικής σύνθεσης, εδώ μπορούμε να προσφέρουμε, αλλά και εδώ να αναδείξουμε την εναλλακτική μας πρόταση.

Πιστεύω, βεβαίως ότι, αυτή η νέα φάση, πρέπει να σηματοδοτηθεί από τις πρωτοβουλίες μας. Και οι πρωτοβουλίες μας θα αναληφθούν και στο δικό μου επίπεδο, αλλά και στο επίπεδο των Οργανώσεών μας, των διαφόρων Τομέων, ΚΤΕ, και της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας.

Έχουμε ένα νέο οργανωτικό σχήμα. Αν θέλετε, είναι και πρόσφατο, και στη Βουλή, με την ανανέωση προσώπων λόγω και των αλλαγών στα Όργανα, και τώρα, ουσιαστικά, δοκιμάζεται αυτή η δομή.

Ακούω πολλές φορές, ότι είναι πολύπλοκο, δύσκολο κλπ. Κάθε καινούργιο μπορεί να έχει τη δυσκολία του. Δεν το θεωρώ ιδιαίτερα πολύπλοκο, διότι για πρώτη φορά έχουμε μία σύνθεση όλων των πλευρών του Κινήματός μας μέσα στους Τομείς, του Κοινοβουλίου, του Κόμματος, των μαζικών χώρων, και αύριο – μεθαύριο και της κυβέρνησης, όπου θα μπορούμε να συνδιαμορφώνουμε, να συνθέτουμε απόψεις γύρω από τα τρέχοντα θέματα, αλλά και τις πιο μακροπρόθεσμες θέσεις μας.

Είναι, λοιπόν, απαραίτητο να λειτουργήσουν αυτοί οι Τομείς, για να κρίνουμε και να αξιολογήσουμε πόσο η δομή αυτή αποδίδει. Πιστεύω ότι, θα αποδώσει πολύ καλύτερα, αλλά πρέπει οπωσδήποτε να επενδύσουμε στη λειτουργία αυτών των δομών.

Πρέπει να αναδείξουμε το χώρο της Βουλής όλο και περισσότερο, και για λόγους δημοκρατίας, αλλά και διότι είναι το μετερίζι όπου πράγματι ο ελληνικός λαός θέλει να δει την αντιπολίτευση να καταθέτει απόψεις, και να κάνει έλεγχο στην κυβέρνηση.

Το καλοκαίρι αυτό είναι καλοκαίρι δουλειάς. Πιστεύω, ότι μετά από μια σειρά εσωτερικών διαδικασιών, περιμένει τώρα ο κόσμος να βγούμε όλο και πιο κοντά στα προβλήματα, στους αγώνες τους, αν είναι οι απεργίες, στις απεργίες, να ακούσουμε, δεν σημαίνει ότι, υιοθετούμε τα πάντα, να συμπαρασταθούμε, όμως, στον πόνο, στην αγωνία, στην ανασφάλεια που αισθάνεται, λόγω της πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας.

Αυτή η μεγάλη δημοκρατική ανατροπή, για την οποία μίλησε και η Ελπίδα, περιλαμβάνεται στις αποφάσεις του Συνεδρίου μας. Έχουμε ένα πλαίσιο θέσεων. Η επανάληψη της άποψης, ότι δεν έχουμε θέσεις, πιστεύω ότι, δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Έχουμε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο προτεραιοτήτων και θέσεων.

Μιλήσαμε για δημοκρατική ανατροπή και σε σχέση με το κράτος, την αποκέντρωση, το δημόσιο, την παιδεία, την καινοτομία, την απασχόληση, το σύστημα πρόνοιας, που θέλουμε να είναι πρόνοιας για τη συμμετοχή, και όχι για την περιθωριοποίηση, την βιώσιμη ανάπτυξη στην περιφέρεια, την ανάπτυξη που θα σπάει τη γραφειοκρατία, θα συμβάλλει στην ανταγωνιστικότητα, αλλά θα εγγυάται και την συνοχή. Αυτή η συζήτηση θα είναι ένα σημαντικό μέρος της δουλειάς μας από το Φθινόπωρο.

Αλλά και η θέση μας διεθνώς, στην Ευρωπαϊκή Ένωση κι σε όλο τον κόσμο. Και βεβαίως, στην πράξη μας, στον πολιτικό πολιτισμό, τον οποίον εμείς αναδεικνύουμε κοντά στον πολίτη, έναν πολιτισμό αλληλεγγύης, σεβασμού του πολίτη και διαλόγου, ώστε να ξέρει και να μπορεί ο πολίτης, να ακουμπά επάνω μας, να ξέρει ότι, είμαστε εδώ για να ακουμπήσει επάνω μας.

Τώρα υπάρχει αυτή η συζήτηση γύρω από το πρόγραμμά μας. Θέλω να πω δυο πράγματα γι’ αυτό το ζήτημα. Πρώτα απ’ όλα, θεωρώ πολύ θετικό, ότι πια έχει στραφεί η προσοχή όλων προς το ΠΑΣΟΚ, διότι αυτή είναι μία ακόμα απόδειξη, όχι μέσω των γκάλοπ, αλλά μια απόδειξη, ότι, πια, ο πολίτης έχει απελπιστεί ή εν πάση περιπτώσει απογοητευτεί, από την πορεία της Νέας Δημοκρατίας.

Το δεύτερο. Σ’ ό,τι αφορά την απαίτηση για πρόγραμμα τώρα, αυτή τη στιγμή, θέλω να τονίσω κάτι. Πρώτα απ’ όλα, πολλοί το είπαν και πολύ σωστά, να αναδείξουμε τη διαφορά μας με τη Νέα Δημοκρατία.

