Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ας επιλέξουν οι πολίτες τον σοσιαλιστή υποψήφιο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής | Άρθρο | 17.10.2017

«Να ηττηθούν οι ιδέες και οι πρακτικές της συντήρησης» | Άρθρο στην εφημερίδα Τα Νέα 03.09.2018

Τοποθέτηση στην Επιτροπή της Βουλής για την ιατρική κάνναβη | 01.03.2018

Για το θάνατο του Τζαλάλ Ταλαμπανί | 03.10.2017

Γκουτέρες, Σάντσεθ και Παπανδρέου στη ΣΔ, στην έδρα του ΟΗΕ | Γραφείο Τύπου 14.07.2017

Επανεκλογή Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς | 03.03.2017

Για το θάνατο του Γιάννη Κουνέλλη | 18.02.2017

 

Η ομαλή και γνήσια επανένταξη είναι ο στόχος μας!

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών είναι «προ των πυλών» (26/6) και ο απολογισμός είναι επιεικώς θλιβερός. Τόσο ως προς την αδυναμία, και γιατί όχι την αρνησικυρία της Πολιτείας, να δράσει, όσο και στο επίπεδο της κοινωνικής αντίληψης, απέναντι σε μια μάστιγα την οποία οφείλουμε να δούμε με ανοικτά τα μάτια και όχι με υπεκφυγές και υποκρισίες

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους συνανθρώπους μας-χρήστες με κατανόηση και ανθρωπιά, να τους δείξουμε ότι σεβόμαστε την αδυναμία τους και έχουμε όλη την καλή διάθεση να τους στηρίξουμε, να ενισχύσουμε την προσπάθειά τους να απεξαρτηθούν. Απαιτείται μια εκστρατεία ευαισθητοποίησης της ελληνικής κοινωνίας, των φορέων, των πολιτών. Χρειάζεται η συνεργασία όλων των φορέων, της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης. Πρέπει η δράση να επεκταθεί ανά την επικράτεια δεδομένου ότι τα ναρκωτικά δεν έχουν εντοπιότητα και όλοι μας πρέπει να ευαισθητοποιήσουμε τους κοινωνικούς φορείς, την κοινωνία μας, για τον τρόπο αντιμετώπισης των εξαρτημένων ατόμων.

Η Πολιτεία οφείλει να προχωρήσει στην αναζήτηση αποτελεσματικών μεθόδων και πολιτικών για ένα πολύπλοκο κοινωνικό ζήτημα και αυτό είναι το ζήτημα των ναρκωτικών. Να ανοίξουμε διάλογο ώστε να φωτίσουμε αυτή την πολύ ουσιαστική δημόσια συζήτηση στις κοινωνίες μας, να διαπαιδαγωγήσουμε, τόσο τους πολιτικούς όσο και τους πολίτες, αλλά κυρίως τη νεολαία και έτσι να μπορέσουμε πιο αποτελεσματικά να πάρουμε αποφάσεις.

Βασικά ερωτήματα, που πρέπει να τεθούν σε διάλογο είναι η μείωση της ζήτησης, πρώτα από όλα, πώς μπορούμε να περιορίσουμε τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, κυρίως στη νεολαία. Δεύτερον είναι ο περιορισμός της βλάβης – αν δεν γίνεται απόλυτος περιορισμός της χρήσης, τουλάχιστον να περιορίσουμε τη βλάβη στην υγεία, να αποφύγουμε την περιθωριοποίηση του ανθρώπου, που έκανε ή κάνει χρήση ναρκωτικών ή ακόμα, αν βρίσκεται σε κατάσταση εξάρτησης. Και τρίτο βεβαίως τη μείωση της προσφοράς, της διακίνησης και εμπορίας παράνομων ουσιών κατά τέτοιο τρόπο που να πλήξουν πραγματικά το οργανωμένο έγκλημα και τους εγκληματικούς κύκλους, το παράνομο κέρδος, την τεράστια οικονομική δύναμη που δημιουργείται, τη σύνδεση του οργανωμένου εγκλήματος στη διακίνηση των ναρκωτικών και με άλλες μορφές οργανωμένου εγκλήματος, όπως είναι η διακίνηση ανθρώπων και όπλων, όπως είναι και η τρομοκρατία.

