Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ας επιλέξουν οι πολίτες τον σοσιαλιστή υποψήφιο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής | Άρθρο | 17.10.2017

«Να ηττηθούν οι ιδέες και οι πρακτικές της συντήρησης» | Άρθρο στην εφημερίδα Τα Νέα 03.09.2018

Τοποθέτηση στην Επιτροπή της Βουλής για την ιατρική κάνναβη | 01.03.2018

Για το θάνατο του Τζαλάλ Ταλαμπανί | 03.10.2017

Γκουτέρες, Σάντσεθ και Παπανδρέου στη ΣΔ, στην έδρα του ΟΗΕ | Γραφείο Τύπου 14.07.2017

Επανεκλογή Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς | 03.03.2017

Για το θάνατο του Γιάννη Κουνέλλη | 18.02.2017

 

Διάλογος πολιτισμών

Ο Διάλογος μεταξύ Πολιτισμών μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματικός με την Ολυμπιακή Εκεχειρία στην επίτευξη ειρήνης. Επιτρέπει να προσδιοριστούν οι προϋποθέσεις ανάπτυξης και ανάδειξης κοινών αξιών, αξίες στις οποίες θα δοθεί η δυνατότητα να στεεωθούν ως μέρος παγκοσμίων αξιών του ανθρώπου μέσα σε ένα πλαίσιο ευρέιας αντίληψης.

Είναι πάγια θέση του Γιώργου Α. Παπανδρέου ότι ο διαπολιτισμικός διάλογος είναι μία από τις ιδέες που υποστηρίζει το κiνημα για Ολυμπιακή Εκεχειρία. Ειδικότερα δε για την περιοχή της Μεσογείου, η οποία διαθέτει πολλούς πολιτισμούς. Στα πλαίσια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004 σχεδιάζονται διάφορες πρωτοβουλίες για διάλογο ανάμεσα σε αυτούς τους πολιτισμούς, όπως βέβαια μπορεί να γίνει και για όλον τον κόσμο. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας και, στη συνέχεια, οι Χειμερινοί του Τορίνο δίνουν την ευκαιρία να εστιαστεί ο διάλογος ανάμεσα στους πολιτισμούς της Μεσογείου.

Το βασικό στοιχείο που διαφοροποιεί τους λαούς, ο πολιτισμός τους, αναδεικνύεται ως η πιο σταθερή δίοδος επικοινωνίας. Μέσα στη ρευστότητα των κοινωνικών, πολιτικών και οικονομικών δομών, που επιφέρει η παγκοσμιοποίηση, προκαλώντας έτσι συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, ο πολιτισμός παραμένει το θεμελιακό μέσο ουσιαστικής επαφής και υπεισέρχεται άμεσα στη διαμόρφωση των σχέσεων μεταξύ των λαών της υφηλίου.

Κάθε λαός φέρει ευθύνη απέναντι στον πολιτισμό του, την ιστορική πορεία του και την εξέλιξη του γενικότερα. Έχουμε να διαδραμματίσουμε, ως λαοί και ως Έθνη, ένα ρόλο στην πορεία της ανθρωπότητας, σεβόμενοι τον πολιτισμό που είναι κληρονομιά μας, σεβόμενοι όμως παράλληλα και την διαφοετικότητα των πολτισμών των άλλων λαών. Δημιουργούμε έτσι ένα κοινό γνώμονα πολιτισμού, κοινές παναθρώπινες αξίες.

Πολιτισμός είναι μια πρόταση για το Μέλλον που διαθέτει τα στοιχεία της ποιότητας, της διάρκειας και της ικανότητας να υπερβεί το εφήμερο. Πρόταση που εκ των πραγμάτων εκπορεύεται από το παρόν και το παρελθόν και σχετίζεται άμεσα με τις κοινωνικές δομές και τις αξίες που ζωογονούν τη συλλογική μας ύπαρξη.