Κοιτάξτε, η διαφορά θα αναδειχθεί μέσα από την πρακτική μας, και αναδεικνύεται νομίζω, ότι είμαστε ένα διαφορετικό κόμμα, μια άλλη αντίληψη, μια άλλη φιλοσοφία πολιτικής. Είχαμε λόγω των πολλών ετών στην κυβέρνηση ταυτιστεί με το κράτος, με την κυβέρνηση, με μια λογική γραφειοκρατίας κλπ., αλλά νομίζω ότι, κρίνουμε ποια είναι η πραγματική μας φύση, η φιλοσοφία, αντίληψη, νοοτροπία μέσα απ’ αυτή την αναγέννηση που κάνουμε εσωτερικά.

Το άλλο στοιχείο ότι η Νέα Δημοκρατία έχει υιοθετήσει τα συνθήματά μας. Το έκανε, το κάνει, το συνεχίζει. Όμως, μετά από 15 μήνες είναι πολύ δύσκολο να κρύβεται πίσω από τα συνθήματά μας. Πριν από 15 μήνες μπορούσε. ?ρα, τώρα, υπάρχει πολύ μεγαλύτερη δυνατότητα να αναδείξουμε τις διαφορές μας στην ουσία.

Τρίτον, το πρόγραμμά μας θέλει προσοχή. Δεν μπορεί να γίνει μια εύκολη λύση μεταφοράς ευθύνης στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, της ευθύνης τη Νέας Δημοκρατίας για τη διαχείριση της χώρας.

Τέταρτον, η έλλειψη εσωτερικού διαλόγου για κάποια έτη. Αυτό φτιάχνουμε, φτιάχνουμε ένα Δήμο, με την αρχαία έννοια, μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Δεν είχαμε τη δυνατότητα να συζητήσουμε τις πιθανές διαφορετικές προσεγγίσεις και αντιλήψεις.

Η Νέα Δημοκρατία, ο κ. Καραμανλής, πώς το έλυσε; Ουσιαστικά ζήτησε όλοι να σιωπούν στα χρόνια της αντιπολίτευσης, για να φανεί, δήθεν, ότι υπάρχει μια ενιαία στάση συνοχή κλπ. Ε, φάνηκε αμέσως, την επόμενη μέρα των εκλογών, ότι είναι σκορποχώρι, είναι πλήρως σκορποχώρι.

Με το να επιβάλλεις δια ροπάλου, μια λογική τουλάχιστον αυτή είναι η αντίληψή μου, δεν θα γίνει ομογενοποίηση. Διότι μεθαύριο, χιλιάδες στελέχη, χιλιάδες άτομα, θα πρέπει να λειτουργήσουν καθημερινά στην κάθε τους θέση, και δεν μπορείς εσύ να «μικρομαναντζάρεις», όπως είναι η αγγλική λέξη, την κάθε κίνηση του κάθε στελέχους σου. Αυτή η φιλοσοφία πρέπει, να έχει συζητηθεί, να έχει διαφωτιστεί το κάθε στέλεχος από αυτήν την αντίληψη, να ξέρει ο καθένας ποιοι είναι οι στόχοι. Αυτή είναι η δουλειά μας σήμερα.

Έτσι, λοιπόν, αυτό το οποίο εμείς κάνουμε, είναι μια ομογενοποίηση, βάζοντας το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα γίνει ο διάλογος και η προσέγγιση των θεμάτων. Ένα στοιχείο, επίσης πολύ σημαντικό πιστεύω, είναι ότι, απαραίτητη για την εφαρμογή του όποιου προγράμματος είναι η συμμετοχή. Και αυτό είναι ένα, πιστεύω, νέο διακύβευμα της εποχής. Μιλάγαμε για συμμετοχή πριν από 30 χρόνια, όταν ιδρυθήκαμε, αλλά πιστεύω ότι, όσο προχωράμε σε μια πολύ πιο πολύπλοκη, πολύ πιο διαφοροποιημένη, εξελισσόμενη δυναμικά κοινωνία, χρειάζεται να δώσουμε τη δυνατότητα πρωτοβουλιών, να αναδείξουμε την προσωπικότητα ενός πολίτη, την ταυτότητα ενός πολίτη που συμμετέχει, παίρνει πρωτοβουλίες, σκέπτεται, αναλαμβάνει τις συνέπειες των αποφάσεων του, τις ευθύνες, το ρόλο του τον πραγματικό.

Να πω παραδείγματα. ΧΥΤΑ. Αν πάτε από τη μία στην άλλη Τοπική Αυτοδιοίκηση, θα έχετε τελείως διαφορετικές απόψεις. Δεν μπορεί αυτό το πρόβλημα να λυθεί χωρίς τη συμμετοχή και τη συζήτηση μέσα στις τοπικές κοινωνίες. Δεν θα λυθεί δια ροπάλου.

Κοινή Αγροτική Πολιτική, η νέα περιφερειακή ανάπτυξη. Πολύ μεγάλες αλλαγές για τον αγρότη, και πολύ σωστά είπε και ο Γιάννης Δριβελέγκας και άλλοι, ότι πρέπει να είμαστε ειλικρινείς, χωρίς περιστροφές, προς όφελος του αγρότη, να τον βοηθήσουμε, να είμαστε κοντά του. Με την ειλικρίνειά μας θα είμαστε κοντά του. Αλλά δεν μπορεί χωρίς τη δική του συμμετοχή, μόνο με υπουργικές αποφάσεις, να λυθούν τα ζητήματα αυτά.

Το ενεργειακό πρόβλημα. Θα έχουμε μπροστά μας ένα τεράστιο ενεργειακό πρόβλημα συν τω χρόνω. Προχθές, στη Σοσιαλιστική Διεθνή, είπε, πολύ σωστά, ο Φελίπε Γκονζάλες, ότι είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα που θα έχει η ανθρωπότητα τις επόμενες δεκαετίες.

