Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

«Όρος επιβίωσης, η οικοδόμηση μιας νέας, σύγχρονης δημοκρατίας» | Ομιλία 21.07.2019

Για τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Πάτρας | Δήλωση 15.07.2019

«Η καθημερινή ασφάλεια και ευημερία των πολιτών περνάει και από το περιβάλλον» | Δήλωση 14.07.2019

«Ο αγώνας που δίνουμε, είναι αγώνας για την ανασυγκρότηση της χώρας» | Δήλωση 27.06.2019

Παπανδρέου από το ΕΑΠ: «η δημιουργικότητα, η εξωστρέφεια και η καινοτομία, θα πρέπει να είναι ο οδηγός μας» | Δήλωση | 26.06.2019

Ο αποχαιρετισμός του Γιώργου Α. Παπανδρέου στο Ροβέρτο Σπυρόπουλο | 25.06.2019

«Με τον Γιάννη γιορτάζει μία Ελλάδα ευκαιριών, δημοκρατίας και ελευθερίας» | 25.06.2019

 

Η βία κατά των γυναικών μας αφορά όλους!

Σήμερα Δευτέρα 25/11 κινητοποιούμαστε όλοι στα πλαίσια της Παγκόσμιας Ημέρας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.

Όλοι οι προοδευτικοί άνθρωποι, το Γυναικείο Κίνημα, προβάλουμε και υποστηρίζουμε παραδόσεις, προοδευτικές, που απελευθερώνουν τη γυναίκα, που της δίνουν προοπτική, που της δίνουν φτερά για το μέλλον της, που της δίνουν φτερά για τα παιδιά της. Βάζουμε την γυναίκα στο επίκεντρο της προσοχής μας.

Η μεγάλη δύναμη για μια κοινωνία της ισότητας, της δημοκρατίας, μέσα στην οικογένεια, στη ζωή, στους χώρους δουλειάς, στην κοινωνική ζωή, στην πόλη, στη γειτονιά και στο χωριό είναι οι γυναίκες και οι νέοι. Ο ρόλος της γυναίκας, ο ρόλος των γυναικών, σ’ αυτή τη νέα προσπάθεια θα είναι αποφασιστικός και καταλυτικός. Μαζί, η γυναίκα, η μάνα, η αδελφή, η γιαγιά, η επιστήμονας, η επαγγελματίας, η επιχειρηματίας, η εργαζόμενη, μαζί με τον συναισθηματισμό αλλά και τον πραγματισμό της. Μαζί με το κουράγιο αλλά και το καθαρό βλέμμα της. Ένα βλέμμα που γνωρίζει καταστάσεις ζωής. Μαζί με την δύναμη της ψυχραιμίας και της θέλησης, που είναι η κινητήρια δύναμη, μια δύναμη αναγέννησης.

Violence 1Οι γυναίκες πιστεύουν και αγωνίζονται για την ειρήνη. Την ειρήνη που οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου επιδιώκουν, που θα μπορέσουν να εμπεδώσουν σε μια μόνιμη συνεργασία των λαών, ώστε το μέρισμα ειρήνης να επενδυθεί, όχι πια σε εξοπλισμούς, αλλά στην οικογένεια. Όμως το θέμα της βίας κατά των γυναικών παραμένει ένα σύνθετο πρόβλημα το οποίο πρέπει να μας κινητοποιεί σε όλες τις πτυχές του. Διαβάστε τις σχετικές αναφορές μας και το ειδικότερο πρόβλημα της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, που είναι και αυτό θέμα άσκησης βίας κατά των γυναικών:

* Θέατρο δρόμου για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών και Κοριτσιών στο κέντρο της Αθήνας διοργανώνει η Γενική Γραμματεία Ισότητας για τη Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών

«Περιλαμβάνει: Δύο παραστάσεις στην ΠλατείαΣυντάγματος, στις 10:00 και στις 12:00, δύο στην Πλατεία Αγίας Ειρήνης στις 14:00 και στις 16:00, μία στην Πλατεία Κεραμεικού στις 18:00 και μία στη Στοά City Link στην οδό Βουκουρεστίου στις 20:00. Η σκηνοθέτις Μαριάννα Κάλμπαρη έχει συνθέσει ένα μονόλογο 10 λεπτών, αντλώντας από αληθινές ιστορίες κακοποιημένων γυναικών, οι οποίες καλύπτουν όλο το φάσμα της βίας που ασκείται εις βάρος τους: ενδοοικογενειακή βία, σεξουαλική παρενόχληση, βιασμός, εμπορία ανθρώπων (trafficking) κ.ά. Η ηθοποιός Δώρα Σαμψώνα θα ερμηνεύσει αυτόν τον μονόλογο και θα πλαισιώνεται από νέους εθελοντές, αγόρια και κορίτσια, οι οποίοι θα μοιράζουν το ενημερωτικό υλικό της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων

Στόχος της συγκεκριμένης δράσης είναι η ευαισθητοποίηση του κοινού για το μείζον αυτό κοινωνικό ζήτημα καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η ενημέρωσή του για την ύπαρξη υποστηρικτικών δομών αντιμετώπισης της βίας. Κυρίως, όμως, στοχεύει στο να παροτρύνει τις γυναίκες θύματα βίας να ξεπεράσουν τον φόβο τους και να μιλήσουν, να ενημερωθούν για την ύπαρξη των δομών αυτών και να απευθυνθούν σε αυτές για να ζητήσουν βοήθεια.

