Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (16 Ιουνίου 1952) είναι Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, πολιτικός, βουλευτής και πρώην πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (8 Φεβρουαρίου 2004 – 18 Μαρτίου 2012), ενώ διετέλεσε και 11ος πρωθυπουργός της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας (6 Οκτωβρίου 2009 – 11 Νοεμβρίου 2011), μετά τη νίκη του κόμματος στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου 2009.

Γιώργος Α. Παπανδρέου

Ας επιλέξουν οι πολίτες τον σοσιαλιστή υποψήφιο πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής | Άρθρο | 17.10.2017

«Να ηττηθούν οι ιδέες και οι πρακτικές της συντήρησης» | Άρθρο στην εφημερίδα Τα Νέα 03.09.2018

Τοποθέτηση στην Επιτροπή της Βουλής για την ιατρική κάνναβη | 01.03.2018

Για το θάνατο του Τζαλάλ Ταλαμπανί | 03.10.2017

Γκουτέρες, Σάντσεθ και Παπανδρέου στη ΣΔ, στην έδρα του ΟΗΕ | Γραφείο Τύπου 14.07.2017

Επανεκλογή Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς | 03.03.2017

Για το θάνατο του Γιάννη Κουνέλλη | 18.02.2017

 

Απάντηση του Πρωθυπουργού, Γιώργου Παπανδρέου σε επίκαιρη ερώτηση του ΛΑΟΣ

Κατ’ αρχήν, πριν απαντήσω στον κ. Καρατζαφέρη, θα ήθελα κ. Πρόεδρε να μου δώσετε λίγο χρόνο, για να αναφερθώ σε δύο θέματα.

Πρώτα απ’ όλα, θα ήθελα και εγώ, από αυτό το βήμα, να εκφράσω τα συλλυπητήριά μου για το θάνατο του Μιλτιάδη Έβερτ, πρώην Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας, με αγώνες, πράγματι, επί πολλά χρόνια εδώ, στο Κοινοβούλιο, ο οποίος σφράγισε με την παρουσία του την πολιτική ζωή του τόπου. Πέραν των ιδεολογικών μας διαφορών, είχα κι εγώ στενή συνεργασία μαζί του, όταν ήμουν Υπουργός Παιδείας, ιδιαίτερα σε δύο τομείς: στα θέματα της παιδείας, τα οποία και εκείνος αγαπούσε ιδιαίτερα, αλλά και στα θέματα της προώθησης της ελεύθερης ραδιοφωνίας.

Και πάλι, τα συλλυπητήριά μου στους οικείους του.

Θα ήθελα, αγαπητοί συνάδελφοι, να πω δυο λόγια και για την κατάσταση στην Αίγυπτο, πριν απαντήσω στον κ. Καρατζαφέρη. Ο δεσμός μας με την Αίγυπτο και τον περήφανο Αιγυπτιακό λαό είναι αδελφικός, είναι δεσμός φιλίας και εμπιστοσύνης. Και γι’ αυτό, μας προκαλεί ακόμα μεγαλύτερο πόνο, όταν βλέπουμε τη χώρα αυτή να βυθίζεται μέρα με τη μέρα στην αντιπαράθεση και τη σύγκρουση.

Είναι επείγον, είναι απαραίτητο η Αίγυπτος να βρει το δρόμο της, να ξεκινήσει μια ανοιχτή πολιτική διαδικασία, που θα μετατρέψει τα αυτονόητα αιτήματα του Αιγυπτιακού λαού σε εφαρμοσμένα δικαιώματα: περισσότερη ελευθερία, περισσότερη Δημοκρατία, ίσες ευκαιρίες, δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή και οικοδόμηση μιας νέας Αιγύπτου, που θα αποτελεί θετικό πρότυπο για ολόκληρο τον Αραβικό κόσμο, πιο σταθερή, πιο ισχυρή, πιο δημοκρατική.

Αυτό ζητά και η νέα γενιά της Αιγύπτου. Και είναι παρήγορο, αλλά αποτελεί και απόδειξη σε πολλούς, που υποστήριζαν την σύγκρουση των πολιτισμών, ότι δηλαδή δεν μπορούν να γεφυρωθούν οι διαφορές στις αξίες Δύσης – Ανατολής, Μουσουλμάνων – Χριστιανών, ότι η έννοια της Δημοκρατίας είναι μια έννοια οικουμενική, είναι μια έννοια που αγκαλιάζει οράματα και του Αραβικού, αλλά και των Μουσουλμανικών λαών.