Το 90% της ενέργειας το απορροφά Αμερική, Ευρώπη, Κίνα, 90%. Το άλλο 10% είναι για τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου. Μια τεράστια ανισότητα. Και θα εξαντληθούν οι πηγές. Άρα, λοιπόν, μιλάμε για προβλήματα τα οποία θέλουν συζήτηση. Πώς θα πάμε σε νέες μορφές, τι σημαίνει για την κατανάλωση, αυτή η εξέλιξη, τι σημαίνει για την οικονομία μας.

Αλλά και θέματα πιο οικεία, όπως είναι τα μη κρατικά ΑΕΙ, αυτή η συνεργασία δημόσιου – ιδιωτικού τομέα, πώς η πρόνοια από το να συντηρεί κάποιους που έχουν προβλήματα, βοηθάει στην ανάπτυξη. Όλα αυτά είναι θέματα που θέλουν τη συμμετοχή και τη συζήτηση.

Τέλος θέλω να πω – έχω πει και άλλες φορές αυτή τη ρήση – ότι δεν θα γίνω Καραμανλής. Κοιτάξτε, έχοντας όλοι μας εδώ μέσα, οι περισσότεροι εδώ μέσα, όπως και μεγάλος αριθμός στελεχών του Κινήματος, ζήσει σε κυβερνήσεις, δουλέψει σε κυβερνήσεις, δουλέψει κοντά σε πρωθυπουργούς, ξέρουμε και έχουμε συνείδηση των προβλημάτων της χώρας. Δεν είναι απλά προβλήματα.

Δεν είναι ο στόχος, απλώς, να έρθουμε στην εξουσία, και σίγουρα δεν είναι αυτός ο δικός μου προσωπικός στόχος. Αλλά να μπορέσουμε, έχοντας ως μέσο την Κυβέρνηση, να προσφέρουμε σ’ αυτό τον τόπο, με σημαντικές, σημαντικότατες τομές.

Και καλά είναι τα γκάλοπ, και προχωράνε θετικά για μας, αλλά ακόμα καλύτερη είναι η δική μας σοβαρή προετοιμασία, ώστε να είμαστε έτοιμοι όταν μας καλέσει ο ελληνικός λαός να κυβερνήσουμε αυτή τη χώρα.

Βεβαίως, υπάρχουν μεγάλα ιδεολογικά ερωτήματα τα οποία δεν είναι θέματα μόνο της Ελλάδας. Τα συζητούμε όλοι οι Σοσιαλιστές, σε πάρα πολλές περιοχές του κόσμου. Σε αυτή την πολύ έντονη ανταγωνιστική οικονομία, ποιος είναι το ρόλος του δημοσίου, ποιος είναι ο ρόλος του κράτους, ποιος είναι ο ρόλος της αγοράς και πώς εξυπηρετείται ο πολίτης.

Αλλά νομίζω, ότι εμείς έχουμε για τον πολίτη την πιο εξασφαλισμένη πρόταση. Δεν είναι ούτε η ασυδοσία της αγοράς, ούτε ο προστατευτισμός. Ένα όλος ο κόσμος έξω είναι αρνητικός, να κλειστούμε, να βάλουμε τείχη και να προστατευτούμε μεταξύ μας γιατί δεν είναι δυνατόν. Αυτό είναι μια ουτοπία, με την έννοια ότι, δεν υπάρχει αυτός τόπος, δεν υπάρχει περιοχή στη γη που να μην επηρεάζεται από τις διεθνείς εξελίξεις, πόσο μάλλον μια χώρα σαν την Ελλάδα, που είναι ενταγμένη σε μια περιοχή με πολλές εξελίξεις, και μάλιστα δυναμικά ενταγμένη.

Άρα, λοιπόν, η σχέση δημοσίου με τον ιδιωτικό τομέα είναι σημαντικό ζήτημα. Σωστά και ο Μανόλης ο Σκουλάκης, η Κατερίνα Περλεπέ, ο Έκτορας Νασιώκας και οι άλλοι που μίλησαν για τα θέματα της υγείας, είπαν ότι πρέπει να τονίσουμε εμείς, πως είναι άλλη η φιλοσοφία της Νέας Δημοκρατίας, η οποία προσπαθεί να υποβαθμίσει το δημόσιο τομέα, και διακατέχεται από έναν άλλου είδους κρατισμό. Δεν είμαστε εμείς κρατιστές.

Αλλά τι εννοούμε όταν το λέμε αυτό, διότι αυτό είναι και παρεξηγήσιμο. Τι σημαίνει; Εννοούμε, λοιπόν, τον κρατισμό της Νέας Δημοκρατίας, την ιδιοποίηση της εξουσίας, τον συγκεντρωτισμό και τη γραφειοκρατία, την έλλειψη διαφάνειας που φέρνουν αυτά, την έλλειψη κοινωνικής συναίνεσης, και ιδιαίτερα προς τον αδύναμο.

Η Νέα Δημοκρατία, αν θέλετε, το κράτος όπως έχει διαμορφωθεί στην Ελλάδα – το είπε και ο Ροβέρτος πολύ σωστά – έχει μια ιδιαιτερότητα. Το κράτος όπως έχει διαμορφωθεί έχει διαμορφωθεί, από τη Δεξιά. Το κράτος στην Ε.Ε. ήταν διαμορφωμένο από κοινωνικούς αγώνες της Αριστεράς, των σοσιαλιστών, του Εργατικού Κινήματος. Πριν από πάρα πολλά χρόνια, στη βιομηχανική περίοδο, ουσιαστικά στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.

