Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ομιλία στη συζήτηση του νομοσχέδιου του υπουργείου Παιδείας | 10.06.2020

Απότοκα Καραντίνας – Νέα πραγματικότητα: οπισθοδρόμηση ή αλλαγή | 04.06.2020

Mε αφορμή την Ελληνική Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρώπης | 30.05.2020

Το μέλλον της εργασίας – Πρωτομαγιά 2020 | 01.05.2020

Για την ορκωμοσία της Κατερίνας Σακελλαροπούλου στη θέση της Προέδρου της Δημοκρατίας | 13.03.2020

Ο Γ. Παπανδρέου από το Web Summit | 07.11.2019

 

Απάντηση του Πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου σε επίκαιρη ερώτηση του ΚΚΕ

Κυρία Παπαρήγα, αγαπητοί συνάδελφοι,

Η κυρία Παπαρήγα χρησιμοποίησε μια λέξη: «επικίνδυνη». Θα συμφωνήσω με τη λέξη «επικίνδυνη», αλλά όχι για την Κυβέρνηση. Επικίνδυνη ήταν η κατάσταση που παραλάβαμε, κυρία Παπαρήγα. Και πράγματι, μας έλαχε. Και εμείς, αναλαμβάνουμε την ευθύνη να αλλάξουμε τη χώρα και να φύγουμε από την κρίση, να φύγουμε από αυτή την επικίνδυνη κατάσταση. Αυτό κάναμε, αυτό κάνουμε και αυτό θα κάνουμε. Και δεν κάνουμε πίσω στις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται να κάνουμε, για να μπορέσει να υπάρξει σε αυτό τον τόπο ελπίδα, σιγουριά και ασφάλεια.

Και δεν υπάρχει μονοπώλιο στην ευαισθησία. Αυτά που κάνουμε, αυτή τη στιγμή, είναι ακριβώς για να διασφαλίσουμε σιγουριά και ασφάλεια, ειδικά στον εργαζόμενο, που σήμερα αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη απειλή, αυτή της ανεργίας. Σεβόμαστε και κάθε απεργία, και κάθε διαδήλωση, διότι πράγματι είναι το δικαίωμα του Ελληνικού λαού και των πολιτών της χώρας, να μπορούν να εκφράσουν ελεύθερα τις απαιτήσεις τους, τον πόνο τους, που πραγματικά κατανοούμε ότι είναι μεγάλος.

Αλλά εσείς περιγράφετε συμπτώματα, που δεν είναι αποτελέσματα της δικής μας πολιτικής. Είναι μια πραγματικότητα, που οφείλουμε να αλλάξουμε και να αφήσουμε πίσω. Μια αντιπαραγωγική οικονομία, με την οποία χαρακτηρίστηκε έτσι και το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας μας, για πολλά χρόνια, που δεν παράγει νέες, ποιοτικές και βιώσιμες θέσεις εργασίας, με αξιοπρεπείς αμοιβές και προοπτικές για το μέλλον.

Η παραγωγική μας βάση αποδυναμώθηκε κι αν δεν κάνουμε κάτι άμεσα για να το αναστρέψουμε αυτό, η κατάσταση, η οπισθοδρόμηση και η ύφεση θα μας τραβήξουν ακόμα πιο βαθιά. Αυτή είναι η αλήθεια κι έχουμε χρέος να λέμε την αλήθεια με ειλικρίνεια στον Ελληνικό λαό. Υπάρχει η αντιπαραγωγική οικονομία, που βασίστηκε σε μια κατανάλωση και, μάλιστα, σε μια υπερκατανάλωση ξένων προϊόντων. Αγοράζουμε και αγοράζαμε ξένα, ενώ δεν πωλούσαμε, ούτε στο εξωτερικό, ούτε στην εσωτερική αγορά, ελληνικά προϊόντα.