Και η Αίγυπτος είναι η μεγαλύτερη αραβική χώρα, στρατηγικός εταίρος στη Μέση Ανατολή, πυλώνας σταθερότητας για την περιοχή μας. Είναι ανάγκη, λοιπόν, να βρει το βηματισμό της, για το λαό της, για την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή.

Κανείς δεν θα υπαγορεύσει στον Αιγυπτιακό λαό τι πρέπει να κάνει. Όλοι οφείλουν να σεβαστούν την κυριαρχία και την ανεξαρτησία της Αιγύπτου. Οφείλουν να σεβαστούν το στρατηγικό ρόλο και την ιστορία της. Η Αίγυπτος πρέπει να αποφασίσει μόνη της, οι φίλοι της, όμως, θα είναι δίπλα της σ’ αυτή την προσπάθεια.

Και βεβαίως, η δική της τύχη θα ορίσει και τη δική μας τύχη στην περιοχή. Γι’ αυτό, οι φίλοι έχουν υποχρέωση να της λένε την αλήθεια. Και η αλήθεια είναι ότι, αυτή τη στιγμή, πέρα από τις ηρωικές διαδηλώσεις των νέων στην πλατεία Ταχρίρ και τις πολιτικές διαπραγματεύσεις της Κυβέρνησης με την αντιπολίτευση, πέρα από τα διαγγέλματα, τη μεταφορά εξουσιών και την ανάγκη να αποφευχθεί με κάθε τρόπο η βία, ένα πράγμα θα καθορίσει τις εξελίξεις: η συνειδητοποίηση εκ μέρους όλων, ότι η αλλαγή είναι πραγματικότητα, ότι η μεταρρύθμιση έχει ήδη ξεκινήσει.

Ο δρόμος που οδήγησε το λαό στην πλατεία Ταχρίρ, δεν έχει επιστροφή. Οι πολιτικοί ηγέτες της Αιγύπτου, όλων των παρατάξεων, έχουν χρέος να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να δείξουν τόλμη και διάθεση συνδιαλλαγής και να απορρίψουν τη βία και τα πολιτικά παιχνίδια συσχετισμού δυνάμεων. Μια σύγκρουση με το λαό, θα είχε ολέθριες συνέπειες, όχι μόνο για την Αίγυπτο, αλλά για όλους μας στην περιοχή.

Πρέπει, λοιπόν, να βάλουν μπροστά το συμφέρον του συνόλου της Αιγύπτου και του Αιγυπτιακού λαού. Να μπορέσουν να κοιτάξουν τον Αιγυπτιακό λαό στα μάτια. Η Αίγυπτος αναγεννιέται και χρειάζεται ηγεσία να την καθοδηγήσει, ηγεσία που θα κριθεί από την ιστορία.

Στη νέα σελίδα της ιστορίας αυτής, της ιστορίας της Αιγύπτου, που ήδη γράφεται, ο χρόνος θα έχει δευτερεύουσα σημασία. Όμως, οι αποφάσεις των ηγετών θα είναι τεράστιας σημασίας και πρέπει να ληφθούν με πλήρη συναίσθηση, ότι η αλλαγή είναι εδώ. Ο Αιγυπτιακός λαός πρέπει να είναι βέβαιος ότι, η Ελλάδα και ο Ελληνικός λαός θα είναι στο πλάι τους, στο δρόμο αυτής της αλλαγής.

Τώρα, κ. Καρατζαφέρη, να έρθουμε στα δικά μας, παρότι και η Αίγυπτος κοντά μας είναι. Ποιος Έλληνας μπορεί να είναι υπερήφανος, ποια Ελληνίδα μπορεί να είναι υπερήφανη, ποιος σε αυτή την αίθουσα, από τους 300 της Βουλής, μπορεί να είναι υπερήφανος, όταν βλέπει να έρχονται κάθε τρίμηνο οι υπεύθυνοι της τρόικας, να μας ελέγχουν, να μας αξιολογούν αν πράξαμε σωστά, να εισηγούνται αν θα μας δώσουν την επόμενη δόση του δανείου και, μάλιστα, για θέματα που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα, για αλλαγές που θα έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και χρόνια;