Εμείς ήρθαμε να φτιάξουμε ένα σύστημα, να ξεκινήσουμε ένα σύστημα πρόνοιας, βέβαια, πάνω σε θεμέλια ενός κράτους που καθόλου δεν είχε σχέση με το κοινωνικό κράτος. ?ρα, δεν μπορούμε εμείς να ταυτίζουμε το κράτος το αυταρχικό, το συγκεντρωτικό, της διαφθοράς, των θαλασσοδανείων, της εξάρτησης του ιδιωτικού τομέα από ευνοιοκρατία ουσιαστικά, και όχι της υγιούς άμιλλας και του ανταγωνισμού, αυτό το κράτος, λοιπόν, με το σύγχρονο κράτος για το οποίο εμείς μιλάμε.

Βεβαίως, τα πολλά χρόνια που ήμασταν κυβέρνηση πολλοί προσπάθησαν, όπως και η Νέα Δημοκρατία, να μας ταυτίσουν με αυτό το αρνητικό στοιχείο του κράτους, που τελικά είναι γέννημα θρέμμα της ίδιας της Νέας Δημοκρατίας. Και βλέπουμε πόσο γρήγορα επανέρχεται στις ρίζες της η Νέα Δημοκρατία, μπαίνοντας και πάλι στην εξουσία.

Δεν είναι οι ρίζες μας αυτές. Πρέπει να αναδείξουμε ποιες είναι πραγματικά οι ρίζες μας. Ότι είναι το κράτος το αποκεντρωμένο, ότι είναι το κράτος που υπηρετεί τον πολίτη, ότι είναι το κράτος των σύγχρονων υπηρεσιών. Και βεβαίως, να δούμε και τις νέες έννοιες του κράτους πρόνοιας. Το κράτος πρόνοιας πριν από 20 χρόνια, έδινε επίδομα στον άνεργο, και πήγαινε σπίτι και καθόταν.

Δεν είναι αυτή η έννοια του κράτους πρόνοιας σήμερα. Σήμερα τον άνεργο τον χρηματοδοτείς να κάνεις κοινωνική υπηρεσία στον Δήμο, να μετεκπαιδευτεί, να δουλέψει ένα χρονικό διάστημα, να μάθει κάτι καινούριο για να μπει πιο ενεργά στην οικονομική ζωή της χώρας. Άρα, λοιπόν, το κράτος πρόνοιας έχει έναν διαφορετικό ρόλο, απ’ ότι είχε ακόμα και στο σοσιαλδημοκρατικό σύστημα, το σοσιαλιστικό ή το εργατικό Κίνημα, πριν από κάποιες δεκαετίες.

Το κράτος δεν είναι επιχείρηση. Το κράτος, όμως, μπορεί να ρυθμίζει. Έχει τεράστιες δυνατότητες. Και πιο αποτελεσματικό θα είναι το κράτος όταν θα αφήσει την επιχειρηματικότητα σε άλλους, και θα έρθει να ρυθμίσει τους κανόνες. Με τα εργαλεία που έχει. Με τους νόμους, με τις αποφάσεις, αλλά και με τα οικονομικά εργαλεία των κινήτρων τα οποία δημιουργεί, τον προϋπολογισμό που έχει.

Πάντα, όμως, έχουμε μια σημαντική διαφορά με τη Δεξιά. Ότι εμείς βάζουμε ως βασικό κριτήριο την προστασία του πολίτη, την ενεργοποίηση του πολίτη, την αξιοποίηση όλων, όχι ως θέση φιλοσοφική, απλώς, αλλά ως δική μας πεποίθηση, ότι η κοινωνική συνοχή και η συμμετοχή του πολίτη είναι το καλύτερο για την αναπτυξιακή μας πορεία, είναι το καλύτερο για την οικονομία, είναι το καλύτερο για τον πολιτισμό μας, είναι το καλύτερο για τη δυναμική μας συμμετοχή σ’ αυτή τη νέα εποχή. Άρα, λοιπόν, έχουμε μια τελείως διαφορετική λογική.

Πολλοί μίλησαν για το σκανδιναβικό μοντέλο ή το μοντέλο της Αγγλίας. Πράγματι, εδώ έχουμε μοντέλα που έχουν επικροτηθεί από την ίδια την κοινωνία. Πρόσφατα ο Μπλερ κέρδισε – όχι λόγω Ιράκ, αντιθέτως θα έχανε λόγω Ιράκ – αλλά λόγω της κοινωνικής του πολιτικής.

Και στη Σκανδιναβία, στις βόρειες χώρες όπως η Φιλανδία, είναι σαφές ότι, κατάφεραν να συνδυάσουν – δεν θα χρησιμοποιήσουμε εμείς μηχανιστικά τα μοντέλα αυτά – να συνδυάσουν την ανταγωνιστικότητα σε ένα πολύ δύσκολο διεθνές περιβάλλον, με ένα σύστημα κοινωνικής πρόνοιας και συνοχής, που κατάφερε να κρατάει τον πολίτη συμμέτοχο, να αισθάνεται ασφάλεια, να αισθάνεται σιγουριά.

Αλλά κάνανε σημαντικές αλλαγές, σημαντικές μεταρρυθμίσεις. Και συμφωνώ απόλυτα με το Ροβέρτο. Ο διάλογος είναι κομμάτι της μεταρρύθμισης. Το συνδικαλιστικό κίνημα δεν το βάζεις απέναντι. Το κάνεις συμμέτοχο σ’ αυτή την προσπάθεια.

Και σ’ αυτές τις χώρες, ιδιαίτερα στη Σκανδιναβία και στην Ιρλανδία, για την οποία μας μιλάει πολλές φορές ο κ. Καραμανλής, υπήρξε συναίνεση μέσα από διάλογο, όπου αποφασίσανε ποιος θα είναι ο στόχος, συμφωνήσανε ποιος θα είναι ο στόχος. Ξέρανε ότι, θα έχει δυσκολίες για να φτάσουν στο στόχο, αλλά ξέρανε ότι, θα φτάνανε σ’ αυτό το στόχο, και όλοι ξέρανε τι τους αναλογεί όταν φτάσουν αυτόν τον στόχο.