Υπάρχει αυτή η αντιπαραγωγική οικονομία, γιατί οι περισσότερες επιχειρήσεις δεν επένδυσαν στο ανθρώπινο δυναμικό, ούτε βέβαια και το εκπαιδευτικό μας σύστημα λειτούργησε έτσι, ώστε να δώσει τα απαραίτητα εφόδια για καινοτομίες, ποιότητα, αξία και επιχειρηματικότητα. Και βεβαίως, έχετε και εσείς ευθύνη κυρία Παπαρήγα, διότι εσείς, συνεχώς, στα Πανεπιστήμια και στα ΤΕΙ, λέτε ότι δεν έχουν καμία σχέση οι σπουδές με την παραγωγική διαδικασία.

Έχετε διαμορφώσει κι εσείς, με τους δικούς σας συνδικαλιστικούς φορείς, ένα τείχος μεταξύ της παραγωγικής διαδικασίας, της περιφερειακής ανάπτυξης και, βεβαίως, του εκπαιδευτικού συστήματος, κάτι το οποίο θεωρώ ότι είναι παράλογο και γι‘ αυτούς που θέλουν να λέγονται «μαρξιστές».

Βρεθήκαμε λοιπόν εμείς, ανάμεσα σε χώρες με φθηνό εργατικό δυναμικό, και σε άλλες με υψηλή ποιότητα στα προϊόντα τους. Κι επειδή δεν επενδύσαμε στην ποιότητα, έχουμε συρθεί στη φτήνια. Και αυτό πρέπει να ανατρέψουμε.

Και βεβαίως, βρισκόμαστε σ’ ένα δύσκολο διεθνές και ευρωπαϊκό περιβάλλον, όπου έχουμε μεγάλες μάχες να δώσουμε. Και αυτές τις μάχες, πρέπει να τις δώσουμε με καθαρό μέτωπο και έχοντας αντιμετωπίσει προβλήματα, αλλά και υποχρεώσεις, που έχουμε μπροστά μας, ώστε μεθαύριο, μια μεγάλη μάχη που θα δώσουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, να μπορούμε να τη δώσουμε – και αυτό κάνουμε – δείχνοντας την αξιοπιστία μας.

Και ένα μέρος της αξιοπιστίας μας, είναι ακριβώς να έχουμε λύσει σημαντικά θέματα, τα οποία εμείς θεωρούμε ότι πρέπει να λυθούν. Αυτή η κατάσταση, αν δεν αλλάξει, αφήνει τους νέους χωρίς προοπτική. Μια πραγματικότητα, που ωθεί τους νέους μας στον πειρασμό ή στην ανάγκη να αφήσουν τη χώρα και να μην επιστρέψουν σ’ αυτήν, μετά από τις σπουδές τους στο εξωτερικό.

Μιλήσατε για το εργασιακό πλαίσιο και είπατε για τον «εργασιακό μεσαίωνα». Μα υποκρίνεστε, νομίζω. Σήμερα, δεν υπάρχει εργασιακός μεσαίωνας στη χώρα μας; Είμαι σίγουρος, θα έχετε πάει στα μαγαζιά να ρωτήσετε τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Ρωτήστε τους εργαζομένους, ρωτήστε τους αν παίρνουν υπερωρίες, αν δουλεύουν βεβαίως υπερωρίες, αν παίρνουν τα λεφτά των υπερωριών, αν υπάρχει σιγουριά στη δουλειά τους.

Υπάρχουν θέματα εργασιακού μεσαίωνα, δυστυχώς, εδώ και πολλά χρόνια. Και ένας από τους λόγους, που είναι βασικός, όμως, για τον οποίο όλοι ευθυνόμαστε για τον εργασιακό μεσαίωνα, είναι ότι υπάρχουν διαφορετικοί τύποι, διαφορετικές ποιότητες – αν θέλετε – συνδικαλιστικής εκπροσώπησης. Τι σημαίνει αυτό: όταν εμείς ερχόμαστε στη Βουλή και ρυθμίζουμε και υπέρ-ρυθμίζουμε, αυτό βεβαίως βοηθά εκείνους που είναι καλά οργανωμένοι, τους συνδικαλιστές, που έχουν δυνατότητες να εκφραστούν και να κινητοποιηθούν, δεν βοηθά όμως τους άλλους, οι οποίοι δεν είναι οργανωμένοι και, βεβαίως, δεν εφαρμόζεται καν ο νόμος. Ουσιαστικά, αυτό φέρνει και την αναρχία, και τον εργασιακό μεσαίωνα.