Όμως, γι’ αυτή την εξάρτησή μας – στην περίπτωση αυτή, εξάρτηση για κάθε δόση του δανείου – καμία τρόικα δεν φταίει. Δεν έφταιξε η τρόικα που έφτασαν τα χρέη μας στα ύψη, που σχεδόν διπλασιάστηκαν τα τελευταία έξι χρόνια, επί Νέας Δημοκρατίας. Δεν έφταιξε η τρόικα που δεν υπήρχε διαφάνεια πουθενά στη διαχείριση των δημοσίων κονδυλίων, δεν έφταιξε για τις πελατειακές προσλήψεις και τη διόγκωση του Δημοσίου, ή για τα προβλήματά μας στην παιδεία, για τη χαμηλή της ποιότητα και για το κόστος της για τη μέση ελληνική οικογένεια, παρότι έχουμε δήθεν δωρεάν παιδεία.

Δεν έφταιξαν για τις μη ανταγωνιστικές ελληνικές επιχειρήσεις, που ενδιαφέρονταν απλώς να είναι κρατικοδίαιτες, αντί να ψάχνουν και έξω για αγορές. Δεν έφταιξαν, επειδή τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αξιοποιήθηκαν, για να δημιουργήσουμε σύγχρονη γεωργία και κτηνοτροφία. Δεν έφταιξε η τρόικα, που έκαναν πάρτι στην υγεία οι μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες, σε συνέργεια, δυστυχώς, με αρκετούς γιατρούς, σε βάρος των Ασφαλιστικών Ταμείων. Δεν έφταιξε, που έγιναν χαριστικές ρυθμίσεις σε βάρος των Ασφαλιστικών Ταμείων, προς όφελος των τραπεζιτών.

Και θα μπορούσα να συνεχίσω κ. Καρατζαφέρη, έναν ολόκληρο κατάλογο, που τον ξέρετε, τον ξέρουμε όλοι, για το τι έφταιξε σε αυτό τον τόπο. Ο τόπος, ειδικά τα τελευταία χρόνια, αφέθηκε στην ανομία, στη σπατάλη, στην κακοδιαχείριση και την ιδιοποίηση του πλούτου του Ελληνικού λαού, από παράγοντες και ισχυρούς.

Αλλάζουμε τη χώρα, όχι για να ωφεληθούν άλλοι, όχι για να ικανοποιηθούν οι Βρυξέλλες, αλλά για να απελευθερωθεί η Ελλάδα, για να ζήσει με ασφάλεια, για να ανοίξουν προοπτικές για κάθε Έλληνα και Ελληνίδα.

Και να τελειώνουμε και με τις συνωμοσίες, γιατί ξέρετε πολύ καλά κ. Καρατζαφέρη, ποιοι ήταν επί πεντέμισι χρόνια στην κυβέρνηση, ποιος μας έβαλε σε επιτήρηση. Ξέρετε τις ευθύνες του κ. Καραμανλή και της Νέας Δημοκρατίας.

Πατριωτικό, όμως, δεν είναι απλά να ψάχνουμε πού θα ρίξουμε τις ευθύνες, πατριωτικό είναι να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Και εμείς, δεν «λακίσαμε», δεν δραπετεύσαμε, δεν φοβηθήκαμε. Οι προηγούμενοι μας έφεραν την τρόικα, απλά έφυγαν νωρίς, για να μην διαχειριστούν τις συνέπειες των δικών τους πολιτικών. Αλλά θα έπρεπε κ. Καρατζαφέρη, να είχαν φύγει πολύ νωρίτερα.

Εμείς, αντιθέτως, εφαρμόζουμε πολιτικές που μας εξασφαλίζουν, ώστε να μην χρειάζονται ποτέ πια «τρόικες». Και γι’ αυτό, είμαι υπερήφανος και γι’ αυτή την Κυβέρνηση, και γι’ αυτή την Κοινοβουλευτική Ομάδα, του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος. Να μη χρειαστεί ποτέ πια η Ελλάδα δάνειες δυνάμεις, να στηριχθούμε επιτέλους στις δικές μας δυνάμεις. Και αυτή, είναι επιλογή που δεν μας την επιβάλλει κανείς, είναι επιλογή για βαθιές αλλαγές, όχι απλά για αποπληρωμή των χρεών μας. Βαθιές αλλαγές, για μια ισχυρή Ελλάδα.