Αυτό μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να το κάνει. Δεν είναι στην κουλτούρα της Νέας Δημοκρατίας. Και ακριβώς η δομή την οποία εμείς διαμορφώνουμε, έχει όλες τις προϋποθέσεις, ώστε εμείς να ξεκινήσουμε – και πολύ σωστά είπαν κάποιοι – τον δικό μας εθνικό διάλογο, σε 3, 4, 5 τομείς. Τις δημοκρατικές μας ανατροπές, από την παιδεία μέχρι το κοινωνικό σύστημα, από το ασφαλιστικό μέχρι την οικονομία. Να κάνουμε τις πραγματικές μας τομές, διαμορφώνοντας, όμως, μια ευρύτερη κοινωνική συναίνεση.

Θέλω, όμως, να πω και κάτι ακόμα σε σχέση με τη Νέα Δημοκρατία, διότι υπάρχει και μια άλλη διαφοροποίηση που φαίνεται στη συντήρηση διεθνώς. Και νομίζω ότι, έχει μια σημασία, γιατί λόγω και των πολλών εξελίξεων και της ανασφάλειας, έχει σημασία ιδιαίτερα και για την Ελλάδα.

Πρώτα απ’ όλα, η Νέα Δημοκρατία, σε σχέση με τις έννοιες για τις οποίες μίλησαν αρκετοί, αντί να γράφει ιστορία, αντιγράφει και ξαναγράφει την ιστορία. Ασχολείται με το παρελθόν, και όχι με το μέλλον.

Δεύτερον, βαφτίζει ακόμα και προγράμματα δικά μας τα οποία θεωρεί θετικά, δικά της, και τους αλλάζει και ονομασίες ακόμα, για να δείξει ότι, είναι δικά της προγράμματα, προσπαθώντας παράλληλα, όμως, να απαξιώσει το δικό μας έργο.

Υιοθετεί συνθήματα δικά μας, μάλιστα και παλιότερων εποχών, χωρίς να καταλαβαίνει την πολιτική μας, χωρίς να μπορεί να παρακολουθήσει τις εξελίξεις τις οποίες παρακολουθούμε εμείς και ίσως – και αυτό ακόμα – περιμένει από εμάς και τις λύσεις.

Παίζει με τον πόνο του κόσμου, χρησιμοποιώντας έννοιες και αναδεικνύοντας προβλήματα που είναι υπαρκτά, όταν μιλά για το Δημόσιο, όταν μιλά για τον δημόσιο υπάλληλο, όταν μιλά για τη διαφάνεια, για τη διαφθορά, για τη διαπλοκή, όπως την ονομάζει, τα συμφέροντα, τον πατριωτισμό.

Όλα αυτά είναι πράγματα που συγκινούν. Αλλά υπάρχει μια διαφορά. Αυτοί παίζουν, για να συσπειρώσουν ψήφους και ψηφοφόρους προσωρινά, αλλά δεν υπηρετούν τις έννοιες αυτές πραγματικά. Κι εδώ, αυτό, υποβαθμίζει και υπονομεύει την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος.

Άρα, ένα πολύ βασικό στοιχείο δικό μας, δικός μας ρόλος, είναι να ξαναδώσουμε αξιοπιστία στο πολιτικό σύστημα, και να νοηματοδοτήσουμε και πάλι αυτές τις αξίες, να δώσουμε πάλι έννοια, νόημα, σ’ αυτές τις λέξεις. Αυτό θα γίνει και από την πρακτική μας, αλλά και από τις θέσεις μας.

Υπάρχει, όμως, και μια συντηρητική, θα έλεγα, ακόμα και φασίζουσα νοοτροπία που αναδεικνύεται σε διεθνές επίπεδο, όπου χωρίζουμε τον κόσμο στους καλούς και στους κακούς. Εμείς είμαστε της Νέας Δημοκρατίας – θα έλεγε ο Νεοδημοκράτης – εμείς είμαστε οι καλοί, ηθικολογούμε, και διατηρούμε εμείς έτσι το δικαίωμα, το προνόμιο, να ορίζουμε ποιοι είναι οι κακοί, και ποιοι είναι οι καλοί. Αυτό για μένα είναι αυταρχισμός.

Έτσι, λοιπόν, τη μια στιγμή ο κακός είναι ο επιχειρηματίας, την άλλη στιγμή είναι ο εργαζόμενος, την άλλη στιγμή είναι τα Μέσα Ενημέρωσης, την άλλη στιγμή είναι η Ε.Ε., την άλλη στιγμή είναι το ΠΑΣΟΚ, την άλλη στιγμή είναι η παγκοσμιοποίηση.

Ψάχνουν για εξιλαστήρια θύματα. Αυτή δεν είναι πολιτική. Ούτε συνοχή υπάρχει, ούτε συνέπεια, ούτε στρατηγική. Δημιουργούν αποδιοπομπαίους τράγους. Νομοτελειακά αυτό δημιουργεί την εναγώνια προσπάθειά τους συνεχώς να μεταθέτουν ευθύνες, αντί να αναλάβουν τις δικές τους, να μείνουν αλώβητοι.

Αλλά τα προβλήματα τρέχουν και ο κόσμος τα βλέπει. Αυτή η λογική εμπεριέχει και τη φαυλότητα. Η επέλαση του κράτους, η υποβάθμιση, η υπονόμευση και η καταστρατήγηση των αρχών και των θεσμών, η ευκαιριακή πολιτική – διότι εύκολα αλλάζουν πολιτικές ανάλογα με το συμφέρον τους, και ποιον θέλουν να βάλουν ως εχθρό – βεβαίως, δημιουργεί και προβλήματα για τον αδύναμο που δεν μπορεί να προστατευτεί.