Αυτό το οποίο εμείς κάνουμε σήμερα, είναι ακριβώς να εναρμονίσουμε μια πραγματικότητα, με τις εργασιακές υποχρεώσεις που υπάρχουν, μέσα βεβαίως και από τις επιχειρησιακές συμβάσεις. Η επιχειρησιακή σύμβαση δίνει μία σημαντική δυνατότητα και στον εργαζόμενο αυτών των μικρών επιχειρήσεων.

Προφανώς, δεν είναι το πώς ρυθμίζονται οι εργασιακές σχέσεις, όπως είπατε, αυτό που θα λύσει το πρόβλημα των ελλειμμάτων και των χρεών. Όμως, το κύριο μέλημά μας – και αυτό είναι που πρέπει εμείς να απαντήσουμε, αυτό είναι το δίλημμα κυρία Παπαρήγα – είναι να χτυπήσουμε την ανεργία, διότι μπροστά μας, όπως και με τις ΔΕΚΟ, όπως και με τις επιχειρήσεις στον ιδιωτικό τομέα, έχουμε μία επιλογή. Η επιλογή είναι απλή: ή θα σώσουμε τις θέσεις εργασίας, ή θα πιεστούν επιχειρήσεις να απολύσουν, ή ακόμα και να κλείσουν.

Εμείς έχουμε αποφασίσει ότι, πρώτο μέλημά μας, είναι η διατήρηση, η εξασφάλιση, ακόμα και η πρόσβαση των νέων στη δουλειά. Και όταν φτάσουμε στο τέλος αυτού του τούνελ, να μπορέσουμε να έχουμε τις μικρότερες απώλειες και, βεβαίως, όταν ξαναρχίσει η ανάπτυξη στη χώρα, να έχουν διατηρηθεί και εταιρείες, και θέσεις εργασίας.

Ναι, θα υπάρξουν κάποιες θυσίες. Αλλά είναι άλλο, αν χάσει κάποιος τη δουλειά του, γιατί μετά πολύ δύσκολα ξαναμπαίνει στην αγορά εργασίας, είναι άλλο αν κλείσει μια εταιρεία, που είναι πολύ δύσκολο να συσταθεί ξανά, και είναι άλλο, αν περάσει κανείς μια δύσκολη εποχή, αλλά αφού σταθεί στα πόδια του, να μπορέσει μετά, όχι μόνο να ορθοποδήσει, αλλά και να αναπληρώσει ένα χαμένο εισόδημα, ή μια χαμένη επιχειρηματικότητα και ένα κέρδος.

Αυτό κάνουμε και για τις ΔΕΚΟ, και αυτό θέλουμε να κάνουμε και για τον ιδιωτικό τομέα, ώστε να προστατεύσουμε, στο μέτρο του δυνατού, αυτές τις θέσεις εργασίας.

Δημιουργείται μεσαίωνας; Το αντίθετο. Με το νέο πλαίσιο, ούτε καταργούνται, ούτε αναιρούνται, ούτε υποβαθμίζονται οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις. Ούτε καταργείται ο κατώτατος μισθός, ούτε καθιερώνονται ελεύθερες απολύσεις, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι και, φυσικά, δεν μειώνονται γενικευμένα οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα.