Θέλω να μου πείτε σας παρακαλώ, αν θυμάστε, οι περισσότερες από τις μεταρρυθμίσεις που κάνουμε, ήταν στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ ή όχι; Και επίσης, να μου πείτε αν και γιατί διαφωνείτε με επιλογές, όπως είναι το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, το συμμάζεμα στο χώρο της υγείας ή η ηλεκτρονική συνταγογράφηση.

Αν διαφωνείτε με τη δυνατότητα που δίνουμε στους ασφαλισμένους, να μην εξαρτώνται από κανέναν μεσάζοντα για να τους δει ένας γιατρός και να μην περιμένουν στις ουρές. Αν διαφωνείτε με το νέο φορολογικό καθεστώς, που διανέμει δίκαια τα βάρη και μειώνει τους φόρους για τα μικρά και μεσαία εισοδήματα. Αν διαφωνείτε με τη μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό σύστημα, που δίνει μία πραγματική προοπτική στους νέους, στα παιδιά μας, στη νέα γενιά, ώστε να έχουν δικαιώματα και να αντιμετωπίσουν τη ζωή, χωρίς το φόβο της μη ασφάλισης ή σύνταξης ή προστασίας από την Πολιτεία.

Αυτά ήταν αναγκαία για τη χώρα, όπως και το γενικότερο συμμάζεμα στο κράτος, μαζί με τον περιορισμό της γραφειοκρατίας, με νόμους που απλουστεύουν τις διαδικασίες και με επενδύσεις. Και όλα αυτά, τα λέω για να σταματήσει η λογική μιας κοροϊδίας και ενός λαϊκισμού, που πετάει τη μπάλα στην κερκίδα. Όλα αυτά και πολλά ακόμα έχουμε καταφέρει μέχρι στιγμής ως Κυβέρνηση, με τη συνδρομή βεβαίως και τις θυσίες του Ελληνικού λαού.

Δεν είναι εύκολο, όχι επειδή μας το επέβαλε η τρόικα, αλλά επειδή ένα κράτος που ευνοεί τις ανισότητες με μισθούς και συντάξεις, που ενισχύει την αδικία υπέρ των αδύναμων και χρηματοδοτεί αθέμιτα προνόμια και παθητικές πολιτικές πρόνοιας, αυτό το κράτος είναι πράγματι καταδικασμένο.

Αλλά για να μη μένουμε στις έξωθεν απειλές, ας δούμε τελικά και ας αναγνωρίσουμε όλοι ότι, αυτά που πρέπει να αλλάξουν, είναι αυτά μέσα στη χώρα μας. Εδώ όπου βρισκόμαστε, μπροστά στις ευθύνες μας, και ο καθένας ανάλογα με το ρόλο του. Εμείς τις αναλαμβάνουμε και περιμένουμε όλοι σε αυτή την αίθουσα να τις αναλάβουν.

Μιλάτε για την Ευρώπη. Τι εκχωρήσαμε ακριβώς στην Ευρώπη, όταν η Ευρώπη στάθηκε, έστω και διστακτικά στην αρχή, αλλά στάθηκε στο πλευρό μας, για να μην χρεοκοπήσουμε – και μάλιστα, εκτός των όρων που προέβλεπε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, που απαγορεύει ρητά αυτή την υποστήριξη – με το μεγαλύτερο δάνειο που υπήρξε ποτέ;

Ή μήπως δεν είμαστε εμείς, η πλειοψηφία των ελληνικών κομμάτων, που θέλει μια ισχυρή Ευρώπη, μια Ευρώπη στην οποία, ναι, θα εκχωρούμε όλοι αρμοδιότητες – όχι οι Έλληνες, όλοι, Γερμανοί, Γάλλοι, Ολλανδοί, Ισπανοί, Πολωνοί – σε συλλογικά ευρωπαϊκά όργανα, που λειτουργούν με δημοκρατικές διαδικασίες;

Όργανα, στα οποία συμμετέχουμε με φωνή δυνατή, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Διότι δεν ακούσαμε φωνή επί Νέας Δημοκρατίας, ενώ εμείς, και εγώ, προσωπικά, έδωσα μάχη για να μην καταργηθεί, διότι ήταν πρόταση, πράγματι, της κυρίας Μέρκελ και άλλων, να καταργηθεί το δικαίωμα ψήφου, ως κύρωση για τις χώρες που δεν συμμορφώνονται σε ό,τι αφορά τα χρέη και τα ελλείμματά τους. Και δεν πέρασε αυτό, κ. Καρατζαφέρη.