Βοηθά, τελικά, συμφέροντα, υπηρετεί κατεστημένα. Καλλιεργεί ανασφάλεια και το αίσθημα της ανημπόριας, της έλλειψης ισχύος. Και επιτρέπει την αυθαιρεσία.

Απ’ την άλλη, η δική μας προοδευτική πολιτική, είναι η συμμετοχή. Είναι το δικαίωμα να δώσουμε το λόγο και τη δύναμη στον πολίτη. Εμείς δεν ψάχνουμε για εχθρούς, αφουγκραζόμαστε τα προβλήματα του πολίτη, συμπαραστεκόμαστε σε αγώνες δίκαιους, με αλληλεγγύη στους εργαζόμενους, διαφοροποιούμαστε όταν πρέπει, όπως τώρα με τον ΟΤΕ, και ενώνουμε τις δυνάμεις μας σε μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία για αλλαγές. Δεν καλλιεργούμε ψευδαισθήσεις. Μιλούμε με ειλικρίνεια.

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω δυο λόγια για τις εκλογές της Τοπικής και Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Είπαν μερικοί ότι θα είναι πρόκριμα. Θέλω, όμως, να πω γιατί είναι πρόκριμα. Είναι βασικά πρόκριμα για τομές και μεταρρυθμίσεις στη χώρα μας. Και νομίζω εκεί πρέπει να εστιάσουμε και εμείς την προσοχή μας.

Θα είναι η Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι αλλαγές στις δομές του κράτους, βασικό στοιχείο του προγράμματός μας στη νέα κυβέρνηση. Να πάμε σε μια αποκέντρωση, όπως σωστά και με πόνο μίλησε ο συνάδελφος Καϊσερλής. Μια αποκέντρωση που θα βοηθήσει ώστε οι υπηρεσίες να λειτουργούν σοβαρά σε τοπικό επίπεδο, να συμβάλλουν στην αναπτυξιακή πορεία της χώρας, αλλά να διασφαλίζουν τη δημοκρατία, τη λογοδοσία και τη συμμετοχή.

Οι έγκυρες επιλογές των υποψηφίων, διασφαλίζονται με την νέα επιτροπή την οποία έχουμε δημιουργήσει. Είναι ο Αλέκος ο Παπαδόπουλος – δεν ξέρω αν είναι εδώ αυτή τη στιγμή, εδώ είναι – ο οποίος έχει αναλάβει μια βαριά ευθύνη, και πρέπει να τον βοηθήσουμε, να του συμπαρασταθούμε. Δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό, τι πιέσεις θα έχει ο Αλέκος. Θέλω όχι απλώς την κατανόηση, αλλά τη συμπαράσταση σας, διότι οι επιλογές αυτές θα πρέπει να γίνουν με τρόπο, και αξιοκρατικό, και σε σχέση με τις μεταρρυθμίσεις που θέλουμε να κάνουμε, και με ευαισθησία στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας.

Και βεβαίως, οι προκριματικές εκλογές είναι μέρος, πια, του καταστατικού μας. Υπάρχει το περιθώριο αξιολόγησης για το που θα πρέπει να γίνουν. Βεβαίως, είναι ένα πολιτικό γεγονός οι Δημοτικές και Νομαρχιακές Εκλογές. Όχι ένα στενά κομματικό γεγονός, όμως, γιατί υπάρχουν και τοπικές συνθήκες συνεργασίας κ.ο.κ.

Σε ό,τι αφορά την Ανασυγκρότηση του Κινήματός μας, έχουμε κάνει έναν άθλο. Μπορεί να γίνεται σε μια περίοδο χαμηλού ενδιαφέροντος του πολίτη, και θα έλεγα μιας απόστασης απ’ την πολιτική, αλλά αν σκεφτείτε ότι, διπλασιάσαμε τα μέλη μας, ότι μέσα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα συγκροτήσαμε νέα όργανα, με νέο καταστατικό, με διαδικασίες πράγματι παραδειγματικές, νομίζω ότι, έχουμε συμβάλει όλοι σε μια πολύ μεγάλη αλλαγή.

Τέλειωσε η Ανασυγκρότηση εδώ; Σαφώς όχι. Τώρα έχουμε βάλει τις βάσεις. Βάσεις για να επιτρέψουμε και την πολιτική συζήτηση, και τη συμμετοχή, και βεβαίως, να ανοιχθούμε σε κοινωνικά στρώματα, όπως πολύ σωστά είπατε, τη νεολαία, να δούμε την αναμόρφωση του συνδικαλιστικού χώρου, να δούμε τα τοπικά προβλήματα, να βάλουμε νέες διαδικασίες επιμόρφωσης και έρευνας, και προπάντων την πολιτική συζήτηση.

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω δυο λόγια για τα θέματα της Κ.Ο. Συμφωνώ για το θέμα του κανονισμού, και αν υπάρχει η αίσθηση των προυχόντων και αξιωματούχων, αυτό πρέπει να το αντιμετωπίσουμε. Βεβαίως αυτό δεν αντιμετωπίζεται μόνο με τον κανονισμό. Θα έλεγα, είναι και μια αντίληψη που πρέπει εμείς να βοηθήσουμε να περάσει σε όλους.

Όλοι έχουν ίσα δικαιώματα, και δεν μπορεί να υπάρχουν αποκλεισμοί. Και ο διάλογος, όπως ήταν ανοιχτός σήμερα, έτσι πρέπει να είναι κάθε φορά. Πρέπει να συνεχίσουμε τις συνεδριάσεις της Κ.Ο., με επιμέρους θέματα, τα οποία έχουμε τονίσει ότι πρέπει να γίνουν. Το έχουμε κάνει σε μια περίπτωση για την Κοινή Αγροτική Πολιτική. Και σε άλλα θέματα θα πρέπει να το συνεχίσουμε.