Ενισχύεται η δυνατότητα διαπραγμάτευσης και σε επιχειρησιακό επίπεδο και, μόνο όταν υπογράφεται ειδική επιχειρησιακή σύμβαση, δεν εφαρμόζονται οι αντίστοιχες κλαδικές συμβάσεις. Δίνεται η δυνατότητα, ειδικά στις σημερινές δύσκολες οικονομικές συνθήκες, να υπάρξει μία από κοινού διευθέτηση εργοδότη και Σωματείου εργαζομένων, απέναντι στο δίλημμα: απολύσεις ή συγκράτηση μισθών.

Αλλά ακόμα περισσότερο, δίνεται και μία ευκαιρία μετεξέλιξης της εταιρείας και συνεργασίας εργαζομένων και εργοδοτών, για την ανασυγκρότηση των εταιρειών, για να μπορούν να είναι ανταγωνιστικές σε μια δύσκολη διεθνή οικονομική κατάσταση. Και αυτό γίνεται, ακριβώς για να προστατευτούν θέσεις εργασίας, για να μπορέσουν οι επιχειρήσεις να τις διατηρήσουν και να μην μείνουν άνθρωποι στο δρόμο, χωρίς δουλειά.

Επισημαίνω ιδιαίτερα ότι, καθίσταται ακριβώς – το είπατε κι εσείς, το υπαινιχθήκατε – καθοριστικός ο ρόλος των εργατικών Σωματείων και του συνδικαλισμού γενικότερα. Χρειάζεται η απαραίτητη σύμφωνη γνώμη τους σ’ αυτές τις συμβάσεις, γιατί αυτοί γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα μας ποια είναι τα πραγματικά προβλήματα της επιχείρησης.

Παράλληλα, μαζί μ’ αυτές τις αλλαγές που γίνονται – που πιστεύω ότι, εκείνοι που σήμερα, πράγματι, είναι απροστάτευτοι λόγω των υπέρ-ρυθμίσεων, θα έχουν την ευκαιρία πια να ενταχθούν σε ένα καθεστώς ευνομίας και δυνατότητας έκφρασης και διεκδικήσεων – αυτά θα πρέπει να συμπληρωθούν πρώτα απ’ όλα με την ενίσχυση της Επιθεώρησης Εργασίας, που πράγματι, σήμερα, δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε να λειτουργήσει.

Με ένα συνδικαλιστικό κίνημα, που κοιτάει τα προβλήματα και αυτών των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, των εργαζομένων στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, και όχι μόνο τις μεγάλες Ομοσπονδίες και ισχυρές Ενώσεις. Ένα δίκτυο ασφαλείας, για το οποίο δεν μπορώ να απαντήσω αυτή τη στιγμή, αλλά στη δευτερολογία μου, θα σας πω τι ακριβώς κάνουμε στο δίκτυο ασφαλείας για τους ανέργους. Και το είχαμε συζητήσει και σε προηγούμενη ερώτησή σας – την αναπτυξιακή πολιτική, που συνδυάζεται και με την παιδεία, και με τις αλλαγές εκεί, και με την καινοτομία. Και βεβαίως, μια ισχυρή ευρωπαϊκή πολιτική.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η πορεία της μετάβασης σε μια υγιή και ανταγωνιστική οικονομία δεν είναι εύκολη. Την χτίζουμε σιγά-σιγά. Θεωρούμε ότι το 2011 είναι το τελευταίο έτος της ύφεσης – αυτό διεκδικούμε, αν θέλετε, αυτό φιλοδοξούμε – για να μπορούμε να μπούμε ξανά στην ανάπτυξη.

Και εσείς κυρία Παπαρήγα, στις δικές σας επιχειρήσεις, την «ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ», τον «902», κάνατε και μειώσεις μισθών, και απολύσεις. Και έχετε πει εδώ, στη Βουλή, ότι το κάνατε γιατί είχατε μείωση κύκλου εργασιών και, στην περίπτωση αυτή, είπατε, «η λύση είναι να νοικοκυρέψεις τις εταιρείες αυτές».