Αλλά γιατί εκχωρούμε εξουσίες; Και αυτό, το έκανε η κάθε χώρα, από τη στιγμή που έγινε μέλος αυτής της οικογένειας. Διότι πιστεύουμε στην ισχύ εν τη ενώσει, γιατί μιλάτε για το τέλος του κράτους-έθνους κ. Καρατζαφέρη. Ποιος απειλεί την κυριαρχία μας, ή ακόμα και τη δυνατότητά μας να ανταποκριθούμε, μπροστά στους άγριους ανέμους της παγκοσμιοποίησης;

Μια παγκοσμιοποίηση, όπου χρήματα και εξουσίες έχουν φύγει από τα κράτη, κυριολεκτικά έχουν φύγει από τα κράτη, και έχουν πάει σε χέρια λίγων και ισχυρών στον κόσμο, όχι στις Βρυξέλλες, όχι στην Commission, αλλά σε ισχυρούς, που δεν γνωρίζουν σύνορα. Δεν μας απειλούν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, αντιθέτως, μας δίνουν τη δυνατότητα να αντισταθούμε σε αυτή την υπερσυγκέντρωση εξουσιών, αλλά και να αλλάξουμε τα πράγματα διεθνώς.

Βεβαίως, αν δεν είχαμε μια τόσο συντηρητική Ευρώπη, θα ήταν μια Ευρώπη – είμαι σίγουρος – που θα είχε περισσότερη βούληση για αλλαγές, σε ένα διεθνές οικονομικό σύστημα με τεράστιες αδικίες.

Αλλά νομίζετε ότι μόνοι μας θα αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή; Παίρνω ένα παράδειγμα. Νομίζετε ότι μπορούμε να σταματήσουμε την κλιματική αλλαγή στα σύνορά μας; Νομίζετε ότι μόνοι μας, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την οικονομική κρίση; Θα κλείναμε τα σύνορά μας και θα έφευγε;

Θέλουμε ή δεν θέλουμε κοινή αμυντική πολιτική, να υπάρχει κοινή προστασία των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων; Δεν είναι επιδίωξη αυτού του Κοινοβουλίου, νομίζω σχεδόν του συνόλου του Κοινοβουλίου αυτού, διαχρονικά, κάτι που καταφέραμε, ως αρχή τουλάχιστον, στη Συνθήκη της Λισσαβόνας, επί δικών μας ημερών;

Θέλουμε, ναι ή όχι, την εσωτερική αναδιανομή από τους πλουσιότερους στους φτωχότερους, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Κάτι που, σε ένα βαθμό, κατάφεραν οι δικές μας Κυβερνήσεις, με τα Ταμεία Συνοχής. Θέλουμε, ναι ή όχι, κοινά σύνορα, που φυλάσσονται, για να μη γίνεται εμπόριο μεταναστών από αδίστακτους λαθρεμπόρους;

Θέλουμε, ναι ή όχι, τη FRONTEX, να βοηθά σήμερα στα δικά μας και, αύριο, στα σύνορα κάποιου άλλου κράτους; Ή είμαστε τόσο μάγκες, που θα έρθουν να μας βοηθήσουν και εμείς δεν θα έχουμε καμία κοινή υποχρέωση, αλλά μόνο θα παίρνουμε;

Θέλουμε μία κοινή οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης, ναι ή όχι; Παραδείγματος χάρη, θέλουμε να υπονομεύουν άλλες χώρες τη δικιά μας ανταγωνιστικότητα, με απαράδεκτα χαμηλές φορολογίες σε σχέση με τη δική μας;

Βέβαια, το θέμα είναι ποια θα είναι η οικονομική διακυβέρνηση, και εδώ θα συμφωνήσω μαζί σας, κ. Καρατζαφέρη. Ποιοι είναι οι στόχοι; Ποιο το πλαίσιο; Να χρησιμοποιήσω τα λόγια του κ. Γιούνκερ: «το μωρό, ακόμα δεν έχει γεννηθεί, για να του δώσουμε όνομα».