Η βία και η κακοποίηση γυναικών έχουν πάρει διαστάσεις μάστιγας που δεν γνωρίζει κοινωνικούς, οικονομικούς ή πολιτισμικούς περιορισμούς. Απευθυνόμαστε σε εκείνες που υποφέρουν σιωπηλά γιατί δεν τολμούν να μιλήσουν. Τις καλούμε να πάψουν να σιωπούν. Η άσκηση βίας είναι έγκλημα και τιμωρείται σύμφωνα με τον Νόμο. Η ενδοοικογενειακή βία δεν αποτελεί ιδιωτική υπόθεση αλλά ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα.»

Η διακίνηση και η εμπορία ανθρώπων είναι μέρος του οργανωμένου εγκλήματος και αποτελεί μια σύγχρονη μορφή σκλαβιάς. Αν και είναι πολύ δύσκολο να υπολογιστεί ο πραγματικός αριθμός, εκτιμάται ότι μέχρι και 800.000 άνθρωποι διακινούνται κάθε χρόνο παγκοσμίως με σκοπό την εργασιακή ή σεξουαλική εκμετάλλευση, την αφαίρεση οργάνων και την εμπορία βρεφών για υιοθεσία.

Violence 2Σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ, η Ελλάδα είναι μία από τις βασικές χώρες όπου διακινούνται θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Τα θύματα προέρχονται κυρίως από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, των Βαλκανίων και της Αφρικής. Οι γυναίκες αυτές εγκλωβίζονται είτε κυριολεκτικά επειδή οι σωματέμποροι για παράδειγμα τις κρατούν κλειδωμένες σε σπίτια είτε με άλλα μέσα όπως η κατάσχεση των ταξιδιωτικών τους εγγράφων ή απειλές εναντίον τους ή των οικογενειών τους. Πολλές φορές εκτός από την ψυχολογική βία, υφίστανται σωματική βία και βασανιστήρια.

Παρόλο που είναι γενικά αποδεκτό ότι η διακίνηση και εμπορία γυναικών και κοριτσιών με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση έχει αυξηθεί πολύ τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, φαίνεται ότι τα θύματα δεν αντιμετωπίζονται πάντα ως τέτοια. Αντιθέτως, θεωρούνται συνυπεύθυνα για το γεγονός ότι διακινήθηκαν και για το ότι έπεσαν θύματα εκμετάλλευσης με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να μην έχουν πρόσβαση στην αρωγή και προστασία που δικαιούνται.

Η Ελλάδα με νόμο του 2002 θεωρεί την εμπορία ανθρώπων έγκλημα και προβλέπει ως και 10ετή φυλάκιση για τους σωματέμπορους. Ωστόσο, ελάχιστοι σωματέμποροι έχουν οδηγηθεί στη δικαιοσύνη και έχουν καταδικαστεί. Μέρος του προβλήματος είναι πως δεν υπάρχουν αρκετοί εκπαιδευμένοι αστυνομικοί, οι οποίοι να είναι ικανοί να αναγνωρίσουν τα θύματα εμπορίας. Αυτό είναι ορατό, κυρίως εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων, με αποτέλεσμα άγνωστος αριθμός γυναικών να έχει απελαθεί ως «λαθρομετανάστριες» και παράνομες πόρνες χωρίς ποτέ να διερευνηθεί αν στην πραγματικότητα είναι θύματα του οργανωμένου εγκλήματος. Η επιστροφή στη χώρα τους, συχνά δε λύνει το πρόβλημα για τις γυναίκες αυτές καθώς οι σωματέμποροι εξακολουθούν να τις εκβιάζουν και να τις απειλούν.

Επιπλέον, ακόμα και αν μια γυναίκα αναγνωριστεί ως θύμα σωματεμπορίας, δικαιούται προστασία και αποκατάσταση μόνο αν συμφωνήσει να συνεργαστεί με την αστυνομία για τη δίωξη των σωματεμπόρων. Δηλαδή, οι αρχές αντιμετωπίζουν τις διακινούμενες γυναίκες ως χρήσιμα εργαλεία για το ποινικό σύστημα και όχι ως θύματα που δικαιούνται αρωγή. Είναι λογικό ένα θύμα που προέρχεται από ένα τέτοιο περιβάλλον εκμετάλλευσης να φοβάται να στραφεί ενάντια στους εμπόρους και να μην εμπιστεύεται τις αρχές για την προστασία του.

Διαβάστε επίσης