Αναζητώντας τις κοινά αποδεκτές αξίες του πολιτισμού, στόχος είναι οι διαφορετικότητες, αντί να αποτελούν πηγή σύγκρουσης, να οδηγήσουν στη δημιουργία ενός πνεύματος ευρείας αντίληψης και σεβασμού. Δηλαδή στην αποδοχή των και στην ειρηνική συνύπαρξη. Η αλληλοκατανόηση, ο αλληλοσεβασμός, η ειλικρινής επικοινωνία αποτελούν τα θεμελιώση συστατικά του υποστρώματος στο οποίο οφείλουν να στηρίζονται και να αναπτύσσονται οι κοινές αξίες του πολιτισμού.

Ο σεβασμός της διαφορετικότητας είναι συνάμα αξία, σκοπός και όριο. Είναι τα όριο, το σύνορο του σύγχρονου πολιτισμού. Είναι ο σκοπός μιας παγκόσμιας πολυπολιτιστικής κοινωνίας που θα εστιάζει στη διαφορετικότητα. Μιας δημοκρατικής και ειρηνικής κοινωνίας που στηρίζεται στον πλουραλισμό, την ανοχή και την ευρύτητα πνεύματος. Καθορίζει την ποιότητα της δημοκρατικής κοινωνίας που δεν θα βασίζεται στο απλοϊκό αξίωμα της απόλυτης υπεροχής της γνώμης της πλειοψηφίας, αλλά που θα εξασφαλίζει στις μειοψηφίες δίκαιη μεταχείριση και θα αποτρέπει κάθε κατάχρηση δεσπόζουσας θέσεως. Είναι οι αξίες της κατανόησης, ανοχής, αποδοχής και του διαλόγου. Η πολιτική σταματά εκεί. Ο αληλοσεβασμός είναι έξω από παζάρια. Η διπλωματία γίνεται μέσο για τη προάσπισή του, για την καταστολή της διγλωσσίας. Για να μεταβληθεί η μάχη εντυπώσεων σε μάχη ουσίας. Και σε αυτά τα πλαίσια ο Διάλογος των Πολιτισμών μπορεί να συνεισφέρει τα μέγιστα.

Η συγκυρία αναδεικνύει το ερώτημα, το στοίχημα, την πρόκληση της ιστορίας που οι λαοί, ειδικότερα της περιοχής μας, έχουμε μπροστά μας. Έχουμε την δύναμη ως λαοί, ως έθνη, ως πολιτισμοί να συνυπάρχουμε ειρηνικά; Εχουμε την δύναμη να συνεργαζόμαστε ειρηνικά προς όφελος όλων; Έχουμε την δύναμη να αναδεικνύουμε τον πλούτο των διαφορετικών μας πολιτισμών και παραδόσεων; Έχουμε την δύναμη να ξεφύγουμε από τον φόβο μπροστά στην διαφορετικότητα του άλλου. Έχουμε την δύναμη να δούμε αυτόν τον πλουραλισμό των πολιτισμών στην περιοχή μας ως πηγή έμπνευσης, δημιουργικότητας, καινοτομίας και συλλογικής μας δύναμης μπροστά στα σύγχρονα φαινόμενα; Έχουμε την δύναμη – η κοινή μας ιστορία να μην μας κρατά δέσμιους σε ανταγωνισμούς του παρελθόντος αλλά να μας απελευθερώνει – διδάσκοντάς μας για το πως καλύτερα θα συνεργαστούμε στο μέλλον. Για ακριβώς αυτό το μέλλον μπορούμε να ενώσουμε τις φωνές μας; Έχουμε λοιπόν την δύναμη – εμείς οι λαοί της περιοχής επιτέλους να γίνουμε κυρίαρχοι της δικιάς μας τύχης; Να μην χρειαζόμαστε, να μην επιτρέπουμε, έξωθεν πολιτικές παρεμβάσεις και στρατιωτικές επεμβάσεις;

Τότε και μόνο τότε, με την δύναμη του δικαίου, του σεβασμού και της ανοχής, στα πλαίσια ενός ισχυρού διαπολιτισμικού διαλόγου, η κάθε ανθρώπινη ψυχή, η κάθε μειονότητα, η κάθε γωνιά αυτής της περιοχής θα έχει την αξία της και την προστασία της εγγυημένη. Τότε θα μπορούμε να μιλάμε για μια Ανθρώπινη Ενότητα, Μεσογειακή, Βαλκανική που «θα εγγυάται την ισότητα όλων: λευκών και μαύρων, χριστιανών, μουσουλμάνων και εβραίων, από την Βοσνία μέχρι την Αραβία» όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο Ρήγας Φεραίος.