Δεν κατατέθηκαν καν προτάσεις, ούτε ένα γραπτό πλαίσιο στο προηγούμενο Συμβούλιο. Όχι, δεν κατέθεσε η Γερμανία και η Γαλλία πρόταση, αλλά πέρα από όσα έχουν ακουστεί – και τονίζω τη λέξη «ακουστεί» – έχουμε και τις δικές μας προτάσεις. Η δική μας παράταξη έχει και παράδοση, και παρόν στους αγώνες για μια Ευρώπη πιο προοδευτική, πιο κοινωνική, πιο πράσινη, πιο συνεκτική, πιο ισχυρή στο διεθνή ορίζοντα. Αυτή την Ευρώπη διεκδικούμε.

Να είστε σίγουροι – η παράταξή σας, κ. Καρατζαφέρη, του ΛΑΟΣ – ότι αυτή την Ευρώπη διεκδικούμε. Και αυτό, δεν μας το επιβάλλει κανείς άλλος, εκτός από την πολιτική μας συνείδηση και το συμφέρον του Ελληνικού λαού. Ευχαριστώ.»

Δευτερολογία του Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Επίκαιρη Ερώτηση του Προέδρου του ΛΑΟΣ, Γιώργου Καρατζαφέρη

«Ευχαριστώ τον κ. Καρατζαφέρη για τις πολλαπλές ερωτήσεις, μάλλον, τις οποίες έθεσε σήμερα, αλλά θα πω κάτι σε ό,τι αφορά την Αίγυπτο.

Πράγματι, με προσοχή και με την αίσθηση ότι οι γείτονές μας είναι παραδοσιακοί μας φίλοι εδώ και πολλά χρόνια και, μάλιστα, όχι απλά χρόνια, αλλά εδώ και πολλές γενιές, παρακολουθούμε τις εξελίξεις. Και έχω επαφή, όπως έχω τονίσει, με όλους τους παράγοντες της ηγεσίας της Αιγύπτου, και με τον κ. Μουμπάρακ, και με τον Σουλεϊμάν, και με τον κ. Μπαραντέι, και με τον κ. Μούσα, καθώς και με παράγοντες της αντιπολίτευσης ευρύτερα.

Σε ό,τι αφορά το χρέος της χώρας μας και το βάρος που έχουμε, πράγματι, το βάρος της χώρας μας έχει επιβαρυνθεί εδώ και πολλά χρόνια από τις αμυντικές δαπάνες. Πράγματι, η περιοχή στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα, είναι μια περιοχή δύσκολη, μια περιοχή με αστάθειες πολλές φορές, με συγκρούσεις. Και γι’ αυτό ακριβώς, πιστεύω ότι η σταθεροποίηση και η διαχείριση του χρέους σε ευρωπαϊκό επίπεδο είναι απαραίτητη, για να μπορέσει να υπάρξει η αίσθηση παντού, ότι η Ελλάδα δεν είναι μια χώρα προβληματική. Αντιθέτως, είναι μια χώρα σταθερότητας και αξιοπιστίας, η οποία συμβάλλει στην σταθερότητα, όχι μόνο για τον Ελληνικό λαό, αλλά και στην ευρύτερη σταθερότητα της περιοχής.

Αν δούμε τι γίνεται γύρω μας, επειδή αναφερθήκατε σε διάφορα, στον αραβικό κόσμο, στα Βαλκάνια και στην Τουρκία, βεβαίως, η ευρύτερη σταθερότητα στην περιοχή μπορεί να εξυπηρετηθεί από μια σταθερή δημοκρατική χώρα, μια χώρα με ευνομία, με ισχυρή εξωτερική πολιτική και με αίσθηση ασφάλειας.

Αυτή την αίσθηση ασφάλειας, βεβαίως, την έχουμε πληρώσει – έχετε δίκιο κ. Καρατζαφέρη – πάρα πολύ ακριβά. Την ημέρα που αποφασίστηκε η δανειοδότηση της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έθεσα το θέμα της άμυνας της χώρας μας ρητά. Και είπα ότι, «βεβαίως, είμαστε ευγνώμονες για την αλληλεγγύη, την οποία χρειαστήκαμε, παράλληλα, όμως, θέλω να ξέρετε, ότι ένα μεγάλο βάρος αυτού του λαού αφορά στο κόστος της ασφάλειας».

Άρα, λοιπόν, με τη νέα Συνθήκη της Λισσαβόνας, θέλω να διερμηνεύσω ότι θα υπάρχει η συμπαράσταση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σ’ αυτό τον τομέα, για να έχουμε μια σιγουριά.