Ας σταθούμε σε ένα απολογισμό και ας μην ακούσουμε από τα «επίσημα χείλη», την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών, αυτονόητες ψευδεπίγραφες διακηρύξεις για το θέμα των ναρκωτικών.

Η Εθνική Στρατηγική για τα Ναρκωτικά, η οποία ανακοινώθηκε το 2006 και αφορά την περίοδο 2006-2012, η οποία και ουδέποτε υλοποιήθηκε, θεωρητικά στηρίζεται σε δύο πυλώνες προκειμένου να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα των ναρκωτικών, που είναι η μείωση της ζήτησης και η μείωση της προσφοράς ναρκωτικών ουσιών. Επίσης, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην πρόληψη και την καταπολέμηση του οργανωμένου εγκλήματος, καθώς και στην παρακολούθηση, την αξιολόγηση και την επιστημονική έρευνα του προβλήματος.

Η Εθνική Στρατηγική, ως ένα γενικότερο κείμενο αρχών και αξιών, αποτελεί τη βάση για το σχεδιασμό ενός ολοκληρωμένου Εθνικού Σχεδίου Δράσης (ΕΣΔ) για τα Ναρκωτικά. Μέσω του σχεδίου αυτού θα αναπτυχθεί ο επιχειρησιακός σχεδιασμός και ο αναγκαίος προγραμματισμός των δράσεων για την επιτυχή υλοποίηση των στόχων της Εθνικής Στρατηγικής (Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης 2006).

Το Δεκέμβριο του 2006 κατατέθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής η Έκθεση της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τη μελέτη και την αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών. Στην Έκθεση της Επιτροπής περιλαμβάνονται, πέραν των ήδη γνωστών, επιστημονικών και κοινωνικών απόψεων και αντιλήψεων, όλες οι πτυχές του προβλήματος σε διεθνές και, ιδίως, σε εθνικό επίπεδο (Διακομματική Κοινοβουλευτική Επιτροπή για τη μελέτη και αντιμετώπιση του προβλήματος των ναρκωτικών, 2006).

Τον Ιούνιο του 2007, εξαγγέλθηκε το προσχέδιο του Εθνικού Σχεδίου Δράσης και τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση των αρμόδιων για το ζήτημα των ναρκωτικών φορέων. Οι βασικοί επιχειρησιακοί στόχοι του Εθνικού Σχεδίου Δράσης είναι επτά:
• Η καθολική εξασφάλιση του δικαιώματος στη θεραπεία και η σταδιακή εξαφάνιση της λίστας
αναμονής.
• Η εύκολη πρόσβαση των πολιτών σε υπηρεσίες πρόληψης και ενημέρωσης.
• Η εξασφάλιση επιπλέον οικονομικών πόρων για προληπτική πολιτική.
• Η συνολική μείωση της ζήτησης εξαρτησιογόνων ουσιών.
• Η καταπολέμηση του κοινωνικού στιγματισμού και η κινητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών στη μάχη κατά της εξάρτησης.
• Η δημιουργία σταθερού πλαισίου συνεργασίας με όλους τους συναρμόδιους φορείς, τον κόσμο της παραγωγής και της εργασίας, για την κοινωνική επανένταξη των πρώην χρηστών.
• Η ανάδειξη της Ελλάδας σε διεθνές περιφερειακό κέντρο καινοτομίας και γνώσης για το ζήτημα της εξάρτησης.