Λοιπόν, αυτό είπατε εσείς, σε σχέση με τις δικές σας επιχειρήσεις αλλά, βεβαίως, δεν δίνετε το δικαίωμα σε κανέναν άλλο, να κάνει αυτό το νοικοκύρεμα, σε μία δύσκολη, πολύ δύσκολη κατάσταση.

Εμείς ευχόμαστε να νοικοκυρέψετε την «ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ» και τον «902». Αλλά θέλουμε να σας πούμε ότι, εμείς θα νοικοκυρέψουμε τη χώρα, κυρία Παπαρήγα, σε όφελος και της χώρας, και των πολιτών, και των εργαζομένων, και με την πρόνοια να μην χαθούν θέσεις εργασίας.

Ευχαριστώ πάρα πολύ.»

Δευτερολογία του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου σε Επίκαιρη Ερώτηση της Γενικής Γραμματέως του ΚΚΕ, Αλέκας Παπαρήγα

«Κυρίες και κύριοι, κυρία Παπαρήγα, δεν διαφωνούμε σε αυτό, βρισκόμαστε μέσα σε ένα δύσκολο διεθνές περιβάλλον, μέσα σε ένα περιβάλλον όπου, ναι, υπάρχουν και τα μονοπώλια, και τα ολιγοπώλια. Υπάρχει τεράστια αδικία, σε διεθνές επίπεδο. Υπάρχει αθέμιτος ανταγωνισμός, λόγω της φτηνής εργασίας σε χώρες που, πολλές φορές, δεν είναι καν δημοκρατικές και δεν έχουν καν συλλογικές συμβάσεις και συλλογικές διαπραγματεύσεις, ή συστήματα ασφαλιστικά και κοινωνικής πρόνοιας. Και όλα αυτά, τους δίνουν αθέμιτα μέσα, για να μπορούν να ανταγωνίζονται εμάς, που έχουμε κατακτήσει, πράγματι, με αγώνες και θυσίες, ένα σύστημα κοινωνικό, ένα σύστημα σταθερό, ένα σημαντικό σύστημα ανάπτυξης.

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε μπροστά μας μια πραγματικότητα. Και εγώ δεν σας λέω ότι είστε υπέρ-επαναστατικοί. Εγώ σας λέω ότι είστε συντηρητικοί διότι, ουσιαστικά, δεν βλέπετε πώς θα αντιμετωπίσουμε μια πραγματικότητα με τον καλύτερο και προοδευτικότερο τρόπο.

Βεβαίως, αν θέλετε να μιλήσουμε για παραδείσους, μπορώ να σας πω πολλά περισσότερα, ή για τις αδικίες του καπιταλιστικού συστήματος. Το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα που έχουμε την κρίση, τώρα που έχει το φάσμα της ανεργίας μπροστά του ένας νέος άνθρωπος ή ένας υπάλληλος.

Και βεβαίως, θα υπάρχουν διαφορές και στο εργατικό κίνημα. Αλλά όχι τόσο μεγάλες διαφορές, όχι τόσο μεγάλη αδικία. Όχι τόσο μεγάλη αδικία για εκείνους που δεν είναι οργανωμένοι, που δεν έχουν έκφραση, που δεν μπορούν να διαπραγματευτούν συλλογικά. Και εμείς, με αυτό το πλαίσιο, τους δίνουμε ένα δικαίωμα. Το δικαίωμα, πράγματι, να διαπραγματευτούν.

Γιατί ξέρετε τώρα πώς γίνεται η διαπραγμάτευση. Ο εργοδότης λέει σε κάθε υπάλληλο χωριστά, «εάν δεν δεχθείς αυτό που σου λέω, την άλλη μέρα έφυγες». Ενώ τώρα, εμείς λέμε ότι, συλλογικά, θα μπορεί να γίνεται η επιχειρησιακή σύμβαση.