Το Συντονιστικό – νομίζω το είπε ο Ανδρέας Μακρυπίδης σωστά – πρέπει να ενημερώνει τους υπόλοιπους συναδέλφους με κάποια διαδικασία, ώστε να μπορούν να έχουν την τακτική ενημέρωση για τα ευρύτερα θέματα, όπως και μέσα στους Τομείς, το ίδιο να γίνει απ’ τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου.

Έχουμε σημαντικό ρόλο να παίξουμε σε εθνικό επίπεδο, διαμόρφωσης θέσεων, διαβούλευσης, αλλά και σε τοπικό επίπεδο, νομίζω κάποιος το έθιξε, ανάδειξης και των τοπικών προβλημάτων. Αυτό νομίζω είναι, πια, πολύ σημαντικό, διότι και εκεί φαίνεται επιτόπου η συνέπεια ή ασυνέπεια της ΝΔ, τι είχε υποσχεθεί στο νομό, τι έχει κάνει.

Έχουμε τα νέα όργανα. Μίλησα γι’ αυτά. Πιστεύω ότι, έχουμε ένα διαφορετικό κόμμα πια, που δεν είναι το κόμμα της μίας και μόνο γραμμής. Είναι των βασικών αξιών και αρχών που όλοι μας υιοθετούμε, αλλά που δημιουργικά προσεγγίζουμε, με βασανιστικό τρόπο, και σοβαρό τρόπο, και νομίζω ότι, αυτό θα το εκτιμήσει ο ελληνικός λαός. Την καλύτερη λύση και την καλύτερη προσέγγιση.

Θέλω, όμως, να πω, ότι οι Τομείς και οι ΚΤΕ, θα πρέπει να έχουν αντανακλαστικά. Με ποια έννοια. Τώρα που θα λειτουργήσουν ακόμα περισσότερο, θα πρέπει να αναδεικνύουν τα επίμαχα ζητήματα. Τα επίμαχα ζητήματα είναι εκείνα τα οποία εσείς γνωρίζετε σε κάθε Τομέα. Παρακολουθείτε την κυβέρνηση, παρακολουθείτε τις εξελίξεις και γι’ αυτά πρέπει εσείς να χτυπάτε καμπανάκι.

Θέλω να πω και το εξής. Δεν είμαστε ο πολιτικός χώρος, που τα επίμαχα θέματα να τα βάζουμε στην άκρη, και να ασχολούμαστε με τα εύκολα. Τα επίμαχα είναι για μας αυτά που πρέπει να αναδεικνύουμε. Μπορεί να είναι και επίμαχα και μέσα στο χώρο μας. Μπορεί να έχουμε διαφορετικές απόψεις.

Ακόμα περισσότερο αυτά πρέπει να αναδείξουμε, για να μπορούμε να κάνουμε μια σοβαρή συζήτηση. Μερικές συζητήσεις μπορεί να έχουν μια εύκολη κατάληξη, μέσα απ’ τον Τομέα, μέσα απ’ τον ΚΤΕ. Άλλες συζητήσεις μπορεί να χρειαστούν πραγματικά, να πάμε σε έναν εθνικό διάλογο, εμείς ως κόμμα, διότι πραγματικά χρειάζεται μια ενημέρωση, συζήτηση, με την ελληνική κοινωνία.

Αυτά πρέπει να τα αξιολογήσουμε, και βεβαίως, είναι και θέμα του Πολιτικού Συμβουλίου και δικό μου, πολλές φορές αυτό να το κάνουμε. Όπως κάναμε τώρα με την Κοινή Αγροτική Πολιτική και την περιφερειακή ανάπτυξη, την αγροτική ανάπτυξη.

Κάποιοι μίλησαν για θεσμικές τομές στη Βουλή. Ο Πρόεδρος, ο σύντροφος Κακλαμάνης, είχε κάνει πολύ δουλειά, βεβαίως, προς αυτή την κατεύθυνση. Θα συμφωνήσω, όμως, ότι μπορεί να προχωρήσουμε και άλλο. Αλλά αυτή τη στιγμή ας αξιοποιήσουμε όλα τα περιθώρια του κανονισμού της Βουλής, για να πάρουμε πρωτοβουλίες σημαντικές ανάδειξης των θέσεών μας.

Και όπως είπα, και για τους καλοκαιρινούς μήνες, να δουλέψουμε σκληρά στην προετοιμασία μας. Είναι μήνες δουλειάς, βεβαίως, και ξεκούρασης, αλλά εμείς πρέπει να σηματοδοτήσουμε την επαφή μας με τη βάση, την επαφή μας με τις Οργανώσεις μας και την κοινωνία.

Ένα τελευταίο σημείο για την Κοινοβουλευτική Ομάδα. Ο Θόδωρος Κολιοπάνος νομίζω, αναφέρθηκε σε κάποια σημαντικά θέματα. Δεν θα συμφωνήσω με όλα. Σε ό,τι αφορά τα ποσοστά ή τα τηλέφωνα κλπ., νομίζω μπορεί να τα συζητήσει κανείς, δεν είμαι δογματικός επί των ποσοστών. Η σκέψη ήταν στις ψήφους να έχουμε διεύρυνση στη βάση και σύνθεση στο κέντρο. Αν μπορεί να γίνει και με άλλα ποσοστά, αυτά τα ποσοστά είχαμε και στο παρελθόν.