Το προσχέδιο αναφέρεται σε δράσεις μείωσης της ζήτησης, με βασικό άξονα τη σταδιακή ενσωμάτωση του προγράμματος υποκατάστασης στο ΕΣΥ και τη μετονομασία του ΟΚΑΝΑ σε Εθνικό Κέντρο Απεξάρτησης. Όλα αυτά, από το σημείο α μέχρι το σημείο ω, έμειναν στα χαρτιά…

Διαβάστε τη σκιαγράφηση μας για τις Θεραπευτικές Κοινότητες και το σημαντικό έργο που καλούνται να υλοποιήσουν: Πολύ σωστά υπάρχει μια απαίτηση το πρόγραμμα μεθαδόνης να επεκταθεί, είναι σημαντικό, υπάρχει πολύς κόσμος ο οποίος θέλει να ενταχθεί στα προγράμματα αυτά. Δηλαδή αντί να ψάχνει έξω στο δρόμο για να πάρει τη δόση του, όπως λέγεται, να μπορεί να έρθει σε ένα κέντρο υγείας, σε ένα χώρο κρατικό, φυλαγμένο, προσεγμένο, με εργαζόμενους που γνωρίζουν τα προβλήματα και να μπορούν να τον βοηθήσουν, να του δώσουν το υποκατάστατο και παράλληλα να τον βοηθήσουν μήπως μπει σε πρόγραμμα αποθεραπείας, αποτοξίνωσης.

Οφείλουμε να βρούμε την δύναμη να σεβαστούμε την ανάγκη επιβίωσης συνανθρώπων μας όταν μάχονται να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της εξάρτησής τους από τα ναρκωτικά. Και όχι μόνο στα λόγια, αλλά να σταθούμε δίπλα τους στην προσπάθειά τους να βρουν τη διέξοδο, την «επιστροφή», τη επανένταξη, να τους ενθαρρύνουμε ψυχολογικά, να αποδείξουμε δηλαδή ότι τους στηρίζουμε χωρίς όρους, μειδιάματα και προκαταλήψεις. Εμείς πιστεύουμε και υποστηρίζουμε ολόθερμα κάθε προσπάθεια και κάθε κίνηση εύλογης αλληλεγγύης προς τους συνανθρώπους μας που υποφέρουν. Και πιστεύουμε ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε με σεβασμό την ανάγκη του συνανθρώπου μας για καθημερινή επιβίωση και να επιδεικνύουμε εύλογη ανθρωπιά και όχι σύνδρομα καταναγκαστικού στιγματισμού. Οι χρήστες νυν και πρώην είναι συνάνθρωποί μας κι έχουν την ίδια αν όχι περισσότερη ανάγκη με εμάς για ψυχολογική στήριξη, μιας και είναι ιδιαίτερα ευάλωτοι.

Είναι αναγκαίο να δείξουμε την ανθρωπιά μας κυρίως στην προσπάθειά των χρηστών για επανένταξη στο κοινωνικό σύνολο, να τους δώσουμε ίσες ευκαιρίες, να ενθαρρύνουμε την παραγωγικότητά τους, να τους εμπιστευτούμε ως παραγωγικές μονάδες σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής. Έτσι κι εκείνοι θα πάψουν να έχουν αισθήματα κατωτερότητας αλλά και να νιώθουν ότι τους αντιμετωπίζουμε ως «απόκληρους» ή «αποβράσματα», θα πάρουν θάρρος, θα πιστέψουν στις δυνάμεις τους, θα είναι λιγότερο επιρρεπείς στο να ξανακυλήσουν στο βόρβορο των ναρκωτικών. Με λίγα λόγια το θέμα είναι να συνδράμουμε όσο περισσότερο μπορούμε στην στήριξη των χρηστών μετά την διαδικασία της αποτοξίνωσης, να τους αγκαλιάσουμε σαν όλους τους υπόλοιπους πολίτες, γιατί όντως είναι σαν κι εμάς, να τους συμπαρασταθούμε στο νέο τους ξεκίνημα, έχοντας στο νου μας ότι το να ξεφύγει κάποιος από τα ναρκωτικά χρειάζεται ατελείωτα ψυχικά αποθέματα και είναι μια επίπονη διαδικασία, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά, για τον ίδιο αλλά και για το περιβάλλον του, οικογενειακό και κοινωνικό.

Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δώσουμε στους νεολαίους χρήστες, να τους ενθαρρύνουμε να παρακολουθήσουν προγράμματα απεξάρτησης αλλά και μετά να τους δώσουμε κίνητρα ώστε να εργαστούν ή να συνεχίσουν το σχολείο ή τις σπουδές τους που έχουν παρατήσει, περιπτώσεις που δεν είναι αμελητέες. Οφείλουμε να διαπαιδαγωγήσουμε τους νέους από το σχολείο κιόλας ώστε να μην αντιμετωπίζουν ρατσιστικά τους χρήστες, αλλά με συμπάθεια και συμπόνια, αν θέλουμε να γαλουχήσουμε μια νέα γενιά η οποία θα εντρυφήσει στο πρόβλημα της χρήσης ουσιών και θα προσπαθήσει να βρει τις ιδανικότερες λύσεις.

Ο κάθε πολίτης οφείλει να πιστεύει στην αξία του ανθρώπου, στον σεβασμό στον συνάνθρωπό του, στα ίσα δικαιώματα μεταξύ των ανθρώπων, ότι ο κάθε άνθρωπος οφείλει να έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει από τη μιζέρια και την απαξίωση, ιδιαίτερα εκείνη που του «επιβάλουν» προκατειλημμένα κοινωνικά πρότυπα.

Έχουμε να διαδραματίσουμε, ως πολίτες, ένα ρόλο, σεβόμενοι τον πολιτισμό που είναι κληρονομιά μας, σεβόμενοι όμως παράλληλα και την ανάγκη των άλλων. Δημιουργούμε έτσι ένα κοινό γνώμονα πολιτισμού, κοινές πανανθρώπινες αξίες σε ότι αφορά τον συνάνθρωπο μας στην ίδια μας τη χώρα. Έχουμε την δύναμη ως πολίτες πρωτίστως να σεβαστούμε τις ευάλωτες ομάδες, να σταθούμε αλληλέγγυοι στην προσπάθεια των, να τις στηρίξουμε στις ανάγκες των; Έχουμε την δύναμη να ξεφύγουμε από τον φόβο μπροστά στην διαφορετικότητα του άλλου; Για αυτό το μέλλον θα δράσουμε χέρι με χέρι, αλληλέγγυοι με πρώτιστο καθήκον και αγαθό να προσφέρουμε αλληλεγγύη και ανθρωπιά σε όσους έχουν ανάγκη. Ανάγκη στήριξης, προστασίας, συμμετοχής, ενσωμάτωσης για ένα βίο ειρηνικής επανένταξης έξω από κάθε μορφή εξαθλίωσης.

Ανεκτικότητα σημαίνει αλληλοκατανόηση και αλληλοσεβασμό, δεν είναι ένα ρευστό όριο που κανείς μπορεί να υπερβεί, στη βάση μιας συγκυρίας, εφήμερης ή μη. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ο σεβασμός του ανθρώπου, ενώνουν και βοηθούν την αλληλοκατανόηση και τον αμοιβαίο σεβασμό. Ξεπερνούν αισθήματα που διχάζουν, δαμάζουν τις έριδες και χαλυβδώνουν τη κοινωνία και πάνω από όλα εκφάνσεις απόρριψης που δεν έχουν θέση στη κοινωνία μας. Μην το ξεχνάμε το θέμα της χρήσης ναρκωτικών ουσιών δεν έχει σύνορα και η έξοδος από αυτά απαιτεί τη συνδρομή μας στην ομαλή ένταξη των συνανθρώπων μας σε μια καινούργια για αυτούς καθημερινότητα.

Διαβάστε επίσης