Και πράγματι, αν αυτό προχωρήσει – δεν είναι όπως το είπατε, δεν το έχουμε δει τουλάχιστον έμπρακτα, παρά σε λίγες περιπτώσεις και, θα έλεγα, σε δευτερεύουσες, παρότι μεγάλης σημασίας για μας, περιπτώσεις, όπως είναι η FRONTEX – εάν προχωρήσει πράγματι η κοινή άμυνα και η κοινή εξωτερική πολιτική, τότε η Ελλάδα θα έχει επίσης να ωφεληθεί.

Γι’ αυτό, δεν υφίσταται θέμα να χάσουμε κυριαρχία. Το θέμα είναι να ενισχύσουμε τα συμφέροντα της χώρας μας, την προώθηση των συμφερόντων της χώρας μας, των βασικών αξιών και των δικαιωμάτων μας, μέσα από μια κοινή Ένωση.

Έτσι βλέπουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, με τις όποιες διαφορές γύρω από τις πολιτικές, που βεβαίως μπορεί να υπάρχουν μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διότι θέλουμε μια προοδευτική Ευρώπη. Εμείς θέτουμε το θέμα της κοινωνικής συνοχής, ως βασικό στοιχείο και ανταγωνιστικότητας. Θέτουμε το θέμα των επενδύσεων στις υποδομές, στην ενέργεια, στα ευρυζωνικά δίκτυα και στις συγκοινωνίες, για να συνδέσουν την Ελλάδα με τη Νότια, Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, προκειμένου να υπάρξει πράγματι και η απαραίτητη τόνωση της οικονομίας.

Να υπάρξει επένδυση στην πράσινη ενέργεια, στα δίκτυα της ενέργειας, σε όλα αυτά που εμείς θεωρούμε ότι μπορούν πράγματι να ενδυναμώσουν και την ανταγωνιστικότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πόσο μάλλον στους τομείς της παιδείας, της καινοτομίας και του ανθρώπινου δυναμικού.

Άρα, λοιπόν, ναι, έχουμε μια άλλη αντίληψη από αυτή τη στενή, συντηρητική αντίληψη, για το πώς θα πάει μπροστά η Ευρώπη. Και γι’ αυτό θα παλέψουμε.

Όμως, θέλω να ξέρετε, να το τονίσω και πάλι, ότι δεν υπάρχει θέμα να απολέσουμε τα βασικά στοιχεία της κυριαρχίας μας. Σε αυτό θα δώσουμε μάχη, όπως έδωσα μάχη και θα ξαναδώσω και θα ξαναδώσουμε μάχη, όποτε χρειαστεί, για να εγγυηθούμε την κυριαρχία μας.

Κλείνοντας, απλώς θέλω να τονίσω, ότι θα ήταν λάθος να προδικάσουμε τις όποιες αποφάσεις του Δικαστηρίου της Χάγης και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί, για να αξιολογούμε τις όποιες κινήσεις γίνονται εκεί.

Θέλω να προσθέσω, όμως, και κάτι ακόμα. Υπάρχει πολλές φορές μία λανθασμένη εντύπωση, ότι το να μειώσουμε τα ελλείμματα και το χρέος μας, σημαίνει λιτότητα. Βεβαίως, σ’ αυτή τη συγκυρία όπου βρισκόμαστε, είναι επώδυνη η προσπάθεια που γίνεται από τον Ελληνικό λαό, από όλους μας, για να μειώσουμε τα χρέη και τα ελλείμματα.

Μια χώρα, όμως, που δεν έχει ελλείμματα και χρέη, δεν σημαίνει ότι είναι μια χώρα μιας μόνιμης λιτότητας. Το αντίθετο, είναι μια χώρα που έχει δυνατότητες να επενδύσει πια χρήματα εκεί όπου θέλει. Και αυτό είναι το ζητούμενο και αυτό είναι που δεν κάναμε, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, να επενδύσουμε πραγματικά εκεί όπου χρειάζεται ο Ελληνικός λαός και με διαφάνεια.

Και στις κοινωνικές υποδομές, και στην παιδεία, και στην υγεία και, βεβαίως, στις συγκοινωνίες και σε όλους τους τομείς, που χρειάζεται να εκσυγχρονίσουμε και να βελτιώσουμε, για να έχουμε μια κοινωνία αλληλεγγύης στη χώρα μας. Αυτός είναι ο στόχος μας και θα τον πετύχουμε.

Ευχαριστώ πολύ.

Διαβάστε επίσης