Ο πολιτισμός υπήρξε πάντα το ενοποιητικό στοιχείο της Μεσογείου. Ακόμη και σε περιόδους συγκρούσεων η ζωή στο ίδιο οικοσύστημα, η εγγύτητα των διαφόρων πολιτιστικών μορφών ακόμα και αυτών που θεωρητικά ήταν ανταγωνιστικές έδινε την δυνατότητα μιας ευρείας ανταλλαγής και μιας πολιτιστικής συνεύρεσης. Ακόμη και στις περιπτώσεις που η διαχωριστική γραμμή ήταν η διαφορετική θρησκεία, ο Χριστιανισμός και το Ισλάμ, ο διάλογος δεν σταματούσε και η ανταλλαγή ήταν παρούσα. Αναπτύσσεται όμως σήμερα μια απόπειρα χωρισμού σε κόσμους, Ισλάμ εναντίον Χριστιανισμού, Καθολικισμού εναντίον Ορθοδοξίας, Δύσης εναντίον «νέας Ανατολής», η οποία βασίζεται σε αυθαίρετες γενικεύσεις και αφαιρέσεις. Η απόπειρα αυτή πέρα από την επιβίωση των κύκλων που την υποστηρίζουν, χρησιμοποιείται και ως προκάλυμμα ρατσιστικών και ξενοφοβικών τάσεων που επιδιώκουν να «επιλύσουν» κοινωνικά προλήματα με τέτοια ιδεολογήματα.

Είναι αναγκαίο να αναπτυχθούν όλες εκείνες οι πρωτοβουλίες που θα αναδείξουν της πολιτιστική συνεύρεση των λαών της Μεσογείου, που θα προβάλλουν τα στοιχεία που τους ενώνουν και που είναι πολλά. Από την άλλη μεριά, θα πρέπει αυτές οι πρωτοβουλιες να αναδείξουν την διαφορετικότητα στην κουλτούρα των Μεσογειακών λαών σαν στοιχείο και αφετηρία ανοχής, δημιουργικότητας και όχι σαν αιτία σύγκρουσης και περιθωριοποίησης. Ο πολιτισμός είναι ένας τομέας όπου μπορούμε να τολμήσουμε, μπορούμε να πάμε πέρα από τις παραδεδομένες αρχές και σύνορα.

Ένας αναμφισβήτητος παράγοντας που υπεισέρχεται αποφασιστικά στη διαμόρφωση των συλλογικών ομών πάνω στις οποίες αναπτύσσεται ο πολιτισμός είναι οι πνευματικές επιδράσεις που σε σημαντικό βαθμό είναι θεολογικές. Σε όλες τις περιόδους η θρησκεία υπήρξε καθοριστικός παράγοντας στη διαμόρφωση και στη λειτουργία τωνω κοινωνιών. Ο υπέυθυνος πολτικός ή πνευματικός ηγέτης, ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε προσωπικές του πεποιθήσεις, οφείλει όχι μόνο να αναγνωρίσει αλλά και να σεβαστεί την ευαισθησία των λαών για την ελευθερία του θρησκευτικού τους αισθήματος, ιδιαίτερα σε μια σύγχρονη κοινωνία των πολιτών. Αυτό υπαγορεύεται από την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Αυτό κατοχυρώνεται με την αρχή της θρησκευτικής ελευθερίας σε όλα τα δημοκρατικά συντάγματα της εποχής μας. Αυτό επιτάσσει ο πολιτικός ρεαλισμός σε μια ευνοούμενη σύγχρονη δημοκρατική κοινωνία.

Διαβάστε επίσης