Είναι ένα μέτρο που υπάρχει σε σύγχρονες, βόρειες χώρες, που έχουν και σωστά κοινωνικά συστήματα, τα οποία βεβαίως μπορούν να λειτουργήσουν άριστα, εφόσον υπάρχουν και οι προϋποθέσεις, εφόσον οι κοινωνικοί εταίροι και το συνδικαλιστικό κίνημα στέρξουν και βοηθήσουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Χαίρομαι βεβαίως γι’ αυτά που είπατε για την παιδεία – και εάν έκανα λάθος, να ζητήσω συγνώμη, αν δεν είναι η θέση σας – χαίρομαι όμως ιδιαίτερα, διότι άκουσα και δεν το είχα ξανακούσει, ότι θέλετε να συνδέσετε την εκπαίδευση με την παραγωγή.

Άρα, λοιπόν, να δούμε μεθαύριο και την σχετική σας παράταξη, την οποία βεβαίως καθοδηγείτε πολιτικά, όταν θα υπάρξουν ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες θα θέλουν να πάνε στα πανεπιστήμια και να ζητήσουν πληροφόρηση, έρευνα, καινοτομία, για να μπορέσουν να ανταγωνιστούν, για να μπορέσουν να διατηρηθούν θέσεις εργασίας, για να μπορεί να υπάρχει ανάπτυξη στην Περιφέρεια, εσείς θα στηρίξετε αυτή την προσπάθεια – αυτό καταλαβαίνω από τη σημερινή σας δήλωση. Και δεν θα βάλετε εσείς εμπόδια σε αυτή την προσπάθεια.

Συμφωνώ επίσης και με το θέμα της αντιμετώπισης των πελατειακών σχέσεων στο πανεπιστήμιο. Χαίρομαι και γι’ αυτό, διότι σημαίνει ότι στο μεγάλο διάλογο που κάνουμε για την παιδεία, πιθανώς, να βρούμε κοινό τόπο. Διότι θέλουμε να κάνουμε μεγάλες ανατροπές σ’ αυτή την πελατειακή νοοτροπία που υπάρχει μέσα στα πανεπιστήμια, ακόμα και σε σχέση με τις συνδικαλιστικές παρατάξεις – και δεν με ενδιαφέρει ποιαν αφορά.

Ούτε είναι οι μισθοί το αναπτυξιακό μας πρόβλημα. Διότι εμείς, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, διαπραγματευτήκαμε σκληρά, για να διατηρήσουμε και τον 13ο και τον 14ο μισθό στον ιδιωτικό τομέα. Είναι όμως ένα πρόβλημα η ποιότητα και χρειάζεται επένδυση στους νέους, αλλά και γενικότερα στους εργαζόμενους, στο ανθρώπινο δυναμικό, ώστε να μπορούμε να έχουμε προϊόντα ποιότητας. Και έχουμε τις δυνατότητες.

Προχθές, ήμουν σε μια συνάντηση των εξαγωγέων και όλοι συμφωνούσαν ότι έχουμε τεράστιες δυνατότητες, αλλά δεν τις έχουμε αξιοποιήσει. Έχουμε απαξιώσει τις δυνατότητές μας.

Στον αγροτικό τομέα, για παράδειγμα, ήταν ένας νέος επιχειρηματίας, ο οποίος, επιτέλους, αντί να πουλάει χύμα το λάδι στους Ιταλούς, κάνει τη μεταποίηση και το marketing και το design – για να χρησιμοποιήσουμε κάποιες λέξεις της πιάτσας, αγγλικές – για να μπορέσει πράγματι να είναι αυτή η επιχείρηση βιώσιμη και αναπτυξιακή, αλλά και για να δώσει δουλειές στον κόσμο.

Πέρα όμως από αυτό, επειδή περνάμε μια κρίση, θέλω για ένα λεπτό να αναφερθώ στις πολύ σημαντικές, ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης και στα κίνητρα που δημιουργούμε για νέες θέσεις εργασίας, που περιλαμβάνουν και μέτρα για την πάταξη της αδήλωτης εργασίας. Και βεβαίως, αυτό θα ενισχύσει και τα Ασφαλιστικά Ταμεία, αλλά και την ευνομία στην αγορά εργασίας.