Αλλά σε ότι αφορά τα τηλέφωνα, νομίζω ότι, είναι μια τεχνική ανάγκη, όταν έχουμε έναν τηλεφωνικό κατάλογο που μπορεί να είναι κοντά 1 εκ. πολίτες. Θέλαμε να διασφαλίσουμε τη συμμετοχή όσων μπορούσαν σε αυτές τις διαδικασίες, να ενημερωθούν. Αν δεν θέλετε να ενημερώσουν τους βουλευτές, να τους παίρνουν τηλέφωνο, αυτό μπορούμε να το διασφαλίσουμε. Αλλά νομίζω είναι ένα μικρής σημασίας θέμα.

Όμως εξέφρασε έναν προβληματισμό, και νομίζω είναι σημαντικό να το απαντήσουμε. Εξέφρασε την άποψη, ότι υπάρχει ακόμη μια καχυποψία, ένας φόβος, μια έλλειψη συντροφικότητας, και ότι ίσως, και εγώ λειτουργώ μέσα από αυτό το κλίμα. Θέλω εδώ να είμαι ξεκάθαρος. Ξέρετε, έχω δουλέψει κοντά σε δυο πρωθυπουργούς, τυχαίνει να έχω μεγαλώσει και σε μια πολιτική οικογένεια, ξέρω τι σημαίνει και η ευκολία της κολακείας, ξέρω τι σημαίνει το να έρχεται ο ένας να σου διαβάλλει τον άλλον. Τα έχω ζήσει τόσο πολύ, που θα πρέπει να ξέρετε ότι, δεν είναι αυτά που με επηρεάζουν. Σε σχέση με εσάς δεν πρόκειται να με επηρεάσουν τα κουτσομπολιά. Δεν πρόκειται να με επηρεάσει το αν ήσασταν του τάδε και του τάδε κλπ. Δεν με ενδιαφέρουν.

Θέλω να ξέρετε ότι, εγώ θα κάνω τη συστηματική προσπάθεια πρώτα απ’ όλα να συνεχίσουμε να διαμορφώνουμε ένα κλίμα ενότητας, συντροφικότητας, ενός νέου πνεύματος συνεργασίας εδώ μέσα. Γι’ αυτό έχουμε βάλει καθαρούς κανόνες, διαδικασίες και λειτουργίες, και όλο περισσότερο αυτές θα εμπεδώνονται για να ξέρει ο καθένας, ότι αυτά θα λειτουργούν. Να ξέρετε ότι, εγώ θα προσπαθήσω, όσο μπορώ ανθρώπινα, να στηρίξω, ακριβώς, αυτές τις λειτουργίες και αυτούς τους κανόνες, ώστε να μην αισθάνεται κανένας ότι αδικείται για τον α ή β λόγο.

Δεύτερον, πολλοί από εσάς μπορεί να μην έχετε δουλέψει μαζί μου σε προσωπικό επίπεδο. Όσοι έχουν δουλέψει μαζί μου, ξέρουν ότι, δείχνω εμπιστοσύνη σε όλους. Θέλω να δείχνω εμπιστοσύνη στον καθένα, και να κριθεί από το έργο του. Δεν θα κριθεί από μια προκατάληψη, δεν πρόκειται να κρίνω κάποιον από μια προκατάληψη. Δεν με ενδιαφέρουν αυτά και σπάω τα ταμπού, σπάω τις προκαταλήψεις. Κρίνεται από το έργο του.

Θέλω επίσης να δώσω – όση γίνεται – δυνατότητα στον καθένα να μπορεί να αναδειχθεί, να δείξει ποιος είναι, και αν έχει και αδυναμίες να τον βοηθήσουμε με οποιονδήποτε τρόπο. Να δοκιμαστεί, να μάθει, να αποκτήσει εμπειρία. Επίσης, μπορεί να μην εκφράζομαι, πολλές φορές, με υψηλούς τόνους, αλλά αυτά τα οποία λέω, θέλω να ξέρετε ότι, τα πιστεύω και τα εφαρμόζω. Δεν είμαι άνθρωπος που θα πρέπει να ψάχνετε για εμένα, ότι ψάχνομαι και εγώ μέσα από προσωπικές κόντρες ή από υπονοούμενα και περιστροφές. Η δική μου συμβολή θα είναι ουσιαστική, και είναι μια ουσιαστική πιστεύω βοήθεια στη θεσμική λειτουργία του Κινήματός μας.

Θέλω, επίσης, να τονίσω ότι, η δική μου αξιολόγηση, των στελεχών, θα είναι πάντα όσο γίνεται αντικειμενική και αξιοκρατική. Πιστεύω, από την εμπειρία μου τους τελευταίους 15 μήνες, ότι έχουμε μια πάρα μα πάρα πολύ καλή Κοινοβουλευτική Ομάδα. Με τεράστιες δυνατότητες, με δικαίωμα όλων να συμμετέχουν. Πρέπει να έχουν το δικαίωμα όλοι, και αυτό θα το διασφαλίσω όσο γίνεται περισσότερο, χωρίς αποκλεισμούς, και με αυτή τη λογική πιστεύω ότι, εμείς έχουμε μια τελείως διαφορετική πολιτική κουλτούρα από τη λογική που φαίνεται κάθε μέρα από τη Νέα Δημοκρατία.

Πιστεύω ότι, αυτή η συζήτηση όπως έγινε σήμερα ήταν πάρα πολύ καλή. Όπως πάντα. Θα συνεχίσουμε αυτές τις συζητήσεις. Θα έχουμε, βεβαίως, μπροστά μας, τις επόμενες δυο εβδομάδες μάχες στο Κοινοβούλιο, στην Ολομέλεια, αλλά οι μάχες συνεχίζονται και στα καλοκαιρινά Τμήματα. Είμαι αισιόδοξος ότι, έχουμε μπει σε μια νέα φάση του Κινήματός μας, και σε μια νέα φάση για τη χώρα.

Σας ευχαριστώ πολύ.»

Διαβάστε επίσης