Ο ΟΑΕΔ έχει πολύ συγκεκριμένα προγράμματα, ξεφεύγει από την παραδοσιακή λογική της παθητικής, επιδοματικής πολιτικής και πάει σε μια ενεργητική πολιτική. Και θέλω να τονίσω εδώ ότι, σε μια προηγούμενη ερώτησή σας κυρία Παπαρήγα, είχατε αναφερθεί στο θέμα της περίθαλψης, της υγείας και της ασφάλισης των ανέργων.

Σας είχα πει ότι είμαστε ανοιχτοί να κουβεντιάσουμε και να υιοθετήσουμε ακόμη και προτάσεις. Σήμερα, αυτή η Κυβέρνηση έχει υιοθετήσει αυτή την πρόταση και την εφαρμόζει. Όλοι οι άνεργοι, από εδώ και πέρα, θα έχουν περίθαλψη, υγεία και ασφάλιση. Αυτό είναι ένα δείγμα, μέσα σε μια κρίση, του τι μπορούμε να κάνουμε, όταν αξιοποιούμε σωστά τα χρήματα του Ελληνικού λαού.

Παράλληλα, όμως, κάνουμε και σημαντικές αλλαγές. Αναφέρομαι σε 23 επιμέρους προγράμματα, με 5 συγκεκριμένους στόχους: διατήρηση των θέσεων εργασίας, επαγγελματική εκπαίδευση, ένταξη και επανένταξη ανέργων στην αγορά εργασίας, προώθηση επιχειρηματικότητας ανέργων, απασχόληση ατόμων με αναπηρία και άλλων ευπαθών ομάδων, αρχική επαγγελματική εκπαίδευση των νέων – ένα πρόγραμμα 2,7 δις ευρώ.

Αυτά τα προγράμματα αφορούν συνολικά σε 794.000 ωφελούμενους και έχουν αποδώσει ήδη, σήμερα, με τη διατήρηση σχεδόν 200.000 θέσεων, τη διεύρυνση της εποχικής απασχόλησης στον τουρισμό με 35.000 θέσεις, τη διατήρηση 10.000 εποχικών υπαλλήλων σε μόνιμες θέσεις, καθώς και την ένταξη 43 ανέργων σε θέσεις εργασίας ή σε ευκαιρίες επιχειρηματικότητας.

Δεν θα σας αναλύσω λεπτομερώς όλες τις προσπάθειες που κάνουμε στον τομέα της αντιμετώπισης της ανεργίας, αλλά ο Αναπτυξιακός Νόμος, τον οποίο έχουμε καταθέσει αυτή τη στιγμή στη Βουλή, είναι ένα ακόμη δείγμα της νέας κατεύθυνσης που παίρνουμε, ακριβώς για να βγούμε από αυτό το τούνελ.

Είναι ένα δύσκολο τούνελ, αναγκαστικά, με θυσίες και με κόπο, αλλά είναι και ένα τούνελ, από το οποίο θα βγούμε ισχυρότεροι και με προοπτική – επιτέλους – βιώσιμης ανάπτυξης, πράσινης ανάπτυξης, περιφερειακής ανάπτυξης, ανταγωνιστικής ανάπτυξης. Έτσι, θα μπορέσουμε και να διατηρήσουμε θέσεις εργασίας, και να αυξήσουμε θέσεις εργασίας, αλλά βεβαίως και να υπάρξει ευμάρεια και αναπλήρωση των χαμένων εισοδημάτων – όσων υπάρξουν – στην επόμενη φάση της οικονομικής πορείας της χώρας.

Αυτή είναι η προσπάθειά μας. Και περιμένουμε, πράγματι, τη συνεργασία όλων, σε εποικοδομητικές προσπάθειες, σε μια δύσκολη, απαιτητική, αλλά και πιστεύω αισιόδοξη – εφόσον όλοι το θελήσουμε – πορεία της χώρας μας.

Ευχαριστώ.

Διαβάστε επίσης